Idi i Smotri (1985)

Zwartgalliger, beklemmender en troostelozer wordt het nergens in een andere film dan in Idi i smotri. Wat een trieste bedoening wordt hier uiteengezet. De Duitsers krijgen geen genade in hun portrettering en dat is ook wel te begrijpen, wanneer je op het eind meekrijgt wat ze aan het Oostfront met al die talloze dorpen hebben misdaan. Al die opgekropte woede wordt door Klimov (geboren te Stalingrad in 1933!) op het scherm gesmeten, wanneer hij daarna nooit meer een film zou maken.

Deze film moet het hebben van een hoop indrukwekkende scenes, de één nog gruwelijker dan de ander. Het einde waarbij Florya wenste de tijd terug te draaien en ziet dat Adolf ook een kleine baby was met daarna de requiem-muziek van Mozart vind ik trouwens één van de beste eindes uit de filmhistorie.

Waar?

Vond het een zomerdagje in vergelijking met films als La Vie Nouvelle.

Beklemmender was het geweest had de hele film de lijn uit het eerste deel doorgetrokken. Idi i Smotri opent met een fascinerend eerste uur. Werkelijk geweldige sound design geeft het visionaire een surreële lading die mij in een trance bracht. Het bos ziet er uit als een sprookjesbos en de verschijning van het meisje is er eentje die je niet snel loslaat. De eerste bominslagen kwamen aan alsof ik er zelf middenin zat. Geweldig! Audiovisuele meesterschap heb ik ervaren en had dit de hele film doorgegaan waren 5* niet misplaatst geweest. Tot het moment dat de nazi's zijn intrede maken en de film omslaat naar oorlogsdrama die wij al ettele malen hebben mogen ervaren. Niet slecht, maar wat het eerste uur getoond werd was zo uniek dat de tweede helft behoorlijk misplaatst voelde, om dan te eindigen in niets meer dan propagandistische onzin. Zeer zeer jammer. Ik had Idi i Smotri veel meer gegund.

3,5*

Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten van deze film. Het begin kwam dan ook traag op gang, maar was wel interessant. Hoe Florya aan zijn geweer komt en als hij uit huis gaat.
Daarna vond ik dat er 1 scene was die ik wat vreemd, vaag en overbodig vond. Dat was de scene als Florya met dat meisje praat. Daarna volgt er een geweldig mooi in beeld gebracht bombardement. Dan komt de film echt op gang vind ik. Als je achter dat huis al die lijken ziet liggen. Wat een gruwel! Zonder dat ik het tijdens het kijken van de film besefte kom ik nu tot de conclusie dat ik steeds meer meeleefde met Florya gedurende de film. Echt super geacteerd van die jongen ook.
Het geluid is ook een pluspunt bij deze film. Je hoort constant zo een dreigend geluid. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar degenen die de film gezien hebben weten waarschijnlijk wel wat ik bedoel.
De film bevat heel wat gruwelijke scenes, teveel om hier allemaal te beschrijven. Ik vermoed dat het allemaal zeer realistisch is. En eigenlijk kan je je gewoon niet voorstellen dat mensen zo barbaars te werk zijn gegaan.
Als je ziet hoe dat dorp wordt platgebrand en al die mensen dus levend worden verbrand, dat is oorlog zoals niet veel films het laten zien.

Geen slechte film, maar triest vind ik wel dat deze film zo goed ontvangen wordt terwijl er tientallen Russische films zijn die we hier in het Westen niet kennen die veel en veel beter zijn.

Inhoudelijk vind is het verhaal ook best dun, en de hele boodschap ook. De oorlog wordt uit een bepaald perspectief neergezet (zeer goed overigens), en that's it. Het acteerwerk van het jongetje is heel knap, maar ook erg overdone. Dus al met al heb ik de film met moeite gekeken, afvragende waar het heen gaat.

Dus realistisch en netjes gefilmd, maar voor mij brengt het niets nieuws en ook niets om over na te denken of onder de indruk van te zijn. Een soort docu uit een bepaald perspectief.

