The Tree of Life (2011)

Enig punt dat hij wel heeft is dat voor de marketing de acteurs belangrijker zijn. Dat zijn toch de personen die het publiek zien. Maar in Hollywood en hier op MM weten de meeste wel beter.

Ga n voor de tweede keer, voor mij lopen mensen met cola en grote bakken popcorn. Als dat maar goed gaat.....

Zorg dat ze niet in slaap vallen!

Om de uitstekende start van de film te illustreren: The Tree of Life had deze week de op-1-na-hoogste opbrengst per doek. Even hoog als de Pirates, alleen The Hangover had een hoger doekgemiddelde. En dat terwijl Tree of Life vooral in kleinere zalen draaide, waarvan er vele 's avonds uitverkocht waren.

Jammer.

Na alle verwachtingen en goede recensies leek deze abstracte en surrealistische film me heel erg te gaan bekoren.

Jammer genoeg was dat niet zo.

De film voelt heel losjes, en zonder richting. Zo begint ie ook.

Tijdens het stuk van de film met iets meer houvast is ie ook sterker waarna weer de zoveelste, hoe mooi ze ook zijn, shot komt van de zon door de bomen. Na de zoveelste natuurshots begon me dus ook echt het gevoel te bekruipen dat ik de film toch echt niet heel goed vond.

Met iets meer samenhang en richting was deze film beter geweest. Ik vond hem niet slecht, maar jammer genoeg ook niet goed.

Na Somewhere de tweede film die me echt teleur stelt.

PS: Hopelijk zal ik de film ooit wel waarderen.

Om deze reden zal ik eerder naar een middagvoorstelling gaan

Dat ligt trouwens aan mij en niet aan de kwaliteit van de film.

Terrence Malick


Herzien en hij beviel nog een stuk beter dan de eerste keer. Eerste 110 minuten is het misschien wel de beste film ooit. Pure poëtische beeldenpracht. Dan zakt het helees toch even inna de terugkeer van de vader om zich daarna wel weer goed te herpakken, maar het niveau van de eerste 110 minuten haalt het helaas net niet meer. Maar wat een ontzettend mooie film is dit. Tot aan de lichte terugval wilde ik 'm stevig op 3 zetten in mijn top 10, maar nu zal een derde kijkbeurt en herziening van The Thin Red Line uitmoeten maken welke ik beter vind.

Maar los daarvan is dit et afstand de beste film van deze eeuw.

Wat me trouwens opviel is dat de film qua cameravoering en structuur sterk aan Man Who Fell to Earth, The (1976) deed denken.

Eens met de positieve geluiden.

Prachtige film die heerlijk voortbeweegt. Het is een film die beeld, geluid, verhaal in elkaar weeft en dan betovert. Het zijn films die je zo nu en dan tegen komt, Enter The Void, The Fountain zijn enkele films die in deze lijn vallen in mijn ogen. Films die je kijkt je iets doen en daarna nog dagen rondspoken. Het is visueel niet zo gestoord als Enter the Void dus voor de oudere kijkers zal deze meer in de smaak vallen. Maar desalniettemin is het qua tempo, montage, geluid, soundtrack de cinema die enkel echt grote regisseurs kunnen maken.

Malick heeft me overtuigd. 4.5 sterren.

Ik wil weer.....

Volgens mij draait-ie vanavond ook gewoon, Reinbo.

Vanavond is het trouwens eindelijk mijn beurt. Ik zou donderdag al alleen naar de première gaan maar op het laatste moment was daar nog iemand die vanavond wel samen wilde gaan. Ik kijk als Malick-adept al erg lang uit naar deze film, maar de reacties hier overtreffen al mijn verwachtingen! Kortom, ik ben ontzettend nieuwsgierig. Laat maar komen die film!

Binnenkort maar eens tijd vrij maken voor The Thin Red line, al veels te lang mee gewacht.

