The Road (2009)

Samen met The Proposition de 2e onderschatte film van regisseur John Hillcoat. The Road past imo wel in het rijtje van potentiële klassiekers. Echter valt me op dat ze op Moviemeter niet altijd de juiste waardering krijgen (zie ook Jarhead, Children of Men en Moon bv).

Het is zeker niet het eerste naargeestige post-apocalyptische drama maar zeker wel een van de beter geslaagde. Kern van het verhaal is de onvoorwaardelijke liefde van een vader voor zijn zoon ondanks de onmogelijke omstandigheden. Dat maakt deze film in de eerste plaats een erg menselijke film. Wat de reden is waarom de hele menselijke samenleving in elkaar is gedonderd dat mag de kijker lekker voor zichzelf uitmaken. En dat is eigenlijk wel prima, accepteer dat gegeven en kijk naar wat een realistische strijd op overleven is als alle zekerheden om je heen zijn ingestort. Een paranoïde vlucht in een even gevaarlijke als neerslachtige en kleurloze wereld, waarin de meeste medemensen of zelfmoord plegen of boven of juist onderaan de nieuwe voedselpiramide staan. De kracht van de film schuilt hem toch wel in de details; Als de vader zegt bij het zoveelste lijk tegen zijn 10 jarige zoontje; "Nothing you haven't seen before"...

Tweede belangrijke troef is het acteerwerk wat ingetogen maar zeer zeker overtuigend is. Goede prestaties van een uitgemergelde en bebaarde Mortensen waarvan je zijn kleren bijna door het scherm heen kan ruiken.... Het jonge gastje speelt best redelijk, soms een tikkeltje te nadrukkelijk maar echt storen deed het me nergens. De bijrollen zijn vrij minimaal maar wel belangrijk voor de sfeer in de film, het zijn de enige stukjes andere intermenselijke interactie en schetsen een beeld van de hopeloze toestand van de mensheid en de geestestoestand van de vader.

Wat ik mooi vind is dat er veel gebruik is gemaakt van locatie-opnamen. Gemaakt op plekken die een soort van apocalyps hebben moeten doorstaan. Zo is er veel gefilmd op de hellingen van de vulkaan Mt. Saint Hellens en in het door Kathrina getroffen New Orleans. De echo van de rampen in deze gebieden is treffend op film gevangen en maken een akelig realistische post-apocalyptische wereld, de ruwe schoonheid van vergankelijkheid.

En net zoals in The Propostition zoekt Hillcoat opnieuw de samenwerking Met Nick Cave, die deze keer weliswaar niet voor het verhaal tekende maar wel wederom de boel omlijst met zijn prachtige en stemmige muziek.

Sombere maar sterke film.

4*

Een erg bijzondere film. Er wordt een uitstekend en realistisch beeld gegeven van hoe een
postapocalyptische wereld er uit zou kunnen zien. Alles is grijs en grauw, er lijkt haast niets meer in
leven. De goede en passende soundtrack van Nick Cave is dan ook een pluspunt van deze film.

Binnen die setting speelt het verhaal zich af van een vader die samen met zijn zoon probeert te overleven en hoop te houden op een betere toekomst. Daarnaast lijkt de vader te beseffen dat zijn eigen dood onvermijdelijk is, en bereidt hij zijn zoontje voor op wat daarna komt, zodat hij zelf door kan gaan. De film geeft op een aangrijpende manier weer dat de vader constant twijfelt en altijd op zijn hoede is. Doordat de wereld een plaats is geworden waar het ieder voor zich is, zal een medemens er geen moeite mee hebben hen als product te zien en ze te gebruiken voor wat dan ook, desnoods als voedsel. De vader wil het beste voor zijn zoontje en leert hem zelfs hoe hij zelfmoord moet plegen als hij ooit in de handen van kannibalen dreigt te komen.

De film is ook een strijd tussen goed en kwaad: wat doe je als je in een dergelijke situatie terecht komt? Probeer je vast te houden aan het menselijke in je, zoals vader en zoon doen, of wordt je bij wijze van spreken kannibaal?

