The Imaginarium of Doctor Parnassus (2009)

Ik was erg benieuwd naar deze Gilliam, want de man maakt films die ik of ronduit geweldig vind, of waar ik echt totaal niets mee heb.

Maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik me met deze film weer uitstekend vermaakt heb.

Heerlijke cocktail van weirde personages, idiote grapjes, een sprookjesachtig verhaal met duistere kantjes en bizarre fantasievolle tafereeltjes. (Ik vond de beelden van het heen en weer flapperende Imaginarium op de één of andere sjofele parkeerplaats of in het sjieke winkelcentrum eigenlijk nog meer bijdragen aan het surrealistische sfeertje dan de kleurige kitsch-plaatjes van de fantasiewerelden)Hier en daar wel een tikkeltje chaotisch (ik kreeg het zo nu en dan gewoon benauwd bij het volgen van al die hyper figuren bekvechtend met elkaar in die ene kleine woonwagen) maar de klacht dat het verhaal wazig en slecht te volgen zou zijn vind ik ongegrond.

Het is niet het soort verhaal waar je achteraf nog heel diep in kunt duiken om er van alles uit te halen, wie daar behoefte aan heeft zal bedrogen uitkomen vrees ik, maar wie bereid is om zich even helemaal over te geven aan de wondere werelden die Gilliam uit het Imaginarium tovert kan er veel plezier aan beleven. Ik kan me heel goed indenken dat veel mensen dit niet mooi en/of leuk vinden, maar ik vond het in ieder geval ontzettend gaaf!

Met alle respect voor Heath Ledger en de makers van de film maar deze film kon mij niet direct bekoren.

De film probeert de hele tijd op gang te komen maar dat doet het dus niet, het blijft op een bepaald punt gewoon hangen en dat is spijtig.

Een rare droomwereld waarin de mensen altijd kwamen, die mij raar genoeg doet meer doet denken aan een LSDtrip dan een verbeelding van een persoon?

Maar dat terzijde was dat in mijn ogen ook heel moeilijk om in te komen in het begin, ik moest erg m'n best doen om in de film te komen wat ook wel spijtig was.

Het was gewoon nogal veel in een keer...

De grote namen die erin kwamen waren wel leuk om te zien in die verbeeldingen, maar daar bleef het dan ook bij. Het was volgens mij volledig de bedoeling dat we die allemaal zouden herkennen voor meer respect te krijgen voor de film wat helaas niet lukt.

Leuk maar niet meer dan dat.

Voor de rest hangt de film niet bijeen en heeft het bij het einde geen gevoel van wauw, tegenvaller.

2,5*

Wie zegt dat ik dit moet onderbouwen?, en per slot van rekening hebben jou daar toch voor?

mooie fantasiewereld en een leuk verhaal dat op het eind wel een beetje begint te vervelen maar dan toch een passend eind krijgt.

Natuurlijk moet je niet onderbouwen, maar ik ben altijd wel benieuwd waarom iemand het dan 'minder' vindt, daar ligt toch altijd wel een bepaalde reden aan ten grondslag? Is wel interessant altijd.

En waarom heb je mij dan voor de onderbouwing, ben je het dan met elk woord eens met wat ik zeg? Aan je waardering te zien lijkt me dat juist niet.

Ben het helemaal met je betoog eens, alleen dan nog kan ik 'm vervelend vinden. De film is niet 'minder', maar het 'pakte'me gewoon niet. That's all. Kan er wel lappen tekst tegenaan gooien, maar dan nog wordt ie niet mooier

Wat een overdonderende kleurenfontijn. Prachtig.

Hele typische Gilliam-film en helaas kan ik eigenlijk nooit zoveel met zijn ideetjes. Voor mij was dit eigenlijk het best te vergelijken met zijn Monty Python-animaties, die ik al nooit zo fantastisch vond, en dat dan 123 minuten lang. De uitgangssituatie is op zich zo slecht nog niet, maar Gilliam doet eigenlijk geen enkele poging om verhaaltechnisch iets op te bouwen. Gekke scène volgt op gekke scène zonder dat het echt 'weird' of prikkelend wordt. Zodoende zit er eigenlijk ook geen enkel memorabel moment in de film.

