The Tree of Life (2011)

Met schaduwspel bedoel ik die ene enkele scène.

En jammer? Ach, er zijn nog genoeg films waar ik wel van geniet, dus ik zit er niet echt mee

Zojuist voor de 2e keer naar Peter Sloterdijk gekeken en geluisterd in het programma Boeken van Wim Brands over het boek "Je moet je leven veranderen". In hoeverre dit boek aansluit bij de film Tree of Life is een interessante vraag.

De film Tree of Life stelt de hedendaagse mens in de persoon van Sean Penn centraal. De mens die zich ontheemd voelt, geïsoleerd, vervreemd van zijn medemens. Zoekend naar verbinding. De globalisering heeft, mede ook door de komst van internet, tot gevolg dat culturen met elkaar in botsing komen. Ik zie samenlevingen uit elkaar vallen, vormen van solidariteit en gedeelde waarden staan ter discussie. De mens lijkt een speelbal van deze ontwikkelingen en zoekt naar houvast.

Peter Sloterdijk stelt dat de mens zich opnieuw moet gaan verhouden met de aarde. De mens maakt onderdeel uit van een wereld die meer en meer op weg is naar een eenheid. Voordat het zover is is er sprake van strijd en chaos. De tegenkrachten van de eenwording zijn ook zeer herkenbaar aanwezig....ik denk aan de PVV in Nederland, terrorisme, extremisme, afscheidingen, onafhankelijkheid streven, desintegratie.....De mens staat nu voor grote veranderingen(dat maakt hem angstig)....De mens zal hoe dan ook moeten veranderen om een universeel verbonden leven mogelijk te maken hier op aarde. Een spirituele houding is daarbij onontbeerlijk. Opgave van het ego, leven vanuit nieuwe waarden, niet meer gericht zijn op egoïstische/zelfzuchtige waarden, maar overgave aan het leven(Sean Penn die op zijn knieën gaat, de angst overwinnen).

De renaissance-waarden loslaten, de aanbidding van de atleet voorbij dus, zou Peter Sloterdijk kunnen zeggen. indien we daar niet inslagen zal de wereld uiteenvallen....om uiteindelijk toch tot een eenheid te komen, denk ik. De verandering is hoe dan ook onontkoombaar. Hij spreekt tot ons vanuit de lucht....(It's in the air)

Tree of Life is een oproep aan jou om je bewust te worden van deze verandering. De rivier en de brug. Gaan we erover of blijven we staan?

Exact mijn interpretatie!

Pfff...verheven hoor. Ik zie alleen maar holle frasen: zich opnieuw verhouden met de aarde, een universeel verbonden leven, spirituele houding, leven vanuit nieuwe waarden, overgave aan het leven... Wat betekent dat nu echt? Iedereen kan met zulke termen aan komen lopen, maar er echt inhoud aan geven is nog wat anders... Oh wacht, dat moeten we zelf doen zeker?

Nee, dat zie ik toch allemaal niet in deze film hoor, maar knap voor de mensen die dat wel zien.

@ Rozenhart

Hij spreekt tot ons vanuit de lucht? Wie?

Hoe zit het met de lucht die we zelf uitademen? Is onze bijdrage wel zuiver?

Ik ben het met Jawaddedadde eens, deze termen doen mij denken aan Zeitgeist en andere stromingen.

Ik denk dat het internet niet zozeer tot botsen van culturen heeft geleid. Het geeft ons eerder kennis van wat er elders al die tijd al aan de gang was. Ik vind juist het individualisme in samenhang met globaal denken interessant en ga daarbij er vanuit dat na verloop van tijd de chaos van de verandering verbetering gaat brengen. Er zijn al voldoende milieubewegingen en dito regelgevingen die ons bewust hebben gemaakt en actie hebben ondernomen. Ook zijn er bewustwordingsprocessen gaande, zie de nieuwe macht van het individu en afbrokkelende oude machtstructuren.

De mens is altijd al angstig voor verandering geweest, daar is niets nieuws aan. En 2000 jaar geleden werd al gesproken over zoeken naar verbinding en 4000 jaar geleden ook en 6000 jaar geleden ook.

Deze termen zijn voor mij oude woorden in een nieuw jasje.

En de termen uitgesproken in eigen kring doen ook niet zoveel.

In de film heb ik bewondering voor het zich openstellen van de regisseur, hij stelt zich kwetsbaar op. En voor de fantastische vormgeving en het in beeld brengen van het gewone ten opzichte van het grote en bijzondere. Ik haal er voor mij een andere boodschap uit, waaronder vergeving en verzoening.

Mooi verwoord, Rozenhart.