Viggo Mortensen zet een overtuigende rol neer als de vader, de zoon vind ik dan weer wat minder. Hij komt op mij iets te naïef en zachtgekookt over voor iemand die al jaren in een dergelijke wereld leeft. Charlize Theron en Robert Duvall maken indruk in de luttele minuten die ze krijgen.

Enkele scènes maakte bijzonder veel indruk op me, zoals de scène waarin ze per ongeluk in een kannibalenhuis belanden en die met Michael K. Williams, die zich volledig moet uitkleden van de vader.

Zowel het begin als het einde roepen veel vragen op. Het wordt niet duidelijk wat de oorzaak is van de asgrauwe en depressief ogende wereld, hoewel er in de trailer nog beelden zitten die doen denken aan een reeks natuurrampen (bliksem, tornado’s, overstromingen, enz.). Het is echter niet nodig om de oorzaak te kennen wil je film begrijpen, dus een erg groot minpunt vind ik het niet.
Ook het einde is me niet helemaal duidelijk. Hij mag mee met het gezinnetje, maar is dit een goede of slechte zaak? Zijn die mensen goed of slecht? Gaat het verhaal niet gewoon op dezelfde manier verder maar wordt de jongen nu begeleidt door andere mensen? Het kevertje dat wegvliegt en de vrolijke geluiden tijdens de aftiteling doen vermoeden dat er ergens nog hoop is op een terugkeer naar de ‘normale’ wereld, maar echt duidelijk wordt het nooit. Een eind waarmee je als kijker vele kanten op kunt.

Een film die indruk op me maakte en me ongetwijfeld bij zal blijven. Een film ook die op een positieve manier anders is dan vele andere films. Een aanrader wat mij betreft.

Met enige tegenzin ben ik naar deze film gaan kijken maar manlief wilde hem graag zien, dus vooruit. Wat mij een beetje tegenhield was dat ik a. verwachte dat het een zeer deprimerende film zou zijn en daar was ik even niet voor in de stemming en b. ik over het algemeen niet graag naar films kijk waarin kinderen in een moeilijke situatie zitten of dat er iets met kinderen gebeurd. Dat is een persoonlijke keuze.

Mijn verwachtingen kwamen uit. De film heeft een zeer grauwe en uitzichtloze sfeer die je erg doet nadenken over het "wat als ....". Het laat je zeker nadenken over de "sociale menselijkheid" van de mensheid in een situatie die niet menselijk meer is. En hoe zou jij zelf dan reageren ? Het is een film die wel uitlokt dat je over jezelf gaat nadenken.

Heel sterk spel tussen vader en zoon. Vooral zoonlief vind ik erg goed voor een dergelijke zware rol.

Het is geen film die je moet kijken als je zelf niet zo lekker in je vel zit want ik vind het best confronterend en ook deprimerend. Maar het is zeker een film die je laat nadenken. Wel indrukwekkend dus.

Film met post-apocalyptisch verhaal en degelijk acteerwerk maar een niet erg interessante spanningsopbouw. Toch wel onderhoudend, maar had maar in het gegeven van de bijna uitstervende mensheid gezeten.

Heftig en grauw filmpje met ongelooflijke mooie post-apocalyptische setting.

Zeer sterk geacteerd door de 2 hoofdrol spelers en vooral het jongetje speelt buiten gewoon goed zijn zware rol.

Einde was mooie en ontroerend.

3,5 ster

Veelbelovend uitgangspunt, maar uiteindelijk de zoveelste tranentrekker. Men neme een hopeloze situatie en stopt er een kind in dat het goede in elk van ons moet symboliseren. Niets mis mee om het onschuldige van een kind te midden van een ramp te plaatsen, het contrast kan uitstekend werken, maar maak die ramp dan voelbaar. Ik kon op een gegeven moment helemaal niets meer met de personages en ook het apocalyptische karakter nam enkel maar af door de te grote focus op de relatie tussen vader en zoon. Het feit dat de cast voornamelijk uit sterren bestaat helpt ook niet echt mee. Voor een film die nihilistisch wil zijn had een onbekendere cast beter gewerkt. Rest de zeer aardige cinematografie op momenten. Een film die naargeestig had moeten zijn is uiteindelijk een familiefilm geworden. Tegenvaller.

2*

I won't let anybody touch you, because that's my job.....