Daarentegen is de film wel erg vakkundig gemaakt, is het acteerwerk degelijk en kijkt het aardig weg. Maar toch zou ik dit alleen maar aanraden aan mensen die wat meer met Terry Gilliam hebben.

de slechtste film ooit gemaakt. dus voor alle duidelijkheid: dit is niet de slechtste film volgens mij, dit is echt wel de allerslechtste film ooit gemaakt. mensen die hier veel punten aan geven, begrijp ik niet. waarschijnlijk alleen omdat Heath Ledger erin meespeelt (en nog niet eens vaak in beeld komt ook). bah, de allerallerallerslechtste ooit gemaakt!

Tjonge, wat een argumentatie. En dat noem je een mening (je hebt jezelf zo'n geel sterretje gegeven)?

Je hebt blijkbaar de film niet begrepen. Het is één groot fantastisch sprookje, dat geweldig uitgevoerd is. Dit is de beste film die Gilliam ooit gemaakt heeft. Strak camerawerk en véél visuele fantasie. Gooi er een mooi sprookjesverhaal tegenaan (van de eeuwenoude strijd tussen goed en kwaad met een leuke draai eraan), wat mooie muziek en je sprookje is compleet.

Tom Waits speelt een prachtige rol van de duivel; alsof de rol voor hem geschreven was. Dan heb je Christopher Plummer die dan de good guy speelt, oftewel dr. Parnassus. Doet ie erg goed. Verder heb je nog prachtig acteerwerk van Heath Ledger en van Johnny Depp (al was die wel heel kort).

Al met al een aanrader!

Ik keek erg uit naar deze film maar ben behoorlijk teleurgesteld. Om te beginnen heb ik nooit goed begrepen wie nou eigenlijk de hoofdpersoon is. We beginnen, en eindigen met het theater van dr. Parnassus. Echter... moeten we tegen het einde geloven dat het zijn verhaal is; in het begin wijst alles er op dat hij enkel een bijkarakter is voor de liefde tussen zijn dochter en een acteur. Dan wordt plots Heath Ledger gevonden en moeten we geloven dat het zijn verhaal is. Diens povere personage is echter verre van af en steekt bizar slecht en onlogisch in elkaar.

Pas na meer dan een uur lijkt het verhaal om de magische spiegel te gaan en gaan we die-hard voor het Ledger-perspectief. de functie van de spiegel in de film blijft onduidelijk en haar irritante lachwekkende computeranimatie-innerlijk sleept ons nooit mee in magie of interessante fantasie waardoor het een vaag, saai en onduidelijk ding blijft. Los van het interieur van de spiegel is de art-direction overigens wel erg goed.

Het verhaal eindigt bevredigender dan wat dan ook in de film, maar ook hier bestaat veel onduidelijkheid. Tel daarbij de vreemde aadachtspunten en brakke kadrering op en we hebben een ronduit rommelige film. Films van Gilliam bevatten vaak veel sfeer en charme, en dat is bij The Imaginarium of Doctor Parnassus niet anders maar een degelijk verteld verhaal is bijster ver te zoeken. Veel meer dan wat leuke decors is de film niet. Jammer.

Het personage van Heath Ledger steekt inderdaad bizar en onlogisch in elkaar, maar dat is niet slecht. Bij een sprookje als deze moet je niet verwachten dat alles kant en klaar voor je wordt opgediend. Gilliam heeft wel vaker dat zijn films op het eerste gezicht verwarrend zijn. Maar dat betekent niet dat zo'n film per definitie slecht is.