Dat Jack (Sean Penn) zijn "angst overwint" zie ik echter ietsje anders. Het moment dat Jack op de knieën gaat, zie ik meer als verzoening, als zijn overgave om het contact met het geheel te herstellen.

Verder vind ik het op zijn minst inspirerend om te zien dat twee grote 'denkers' (Malick en Sloterdijk) vanuit een totaal verschillende invalshoek tot eenzelfde soort 'slotsom' komen.

thx Reinbo en Xav.....Tegen Drei,...jawad....zou ik willen zeggen. Neem wat je aanstaat en vergeet de rest. Het is maar een interpretatie van mijn kant.

De waarheid zit hem niet in de feiten, maar in de beleving. En ik beleef de wereld zoals ik hem heb verwoord en zoals ik de wereld herkende in de film. De film was dus een herkenning. Dat is het mooie van film...soms herken je jezelf en/of je wereld erin.

Nu weer verder.....de brug over wat mij betreft, met zijn allen

@ Reinbo

Grappig dat je uit mijn reactie iets christelijks haalde terwijl ik er universeel over denk. Alle originele boeken van wijsheid en overleveringen waar geloven en stromingen overal ter wereld op gebaseerd zijn, zijn voor mij facetten van één en dezelfde diamant. Ik richt mij op de kern.

Vergeving van jezelf en anderen is voor mij een stukje van het hoogste goed wat je als mens kunt beleven. En verzoening na vergeving is voor mensen die fouten maken van levensbelang, denk ik.

Waarschijnlijk omdat ze het Christendom veelvuldig aan bod komen en de film zich in een Christelijke setting afspeelt. Ik vertaal die begrippen voor mezelf meer naar 'in balans zijn met'. Wat op een zelfde soort situatie van rust/vrede duidt. Benader het meer vanuit een boeddhistische/natuurkundige hoek.

Ik vond het overigens juist een van de sterke punten van de film, dat ondanks dat het hier om een Christelijke familie gaat, de normen en waarden op zo'n manier gepresenteerd werden dat je er ook vanuit een andere overtuiging veel kanten mee op kon.

Is er iemand die weet waar ge al de klassieke muziek bijeen kunt vinden? Want vind enkel de score van Desplat

Hier de lijst. Met sommige stukken vanaf youtube.

Music List: All 37 Songs Featured In Terrence Malick’s ‘The Tree Of Life’ > The Playlist - blogs.indiewire.com

Zo, vanmiddag voor de tweede maal binnen een week mogen aanschouwen en dat dit nu al de filmervaring van 2011 zal zijn, staat vast. Hoewel de interpretatie van Rozenhart mij hieronder aanspreekt, vind ik het knapste wat Malick hier bereikt toch wel de mate van herkenning en sympatisering met de hoofdpersonages. Zowel psychologische oorlogen, talloze machtsverhoudingen en de menselijke vorm van het empatisch vermogen worden hier weergaloos in beeld gebracht. Soms jaloezie, soms onderdrukking, maar immer menselijk.

Het lastige is, dat hoewel dit hierboven nog vrij oppervlakkig en vaag klinkt, de kracht van The Tree of Life pas duidelijk wordt bij het duidelijk benoemen van bepaalde symboliek, beelden of specifiek samenspel. Globaal geouwehoer over de gehele thematiek is zinloos, omdat op verschillende lagen wordt geopereerd. Het komt daardoor misschien"verheven" (de benaming die ik Jawaddedadde hieronder zie noemen) over als het als geheel geduid wordt. Ik zou het echter eerder ambitieus, ja zelfs pretentieus noemen. Die laatste dan in de goede zin van het woord.

Andere eigenschappen die de genialiteit van Malick benadrukken, zijn de relativering (Het gedeelte met een half uur lang natuurgeweld benadrukt de nietigheid, het niet significante van het inzoomen op 1 Amerikaans gezin. Dat is nu eenmaal wat de regisseur voor handen heeft, maar geeft blijk van de machtig grote context waarin dit geplaatst dient te worden), de fabelachtige cinematografie (Zelfs de plotgeile filmliefhebber kan daarbij z'n vingertjes aflikken. De Staten van de jaren 50-sfeer die het uitademt, is van een ongekend niveau) en de eigenzinnige casting die Pitt de rol van z'n leven oplevert. Waanzinnig.