Binnenkort eindelijk eens tijd maken voor The New World, mijn favoriete film zijn extended cut! Die ik nu al een jaar en half in mij bezit heb... het was wachten op het juiste moment. Ik heb blij dat ik tot na The Tree of Life heb gewacht Ik heb er meer zin in dan ooit! Ik heb ook al terug zin om zijn andere films te herbekijken.

Vandaag op een vrije dag met de trein naar een andere stad gereisd, speciaal voor deze film. Het was de moeite zeker waard.

The Tree of Life was een beleving, inderdaad pure poëzie! Wat mij aansprak is het oog voor detail in het leven van het gezin in de jaren '50 en ook het feit dat dit leventje nietig is ten opzichte van de getoonde beelden van moeder aarde en van het heelal.

Ik vond de natuurbeelden, zoals vulkanen, geisers, planeten en onderwater taferelen héél fraai. Ik vind dit kunstzinnig ingevoegd in de film, maar vond dit stuk wel erg lang duren.
De personages: de opgroeiende jongens, de dominante, harde vader en de lieve, zachte moeder vond ik perfect uitgewerkt, wel geheel volgens de christelijke maatstaven in de bijbel. Fouten in de opvoeding (overdreven strengheid en hardheid) gaf vader gelukkig later toe, hoewel ik denk dat de kinderen daardoor al beschadigd waren, dat maakte hij niet zomaar ongedaan door achteraf zijn excuus aan te bieden.
Overigens voelde het drama met thema rouwverwerking voor mij loodzwaar aan.

En daar kom ik dan meteen bij hetgeen mij ook tegenstond, namelijk de vragen aan God, die tijdens de film fluisterend gesteld werden, een constant 'Waarom?'. Er werd duidelijk uitgegaan van de bijbelse God, ook door het verhaal van Job aan het begin. Voor mij hoeft dat niet (de geloofscrisis), het voelt opdringerig. Door anderen zal dit wellicht als vanzelfsprekend of als troost worden ervaren.

"Ik geef mijn zoon aan U" is voor dit gezin een parallel met en een antwoord op het geven van de Zoon door God en daardoor erkenning van het verlies, het echt begrijpen en aanvaarden ervan. Dat is vergeving. God is niet meer de schuldige, er wordt niet meer 'waarom?' gevraagd.

Aan het eind kijkt Jack omhoog naar het gebouw met voor het eerst een heldere, lachende blik en voelt de vergeving (van zichzelf) binnenstromen (mijn interpretatie) en daarna zie ik de scene op het strand als het gevolg van die vergeving, namelijk werkelijk contact en liefde tussen de gezinsleden en geliefden en het op zijn plaats vallen van het verleden.

Ik zou deze film niet snel nogmaals willen zien en dan met name door de traagheid van bepaalde gedeeltes. Vanwege de fraaie vormgeving zal ik 'm echter over een poosje vast nogmaals bekijken.

Mooie film over de pracht van het leven maar ook het leed dat hier aan verbonden is, en de vraag die daar onvermijdelijk op volgt: Waarom? Malick richt zich hierbij op het leven van een gezin in de jaren '50, waar één zoon met het leven worstelt en dan vooral met zijn vader en religie, die hem dingen leren die hem vooral in twijfel brengen over de eerlijkheid van het bestaan. Een verhaal is er niet echt, wel een rode draad waarbij het vooral opvalt hoe hoog de emotionele spanning staat in elke scène. Je voelt die bedrukking door de vader op het gehele zin, maar ook bijvoorbeeld de vrijheid van de spelende kinderen, en dat komt door de werkwijze van Malick die elk moment recht uit een daadwerkelijk leven lijkt te capturen, in plaats van het allemaal te regisseren. Zelden zie je een gezinsleven natuurlijker in een film terug komen, ik vermoed dan ook dat het grotendeels autobiografisch is (al is Malick zo schuchter dat het waarschijnlijk lastig is dit te bevestigen).