Soiler: Wat er in die spiegel zit, is de wereld van dr. Parnassus. (dat leek me wel duidelijk) Hij controleert/beheert de gedachtewereld van iedereen die door die spiegel loopt. Binnen dat 'imaginary land' is het een eeuwige strijd tussen goed en kwaad. Je ziet dat iedereen die daar naar binnen loopt, moet kiezen tussen het goede (van dr. Parnassus) en het kwade (van de duivel, Mr Nick). Op een gegeven moment zegt Tony tegen Parnassus dat hij dus de hele wereld zou kunnen controleren. Daarop zegt Parnassus dat hij wil dat de wereld zichzelf controleert. Vandaar dat de mensen die in zijn wereld komen (dmv de spiegel) zélf moeten kiezen. Ziedaar de functie van de spiegel en een stuk plot.

als dat zo is dat de spiegel de verbeelding van Parnassus voorstelt (zoals ik het ook had begrepen), maar je er enkel binnen kunt raken via de spiegel, terwijl Parnassus zich daarbij moet concentreren als een boeddhist, hoe komt het dan dat naar het einde toe Parnassus zelf in de spiegelwereld rondloopt? daarvoor zou hij zich moeten concentreren als een gek én door de spiegel lopen tegelijkertijd. dit is onmogelijk, zeker omdat, als Parnassus dat zou doen, hij de wereld zou verzinnen die hij ziet. daardoor zou hijzelf echter beïnvloed worden door zijn eigen verbeelding, maar als zaken mislopen, waarom zou hij er dan zelf niet voor zorgen dat alles voor hem goed verloopt? hoe raakt Dr. Nick in zijn verbeelding zonder gebruik te maken van de spiegel? en als Dr. Nick de Duivel is, waarom zou het hem dan zo lang duren om 5 zielen te verzamelen??? je ziet wel, de film steekt vol ondoordachte zaken.

Parnassus is constant al aanwezig in de verbeeldingswereld. Bij het jongetje is hij de ballon die waarschuwt hem te vertrekken, bij de 4 Russen komt hij als groot stenen hoofd uit de grond. Dus waarom zou hij er op het einde ook niet kunnen zijn? Mr. Nick is er ook telkens.

Allereerst houdt de duivel in deze film van (vuile) spelletjes en weddenschappen. Daarom doet hij er 'zo lang' over om 5 zieltjes te winnen. En: als hij binnen twee minuten de weddenschap had gewonnen, was de hele spanningsboog in de film verdwenen (jeweetwel, de vraag of Scrumpy uiteindelijk in de handen van de duivel valt of niet.)
En hoe Parnassus in zijn eigen gedachtewereld komt... Dat is nogal een gekke vraag. Want op die manier denk je veel te abstract over dit verhaal. Spiegel --> denkwereld Parnassus --> loop door spiegel --> je zit in denkwereld Parnassus. Je kunt die wereld beter als een soort tweede wereld zien. En de spiegel is dan de poort van de 'echte' wereld naar de 'denkbeeldige' wereld. Maar die poort is niet de enige manier om in de tweede wereld te komen; je hebt namelijk ook nog iets als fantasie...
Hmm lastig om onlogische fantasie uit te leggen. Soms moet je dingen gewoon accepteren en niet moeilijk doen omdat er in een fantasiefilm dingen gebeuren die in het echt niet zouden kunnen. Maw: je moet een beetje openstaan voor het gefantaseerde; als je alles wil verklaren, houd je een saaie film over.
Let wel; een beetje ervoor openstaan, anders kun je elke film wel 5 sterren geven.