Noem er eens een paar. Ik hou me aanbevolen.

Volgens mij was het grootspraak, van artnaz.

Misschien zou Voskhozhdeniye (moet ik nog zien) in de buurt van deze film kunnen komen....

Pieuw...... wat een knaller zeg. Erg goede film. Schitterend camerawerk, dan vanuit algemeen perspectief dan weer vanuit (één van) de hoofdpersonen. Dat gebeurde soms ook met de geluiden trouwens. Ondanks dat ik vond dat de film maar langzaam op gang kwam (ik dacht puur een oorlogsfilm te gaan zien), heb ik 'de tweede helft' met ingehouden adem zitten kijken. Een heel andere film dan de meeste films die we hier voorgeschoteld krijgen. Schitterend ook als Florya op de foto-lijst van Hitler staat te schieten; alsof hij in zijn eentje de hele oorlog wint. En dit is dus nog maar het verhaal van één van de 624 dorpen in Wit Rusland waar min of meer hetzelfde is gebeurd......

Goeiedag, wat een film..
En dat is in in de goede zin des woords, alhoewel.. die waanzin door de film heen is echt afschuwelijk gewoon. Beklemmend sfeertje, een tikje surrealistische dialogen en beelden, perfecte muziek voor de scenes. Wat mankeert mensen toch af en toe. En uiteindelijk toch ook nog wel opvallend dat de Sovjets niet als complete helden worden afgeschilderd, getuige het laatste kwartier, maar het maakt het meteen o zo sterk!

Heavy shit dit, een van de beste films die ik ooit heb gezien. Absurd..

5*

Idi i Smotri is voor mij een film van momenten. Momenten die de film erg sterk maken, verder zijn er stukken die me eigenlijk niets deden. De film komt traag op gang en er hangt een beetje een sprookjessfeer. De bombardementen en douchen in de regen waren twee van die prachtige momenten. Het eerste dialoog tussen Florya en het meisje daarentegen vond ik erg vreemd en onduidelijk. Het tweede deel leek erg spannend te worden maar dat viel toch wat tegen. We kregen iets voorgeschoteld zoals veel oorlogsdrama's toch niet zijn wat ik wel positief vond. Idi i Smotri is erg relastisch en ook erg hard. Toch deed het me niet echt zoveel, ook de schuurmoord niet. Toch zijn er enkele aangrijpende dingen zoals het dat aan haar haren werd meegetrokken en later kwam aanlopen met bloedende benen. Het einde vond ik iets te propaganda-achtig en was dan ook helemaal niet nodig.

Dan nog hulde voor de hoofdrolspeler. Geweldig gespeeld door deze jongen. Zijn blikken en alles wat hij deed was echt heel sterk.

Door het afwisselende karakter van deze film hou ik het voorlopig op een dikke 3,5*.

Dood: De Film

Er wordt wel eens gezegd dat films nooit helemaal anti-oorlog kunnen zijn. Natuurlijk kunnen ze de grote ellende tonen die er plaatsvond in de oorlogen, maar tegelijkertijd hebben die films de ellende nodig om spanning op te wekken en dat werkt richting vermaak. Hoe gruwelijk ook, oorlogsfilms zijn vaak tegelijkertijd avontuurlijk en actievol, wat volgens sommigen de serieusheid van de bedoeling in de weg zou staan. Zelfs veel geprezen films als Apocalypse Now en The Deer Hunter ontkomen hier niet aan. Persoonlijk vind ik dit twijfelachtige elementen, maar het is me wel opgevallen hoe moeilijk het inderdaad is om een oorlogsfilm niet op een bepaalde manier avontuurlijk te maken. De enige film die ik kende die tot nu toe kende die de eventuele glamour van de oorlog compleet van zich af wist te slaan was Stanley Kubricks Paths of Glory. Nu wil ik daar Idi i Smotri aan toevoegen (uiteraard, anders zou ik deze lange inleiding tot mijn recensie niet bij deze film neerzetten).