Na het geweldige apocalyptische Book Of Eli is er opnieuw een apocalyptisch drama: The Road , deze lijkt best wel veel of Book Of Eli. Maar of Book Of Eli sterker is dan The Road? Dat weet ik nog even niet. Waar het bij die film meer gaat over het beschermen van de laatste Bijbel, gaat het hier meer over de overlevingskracht tussen vader en zoon. Wat ik nu zeker kan zeggen is dat The Road veel sterker is dan The Book Of Eli.

De cast voor deze film is geweldig. We hebben Viggo Mortensen (Lord Of The Rings), we hebben het kindersterretje Kodi Smit McPhee die ik ijzersterk vond spelen. We hebben ook nog kleinere rollen voor Charlize Theron en die vent die de rol van die ouwe vent speelde. Tja, voor wat ze erin zaten waren ze goed dus daar heb ik niet veel over te klagen.

De apocalyptische sfeer was duidelijk aanwezig. Ik vond daarom ook het begin met dat je Viggo samen met zijn vrouw ziet kussen bij dat paard een prachtig shot en dan ineens hebben we die duistere apocalyptische sfeer. Zoals ik al eerder zei deed de sfeer me heel erg denken aan The Book Of Eli en dat is eigenlijk precies dezelfde film maar die film toont alles vanuit een ander aspect. Ik zal ze beiden bijna spiritual sequels kunnen noemen.

Toen ik de trailer voor het eerst zag dacht ik eerst dat dit een soort apocalyptische horror was. Want zoals de scène die heel eng overkwam in de trailer van: je ziet kannibalen rondzoeken en dat wordt heel erg eng overgebracht in de trailer. Maar in de film is het niet eng, het is spannend maar niet meer dan dat. En begrijp me niet verkeerd: er zaten een aantal serieus spannende stukken in, maar niet zozeer dat het een horror was en niet dat ik dat wilde zien want ik ben absoluut geen grote horrorfan.

Dus kortom: The Road is een zeer sterk apocalyptische drama met een duistere en grauwe sfeer maar ook veel emotie tussen vader en zoon. Dus kortom: The Road was een prima film.

After apocalypse en drama, ik vind het geen geslaagde combinatie. The Road is simpel in opzet: Viggo Mortensen probeert met zijn zoontje te overleven in een asgrauwe wereld waar een grote ramp zich voltrokken heeft. Vader leert zoon van alles en nog wat bij om te overleven in deze onherbergzame wereld. Het grote minpunt echter is dat zoontje, want hij jammert en zeurt de hele film aan een stuk door. Hij vertoont geen enkel greintje van zelfredzaamheid! Dit verpestte voor mij behoorlijk de film, die er op zich nog best cool uitzag.

Tegenvaller.

Keek aardig weg maar ik kreeg hier regelmatig een bekaaid gevoel bij.

Verhaal is interessant, de uitwerking nogal oppervlakkig met een christelijke zweem er doorheen. Beetje zwaar ook, al vind ik dat als het me echt raakt juist geen probleem. Ik miste vooral werkelijke diepgang met liefst nog een scheut humor.

Visueel vond ik het wél behoorlijk sterk. Soms wat kunstmatig en protserig, maar in ieder geval boeiend genoeg om toch nog enigszins te hebben genoten. 5.5/10*

The Road is een goed gemaakte en getrouwe verfilming van het boek van Cormac McCarthy dat ik een aantal jaar geleden heb gelezen. Ik denk nauwelijks dat iemand het beter had kunnen doen. En toch lukt het me niet om onder de indruk te zijn. Waarom weet ik eigenlijk niet precies.