Daar tussendoor gooit Malick ook nog maar even de creatie van het universum tussendoor en dat levert dan weer cinematografische hoogstandjes op. De schepping van de aarde, de evolutie van dieren, de geboorte van het kind. Het duurde misschien allemaal net ietsje te lang maar tegelijkertijd werd het ook nergens vervelend. Persoonlijk vind ik het vooral interessant dat een film met zulke sterke religieuze thema's (levensvragen maar ook het dualisme van natuur en genade) gecombineerd wordt met evolutie (zelfs direct met de dino die de andere spaart), waar Malick lijkt te suggereren dat genade al in onze natuur zit, maar we het zelf moeten ontdekken (al dan niet door religie). Genoeg stof om over na te denken en te filosoferen.

Vanwege de ietwat trage stukken houd ik het voorlopig nog wel op een voorzichtige 4 sterren, maar na het schrijven van dit stukje (en er wat meer over nagedacht te hebben) neig ik al bijna naar hoger. Ik wacht nog even af hoe lang de film nog door mijn hoofd blijft spoken.

Grappig hoe 'iedereen' op totaal andere zaken de nadruk legt. En ze hebben allemaal gelijk.

In mijn optiek dacht die dino,"Jjij kan toch niet wegrennen, Ik eet je zo dadelijk wel op. (of ik zoek eerst en gezonder hapje)". De gezagsverhouding was afgetast (natuur). Enkel de meteoriet gooide roet in zijn eten...

Ik ben het er mee eens dat dit wel zo was in het begin. De onderdrukking, het aantonen van "ik kan jou aan en jij luistert naar mij". Maar hoe verder de scène door ging, hoe meer ik het idee kreeg dat die dino het alleen maar deed om aan te tonen dat de ander zwak is, vergelijkbaar met hoe Mr. O'Brien zijn zoons sterker wil maken door hen te onderdrukken. Ik zag de meteoriet dan ook gewoon als een overweldigende gebeurtenis waar 'wij' nietige wezens niets tegen kunnen doen, wat O'Brien zelf ontdekt als hij zijn baan verliest (zijn overweldigende gebeurtenis), en daardoor beter besef krijgt om wat echt belangrijk is voor ons nietige wezens.

Maar zoals ik al zei, genoeg stof tot nadenken als je zelfs over de reactie van een dino kan gaan speculeren.

Die meteoriet was er wat mij betreft om aan te tonen dat het fysieke leven (natuur) kwetsbaar en eindig is.

Zonder dat ik eigenlijk wist waar de film over zou gaan, ondanks dat ik veel positieve dingen had gelezen over de film ben ik naar Tuschinski gegaan. Perfecte locatie om deze film te kijken overigens. Had hoge verwachtingen, en die zijn uitgekomen. Het is misschien niet de allerbeste film die ik ooit heb gezien, en ga hem zeker niet binnenkort nog een keer kijken. Maar het is absoluut een magnifieke film. Ontzettend knap van Malick om in deze tijd zo'n film neer te zetten.

Ten eerste is het visueel een vernieuwende dimensie. Ik las al meerdere malen de 2001: A Space Odyssey van nu, en dat klopt ook wel. De natuurbeelden en tussenbeelden van cellen die splitsen, echt prachtig gedaan. Het camerawerk was ook bij de 'gewone' scenes echt verbluffend goed.

Maar er was natuurlijk ook nog een verhaal, en ondanks de wat vreemde opbouw vond ik het wel erg mooi. Met twee hele interessante karakters, namelijk de vader en Jack (zowel oud als jong). De ene moment een spelende vader en de andere moment ontzettend hard voor zijn kinderen. De film geeft een hoop mee om over na te denken. De voice-overs en stiltes waren ook vaak erg goed. Ook een uitstekende score die ik zeker ga halen binnenkort.

Bijzondere cast ook, Brad Pitt laat toch wederom zien dat hij een grandioos acteur is (in tegenstelling tot zijn vrouw Angelina ) en Sean Penn doet het ook goed, al is zijn rol niet heel erg uitdagend. Het gevaar zit vaak wel bij kindacteurs, maar daar heb ik absoluut geen aanmerkingen op. Jessica Chastain vond ik overigens niet zo heel bijzonder daarentegen.