Daar houdt dan overigens ook al vrijwel meteen de vergelijking met Paths of Glory op. Het is opmerkelijk hoe beide films de complete wanhoop van de oorlog gevoelsmatig (ik schrijf gevoelsmatig, omdat ik - gelukkig - niet uit ervaring kan spreken) zo goed weten te benaderen op zo'n totaal verschillende manieren. Waar Paths of Glory goed scoort door de koele, afstandelijke benadering die typisch is voor Kubrick, moet Idi i Smotri het juist hebben van een zeer subjectieve aanpak, waarin je heel dicht bij de oorlogservaring gebracht wordt. Niet op een documentaire-achtige manier die vergelijkbaar is met Saving Private Ryan. Integendeel juist, Klimov kiest voor een bepaalde vorm van gestileerde surrealisme, die hij dan weer combineert met een grauw realisme. Een combinatie die gemakkelijk verkeerd uit had kunnen pakken. De oorlogservaring wordt zo als compleet vreemd voorgesteld, maar ook weer niet zo vreemd dat het lijkt op een vorm van fantasie.

Het beste element op technisch vlak aan de film is zonder twijfel het geluid. Zodra de horror in de eerste helft toeslaat verandert het geluid in een vreemde combinatie van zoemen en dreunen, die hoort bij de shell shock waarin de hoofdpersoon verkeerd. Dit geluid is zeer vervelend; er valt bijna niet naar te luisteren. Maar het brengt wel de hele ervaring van Floria direct over.

Hoe Klimov nu het gevoel van pure wanhoop berijkt komt als je het mij vraagt vooral door de lengte waarin hij alles toont en laat horen. Als Floria voor de eerste maal het geluid van die shell shock hoort houdt Klimov dit tergend lang aan. Er gaan veel scènes voorbij en het nare geluid wordt steeds verder ondersteund door nare beelden. Het shot met de lijken achter het huis kwam als een stomp in de maag bij me aan. Vervolgens komt die tocht door het moeras die oneindig lijkt. Het geluid blijft aanhouden. Floria en Glasha verlaten het moeras en komen in een geschokte mensenmassa terecht. Tussen alle wanhopige woorden van deze mensen blijft het vreemde geluid doorklinken. Dan komen Floria en Glasha aan bij die man die in brand heeft gestaan en die verteld zijn gruwelijke verhaal. Uiteraard stopt het gekke geluid niet. Dan volgen er nog wat korte scènes binnen deze mensenmassa waarbij uiteraard het geluid aangehouden wordt. Het geluid was al onprettig om naar te luisteren, maar Klimov laat het langer klinken dat redelijk is. En ook daarna gaat hij nog gewoon ermee door. En intussen blijven er maar surrealistische nachtmerriebeelden toegevoegd worden. Het lijkt eindeloos te duren.

Dat is de bedoeling en de strategie van deze film. Klimov dompelt je onder en probeert het gevoel te geven dat de ellende van de oorlog inderdaad eindeloos is en dat het wellicht nooit stopt. Uiteraard weet je dat het een film is en dat de speelduur op een gegeven moment voorbij is, maar tegelijkertijd blijven de scènes maar komen. Dit levert een krachtige filmervaring op. Het vreemde geluid verdwijnt na een tijd uiteindelijk wel, maar Klimovs strategie blijft overeind.

De schuurscène is dan ook niet zozeer goed omdat hij iets ellendigs laat zien. Dat doen praktisch alle anti-oorlogfilms. De kracht zit hem in het feit dat Klimov hem zo lang uitrekt. Als de mensen eenmaal in de schuur zitten weet je wat er gaat komen. Dat de boel in de fik gezet werd lag in de lijn der verwachting. Maar Klimov wacht schijnbaar eeuwen voordat dit gebeurt. Eerst zien we lang mensen in paniek. Dan wordt er verteld dat mensen door het raam mogen ontsnappen, maar dat kinderen mogen blijven. De paar ontsnappingen die plaatsvinden worden gedetailleerd getoond, dus het duurt lang. Dan worden er granaten naar binnengegooit. Het tempo blijft laag, dus het duurt even voordat er vervolgens op de schuur geschoten wordt. En alsof we dan nog niet genoeg hebben gehad worden uiteindelijk de vlammenwerpers gepakt en wordt de fik in de schuur gezet, die zelfs de laatste schreeuwen doen stoppen. En oh ja, er worden dan ook andere gebouwen aangestoken. Dit is nog lang niet genoeg, natuurlijk, dus Klimov blijft nog even op het terrein hangen waar Floria mag poseren met de Duitsers op een foto en een moeder wordt met een grote groep Duitsers in een auto geladen om verkracht te worden.

