The Tree of Life (2011)

OK, dacht dat er meer requiems e.d. tussen zatten. Had er dit over gelezen

Mostly meditative choral pieces, requiems, slowly growing classical or opera pieces and occasionally something more trance-inducing and ambient.

Bron Music List: All 37 Songs Featured In Terrence Malick’s ‘The Tree Of Life’ > The Playlist - blogs.indiewire.com

Maar wellicht dat ik koorzang te direct aan de kerk koppel. Met titels als "Morning prayers", “Ascending and Descending”, “Resurrection in Hades” en “Eternal Pulse”. Kreeg ik wel het idee.

Geen Berlioz tijdens de natuurscenes idd. Berlioz is met name tijdens de strandscene te horen. Er is natuurlijk een religieuze koppeling met het Requiem van Berlioz, maar hij heeft het niet voor de kerk geschreven, die het waarschijnlijk ook had afgewezen als een stuk dat te weinig ter Gods ere was en vooral teveel ter glorie van Berlioz zelf. Het is namelijk verre van ingetogen, en daar was de kerk niet bepaald dol op.

Daar gaat het inderdaad over, had waarschijnlijk beter de haakjes rond "visuele" weggelaten. Los daarvan blijft het een incoherente soep. De veelzijdigheid van de natuur kan je wat mij betreft nog steeds perfect weergeven met enige visuele consistentie, nu is het gewoon slordig. En als je dan toch contrast wil benadrukken, doe da dan. Ook dat komt er helemaal niet sterk uit.

Volledig oneens. Heeft niks met willekeur te maken, zeker niet binnen een aantal shots van hetzelfde beeld of dezelfde scene. Dat geheugenflarden al eens van de hak op te tak springen is zo, maar dat wordt dat wel érg slecht verbeeldt hier.

Je goed recht natuurlijk, ik vind het weinig boeiend.

Wat betreft de visuele stijl zijn we het gewoon totaal oneens. Ik vind de incoherente stijl bij de ontstaan van de aarde sequence juist zeer goed passen bij het chaotische proces dat het verbeeld.

Zo ook vind ik de editing van de jeugdflarden vrijwel perfect gedaan. Ik zweef er heerlijk op mee. Vind het overigens best vreemd dat jij er zo over valt, aangezien Enter The Void hier ook best wel wat van weg heeft (zwevende camera als onzichtbare toeschouwer). Daar heb je de knipperende ogen, hier zijn het de jumpcuts binnen de scene een soort van spanning in het beeld aanbrengen. Vond dit juist door de jump cuts weer een level up. Veel verfijnder, mooier belicht ook.

Maar volgens mij was de muziekkeuze en de thematiek zodanig niet je ding, dat je maar meteen alles hebt willen afbranden.

Wat vond je debiel aan het opvoeden door de vader? Leek mij juist in alles een zeer realistisch portret. Eerst vol liefde als ze nog jong zijn, maar zich later stevig opstellen om de kinderen op te voeden en weerbaar te maken voor de strijd (om lijfsbehoud, bezit, etc.) die ze later op eigen benen staand gaan voeren. Het lijkt mij dat elke vader hetzelfde doet. Zei het dat de nuances anders liggen (bovendien worden er slechts wat flarden getoond. Juist die stukken die van toepassing zijn op de thematiek. Onmogelijk om een goed totaal beeld van de opvoeding te vormen). En elke zoon moet uiteindelijk zijn vader overwinnen, dat is de essentie van de hele evolutieleer.

Het agressieve gedoe aan tafel en de scene waar hij z'n zoons vraagt hem te slaan ... blij dat het niet mijn vaderfiguur was. Ik vind het een randdebiel ja.

Ik vond de opvoeding van de vader in deze film ook schadelijk voor de kinderen. Het is geen coachen naar volwassenheid te noemen, slechts onderwerping aan de vader.