ow, ik vind het net fijn om over dingen na te denken, en ik heb er geen probleem mee als iets niet uit te leggen valt, zolang het maar juist is. hiermee bedoel ik natuurlijk films als 'Twelve Monkeys', ook van Gilliam. de hele film is bizar, en het meest schokkende komt op het einde van de film, die alles duidelijk maakt, zelfs al is het onmogelijk als je erover nadenkt. maar het is gezien de wetten van die uitleg aanvaardbaar, zelfs al sluit het ene het andere uit, of juist niet. ik vind het echt wel superleuk om daar dieper op in te gaan, films als 'Twelve Monkeys' en films met eenzelfde schema, laten het toe om over nagedacht te worden, in alle moeilijkheid van de principes van die films, en uiteindelijk concludeer je dan dat alles onmogelijk is gezien de uitkomst, maar toch is het te begrijpen... je begrijpt me vast wel. tenminste, als je 'twelve monkeys' hebt gezien. ik deed bij Dr Parnassus mijn best om in de zaal te blijven, wat ik dan ook gedaan heb, want ik dacht dat het einde weer zo een twist zou hebben die alles deed kloppen. maar hoe langer ik de film bekeek, hoe meer ik begreep dat dit steeds meer onmogelijk werd.
dit is mijn stelling: over 'Twelve Monkeys' kan gefilosofeerd worden terwijl alles mogelijk blijft, zelfs al wordt het onlogisch. over 'Dr Parnassus' kan met moeite gefilosofeerd worden, want zoals je zelf al opmerkte, dan merk je dat er vanalles niet klopt. dat is wat ik wil zeggen. dezelfde regisseur heeft van 'Twelve Monkeys' een parel gemaakt met diepzinnige bedenksels, maar bij 'Dr Parnassus' lijkt hij gewoon alles wat mogelijk is in een film egstoken te hebben, zonder rekening te hebben gehouden met of het nog uitlegbaar was voor de kijkers. want geef toe, het einde van 'Dr Parnassus' slaat werkelijk op niets, maar dan ook op niets niets, er zit geen enkele filosofie aan vast. als je daarmee tevreden bent, oke, have fun, maar van Terry Gilliam verwacht ik echt wel veeeeel meer.

The Imaginarium of Doctor Parnassus

Allereerst moet ik zeggen dat ik geen groot fan ben van Terry Gilliam, een aantal van zijn films steken wel wat boven de middenmaat uit, maar ik houd niet zo van dat abstracte. Zo ook weer met deze film. Ik houd er van als een film een bepaalde structuur volgt die enigszins te volgen is. En dat miste ik erg gisterenavond. Elke keer wanneer ik dacht grip te krijgen op wat de bedoeling was, kwam er weer een zotte plotwending, waar je dan probeert op in te spelen, gevolgd door weer een andere twist in het verhaal. Het maakte de film er in mijn ogen niet beter op.

Er valt heel weinig aan te merken op het spel van de acteurs, ze speelden allemaal even overtuigend. Lily Cole viel me eigenlijk het meest op in haar rol als Valentino. Ze is een bijzonder knap te noemen.En dan natuurlijk de laatste rol van Heath Ledger. Eigenlijk jammer dat zijn laatste rol toch meer een niemendalletje betreft. Het was mijns inziens beter geweest als The Dark Knight zijn laatste was geweest.

Wat blijft er dan nog over om te zeggen over The Imaginarium of Doctor Parnassus? Eigenlijk alleen dat de scénes in de spiegel van uitzonderlijke schoonheid waren. In die ,laten we zeggenYellow Submarine stijl die zo herkenbaar is van Gilliam. Zijn fascinatie voor grote hoofden en luchtballonnen zie je veel terug in zijn films. Ik herinner me nog het grote zwevende hoofd van Robin Williams in Time Bandits of de luchtballon in Baron van Munchousen.

Een kleine voldoende voor deze prent. Mede door de novelties van de acteurs die het van Ledger overnamen en de fraaie droombeelden.

3

@DonLeone:

Ik vind het ook leuk als je over een film kunt verder filosoferen. Maar dat betekent toch niet dat dat bij elke film moet? En oke, als Gilliam hier en daar een film heeft gemaakt waarbij dat wel kan (ik heb 12 monkeys trouwens gezien, ja), is het toch leuk als hij een keer iets anders probeert? En kom op: The Holy Grail? Filosoferen? Dacht het niet.