Ik weet niet hoelang dit alles bij elkaar in filmtijd duurde, maar voor mij voelde het eindeloos aan. Het tonen van te veel ellende kan tegen een film werken, maar het kwam op mij zo geloofwaardig (en toch zo vreemd) over dat dit niet geval was. Het leek alsof Klimov mij als kijker compleet murw wilde slaan. Missie geslaagd wat mij betrefd, want ik ben zelden zo van slag geweest na het kijken van een film. En dat zonder enige vorm van sentiment. Hoewel dit technisch gezien geen horrorfilm is, vind ik deze film meer horror dan enige slasher die ik kan bedenken.

Er volgens trouwens ook nog scènes na deze schuurscène. En daar valt nog steeds niets te lachen. De moord op de Duitsers, de wraak, had een zwakke plek in de film kunnen zijn, want na het voorgaande paste wat mij betrefd geen vorm van heroïek meer in Idi i Smotri. Klimov redt zich hier echter sterk uit, door de vergelding iets zinloos mee te geven. Ik vond de straf enerzijds verdient, maar het liet me vreemd genoeg onbevredigt. Daarom is de laatste scène zo krachtig. Floria schiet op een schilderij van Hitler en in zijn hoofd ziet hij de hele oorlog teruggedraait worden en ook de opkomst van de Nazi's ongedaan gemaakt worden. Met vergelding denkt hij de wrede gebeurtenissen ongedaan te maken, maar hij komt net als mij als kijker tot de conclusie dat er hiermee geen oplossing te vinden is. Dat deze scène eindigt met een foto van een vrouw met kind (waarschijnlijk Hitler) geeft iets vreemd droevigs aan de scène en maakt de film zinlozer dan hij al was. Op een goede manier. Schitterend. De complete wanhoop in het gezicht van Floria in deze scène is overigens akelig.

Opvallend veel berichten hier vinden de tweedeling van de film slecht uitpakken. Je lijkt zelfs duidelijke kampen te hebben van gebruikers die het eerste uur het beste vinden en een groep die bij zweren bij wat erna komt. Ik kan beide groepen begrijpen, maar ik vind de tweedeling sterk werken. De film bouwt aanvankelijk op een soort van magisch realisme, dat waarschijnlijk de poëtisch ingestelderdere gebruiker aanspreekt. Dit is essentieel voor mij om de film een bepaalde emotionele waarde mee te geven. De film kan niet zozeer bogen op realistische karakters voor medeleven, omdat dit te veel richting een verhaal zou werken, en dat wordt voorkomen, omdat een verhaallijn een vorm van vermaak biedt, hoe minimaal ook. Daarom wekt de film meer gevoel op door vreemdere, maar mooie scènes zoals die met de regen die uit de bomen komt. De relatie tussen Glasha en Floria is niet echt geloofwaardig, en toegegeven, hun eerste gesprek is wat zwak, maar geloofwaardigheid is niet zozeer het punt van deze scènes. Het voorkomt slechts een nonchalant nihilisme voor de rest van de film. Het zorgt ervoor dat we wel geven over wat erna gebeurt. Pas daarna kan de hel losbarsten. Wat dan ook gebeurt. En daarna stopt het ook niet meer.

