The Tree of Life (2011)

Het lijkt mij dat je bij een echt goede film je foon totaal vergeet....

Een film hoor je eigenlijk in de bioscoop te zien. Ik ken het oude venster theater nog, in Rotterdam. Daar hoorde je de auto's door het smalle straatje gaan tijdens de voorstelling. Was ook geen erg groot doek, de zaal was vlak. Maar een sfeer! Heerlijk zaaltje vond ik dat.

Maar het bekijken van films veranderd gewoon, op een 27 inch scherm thuis is het niet echt slecht. En ik heb niet zoveel geld, dus de tijden van drie keer per week naar de bios zijn niet meer haalbaar

Je kan natuurlijk een Pathe pas halen, kost iets van 19 euro per maand maar je zou al die troep maar willen zien wat in de bioscoop komt. Er zijn natuurlijk uitzonderingen zoals deze film en Drive bijvoorbeeld maar het overgrote deel is het niet waard om op het grote scherm te zien.

Bestaat er zo'n kaart Fortune? Wist ik niet en ga m dan aanschaffen, bedankt voor je tip!

18 euro. Met drie bezoekjes heb je het er alweer uit. Heb m ook, maar ga te weinig. Heb ook een lantaar venster pas. Die heb je er na tien bezoeken op jaarbasis al uit. Maar moet je nog wel 6 euro per keer bijbetalen.

19 x 12 = 228 Euro op jaarbasis en dat is inderdaad best weinig maar ik doe het voor 2,50 x 12 = 30 euro en dan kan ik ook nog vooruitspoelen

Dit zijn fijne praktische tips, jij ook bedankt Reinbo!

Ooit had je voor een tientje een Rotterdam pas en betaalde 2.50 voor de film. Guldens dus he

Ik las ergens dit:

"De film is net een mooie vrouw die niets te zeggen heeft"

Voor mij een stipte omschrijving om de mindere kant van de film te belichten: je komt net niet genoeg te weten. Toch vier sterren omdat de beelden + de sound geweldig zijn.

Om deze film als een soort van dom blondje af te doen is wel een ultiem bewijs van onbegrip.

Ik zou eerder zeggen: "Stille wateren hebben diepe gronden." Dit is voor mij wellicht een van de meest waarachtige dames die ik ooit gezien heb.

Als deze film je qua stijl gelijk deed denken aan "The Thin Red Line (1998)" dan is dat geen toeval: het betaamt dezelfde regisseur namelijk.

Niet zo erg ver in de film kreeg ik trouwens het gevoel alsof ik ineens naar een documentaire van National Geographic Channel zat te kijken over dinosauriers en het onstaan van het leven maar als ik dat te lange stuk niet gedroomd had, dan zal het vast een functie in het verder wat al te godvruchtig brave Amerikaanse hebben gehad, dat de boventoon voert en steevast bij Genesis rechtsaf slaat..

Eigenlijk een zelfde benadering van oorlog, maar dan binnen een gezin.

Toch had ie deze kunnen laten voor mijn part.

Kruising tussen "There will be blood" en "The Thin Red Line" en "The Hours"

Deze regisseur heeft kennelijk een erg strenge patriarchale vader gekend in zijn jeugd en nijgt erg naar zijn liefhebbende moeders en de knusheid van thuisfront vrouwen. Die fetish hoeft ie niet te botvieren op onschuldige kijkers.

Dat getuigd van zo'n onbegrip, Kampf beschrijft het uiterst poëtisch, met een kleine onderliggende toon van kritiek. Een mooie vrouw is geen dom blondje, maar kan het soms niet zeggen. Dat deed deze film ook een beetje. Mooi, als die vrouw, maar niet als mijn vriendin zou doen. Natuurlijk kan je op deze vrouw verliefd zijn, maar dat is zó persoonlijk. Geen vergelijking dus met een dom blondje. Maar ik vond het zo'n prachtig poëtisch commentaar, dat moet je toch inzien.En juich dit soort commentaren toe, zou ik zeggen, al is het niet helemaal jouw gedachte. Prachtig!

Snap het prima, bovendien, hij zegt niet "maar kan het soms niet zeggen" maar 'die niets te zeggen heeft'. De film heeft juist heel veel te zeggen. Ze heeft er enkel weinig woorden voor nodig, maar blijkbaar hoort en ziet hij (en jij) het niet. Verder vind ik het poetisch gehalte niet van erg hoog niveau. Slaat de plank immers volledig mis.

Dus kom nu niet aan met onbegrip van mijn zijde. Gebruikte ook niet voor niets de term 'soort dom blondje'.