Het boek vond ik indrukwekkend. De nadruk ligt daar op bijna iedere stap die gezet wordt door de twee hoofdpersonen en iedere boon die gegeten wordt is een sensatie en iedere mogelijke ontmoeting met een persoon een mogelijke ramp. De ingetogen, ruwe schrijfstijl is ook bijzonder en het verhaal gaat daar in een slakkengangetje, wat in het voordeel werkt. Zoals gezegd is de verfilming vrij getrouw, met hoogstens hier en daar wat nadrukkelijkere dialogen en een wat hoger tempo. Gewoonlijk kan ik het boek wel ver genoeg uit mijn hoofd zetten om de film te zien zoals hij is, zeker als er jaren tussen het lezen en het kijken zitten. Toch vraag ik mij af of mijn probleem met deze film (onbewust) ligt in de vergelijking met het boek. Mijn ideale versie was denk ik een film geweest met eindeloos durende shots waarin de man en de jongen door de verwoeste omgevingen lopen (ja, ik denk dat Bela Tarr stiekem de meest geschikte regisseur was), maar ik kan me er ook wel bij neerleggen dat dit het niet geworden is. Het grootste directe probleem dat ik kan aanwijzen is dat de film me emotioneel niet zo meesleepte, in ieder geval niet de gehele speelduur maar slechts op specifieke momenten. Zo deed de dood van de vader mij hier gek genoeg niets. Misschien zat ik er teveel op te wachten? Ik zie ook drie andere minpunten. Als eerste gaat het begin te snel. Veel korte shots waarin vlug wat situaties te zien zijn terwijl Viggo Mortensens overbodige voice-over (die gelukkig snel verdwijnt) het een en ander toelicht. Dit zorgt ervoor dat The Road geen ritme te pakken krijgt voor een lange tijd en het moeilijk is om in te komen. Ten tweede vond ik Smit-McPhee te nadrukkelijk spelen. Ten derde is het gebruik van CGI soms wat te opzichtig.

Toch wil ik niet te zuur zijn, want het is best een knappe film. Viggo Mortensen heeft de rol van zijn leven. De grauwe sfeer had niet beter getroffen kunnen worden en de landschapsfotografie is dan ook uitmuntend. Het verhaal is sterk (al ligt het moraal er door de nadrukkelijkere dialogen nou wat dikker bovenop) en uiteindelijk meeslepend. Momenten zoals die waarin de kamer met eten gevonden wordt zijn toepasselijk magisch, terwijl andere stukken zoals de ontdekking van de opslagplaats voor mensen die als voer moeten dienen zo schokkend zijn als zou moeten. Een kort stuk schoot er voor mij uit: Robert Duvalls antwoord op de vraag of hij zou willen sterven: "No. In these times, we can't afford such luxuries", is zijn antwoord. Prachtig vond ik dat en ik moest even opzoeken of het uit het boek kwam. Dat bleek niet het geval te zijn.

Dus het is geen slechte film en mijn problemen ermee zijn klein. Toch deed het me niet zo veel als zou moeten.
3,5*

Same here, ik kan ook niet echt onder de indruk zijn van deze film, hoewel het inderdaad enorm 'waarheidsgetrouw is'. Daar bedoel ik mee, dat mocht er zo'n gebeurtenis de aarde treffen het er waarschijnlijk zo uit gaat zien. Ik heb eigenlijk geen details gezien die niet klopten.

Wel heb ik het vermoeden waarom we niet onder de indruk zijn, dat komt misschien door het af en toe lome voortgang in de film. Weinig risico's worden genomen door de hoofdpersonen, dus wordt je minder meegenomen in het verhaal. Ook vond ik de moeder niet echt sympathiek wat ook niet echt helpt om respect te geven aan papa en zoon.

Wel wil ik er nog aan toevoegen dat het donkergrijze filmkleuren hebben geholpen een mistroostig sfeertje te creeeren, en had je weinig hoop in een goede afloop. Het einde is ook best verassend, maar geeft me te weinig voldoening. Misschien een vervolg erop maken?

Goed acteerwerk. Ergerde mij soms aan het vele ''papa'' die de kleine knul op een wat aparte toon zei. Waar het hele verhaal zich afspeelde deed me erg denken aan fallout3.

Ik vond het jammer dat je uiteindelijk niet weet wat er precies gebeurt is waardoor de wereld er in deze staat aan toe is. Wel een mooi verhaal met veel emoties. Ik vond het einde erg open wat ik in deze film zelf als een afknapper beschouw.

Deze film heeft me goed in zijn greep gehouden en was erg benieuwd hoe het steeds verder zou gaan.