Dat de twee delen van de film buiten de jongen om weinig connectie lijken te hebben vind ik ook prima. De structuur is chaotisch en ietwat willekeurig, maar dat is precies zoals de situatie in deze film. Een goed gestructureerd verhaal had kunnen werken, maar deze aanpak heeft een extra laagje. Daarnaast denk ik dat de film stiekem wat beter opgebouwd is dan hij zou willen toegeven.

Uiteindelijk blijft er zo'n krachtige filmervaring over dat ik makkelijk over minpunten heenkijk (ik kwam wat moeilijk in de film en het acteerwerk was niet overal sterk). Ik ken geen film die geestelijk zo zwaar viel, maar uiteindelijk toch positief uitviel. Idi i Smotri ziet in oorlog alleen dood en wanhoop en hoe men hier propaganda in kan herkennen is mij een raadsel. Ik geef de film de maximale score en het is daarmee wellicht de enige film die ik ooit de hoogste eer gaf waarbij ik er tegelijkertijd niet aan moet denken hem nog eens te zien. Al zal dat vast wel eens gebeuren.
5*

Ter afsluiting nog even dit: veel mensen lijken te denken dat de vrouw die aan het einde van de film uit het bos komt lopen en die duidelijk verkracht is Glasha is. Dat dacht ik ook, maar op IMDB is vastgesteld dat het om een andere vrouw gaat (waar Floria echter wel een link mee inziet met Glasha). Het gaat om precies te zijn om de moeder die samen met haar kind uit de schuur ontsnapte, maar waarvan het kind weer terug in de schuur gegooit werd.

The One Ring

Zet hem wel even snel in je top 10

Je vergelijkt het ''dramatische'' leven van een hoer, met die van duizenden Russen, waarvan hele families zijn uitgeroeid waar bv de kinderen bijwaren? Het leven van al die Russen, die geen vrijheid meer hebben omdat die is afgepakt door de Duitsers. Het leven van al die Russen, die elke dag onzeker zijn over hun leven en zich afvragen of ze nog genoeg eten hebben voor de volgende dag?

En dan zeg je nog dat dat niets is vergeleken met het leven een hoer? WTF!?! Hoe kun je nog dieper zinken dan dit...

Hij vergelijkt toch echt de films, niet de gebeurtenissen in de films.

Da's al het eerste punt, verder zijn al je argumenten ook best geldig voor het leven van vele prostitues lijkt mij.

Laten we het inhoudelijk houden.

Idi i Smotri is bij vlagen zeer zeker een beklemmende film, geen meesterwerk, maar uitermate beklemmend. Dit komt, mijns inziens, met name door een haast perfecte synergie tussen beeld en geluid waar in sommige momenten er geen ontsnappen meer aan is.

Toch kom ik niet tot de conclusie dat Idi i Smotri een meesterwerk betreft. Beduidend minpuntje van de film vond ik toch de exorbitante uiteenzetting tussen 'goed' en 'kwaad'. De Duitsers worden, bijna letterlijk, afgeschilderd als onmenselijke kwaadwillende beesten die zich louter bezigen met etnische zuivering waar de Russen verbeten strijd voeren deze monstrueuste vechtbazen een halt toe te roepen. Dit alles wordt nog eens geaccentueerd door de louter "goede" bedoelingen die de Russische soldaten vertonen. De slachtoffers versus de daders worden wel erg breed uit elkaar geschoven. Hierdoor ontstaat er een denkbeeldig voorstelling van louter 'good guys' versus de 'bad guys'. Geen onbekend verschijnsel wanneer we spreken over een propagandistische film wat Idi i Smotri wel degelijk is.

Desalniettemin is de cinematografie verbluffend mooi en zijn de acteerprestaties ronduit uitstekend.