Mijn eerste kennismaking met deze regisseur. Had van te voren bijna niets gelezen, maar begreep wel dat het een belangrijke film zou zijn. In de filmzaal was het vanavond muisstil op eén enkele gaap na. Moeilijk weer te geven hoe ik deze film beleefd heb. De beelden waren soms zo sterk, soms overdreven met documentairebeelden en hevige muziek. Zijn manier van filmen werkt ook een soort distantie in de hand. Dan weer heel erg close, in scènes waar de kinderen een grote rol spelen. Soms voelde ik mij niet thuis vanwege zijn religieuse benadering, of de schematische tegenstelling in het gezin, het leek erg bedacht, maar met een visie op het leven die ook weer aanspreekt, troost biedt en inzicht geeft. Al met al een pracht film, met onvermijdelijke kantekeningen, waar de film gewoon om vraagt. Discussie!

"Onder bestaanswijzen versta ik de openbaringen van een substantie, ofwel datgene wat in iets anders bestaat, door bemiddeling waarvan het ook wordt begrepen" ("God" Defintie 5 "Ethica")

Wat kan een film gekke dingen met je doen. De eerste half uur was ik niet overtuigd maar na een uur begon de film me diep te raken en begreep ik de contastwerking en laatste kwartier bekroop me weer een lichte terleurstelling. Maar het middenstuk is zo cinematografisch geniaal dat ik toch door de knieën moest. Bellen blazende Slo\terdijk? Ik moest eerder aan (onze allochtoon!) Spinoza denken: tussen streng gelovigen zag hij het pantheïstisch licht.... Natuur en God zijn één. Het Goddelijke toont zich in moedernatuur (Venus van Botticelli heeft rood haar) en in de ijverzuchtige vader. (zakenman met een bred voor de kop)

Malick grijpt je bij de strot door zijn Tarkovsky-achtige poëtische beelden die geleidelijk aan het prozaïsche gezinsleven onthult. De camera-standpunten zijn Goddelijk origineel: kun je een kinderleven natureller in beelden schieten? Kinderen, bv de ravottende jongens, staan in hun speelse 'verveling' het dichtst bij de toevalswetten van de kosmos. (Een metoriet vaagde de dinosaariërs in één klap weg... ) De gefrustreerde ontpopping van 'Pitt" is dan ook een schokkend contrast en laat diepe sporen na...vooral bij zijn oudste zoon. Die onderhuidse spanning blijft lang nawerken... totdat pa werkloos raakt...de spanning lijkt weg te ebben. Malick laat door zijn bemiddeling de Christenen de eigen evolutie onder ogen zien en de atheïsten het wonder der natuur.

De kracht van deze film is de nadruk op het visuele en de spaarzame dialogen... het gaat om het onzegbaar mystieke.

Mijn eerste kennismaking met deze film leverde niet het voor mij gewenste resultaat op maar daar ik moest werken afgelopen avond heb ik het laatste half uur van deze film kunnen herzien. De volgende scènes vielen mij daar bij op;

1.) De scène van de hond die uit een plas dronk en vervolgens wegliep. Ik moest onmiddellijk denken aan de film "Stalker" waarin wij ook zo'n scène te zien kregen.

2.) De scène waarin wij de poort in de vorm van een deuropening in een desolaat landschap te zien kregen. Wij zien Jack's vrouw in de verte. Jack aarzelt of hij door de poort moet gaan of niet. Voor mij staat die poort symbool voor de keuze die Jack moest maken óf voor het wereldse (het materiële) óf het spirituele (het geloof). Een keuze die vanzelfsprekend niet makkelijk is. Ook hier moest ik weer denken aan "Stalker" van Tarkovsky. De 'poort' heet daar de 'kamer' die te vinden was in de verboden zone. Ook naar de Deense filosoof Kierkegaard zag ik duidelijk een verwijzing.

3.) De scène met de ladder die wij tegen een losstaande muur zagen staan. Ik moest hier onmiddellijk denken aan stelling 6.54 uit de Tractatus van Wittgenstein waarbij de ladder stond voor de levensvragen. Om de levensvragen te overwinnen dien je de ladder omver te gooien na er op geklommen te zijn. Dan zie je de wereld pas goed en dan kun je je berusten in je lot.

Althans, dit is mijn interpretatie. "The Tree of Life" hoort bij mij thuis in het rijtje existentiële films zoals "Stalker", "Der Himmel über Berlin" waarbij ook de levensvragen van het individu centraal staan.

"The Tree of Life" is geen gemakkelijke film. Kant en klare antwoorden worden niet gegeven. Malick laat het helemaal aan de kijker over. Er zullen mensen zijn die in deze film helemaal niets zien en het allemaal maar zweverig gedoe vinden en er zullen mensen zijn die in deze film heel veel zien en deze film zeer verrijkend vinden. Ik behoor dus tot de laatste categorie want deze film staat vol met symboliek die je constant aan het denken zet. Toch deze film maar weer eens helemaal gaan bekijken, misschien ontdek ik nog veel meer, hoewel het laatste half uur in deze film voor mij denk ik toch wel het belangrijkste is omdat Jack duidelijk een intuïtief antwoord krijgt op zijn levensvragen.

