The Tree of Life (2011)

Inderdaad!

Na het schitterende en indrukwekkende "The Thin Red Line" eergisteren voor de derde keer gezien te hebben had ik zeer hoge verwachtingen voor Malick's nieuwste film "The Tree of Life". Het eerste drie kwartier bleken die hoge verwachtingen ook zonder meer bevestigd te worden door de schitterende beeldenpracht en de ontzettend mooie score. Ik heb al eens een keer geschreven in mijn recensie bij "Days of Heaven" dat films van Malick net symfonische gedichten zijn. Zo ook deze film. Dat Malick o.a. in deze film de muziek uit het symfonische gedicht "Die Moldau" van Smetana gebruikt heeft kan nauwelijks toeval heten.

Tot zover het positieve. Doch, toen de aandacht gefocust werd op het gezin o.a de relatie van de jongen t.o.v. zijn vader en zijn voeder zakte de film voor mij behoorlijk in. Tja, visueel was het allemaal dik in orde maar het verhaal kreeg mij maar niet in de greep. Op een gegeven moment werd het zelfs slaapverwekkend. Dat was in de film "The Thin Red Line" toch wel even anders. Misschien waren mijn verwachtingen toch te hoog gespannen. Ik moet zeggen dat na het einde toe de film zich weer enigszins herstelde maar het werd nooit meer als in de eerste drie kwartier.

Hoe deze film nu te waarderen; mijn ervaringen met films van Malick hebben mij inmiddels geleerd dat één kijkbeurt onvoldoende is om zijn films goed te beoordelen. Daar zijn meerdere kijkbeurten voor nodig. "The Thin Red Line" is daar een uitstekend voorbeeld van. Pas na een derde kijkbeurt kreeg die film van mij de hoogste waardering. Die waardering zit er voor mij voor deze film "The Tree of Life" voorlopig niet in, althans niet na deze eerste kijkbeurt. Herziening zal uit moeten wijzen of deze film net zoals "Days of Heaven" en "The Thin Red Line" voor mij een meesterwerk is. Voorlopig houd ik het op een gemiddelde waardering van 3,0*

Hmn, nee.

Film begon wonderschoon. Eerste halfuur is echt met open mond kijken en ook stiekem genieten hoe het bioscooppubliek om me heen reageert. Die scenes in de tuin onder die fan-tas-tische muziek en daarna de hele ontstaan van het leven achtige sequentie zijn erg gaaf.
Lacrimosa-scene is inderdaad ook briljant.

Daarna begint meer de 'normale film' en dat valt toch wel tegen. De bekende acteurs zijn inderdaad storend in dit verhaal en de film begint zich meer en meer te focussen op een soort vader-zoon plotje die ik totaal niet in de rest van de film vind passen.
De film kakt daarmee behoorlijk in zo rond het midden.

Naar het einde toe komt er dan ook een soort overduidelijke poging zwaarwichtigheid en diepgang bij de kijker te laten voelen die je in principe helemaal niet voelt, culminerend in een mensen op het strand scene waar ik stiekem gewoon gegeneerd zat te lachen en hoofdschuddend tussen het andere bioscooppubliek die het waarschijnlijk allemaal heel bijzonder vonden.

Nee, de film had gewoon dat eerste half uur moeten doorpakken en echt een mokeerslag moeten uitdelen, maar wordt helaas een rommeltje waarin slechts enkele losse wondermooie scenes te zien zijn. Komt in de verste verte niet in de buurt van een 2001, waar ze dit mee plachten te vergelijken.

Wel even snel de muziek downloaden nu.

p.s. dat ene zoontje leek wel echt sprékend op Pitt zelf zeg.

Dan heeft-ie een mooie toekomst voor de boeg.

Ben jij even verheven boven de rest Vond de symboliek er op het einde ook een beetje dik bovenop liggen, de aanloop er naartoe is gelukkig veel interessanter en multi-interpretabel.

Nou, over het publiek was ik niet zo enthousiast. De oudere man naast mij zat alsmaar voortdurend te zuchten alsof hij wilde zeggen "Wanneer is het nu eens afgelopen?" Hij vond er dus duidelijk niks aan. En ik denk dat er heel veel bezoekers gezien hun reakties deze film niks aan vonden en dat ze gewoon op deze film zijn afgekomen omdat hij in Cannes de Gouden Palm heeft gewonnen. "The Tree of Life" van Malick is niet weggelegd voor een groot publiek, daarvoor is deze film te diepzinnig en daarom voor velen te ingewikkeld. Malick zet je nu eenmaal geen hapklare brokken voor. Mocht ik deze film opnieuw gaan bekijken - en dat zal ik zeker doen - dan met liefst zo weinig mogelijk publiek of - en dat is nog beter - helemaal alleen. Ik weet zeker dat mijn waardering voor deze film dan wat positiever uit zal vallen, want een negatief publiek is voor mij vaak een storende factor.