Door deze vader zo te tonen toont Malick voor mij tevens een parallel met de historie van het Christendom. Vader schoffelt in wezen de kinderen en ook de moeder onder. Moeder is voor mij een parallel met de onderworpen, doch onvoorwaardelijk gevende natuur, voor zover dat mogelijk is en geen illusie.

In de drie kinderen vond ik mijn herkenning. Ik denk dat veel kinderen geen erkenning van hun aard en wezen vinden bij hun ouders. En ook in de meeste religieuze groeperingen wordt de eigen aard, het wezen zoals hij/zij zelf werkelijk is, als eerste afgeschaft, zo ook in het Christendom tot nu toe (of tot voor kort).

Denk aan de rol van de vrouw in de kerk.

Dat slaan was idd wel wat over het randje, maar als zoiets eens in je opvoeding gebeurd maakt het niet direct een rare opvoeding. En ach, die scene aan tafel vond ik niet zo vreemd, zeker in de jaren 50 was men nu eenmaal wat meer van de tucht. De vrijheid blijheid van de jaren 60 moest toen nog zijn intrede doen....

Vond het eerder ontroerend hoe de vader krampachtig zijn goed bedoelde adviezen/visie probeerde over te brengen, maar daar gewoon niet zo handig in was. Denk dat veel ouders het veel slechter doen, zeker in die tijd. Verder is het inderdaad ook in lijn met hoe het Christendom dat aanstuurt.

Tucht, een mooi, bijna vergeten, woord.

@ Onderhond: als je weet dat Hollywood films je niet liggen. Waarom blijf je ze dan opzoeken en bekijken? Volgens mij is dat eerder zonde van de tijd.

Daar heb jij gelukkig niet over te beslissen. Verder vind ik dit niet bepaald een Hollywood film en werd deze toch alom geprezen om z'n unieke/aparte uitstraling. The Tin Red Line vond ik verder ook niet zo slecht, dus had hier toch best een aardige film verwacht.

Tsja.. Wat is er eigenlijk allemaal gebeurd net? :/

Het is ook wel leuk natuurlijk om een film finaal de grond in te boren en vind ik ook vaak het leukste om te lezen.

chevy93 schreef:

(quote)

*haalt popcorn er weer uit*?

Heb inmiddels een behoorlijke portie achter de kiezen. Maar het fijne van het spul is dat je toch altijd maar door kan blijven eten. Ik was gewoon erg nieuwsgierig wat er gebeurt als Reinbo iemand tegenkomt die wat beter dan de gemiddelde user hier tegen de overload van berichten kan.

Terrence Malick laat de zweeftante in zich uit haar voegen barsten met The Tree of Life, waar coming of age in de blender gaat met Godsdienst en zedenleer. De beste man is een krak in het revalueren van genrefilms met zijn eigenzinnige stijl en meeslepende visuals, maar het filosoferende arthousegenie uithangen lijkt toch iets te hoog gegrepen. Volgens de film moeten we een keuze maken in het leven tussen God en (onze) natuur waarbij er min of meer een rode draad van beproeving aan de basis ligt, maar het verkoopt het nogal kitscherig. Van een mottig uitziend vlammetje die De Heer ofzo moet voorstellen tot een grootse melige groepsknuffel op het strand, kleffe rotzooi die je hooguit nog verwacht op Astro TV of een of andere meditatiezender.

Op het miezerige vlammetje na is het nochtans best wel jammer dat het zo beperkt in de mix gaat met zijn verhaalontstijgende beelden, de krachtig georkestreerde visualisatie van de oorsprong des levens en daarrond zijn voor mij veruit de topmomenten uit de prent. Al hadden ze die uit de computer gerolde dinosaurus wel weer mogen schrappen. Nu rest vooral de focus op het vrij standaard plotje -tot zover daar sprake van is- rond een jaren ’50 gezin, waardoor het ondanks de ruw uitgewerkte karakters en (soms letterlijke) zweverigheid erin slaagt behoorlijk narratief over te komen.