Visueel adembenemend, een kunstwerk. Ik durf misschien wel te zeggen dat dit visueel de mooiste film is die ik heb gezien. Het zien van deze film kan bijna beschouwd worden als een spirituele ervaring en laat je achter met meer vragen dan waar je de film mee begon.

Megalomane film waarin misschien een hoop mensen alles in zullen zien.

Mij raakte het nergens, wel een voldoende voor de adembenemend mooie beelden.

Next!

Plastiek.

Malick lijkt hier een cursusje klassiek artistieke kitsch te geven. Echt elk belegen, stoffig en beschamend artistiek cliché komt zowat voorbij tijdens het eerste half uur.

Ik had geen verwachtingen van deze film, wist zelfs helemaal niet waarover het ging. Het enige wat ik had meegekregen was dat het eerste half uur nogal los van de rest stond en audiovisueel overweldigend zou moeten zijn .... mnee, niet dus.

Al helemaal niet omdat de eerste 10 minuten eigenlijk redelijk gewoon zijn. Wat daarna komt is dan misschien wel gedurfd, het is aardig laf om dan toch met 10 minuten aan gewoon materiaal te komen, maar vast een geruststelling voor de wat conservatievere kijker dat het plotje wel zou komen. Slaat ook echt nergens op, want de film hoort ook gewoon met het losstaand gedeelte te beginnen. Wat volgt is 30 minuten aan uberkitscherige National Geographic beelden die waardeloos aan elkaar geregen zijn en vergezeld gaan van een hilarisch gewichtige soundtrack. Het was vast niet de bedoeling, maar de uitgekauwde artistieke tralala werkte geweldig op m'n lachspieren tijdens het eerste deel, gewoon beschamend om te zien. Daarmee was de film eigenlijk al lang verpest, maar Malick wist blijkbaar niet van ophouden.

Wat volgt is meer zwaarmoedige gewichtigheid. Een droevig zeikgezin waarin moederlief elke zin minstens met een zucht of 3, een paar kreuntjes en engelachtige zweverigheid probeert uit te spreken, een hardvochtige vader die het uiteindelijk toch allemaal wel goed bedoeld had (maar zo debiel als wat in het opvoeden van z'n kinderen bleek) en drie vervelende koters die de hele film diepongelukkig kijken. Wat een trieste bende bij elkaar, kan me wel inbeelden waarom Penn zo droef kijk in z'n scenes, al lijkt het plot hierboven te suggereren dat het eerder aan de veranderende wereld rondom hem lag. Ik kan me alleen moeilijk inbeelden dat Penn bedroefd is dat alle getoonde tristesse in de film zich in het verleden bevindt.

Visueel apart maar het doet me helemaal niks, en omdat je Malick zo hard ziet proberen wordt het al snel irritant. Hetzelfde geldt voor de soundtrack, oubollige ene elitaire rommel die enkel dient om mee uit te pakken. Personages zijn zo plat als een dubbeltje, filosofisch gewicht zit er eigenlijk helemaal niet in, weet ook niet of dat zelfs tot Malick's bedoelingen behoorde, maar het wordt de film blijkbaar wel toebedicht.

Het resultaat is 140 minuten aan zweverig, kitscherig en pathetisch gejank waar ik geen enkele affiniteit voor kan opbrengen. Audiovisueel compleet mislukt, emotioneel bespottelijk en slecht in elkaar gedraaid. Verdient daarenboven ook nog eens de titel voor meest geforceerde poging tot artistieke plastieke uitstraling.

Wou eigenlijk eerst nog 1.0* geven omdat Malick toch aardig afwijkt van de Hollywood normen, maar de film is het gewoon niet waard.

Als ik de film nog ergens mee moet vergelijken is het niet 2001 ... wel G-Low van Holland in the Hood. Qua humor ligt het dicht bij elkaar.

0.5*

*Pakt de popcorn erbij voor de haast onvermijdelijke discussie met Reinbo

Ach, snap best dat die oh zijn ding niet is. Waren het japanse kindjes geweest met een electro soundtrack, had het vast meer kans gemaakt. Verder is het in ieder geval goed en uitgebreid onderbouwd. Kan er weinig tegenin brengen. Ieder zijn ding.

Ik kan wel een heel verhaal gaan typen maar ben het helemaal met je eens. Uitermate saaie, slechte film..complete flop! Met pijn en moeite naar zitten kijken, oh oh wat slecht. Het cliche en hollywood gehalte in deze film is verder ook om misselijk van te worden.

NIET KIJKEN, zonde van je tijd!