Dat ligt meer aan jou dan de gemiddelde kijker denk ik. Ik heb in de vorige berichten toch wel redelijk wat uitgelegd, dacht ik?

ja ik heb je uitleg wel gelezen alleen gaat het niet op voor mij, ik vind het gewoon veel te onduidelijk. de film in 1 zin opsommen gaat niet. bij meerdere films van Gilliam is dat het geval, maar hier heeft het zelfs, wat mij betreft toch, geen enkele zin. het geheel deed me denken aan een debuterende regisseur die vanwege een erfenis 100 miljoen dollar kreeg en besloten had al het geld in zijn film te steken. maar dat wil nog niet zeggen dat de film goed is. er zitten meer special effects in dan in de doorsnee film. weet je, in feite zijn al die special effects overbodig, het geheel zou IMO veel beter geweest zijn als de fantasiewereld leek op de gewone wereld met slechts enkele verschillen. bovendien, komaan, die ouwe zaag van een Parnassus kan toch onmogelijk zoveel verbeelding hebben om een zo supergeweldig land te vormen in zijn hoofd? daarenboven, als hij inderdaad honderden jaren oud is, dan denk ik dat het enige wat nog in zijn speelt, het verlangen is naar dood zijn zelf, helemaal niet zo een fantasie zoals in de film. ja, misschien denk ik er teveel over na en verbrod ik daarmee de film voor mezelf. maar ik vind, Gilliam maakt ofwel superkomische films (Fear and Loathing in ...), ofwel superfilosofische films (Twelve Monkeys). zijn films die niet in dat rijtje passen, zijn gewoon niet geslaagd. maar oke, misschien is het gewoon mijn mening, misschien ben ik gewoon veel te kritisch, maar van een Gilliam verwacht ik een meesterwerk. neem nou Martin Scorsese. zelfs zijn slechtste films blijven goed. als Scorsese een minder goede film zou maken, zou iedereen toch ook moord en brand schreeuwen? welja, vandaar mijn eerlijke mening. ik vind 'Dr Parnassus' een verschrikkelijke film, waarschijnlijk één vd slechtste films die ik ooit gezien heb. echter, mijn mening, niet de geldende mening. maar ik moest het toch even kwijt. de beelden zijn het meest opvallend, oke, dat geef ik toe. maar niet één acteurprestatie, laat staat quote, is me bijgebleven. de regie trekt helemaal op niets, waardoor het totaal mij ook verschrikkelijk ergerde. ik ga nog een stap verder: ik zou met veel plezier al de films met Hugh Grant tweemaal achter elkaar zien, dan deze film nog eenmaal te moeten aanschouwen. maar nogmaals, het blijft slechts mijn mening, en ik vrees dat deze film gemaakt of gekraakt wordt door de meningen van de kijkers. dat deze film twee oscarnominaties op zak heeft gehaald, vind ik niet meer dan logisch, omdat het in deze gevallen gaat om de art direction nominatie en die van de kostuums. laat deze film die maar krijgen, dat is het wel waard.

Gelukkig is het nog steeds Gilliams film met zijn fantasiewereld. Ik vond het mooi bedacht en goed uitgevoerd.



Nou, zeg. Dat slaat toch nergens op?




Oke...

Nougoed, hier eindigen we dus waar zo'n beetje elke discussie op MoMe mee eindigt: het respecteren van elkanders mening, hoezeer die ook van elkaar verschillen. Lang leve de vrije discussie!

Terry Gilliam ten voeten uit in deze film. Een mooi verhaal dat zich afspeelt in het verleden, het heden en in de fantasie. En dat allemaal door elkaar zoals alleen Terry dat kan.

Het verhaal en de film en de acteerprestaties alleen al zijn voor mij een drie en halve ster waard. De aankleding van de decors en het overweldigende met z'n kleurenpracht geven de film nog een extra halve ster voor mij.

De rollenverwisseling vond ik erg sterk.

Alleen de rest viel mij wel wat tegen, ik begon mij een beetje te ergeren aan het vage eromheen.

snap niet waar die hoge punten vandaan komenkon mij helemaal niet boeien of bekoren een van de slechtste films die ik ooit gezien heb

ik denk er exact hetzelfde over miwaja. fijn te weten dat ik niet de enige ben die teleurgesteld ben in Gilliam. rotfilm!

Had alweer veel meer ingezeten.

Een grappige vergelijking met The Lovely Bones. Beide regisseurs gunnen hun fantasiewereld geen rust of aandacht. Elke scene moet er weer iets compleet nieuws van het beeld afknallen, maar het ziet er allemaal zo vluchtig en goedkoop uit. Echt bruisen van creativiteit doet het ook zeker niet.