Sterke post-apocalyptische film in de stijl van I am Legend en The Book of Eli, alleen is deze film meer op drama gericht en minder op actie. Met name hoe slecht de mensen het hebben wordt goed in beeld gebracht, zoals de verhongerde mensen die ze vinden in de kelder.
Erg mooi om de band tussen vader en zoon te zien en dat niet alles van een leien dakje gaat en dan met name de dood van de vader op het eind.

3,5 Sterren.

Een grauwe trip in groezelige grijstinten. Af en toe wel kleurige scenes welke zich in het verleden afspelen. De sfeer is zeker goed post-apocalyptisch neergezet.

De vraag is waarom mensen elkaar in films altijd zo cliché barbaars behandelen na een ramp.

Het verhaal van de man en zijn zoontje is best aangrijpend, de manier waarop hij zich gedraagt staat mij echter tegen. De hele sfeer trouwens ook, deprimerend. Dit zal niet een film zijn die ik vaker ga opzetten.

Zwaar.

En moet zwaar doel ik op twee zaken: de toon, maar ook het verhaal. De nadruk ligt enkel en alleen op het overleven. Aan de hand van enkele flashbacks zien we enkel de depressieve moeder, de uitbraak van de ramp wordt niet in beeld gebracht.
De volle speelduur weet dan ook niet helemaal te boeien. Het depressieve druipt ervan af en alles is zo zwaarmoedig dat het kijken er niet gemakkelijker op wordt.

Viggo Mortensen is bij momenten wat te flauw, maar kan over de ganse lijn gezien toch wel overtuigen. Hij smijt zich echt in z'n rol en dat is er aan te zien.
Zijn tegenspeler Kodi Smit-McPhee vind ik niet zo geweldig, maar bij kindacteurs kan dat al eens gebeuren.
Verder zijn de bijdragen van Charlize Theron en Robert Duvall zeer de moeite - hoe kort ook. Guy Pearce daarentegen heeft gewoon makkelijk geld verdiend.

Het post-apocalyptische Amerika is overigens fraai vormgegeven. Alles is grauw en grijs. Het lege en verlatene druipt ervan af. Ook de muziek is zeer de moeite.

3

The power of suggestion is hier heel toepasselijk. Er gebuerd niets engs en geen schrikmomenten geen bloederige slachtpartijen maar je zit op het puntje van je stoel om af te wachten wat er gaat gebeuren.
Ik hou wel van dit soort films, zoals ook o.a. The Awakening en Children of Men allemaal suggestie die wat met je doet. Ook een kwestie van de vraag "wat zou ik doen in zo'n situatie?"
De chemie tussen vader en zoon werkt en ook het einde waarbij het toch mindr goed afloopt voor vader en je geen idee hebt waar uiteindelijk de zoon zal belanden met de vriendelijke familie die hem opnemen de naargeestige omgeveing en de hopeloze uitzichtloze situatie maakt deze film toch wel een bijzonder ervaring om naar te kijken.

Toevallig had ik deze gezien nadat ik eerder op de dag al The Seventh Continent had bekeken en daardoor deze film niet als bijzonder zwaar ervaren. Daarnaast ook flink op het verkeerde been gezet door de trailer. Deze geeft namelijk de indruk dat we te maken hebben met een actie/thriller, terwijl dat toch duidelijk niet het geval is. De cannibalistische rednecks zien we slechts in een aantal korte sequenties in het begin van de film. Natuurlijk is het verder geen slechte film en is het vooral de cinematografie (grauwheid van het post-apocalyptische landschap is erg overtuigend) en de hoge productie waarde die de film bijzonder maken. Had 'm daarom ook beter in de bioscoop kunnen zien. Helaas heeft het voor mij inhoudelijk allemaal net iets te weinig om het lijf om een voldoende te geven.

Ik denk dat velen het verschil tussen saai en traag niet begrijpen. Dit zeg ik omdat ik vind dat deze film wel wat meer waardering verdient. Mijn relatie met post-apocalyptische films is een knipperlichtrelatie, maar als er meer films iets dergelijks als dit neerzetten dan kan die relatie best wat meer vaster zijn. Waar ik meestal aan stoor aan zulke films is dat het enorm clichématig is. Oftewel hebben we te maken met de voorspellingen van de Maya's of breekt er een virus uit waardoor mensen veranderen in wezens - etcetera - maar deze film probeert het wat minder ver te zoeken en wijt het aan een onbekende oorzaak waardoor de wereld letterlijk in brand stond. En alhoewel we nooit opheldering krijgen over wat er nu precies gebeurd is zorgt dat er wel voor dat we niet overbelast worden met motto's als 'de wereld redden begint bij jezelf' of dat we meer zorg moeten hebben voor onze omgeving.