0.5 STER

*gooit de popcorn maar weer in de prullenbak

Black Math schreef:

(quote)

Tsss, je spamt de hele discussie over deze film vol, en dan komt er een bericht wat aanleiding geeft tot digitaal vuurwerk, is dit de reactie

*gooit de popcorn maar weer in de prullenbak

Hehe, ja ik had ook veel meer vuurwerk verwacht. OH onderbouwt zijn kritiek goed ? Wat staat 'm dan nou precies tegen aan het audiovisuele ? Ik heb z'n stukje meerdere keren gelezen maar haal het er niet uit. Ja, cliche en kitscherig, maar dat zijn waardeloze krachttermen zonder toelichting. Niet dat het mij overigens wat interesseert, heb jaren geleden al besloten dat ik Onderhond met z'n Japanse tekenfilms en artyfarty troep als Umfeld nooit zal begrijpen, maar zoals Black Math aangeeft, zo veel berichten van je en dan komt OH met een lang verhaal en dan laat je dat maar schieten ? Beetje flauw hoor

Ken je onderhand onderhond nog niet? Hoewel ik voor een groot deel met hem mee ga.

Mare...zit ie nou gewoon echt mijn national geographic channel opmerking te gappen, dan?

Jazeker wel. Onderhond kiest, zoals zijn naam al doet vermoeden, ALTIJD de positie van de underdog. Doet een film het bij het grote publiek goed, dan zal hij per definitie al niet meer dan 0.5* geven, ongeacht de kwaliteit van een klassieker (ok, vaak zijn dit ook de mindere films, maar Onderhond trekt dit zo ver door tot in het extreme, dat het vervelend wordt). Zijn stukje hier doet me ook weer vermoeden dat hij het audiovisuele maar niks vindt OMDAT bijna iedereen hier lof spreekt over dat audiovisuele aspect. En dan geeft ie 0.5*, alsof dit bij de aller aller aller slechtste films zou behoren die er ooit gemaakt zijn. Kom op zeg.

Dus ja, ik kijk er al lang niet meer van op, maar had gehoopt op een stukje spektakel tussen de meest prominente poster bij deze film die 2 van de 3 posts in deze thread op zijn naam heeft staan, Reinbo, en iemand de film compleet afzaagt, Onderhond ! Jammer

National geographic beelden die waardeloos aan mekaar geregen worden met veels te gewichtige muziek, de contradictie tussen de eerste 10minuten en de rest... lijkt me toch een duidelijke uitleg. Hij hoeft niet iedere letter nader te verklaren natuurlijk (wat voor de 1 kitsch is, is voor de ander fris beeldmateriaal). Ik zeg niet dat ik het met hem eens ben (ben nog niet tot deze film gekomen), maar zijn 'stukje' is wel degelijk onderbouwd.

Hehe, toen ik nog op de uni zat moest ik 't niet in mn hoofd halen om een thesis met enkel wat krachttermen te 'onderbouwen', daar maakte elke professor gelijk gehakt van. En nee hij hoeft zeker niks uit te leggen, maar dat het stukje goed onderbouwd is, is complete onzin, daar ging 't me alleen effe om in reactie op het weerwoord van Reinbo. Maar goed, 'nuff said wat dat betreft.

Het is niet omdat er krachttermen instaan dat het daarom niet onderbouwd is. Dan had hij evengoed kunnen zeggen: visueel slaat het nergens op. Veel korter, maar dan heb je pas echt het raden naar het waarom en hoe.

Mijn hele punt is juist dat hij inderdaad niet veel meer zegt dan dat. Er zijn tig openingen voor een discussie, waarin OH zijn punten wat toe kan lichten en daarom vind ik het ook vreemd dat Reinbo het links laat liggen, terwijl ie wel de hele thread volplempt met andere discussies. Met beiden niks mis, gaf alleen aan dat het wat interessant vuurwerk had kunnen geven. Overigens merk ik dat ik mezelf begin te herhalen, dat is altijd het punt om te stoppen, heb m'n zegje gedaan !

Onderhond geeft toch enkel aan dat de film hem niets deed. En als de sequence over het ontstaan van het leven al op je lachspieren werkt, je geen waardering voor klassieke muziek kent en geen binding met de personages kunt leggen (of hetgeen waar voor ze staan), houdt het natuurlijk op. Verder ook niet zo verwonderlijk voor iemand die ook 2001 een 0,5 geeft. Films die om een bepaalde reflectie vragen liggen hem nu eenmaal niet. Jammer voor hem.....misschien over 20 jaar.

En toch vind ik het niet veel meer dan dat. Je noemt zelf al The Fountain, daar moest ik inderdaad ook geregeld aan terugdenken. Bij The Fountain was het echter zo dat Aronofsky met z'n microfotografie een coherente wereld probeerde te visualiseren. Hij gebruikt het als een soort van biologische CG om een fantasy-wereld te creëren. De intro van deze film is daarin erg anders. Het is een aaneenschakeling van beelden die weinig onderlinge (visuele) coherentie hebben. We zien wat cellen, wat vissen, het helaal, een uitbarstende vulkaan ... het is bijna een school-TV aflevering over het ontstaan van de Aarde (en het leven). Ik vond het ook allemaal nogal zielloos aan elkaar geplakt, in plaats van er een mooi visueel geheel van te maken. De serieux waarmee het gepresenteerd werd maakte het alleen maar erger.