Verder een film die moeilijk z'n weg weet te vinden. Stevig hak op de tak verhaaltje dat wat rondwipt tussen eerder oninteressante personages en een nogal vage setup.

Gilliam is te prijzen voor het opzetten van z'n meer dan eigenaardige wereld, maar na twee uur film stap je toch weg met het idee een wat warrige slaap gehad te hebben. Echt veel blijft er niet hangen, daar krijgt ook niks de tijd voor.

Gilliam had meer aandacht moeten besteden aan z'n droomwereld. Meer tijd moeten geven om z'n creativiteit te laten ademen. En hij had Tom Waits moeten weren, net zoals elke andere regisseur dat zou moeten doen. Laat die man aub gewoon zingen. Kan hij ook niet, maar zo heb ik er in ieder geval geen last meer van.

Geen vervelende film, behalve dan wanneer je je gaat afvragen wat het allemaal had kunnen zijn.

2.5*

Niemand die ooit zal beweren dat Tom Waits goed kan zingen. Minder briljant is hij er niet om . Verder helemaal eens met je recensie. Op papier allemaal erg leuk, maar Gilliam maakt er een warboel van.

rommelige film, onduidelijk, springt van het een over in het ander doch is het wel enigzins vermakelijk omdat ik benieuwd was waar het verhaal naartoe ging.

God, wat ben ik ontzettend benieuwd naar dit.

Al die lovende en hatende commentaren maken me zo nieuwsgierig

Nou, hier heb je er eentje. Ja, zijn stem kraakt aan alle kanten, maar dat vind ik juist prachtig/geweldig/fascinerend. Om nou te zeggen dat ie niet kan zingen...

Eerlijk gezegd begrijp ik al de kritiek op deze film niet zo goed.
Toegegeven, er zijn een paar zwakke puntjes die er dan ook voor zorgen dat het niet Gilliams beste film wordt, wat mij betreft tenminste.
Zo vind ik, in tegenstelling tot wat hierboven al eens gezegd werd, de metamorfoses van Tony niet zo geslaagd: Johnny Depp doet het nog behoorlijk, maar Jude Law en Colin Farrell weten het ambigue en complexe personage dat Ledger in eerste instantie neerzet niet te vatten. De ene maakt er een fijne, grappige jongen van, de ander een doortrapte schurk, maar niet de Tony van Ledger die wat van een heilige en een duivel in één persoon samenbrengt.
Daarnaast ogen sommige van de animaties niet zo overtuigend, maar toch wat als artificiele, snoepkleurige achtergronden die achter de acteurs werden geplakt met de hulp van blue screens.
Toch vind ik dit een zeer behoorlijke Gilliam-film. Als je niet van zijn stijl houdt, dan hou je ook niet van deze film. Maar het verhaal is niet grilliger en chaotischer dan dat van Brazil, Twelve Monkeys of Fear and loathing in Las Vegas. Het camerawerk van Pecorini is in Imaginarium zelfs nogal sober en ingetogener dan in Fear & Loathing of Tideland. Zoals reeds gezegd vind ik deze rol van Ledger helemaal niet ondermaats of zwak, maar behoorlijk interessant en complex.
Bovenal zit de echte Gilliam-spirit weer volop in Imaginarium. Het is toch een heel treffende parabel over tegenstrijdige dromen en behoeften van mensen die elkaar graag zien, een pleidooi voor de nood aan verbeeldingskracht en dromen in een dorre samenleving, een kruistocht tegen ontmenselijking, een verontrustende dolle rit in een verbeelding die op het punt staat te ontsporen.
Imaginarium heeft, mijns inziens, veel te vertellen aan de moderne mens, maar dat gebeurt natuurlijk op de typische Gilliam-wijze: exuberant, tergend en met de gedrevenheid van een buitensporige romanticus.
O ja: leuk hoe Gilliam nu ook zichzelf begint te citeren in Imaginarium (de dansende politiemannen komen recht uit een Monty Python episode en sommige van de animaties doen ook heel erg denken aan zijn oude werk in de episodes van Python.