4.5* en kijk erg uit naar zijn volgende project, al moet ik de meeste anderen van hem ook nog kijken

Dit vond ik zelf echt een geweldig blog over de film. Het veranderde mijn kijk volledig, nu ook ik een tweede keer ben wezen kijken. Maar nog steeds is niet alles duidelijk, en gaan we gewoon voor de triple. - Volgende week weer.

The Broken Splice Blog: "The Tree of Life" - brokensplice.blogspot.com

Deze ene topic op imdb is anders ook wel heel boeiend! Echt de moeite om allemaal te lezen en het zet je toch sterk op het denken. De film lijkt eindeloos om in te verdiepen. Elke user die hier antwoord heeft een totaal ander standpunt en interpretatie van de dingen, en geen enkele ervan is fout. Ze hebben allemaal een bepaalde waarheid.

IMDb :: Boards :: The Tree of Life (2011) :: **SPOILERS** Film's true meaning

Malick is in zekere zin de Dostojevski van de cinema. Zijn films zijn allerminst verfilmingen van Dostojevski's boeken, komen er zelfs niet in de buurt (Malicks cinema is uiteraard eerder poëzie dan proza), maar de bindende factor tussen hun kunst is de grenzeloze liefde voor het leven en de medemens die uit iedere pagina/scène spreekt. "The only way to be happy is to love."

Een waarheid als een koe, en de twee personen die ik heb genoemd waren/zijn al op de hoogte.

Visueel is The tree of life zo goed als onfeilbaar. Met open mond heb ik zitten kijken. Ook de prachtige muziek werkt wonderen, op een enkele overijverige sopraan na. Thematisch is het heerlijk discussievoer ook natuurlijk. The way of grace vs. the way of nature.

Hoewel dit misschien wel de meest schaamteloos pretentieuze film ooit is, wenste ik zelfs dat de film wat meer van die pretentieuze beelden zou tonen toen het gezinsverhaaltje over opgroeiende jeugd met alle clichéverwikkelingen wat te veel de overhand kreeg.

De slotscène was echter de bekroning van de film. Voorheen zat ik dan wel met open mond, maar nu zat ik ook echt continu op het puntje van mijn stoel. De boel "snappen" werd inferieur. Fenomenaal.

Mijn bedenkingen zijn hetzelfde als bij The thin red line (een overkill aan lukrake filosofische bespiegelingen), maar lieve help wat een ontzagwekkend kunstwerk heb ik vanavond mogen aanschouwen!

Misschien helpt dit een beetje.

Zeer interessant artikel.

Inderdaad een interessant artikel, en het familie-gedeelte van de film is dus inderdaad autobiografisch.

Jazeker, het gezinsleven kon dus zo gedetailleerd worden weergegeven omdat Malick dit gezin door en door kende.

In verband met het feit dat mij dit enorm ontroerde en dat ik vind dat de regisseur zich hiermee ongelofelijk kwetsbaar opstelt, zich opent voor de hele wereld als het ware, verhoog ik naar 4,5.

Een enorme schoonheid gecombineerd met deze puurheid, wow!

Ook de lengte van de beelden van de natuur valt op zijn plek nu mij bekend is dat het eerst waarschijnlijk een (aparte) proloog zou worden. De film werd eigenlijk in tientallen jaren opgebouwd met schaven, toevoegen, veranderen en uiteindelijk 2 jaar editen..

Echt een bijzondere film.

Het is echt dat ik nu in een afrondende fase zit voor het studiejaar, maar ik zou serieus (moviecard pathe = gratis) zowat om de dag gaan als het kon. Voor mijn vakantie 4 juli wil ik 'm sowieso nog 2 maal zien. Dit is echt een unieke, magnifieke ervaring!

Goede gelegenheid is zaterdag 18 juni in Tuschinski. Draaien ze ook 2001: a space odyssey.

Voor degenen die benieuwd zijn wat voor moois ze allemaal gehoord hebben:

Music List: All 37 Songs Featured In Terrence Malick’s ‘The Tree Of Life’ > The Playlist - blogs.indiewire.com

Die eerste van Tavener is alvast een mooie ontdekking voor mij.