Begrijp me niet verkeerd, ik sta niet cynisch tegen die zinnen, maar soms heb ik gewoon er mijn buik van vol. Gelukkig dus dat de film die weg niet neemt en ons laat 'genieten' van een meer realistische post-apocalyptische wereld. Dat doet de film door fantastische grimmige beelden te tonen en de intimiteit en existentiële gedachten mooi weer te geven. I Am Legend had ook zoiets met de hond van de protagonist en de protagonist, maar hier wordt zoiets beter weergegeven en is het een stuk meer voelbaarder. De momenten waar de vader zijn kind leert zijn leven te nemen, samen een duik nemen in een gevonden poeltje, samen eten vinden in die schuilkelder en daar echt een vijf gangen menu van maken, zich wassen en daar ook uitgebreid de tijd nemen om wat meer voor de dag te komen zijn hele sterke scènes en tonen die intimiteit heel goed.

Heerlijk trouwens hoe de film de twee protagonisten gebruiken als metaforen voor het menselijk overlevingsinstinct en ethiek. De vader doet er alles aan om zijn kind alles te geven wat er nog rest en daar letterlijk over lijken gaat en het kind steeds afvraagt of dat het wel het juiste is wat ze doen. 'Are we still the good guys?' zindert nog steeds na. Wat ook gewoon fantastisch is dat zulke optimistische dingen nooit de bovenhand krijgen, maar wel een stuk krachtiger zijn dan al dat depressieve dat we op ons bord krijgen. Dat depressieve mag dan wel traag op gang komen, sommige dingen wil je niet de volle 111 minuten voelen. En dat heb ik het zeker over die momenten waarop ze moeten vluchten van de kannibalen, een moeder en haar kind achtervolgd worden door een hele horde kannibalen en wanneer het beeld hen niet meer toont een afgrijselijk geluid wordt geproduceert wat klinkt als een schreeuw en een slag of dat moment dat ze uit die kelder moeten vluchten omdat het daar vol zit met levende slachtoffers voor de kannibalen

En alhoewel ontmoetingen schaars zijn, vond ik sommige vreemdelingen geweldig en vond ik het heel jammer dat ze zo snel als ze gekomen waren ook zo snel vertrokken. Die dialogen tussen die blinde negentigjarige man vond ik geweldig en wederom enorm intiem;
How would you know that, that you were the last man alive?
Well, I don't guess you'd know it. You'd just be it.
Maybe God would know.
God wouldn't know what... God wouldn't know what he knows. If there is a God up there, he would have turned his back on us by now. And whoever made humanity will find no humanity here. No, sir. No, sir. So beware. Beware.
Do you ever wish you would die?
No. It's foolish to ask for luxuries in times like these.
Boem bam, als je hier geen klap tegen de wangen van krijgt, dan weet ik het ook niet.

Maar niet alles aan deze film is meeslepend en perfect, bij sommige dingen had ik ook mijn vraagtekens bij. Die scènes met de moeder van het kind waren enorm overbodig omdat ze niets bij brachten en helemaal niet omdat er nergens een uitleg was wat er in hemelsnaam aan het gebeuren was. Die moeder had geen echte rol of belang. Ook had ik ook liever iets mee gekregen wat nu de oorzaak was van die natuurramp, want als er midden in de film weer iets in brand staat zonder enige aanleg, dan sta ik ook even gekke bekken te trekken.

Duidelijk niet gericht op een groot publiek; actie en spektakel kun je vergeten en het uitgangspunt moet de kijken als een gegeven nemen. Dit maakt ruim plaats voor de ontberingen van het zien te overleven. Niets komt aanwaaien op een goed gevulde kelder na en hoop is er eigenlijk niet. Dit uitzichtloze nekt de film uiteindelijk; bovendien is het einde ook niet echt logisch. dat andere gezin roept de nodige vraagtekens op. Toch is het achterblijven van het spektakel en de nadruk om de ontberingen en de angst hetgeen dat deze film zeker de moeite waard maakt. Mortenson speelt een goede rol (het kind is wat irritant) en de sfeer en kleurgebruik zijn zeer treffend.