Daar heb je gelijk in wibro. Een zuchtend publiek zorgt niet voor een betere filmervaring. Ik denk vooral dat Brad Pitt en Sean Penn de mensen naar de bioscoop zullen halen, in plaats van de Gouden Palm. De winnaar van vorig jaar was namelijk niet bepaald een kassucces.

Ik vraag me dan ook af in hoeverre Pitt en Penn vanuit commercieel oogpunt gecast zijn. Het zijn natuurlijk twee uitstekende acteurs maar werken over het algemeen toch aan compleet andere films mee.

Wisselwerking denk ik. Malick wil ze graag hebben om beide redenen (uitstekende acteurs en goede marketing) en Pitt en Penn zien waarschijnlijk zowel wat in het script als dat ze in een Malick film weleens hoge ogen kunnen gaan gooien qua nominaties etc. Penn (en Fiona Shaw) zijn een beetje het slachtoffer, maar ach.

Brad Pitt had zich toch aangemeld als co-producer? Het lag voor de hand (hij was bij de hand) hem te vragen toen Heath Ledger overwerkt was (en later overleed), denk ik.

En Sean Penn had een rol in The Thin Red Line, dat schiep wellicht de band.

Onzin, die bedoelingen en zogenaamde verdieping is zo halfslachtig als wat.

en wibro: die reacties vond ik juist grappig. Mensen die elkaar echt zo aankeken van wtf!

Als je de verdieping halfslachtig vond, zegt dat vooral iets over jezelf. Immers net als bij 2001 is het aan de kijker om de verdieping te maken. Malick reikt je enkel de uitgangspunten aan. Maar je hebt je duidelijk te veel bezig gehouden met de andere mensen in de zaal. Vrees toch dat je, zonder het zelf door te hebben, tot de groep mensen behoord die je beschrijft....

@kos

Ja, dat lijkt me nogal duidelijk. En de fragmentarische collage van persoonlijke herinneringen is op zichzelf ook absoluut niet slecht gekozen.

Echter, de relatie die dit heeft op het allesomvattende thema van het leven en de filosofie van de kern van het leven en hoe dit tot elkaar zou moeten komen in de film heeft niets te maken met 'eigen interpretatie' maar is gewoon een buitengewoon rare en onzinnige keuze mijns inziens.

Er zijn anders al meerdere eigen interpretaties op het hele evolutieverhaal in relatie tot de vader/natuur vs moeder/geloof thematiek.

Kom er net vandaan (uiteraard 'the Tree' wezen aanschouwen, wow!!), woon ook in Zwolle. Publiek is altijd netjes en stil (hier en daar een kuchende bejaarde) en stoelen zijn comfortabel en ruim. Prima filmhuis verder.

Moet je teleurstellen Cupido. Pathé is blijkbaar tot bezinning gekomen, opeens draait de film vet vaak hier in Groningen. Snap er geen hol meer van. Zaterdag maar hier in de stad kijken En het is ook nog is "gratis".

Pfff, in mijn bioscoop speelt ie maar 5 dagen! Zaterdag dus al niemer

In Gent spelen ze hem wel nog ... in de kinepolis. Ik ga wel niet graag naar die grote, steriele bioscoopketens, maar voor een keer moet het dan maar.

De opening van de film, met deze muziek (vanaf 2:20) was echt om te janken zo mooi...

YouTube - ‪John Tavener - Funeral Canticle 1/2‬‏

-edit- mijn vorige recensie

Inmiddels opgehoogd vanwege:

Ja, dat was idd opvallend.

Echt prachtig inderdaad, dat filmpje zat ook al in het linkje dat ik eerder plaatste. Heb het stuk (24 minuten) al een keer of vijf voorbij laten komen sindsdien.

Haha, ja hier ook.

heb de film vanmiddag gezien,

waar iedereen het heeft over het goede van het begin en het mindere van het eind,

ben ik juist van mening dat het middelste gedeelte over het ontstaan van de aarde misschien een beetje to much was.

Het eind van de film vond ik juist prachtig, maar ook de soms wat gekke en vreemden shots maakte het voor mij een onvergetelijke en prachtige film.

4,5*

@reinbo. Die hele interpretatie volg ik wel hoor. Ligt er wat dat betreft ook een stuk dikker bovenop dan bijvoorbeeld een 2001.