Lacrimosa is mooi. Die scene was ook episch.

Wonderschoon!

Terrence Malick was voor mij tot dusver gewoon een interessante regisseur. Een beetje schrijnend voor hem is dat ik Badlands lange tijd zijn beste film vond. The Thin Red Line & The New World bevatten beiden bergen aan potentieel en zijn op hun beste momenten niet bij te benen door Badlands maar uiteindelijk slaagden beide films er nooit in om de hele tijd te overtuigen, met name The New World, deed mij de hoop opgeven dat Terrence Malick zijn belofte ooit nog eens in zou gaan lossen. Mijn interesse werd pas aangewakkerd door een geweldige trailer.

Vooraf was ik er echter nog niet helemaal gerust op. De grootste obstakels zouden weleens de overbekende acteurs kunnen zijn of dat Malick het niveau van de trailer gewoon niet de hele film vast zou kunnen houden. Een paar minuten onderweg was voor mij al snel duidelijk dat deze film nauwelijks stuk zou kunnen. Ik ben een beetje een dromer af en toe en mag mij soms graag laten verwonderen door de wereld om mij heen, al snel bleek dat Malick en ik op dezelfde golflengte zaten.

Het camerawerk is zweverig, de beelden zijn ongelofelijk mooi belicht. Later in de film zit er een scene waar de moeder haar was ophangt, de lichtsinval op dat moment oogt nog lichter dan het toch zeker niet slecht gewassen beddengoed. En de scene waarin we Sean Pen in een gebouw zien lopen is niet geheel toevallig een gebouw met heel veel ramen! De scene waarin we terug in de tijd gaan is weergaloos, Malick laat zien dat hij een ware virtuoos is! De muziek sluit perfect aan op de beeldenpracht en de filosofische bespiegelingen die geen wederhoor vonden in de vorm van een antwoord droegen alleen maar bij aan een unieke sfeer.

Af en toe kreeg ik echt rillingen over mijn hele lijf en dat was niet omdat ik het koud had maar omdat ik geraakt werd door de schoonheid van het aardse bestaan. Het verhaal mag ik ook zeker niet onvermeld laten, de periode waarin we de jongens op zien groeien zijn subliem in hun herkenbaarheid, tevens lijkt Malick wel een kind die zijn publiek meeneemt op reis en ons nog maar eens laat zien hoe mooi sommige ogenschijnlijk gewone dingen toch wel niet kunnen zijn. Ik kon er geen genoeg van krijgen!

Jessica Chastain levert een topprestatie als liefhebbende moeder, zij is er mede verantwoordelijk voor dat je jezelf even kan laten onderdompelen in een warm bad vol liefde, want dat is toch waar het uiteindelijk allemaal om draait?! Ook Brad Pitt verbaasde mij met prima acteerprestaties. Er was geen moment waarop ik dacht dat hij een karikatuur figuur was, terwijl de rol die hij speelt van 'autoritaire vader' zeker geen makkie was. En de rol van Sean Penn is redelijk beperkt gehouden. Goede keuze, omdat deze film uiteindelijk niet draait om zijn acteurs, hij heeft immers toch een bekende kop!

Ik ben echt diep geroerd door deze film, zowel op visueel als verhaaltechnisch gebied! De scenes op het strand, richting het einde waren weer een goed voorbeeld van een perfecte combi: zwijgende personages die troost zoeken bij elkaar terwijl we tussendoor een shot zien van de zee die gescheiden van elkaar wordt door een smal strookje grond. Oef! Hoe mooi! Ik wil nog een keer!

Een dikke 5* en een 2# plek in mijn top 10 ( Sorry, Any Way The Wind Blows ). Malick weet gelukkig nog zijn magnus opus af te leveren, nu kan hij met een gerust hart met pensioen gaan.

Waarschijnlijk komende zondag naar Zwolle toe voor deze film, aangezien hij niet in Groningen draait. Toch hoge verwachtingen dankzij wat leden hier

Iemand bekend met het Fraterhuis?