Afschuwelijk slecht. Wat een wanproduct (en voor al dat geld). Werkelijk íedere scene wordt een loodzwaar sentiment meegegeven. We moeten als kijker natuurlijk wel beseffen hoe erg het allemaal is. Hier stond de kerstboom, daar hingen de sokken en ahhh, de piano. En dan die flashback….

De scenes, de teksten. Verschrikkelijk, potsierlijk.

Wat is dit? Eten... Hij wil een lepel... Die krijgt-ie niet… ..Hij heeft honger. Ik zie het.

En dan wéér die hand van Viggo naar z’n zoontje en wéér “papa!” van dat zoontje. En dan ineens het pistool op het hoofd van dat jongetje. En weer vluchten.

Een meute mannen. Vader en zoon niet opgemerkt. O ja, een vrouw en kind worden even afgeknald, en weer verder. Een kever, pijl en boog en alarmpistool. Hopsakee, volgende scene. Even zwemmen, zoon slaapt, alles gestolen. Maar wacht, daar hebben we de dader. Dus naakte neger. Pfff

Op andere zender Mean Girls 2. Trapt werkelijk iedereen in al die Amerikaanse bagger of ben ik nou gek? Gezien de hoge waarderingen voor the road, ook op IMDB, is het laatste het meest waarschijnlijk maar dan nog. Ik snap het niet.

Viggo Mortensen moet bekaf zijn geweest van het fronsen. Ik heb in ieder geval last van mijn nek gekregen van het hoofdschudden.

Ik heb deze altijd al eens willen zien en met het oog op 'The Last of Us' vond ik dit een gepast moment maar het viel me zwaar tegen. Gigantisch langdradig, eerlijk gezegd ronduit saai verhaal over een man en zijn zoon, die dusdanig plat worden neergezet door de acteurs dat ik mij begon af te vragen of dat nu aan het script lag of toch aan de acteurs. Viggo Mortensen is amper te verstaan en toont de gehele film amper emotie (een van de sleutel elementen bij dit soort films mogen we toch wel stellen) en dat kind wil je alleen maar kapot trappen omdat hij telkens zit te huilen om zijn papa met z'n rotkop. Zo leg je natuurlijk nooit een emotionele band aan met de personages. De locaties waren vast best indrukwekkend maar ze boeiden me geen flikker meer aangezien de film toch al verpest was. Het was een lege huls, enkel gevuld met meer onverklaarbare leegte, gebracht door platte karakters. Waar de locaties goed en meeslepend waren werd de kijker als nog op flinke afstand gehouden. De volgende dag was ik 75% van de film al weer vergeten.

Doe mij maar The Last of Us. Meesterwerk tegenover matig.

Een erg donkere film die amper hoop uitstraalt en je bijna depressief doet voelen. Opvallend hoe mensen zo primitief terug kunnen worden, wanneer er een aantal zaken wegvallen. Wel een mooie relatie tussen de vader en zoon, dat is dan ook het enige hartverwarmende in de film.

Best wel goed geacteerd trouwens van beide hoofdacteurs en dit ondere een sombere en minimale soundtrack.

Meer van verwacht.

Vooral het dramatische aspect van deze film komt maar matig uit de verf. Het is allemaal iets te nadrukkelijk aanwezig en er wordt te lang bij stilgestaan, daar waar de personages eigenlijk nooit echt interessant worden. Mortensen doet het op zich wel naar behoren, maar vooral de flashbacks zijn melig en het acteerwerk van het jongetje is beneden alle pijl.

De setting is wel sfeervol, al wordt hier ook niet meteen het onderste uit de kan gehaald. Af en toe iets te duidelijk bijgewerkt en voor een duistere film als deze had er toch iets meer met het licht mogen gebeuren. De soundtrack is ook wat makjes, audiovisueel eigenlijk net allemaal iets te braaf, hoewel het effect er wel is.