Echter, ik vind het allemaal weinig overtuigend. Dat er een idee achter zit betekent niet meteen dat het dan ook geslaagd is.

Wat ik in de uitermate positieve recensies, zoals bvb van Ebert, ook vaak teruglees is dat ze zich zo herkennen in de stroom aan herinneringen van Malick.

Dat geloof ik best, maar als je je daar niet zo in kan vinden wordt het wat lastiger denk ik.

Enfin, heb wel besloten een vol punt omhoog te gaan in mn waardering, niet omdat ik de film als geheel nou zo geslaagd vind, maar omdat er enkele losse scenes in zitten met name aan het begin, waar ik het gewoon niet voor over mn hart krijg om er lager voor te geven.

Dat zou ook kunnen. heb zelf twee broers (ben de middelste), dus voor mij was dat ook een grote trip langs memory lane. En daarnaast is ook de enorme schoonheid een belangrijke kwaliteit. Vond enkel die scene op het strand niet echt bijzonder qua vormgeving. Die had juist het mooist van allemaal moeten zijn.

Wat te zeggen over Malicks nieuwste telg. Uiteraard is dit weer een werk van uitzonderlijke schoonheid, waarbij de hand van de meester in elk shot voelbaar is: de wiegende camera, de ritmische montagesequenties, het weglaten van narratief, meedobberen op gedachten en herinneringstromen. Malick weet als geen ander de kleine spaarzame momenten in het leven (een blik, een glimlach, een aanraking) op film te vangen. En altijd zijn daar de fluisterende gedachtestromen van de personages en de klassieke muzikale begeleiding onder de beeldenpracht. Misschien nog prominenter zijn de klanken van fluitende vogels, het gekabbel van beekjes en rivieren en het geraas van de wind. Alles bruist en leeft in Malicks wereld.

Het is een oneindige stroom van leven die ooit begon met de oerknal, het universum, de aarde, de eerste levenscellen, de dinosaurier en ons tenslotte brengt naar de ontwaking van de complexe levensvorm die de 'mens' heet. Altijd aanwezig is de cyclus: de vergankelijkheid van levensvormen die plaats maken voor andere of nieuwe levensvormen. Niets is voor eeuwig behalve het leven zelf: de bron. Meest centraal in de film staat het jaren '50 gezin en de botsing tussen 'nature' (de vader, het verstand, het ego, dissonantie) en 'grace' (de moeder, het gevoel, integriteit, harmonie). Diep ontroerend is de manier waarop vooral de oudste broer hier mee omgaat: altijd vindt het geworstel tussen vader en moeder in hem plaats. Natuurlijk maken deze aspecten 'the Tree' tot de grootste, meest ambiteuze en fragmentarische film van Malick tot nu toe, maar in zekere zin zijn deze thema's inherent aan zijn werk. Malick giet dezelfde stijl en thema's in een andere tijdsperiode of setting.

Hoewel de film rijk is aan symboliek en het gemis aan structuur de kijker misschien het gevoel geeft dat we te maken hebben met een enorm pretentieuze puzzel is de film vrij simplistisch in wat het wil vertellen, of beter gezegd: wat het je wilt laten voelen. Pitt vertelde in een interview dat Malick eerder een spiritueel ingesteld mens is dan religieus en in zekere zin sluit Malicks boodschap aan op veel spirituele leren die in essentie allemaal hetzelfde zeggen: ontwaak, geniet van al het leven om ons heen, zet je er niet tegenaf, accepteer wat is, onze problemen stellen niks voor binnen de oneindigheid van het bestaan. Veel critici betichten Malick van mooifilmerij, maar hoe kan je de kijker het wonder van het leven nou laten ervaren zonder dit wonder te laten zien en horen? Malick slaagt hier grandioos in en ik denk dat ik niet overdrijf als ik stel dat de beste man een groot spritueel leermeester van onze tijd is.

Heb ik dan totaal geen kritiek op de film? Jawel, maar deze kritiek is net als onze menselijke problemen redelijk verwaarloosbaar binnen de algehele ervaring: Zo vond ik de dino's niet altijd overtuigend geanimeerd, sleept het jaren '50 gedeelte hier en daar een beetje door teveel repetitie, en is de climax zelfs voor Malick's begrippen wat dweperig. In mijn gedachten worden deze scénes echter nu al beter.

Ben hem gisteren gaan zien in kinepolis brussel, er zijn zonder overdrijven 6 koppels vertrokken nog voor de film gedaan was . Ikzelf vond de film wel goed, ook met zijn ups en downs. Maar bij mij had de film een impact van: nadenken. Ik begon allemaal herinneringen van vroeger boven te halen waarvan ze al zo ver weg leken.