Bovendien bestaat dat gedeelte vooral uit één grote verzameling jumpcuts, hetgeen niet alleen resulteert in eentonigheid maar een mens ook niet veel kans geeft tot het stilstaan en genieten van eventuele mooie plaatjes. Trouwens ook weer een vrij braaf standaard stijlmiddeltje in zijn independent/arthouse context bekeken, en dat voor een film die bewust tracht uit de boot te vallen.

Het lijkt erop dat hier geen keuze kon gemaakt worden tussen durven en doen, waarbij een min of meer rode draad van kleuterklasfilosofie aan de basis ligt. Het had allemaal nog erger gekund en het heeft wel zijn momenten, maar na dit leuke experiment wil ik Malick toch verzoeken om zijn yogastokjes weer netjes in de kast te leggen.

2,5*

Sorry, ik verwachtte een dijk van een film, met Pitt als bezorgde vader over zijn zoon die in Vietnam stierf.

Maar, `t enige wat ik zag....en dan de gehele film door, waren mooie beelden, en zeer weinig geouwehoer.

Ik hou van films die mij persoonlijk aantrekken, en deze....nee.

De 1 na laatste film van Malick was beter.

Dit is een echte filmhuisfilm die niet in mijn straatje past.

Zie dan liever Koyaanisqatsi.

1 voor de mooie beelden.

En ik snap ook niet die persoonlijke aanvallen, als je een menig hebt, mag je die toch best uiten?

Ik heb daar geen moeite mee.

Ik kan niet echt uitleggen waarom ik deze film zo goed vond. Ik begrijp de kritiek volledig, maar zelf was ik van de eerste tot de laatste scene meegevoerd. Het was misschien iets te letterlijk wat ik ervan verwacht had en het duurde een aantal scènes te lang (net zoals alle malicks) maar voor mij was het een perfecte trip.

Off-topic verwijderd.

Huh? Hoe kom je daar nu bij?

Koyaanisqatsi is trouwens nog een pak minder toegangkelijke filmhuisfilm, lijkt me al helemaal uit je straatje te vallen.

Daar leek het begin toch sterk op aan te sturen, met de brief die aankwam voor de moeder.

Ah op die manier. Ik bedoel maar als je met een beetje voorkennis (trailers, besprekingen...) de film ingaat weet je normaal wel dat je geen Vietnamdrama moet verwachten.

vond het een ontzettende saaie film

gisteren gezien.. en voor mijn had de eerste 30 minuten niet gehoeven hoor, het was best mooi om te zien maar totaal geen toevoeging voor mij, als het langer had geduurd had ik hem denk ik uit gezet..maar ieder zijn kijk op de film, de rest vond ik hem trouwens wel goed.

Niet mijn kop thee: kijk ons eens lekker arty doen....

De eerste 30 minuten zat er volgens mij niet veel verhaal in, enkel allerlei sfeerbeelden door elkaar.

Door de hoge score heb ik toch doorgebeten om verder te kijken.

Daarna kwam er toch enigszins een verhaal tot stand die voor iedereen te volgen was.

Maar op het eind was het terug naar af met dezelfde soort sfeerbeelden als in het begin, waardoor het slot nogal onduidelijk overkwam.

Ofwel was de film eerder iets voor de echte filmkenners.

Niet echt 'my cup of tea'.

Vandaar 2 sterren.

nee,had er meer van verwacht. had een visueel sterke film verwacht met een levensles of boodschap. nou knappe jongen als je er die er uithaalt.vond de film wel sterk geacteerd, ook knap van de kinderen. Heb er toch ook wel van kunnen genieten, rare film. Eigenlijk geen idee waar ik naar zitten kijken, misschien is dat wel het meeste waard, als je een film maakt zonder boodschap die toch een indruk achterlaat, gemengde gevoelens hierover maar hoef em zeker geen tweede keer te zien. De film is niet goed of slecht te noemen, daarom een 2,5.

Is het gegeven dat de film je met gemengde gevoelens achterlaat niet juist een goede reden om m een keer te herzien?

heeft iemand een idee waarom de film niet op blu-ray uitkomt in Nederland?