Rest het tempo dat vooral door het gebrek aan interessante personages en een teveel aan sentiment te traag is. De film komt geregeld tot stilstand, wat op zich niet zo erg hoeft te zijn, maar aangezien het verder niet echt aangrijpt heeft het trage tempo jammer genoeg geen effect.

Verder geen slechte film, eigen sfeertje en wel vol overgave neergezet, alleen sloeg het niet bepaald aan.

3.0*

Fijne film om lekker depressief van te worden. En dat ligt niet aan de post-apocalyptische setting, die prachtig in beeld wordt gebracht, met veel sombere grijstinten. Het is het overdramatische verhaal, die te geforceerd sentimenteel doet; de flashbacks van 'toen het nog niet was' en 'toen het mis ging' en natuurlijk de vele vader-zoon-momentjes. Er zit ook te weinig dynamiek in de film, het is veel van hetzelfde, de 'boodschap' is al snel duidelijk en daar komt weinig verandering meer in, er is geen ontwikkeling.
En daarbij gaat het druilerige 'papa' van het jongetje, waarschijnlijk vaker gezegd dan 'fuck' in Pulp Fiction, je ronduit irriteren.

Bij herziening werd ik nog meer geraakt door de religieuze symboliek in combinatie met een klein en intiem verhaaltje. Misschien iets te glad in beeld gebracht ten opzichte van de absolute mistroostigheid uit de fenomenale roman, maar het gebeurt wel op de grootschalige manier waar grote Hollywood-films een streepje voor hebben op vrijwel elke andere markt.

Dat de maker een donkere, grijze sfeer wil creëren is begrijpelijk en verdedigbaar. Helaas waren de beelden te donker getint om het verhaal goed te volgen. Zo zat ik in de film en werd ik meegevoerd bij de belevenissen van vader en zoon om vervolgens helemaal uit te geraken. Bij stoplichten deel ik dezelfde ervaring. Groen mag je de reis voortzetten, bij rood moet je het even onderbreken.

Het verhaal an sich is zeker niet slecht en qua sfeer en toon vrij aardig. Viggo is een acteur wat een bioscoop kaartje in de meeste gevallen rechtvaardigd en Charlize Theron is een zeer mooie beeldvulling. Hillcoat en Duvall hebben een staat van dienst om u tegen te zeggen maar de 4 musketiers falen enigszins in hun opdracht. Geen happy ending in mijn geval maar dat was ook niet de opzet van deze film.

Zojuist voor de tweede keer gekeken en het is me beter bevallen dan de eerste keer. Nog beter moet ik zeggen. Zeer sterk post-apocalyptisch drama dat het niet moet hebben van overdreven actie en spektakel, maar juist die sobere rauwheid doet het extra hard aankomen. De keuzes die de vader maakt komen onsympathiek over, alles staat echter in het teken van het welzijn van zijn zoon. De sfeer doet af en toe denken aan The Walking Dead en de game The last of Us, maar het is hier allemaal wat ingetogener. Sombere uitzichtloosheid waardoor ik mijn volle koelkast nog meer waardeer dan ik al deed. In dit genre een echte aanrader!

Nee, deze film deed het biet voor mij. Geen context, traag, doelloos. Vader/zoon band vond ik ook niet overtuigend, en dat moest de film dragen. Kom niet verder dan *2.0

Als je zelfmoordneigingen hebt moet je deze film zeker zien, om over het realisme nog maar te zwijgen.
zonder compas maar met een vervallen landkaartje toch de weg naar het zuiden kennen... een colablikje dat na 11 jaar niet bedorven is???... (nog al aangehaald) 11 jaar leven op etensresten en dan toch nog over enige uithouding beschikken en blijkbaar zwerven er na elf jaar nog steeds mensen rond op de verdoemde aardbol.
Dat Mortensen dood ging zat er aan te komen, maar dat de zoon dan plots door een nieuw 'uit het niets' komend gezin wordt opgevangen sloeg nergens op..
'het is maar een film' hoor ik al zeggen. Natuurlijk maar dan wil ik er graag één die zich minder serieus neemt zoals the book of Eli (2010)
of geef mij dan nog zelfs liever The Postman (1997) die film nam zich ook te ernstig, maar ik werd er wel vrolijker van.