Hetzelfde geldt voor de muziek. Klassiek is inderdaad niet m'n ding, maar in de juiste context hoef ik het niet slecht te vinden. Ik vond de muziek erg weinig bijdragen aan de beelden hier, er is zeer weinig interactie tussen de twee, net daardoor wordt het ook allemaal een beetje belachelijk en gekunsteld.

In de rest van de film viel me vooral op dat bij het editen weinig aandacht was besteed aan de cameravoering doorheen scenes. Er wordt veel en snel gecut, maar doordat de camera in de afzonderlijke shots bijna altijd wel aan het swoopen of draaien is, en per cut steeds in een schijnbaar willekeurig andere richting beweegt, wordt het een erg nerveus geheel, vooral ook weinig aantrekkelijk. De laatste tijd voldoende films gezien waar dit losse camerawerk wel sterk uitgevoerd werd, vond het hier niet goed.

Om nog even een laatste vergelijking te maken: ik vond deze film uiteindelijk veel weghebben van een Pop Skull. Ook op die film zou je erg makkelijk het gros van de kritiek kunnen toepassen die ik hier gegeven heb, maar daar werkt het voor mij duidelijk wel. Het grote verschil is dat daar een jong regisseur aan het werk is wiens stjil mij wel erg bevalt. Deze film komt meer uit het Kubrick tijdperk en hoort wat mij betreft in het vakje met films als Russian Ark, waar kunst en klassiek met dezelfde K geschreven worden.

Oh jawel hoor, maar met de standaard levensvragen hoef je bij mij niet aan te komen. Voor New New Age gewouwel zet je toch gewoon weer even die Zeitgeist docus op

Edit: m'n eerste quote van Reinbo is blijkbaar verloren gegaan in edit-limbo, ik laat hem na m'n lange verhaal toch maar even staan.

Ik heb zelf mij eerdere bericht weggehaald en het vervangen door een ander stuk, waarin ik het beter verwoorde. Komt dus door mij.

Vreemd dat de onderlinge (visuele) coherentie je ontgaan is, gaat duidelijk over het ontstaan van de aarde en het leven. De volgorde is meer dan logisch. Dat er enige visuele coherentie ontbreekt is ook niet raar omdat het over verschillende fases, locaties en onderwerpen gaat. Iets wat ook juist de veelzijdigheid van de natuur benadrukt. Een eenduidige visuele stijl had daar afbreuk aan gedaan. Verder ook niets mis met school tv, mits mooi gemaakt. Heb de film nu 3 keer gezien en voor mij wordt die sequence elke keer mooier.

De muziekkeuze is overduidelijk. Het zijn vrijwel allemaal werken met een religieus karakter. Een van de twee hoofdthema's van de film. Ook wat betreft de editing stijl is die juist geheel in lijn met hetgeen de film wil tonen. We krijgen flardes van een jeugd/het opgroeien te zien. Deze lopen niet naadloos in elkaar over. Het hele idee bij flardes is immers juist dat ze niet naadloos op elkaar aansluiten, maar elkaar als een soort jumpcuts opvolgen. De willekeur is daarin dus volledig terecht gekozen. Verder vond ik het juist een geweldige flow aan de film geven.

Zie verder ook niet waarom je niet met standaard levensvragen bij je hoeft aan te komen. Wat mij betreft blijven die altijd interessant.

Daarnaast biedt de film voor mij vooral een terugkeer naar mijzelf. Al heb ook ik geen (niet veel) binding met de personages zelf, maar de vader, de moeder, de broers zijn voor mij wel zeer herkenbaar. Misschien helpt het dat ik ook op dergelijke wijze (maar dan 20 jaar later en zonder bijbel) ben opgegroeid....

Alleen ironisch dat alleen de teksten van het Requiem van Berlioz religieus zijn, maar dat de muziek zelf totaal niet geschreven is met God in het achterhoofd, integendeel. Niettemin een prachtig stuk dat voor mij de hoofdreden was dat ik de tijd wel doorkwam met deze film. Moet wel zeggen dat dat ook een reden is dat ik er een tijd geleden een halfje van af heb gegooid. Malick leunt wat mij betreft wel erg sterk op Berlioz (en ook Mahler). Met die muziek moet je wel heel veel verprutsen wil ik de tijd niet fijn doorkomen.