Waardering; verhoogd naar 4,0*

Die poort stond voor mij ook voor vergeving. Vergeving naar z'n ouders toe, naar God toe. Op het moment dat hij daar doorheen stapte, leek hij als het ware een nieuw begin te maken. Vervolgens kon hij op het strand z'n ouders volledig in z'n armen sluiten. Trouwens, Malick heeft filosofie gestudeerd en zijn specialiteit was Kierkegaard, dus dat laatste is geen toeval denk ik.

Ik meen mij te herinneren dat het zijn moeder was èn de jonge Jack zelf, waar hij achteraan gaat.

Op zoek naar zichzelf, naar zijn onschuld, naar 'verbinding'. De deur als scheiding tussen twee werelden, als een brug, die de twee oevers van een rivier verbindt?

@narcissus, De bellen, die Sloterdijk blaast, komen naar mijn idee voort uit hetzelfde vaatje als waaruit Malick zijn toverbeelden projecteert.

Grace.

Gratie, zowel schoonheid als genade (zowel in het Engels als in het Nederlands ).

"Malick studied philosophy under Stanley Cavell at Harvard University, graduating summa cum laude and Phi Beta Kappa in 1965. He went on to Magdalen College, Oxford as a Rhodes Scholar. After a disagreement with his tutor, Gilbert Ryle, over his thesis on the concept of world in Kierkegaard, Heidegger, and Wittgenstein, Malick left Oxford without a doctorate degree. In 1969, Northwestern University Press published Malick's translation of Heidegger's Vom Wesen des Grundes as The Essence of Reasons. Moving back to the United States, Malick taught philosophy at the Massachusetts Institute of Technology while freelancing as a journalist. He wrote articles for Newsweek, The New Yorker, and Life.[4]" (Wikipedia)

Je hebt gelijk xav....

Nou weet ik niet hoe ik dat 'gelijk' van Narcissus moet zien (want hij is nogal kortaf), maar hier is een van die vele mooie "bellen", die toevalligerwijs aardig beschrijft wat in TOL ook verbeeld wordt:

Spijtig dat mensen die dit een slechte film vinden nooit komen uitleggen hier Ik zie 3 0,5-stemmen op een paar uurtjes tijd, en geeneen reactie. Vind ik echt spijtig.

Inderdaad, het gemiddelde is ook echt opeens gekelderd. Vrees dat het nog wel verder zal dalen, naar rond de 3.7.

Ik vind het raar dat mensen hem afkraken en niets zeggen. Ik doe persoon niets lievers dan een slechte film af te kraken.

Doet me vermoeden dat veel mensen deze film systematisch omlaag stemmen (omdat hij gewonnen heeft in Cannes?), en omdat hij bovenaan staat in de 2011-lijst.

Liever dat mensen niks zeggen wanneer ze een halve ster uitdelen dan dat ze even in 1 zin komen melden dat het een kutfilm is. Het hoort gewoon bij MovieMeter dat lang niet iedereen een bericht zet bij zijn of haar stem. Niet meer dan logisch.

Dan moet je ook reëel zijn en de andere 220 stemmen in twijfel trekken waar ook geen mening over is geplaatst, de 0,5 knop is er niet voor niets, natuurlijk kan het systematisch zijn, maar dat heb je nou eenmaal met internet waar mensen anoniem gebruik van kunnen maken.

Zodra de dvd beschikbaar is zal dit denk ik zelfs dalen naar rond de 3,30.

Ach ja, bij elke film heb je wel een bepaald percentage stemmers dat de film systematisch omlaag stemt, uiteindelijk maakt het dus in feite niets uit.

Neen hoor, er zijn veel mensen die deze film gaan bekijken omdat;

1.) Deze film in Cannes de Gouden Palm gewonnen heeft.

2.) Brad Pitt in deze film meespeelt

3.) Er enorm veel en door sommigen in superlatieven over deze film gesproken wordt.

En dat laatste kan bij veel filmliefhebbers hoge verwachtingen wekken met het risico uiteindelijk zeer teleurgesteld de bioscoop te verlaten.

Het is ook geen makkelijke film en je moet er maar net tegen kunnen. Zo raar vind ik het dan ook niet als het gemiddelde zakt, het is nou eenmaal geen film voor de gemiddelde kijker.