Slechts één Duitser in de hele film spreekt over etnische zuiveringen! Natuurlijk kijken we uiteindelijk ook naar een soort zuivering, maar dat gebeurde dan ook daadwerkelijk in die tijd, zoals je hopelijk weet. De jodenvervolging kon ook plaatsvinden doordat duizenden Duitsers eraan meewerkte, of ze er nou ook werkelijk in geloofde of niet. Het zou een beetje vreemd geweest zijn als er op die plaats ineens een Duitser had rondgelopen die ineens zijn medestrijders vermanend zou toespreken dat het allemaal fout is wat ze doen. Het uitroeien van een grote groep mensen in een schuur door de Duitsers is meerdere keren gebeurt tijdens W.O. II. Er valt niet anders naar te kijken dan als een gruwelijke daad. De film laat daarbij geen verzachtende omstandigheden zien, omdat ze er niet waren. En de Duitsers die daar bezig waren gedroegen zich uiteraard als beesten. Dat moet ook haast wel als ze tot die daad konden komen. Dat maakt niet alle Duitsers beesten uiteraard.

Als de film de Duitsers beter had willen uitwerken hadden ze scènes moeten laten zien die zich op een andere plaats afspeelde. Het nadeel is dan dat je dan het gezichtspunt van Floria verlaat, terwijl juist die bijna compleet subjectieve benadering van de situatie vanuit zijn persoon de film maakt.



Dit vind ik gewoon onzin. Dat de Russen op het einde al die Duitsers gevangen nemen en iedereen daarvan doden, officieren en soldaten, wordt getoond als een dramatische gebeurtenis en kwam op mij allesbehalve heldhaftig over, ondanks dat het begrijpelijk is. Een daad van pure waanzin, dat voortkomt uit een gevoel van pure machteloosheid. Verder zou ik niet zo goed weten op wat voor een manier je de Russen nog slechter zou willen afbeelden? Ze verdedigen hun land en vrijheid. Wat is daar nou slecht aan? Het is juist knap dat Klimov deze vrijheidsstrijd toont zonder te vervallen in enige vorm van heroïek.



Je laat het klinken als Battleship Potemkin. Wat wordt hier nou werkelijk gepropageert? Wie heeft er baat bij deze propaganda? De Russen? Op wat voor een manier dan? Het laat in ieder geval zien dat als je je aansluit bij het Russische leger je niet al te zeer moet hopen op een eervolle afloop. De Russen worden niet als onschadelijk getoond. De film toont alleen maar wanhoop, vernieteging, dood en verderf. Alleen de anti-oorlogmensen kunnen dit als propaganda gebruiken.

Deze film komt op mij verre van simplistisch over.

Ik heb het al eens eerder aangehaald maar deze film speelt in Wit-Rusland, een onafhankelijk land wat werd bezet door de Sovjets in het kader van hun pact met de Nazi's. Veel Wit-Russen zijn slachtoffer geworden van zowel Hitler als Stalin en zaten ze helemaal niet te wachten op de Sovjets. In die zin steekt de wel degelijke in de film aanwezige Sovjet-ideologie me ook een beetje.

Exact hetzelfde wordt in films als Saving Private Ryan gedaan. Dan noemen we het ineens patriotisme...

Kom op zeg..

Natuurlijk zitten er elementen in deze film die geschiedkundig kloppen en ook daadwerkelijk zijn aangetoond. Doch, het verschijnsel dat de Russische soldaten, zo ook tijdens de Duitse invasie in Wit Rusland, zich schuldig maakte aan misdaden komen nauwelijks aan bod in deze film. En wanneer ze plots de gevangen genomen Duitse soldaten dan toch neerschieten lijkt dit bijna gerechtvaardigd na een dik uurtje stoute Duitsers gezien te hebben om het eufemistisch te stellen.
Dit alles is, nogmaals, geheel niet verwonderlijk aangezien we hier spreken over een propagandafilm pur sang hetgeen ik al eerder had geschreven. De film gold als propagandafilm voor de 40ste verjaardag van de Russische overwinning over het Duitse leger. Inwoners van voormalig GDR werden verplicht deze film te zien.



Dat begrijp ik, ik stel ook nergens dat ze beter scènes hadden kunnen verwijderen. Het probleem is alleen dat de film vrijwel alleen de 'horror' benaderd die de protagonist in deze film ondergaat, 'horror' dat voornamelijk door de bezetters wordt veroorzaakt. De 'misdaden' van de Russen lijken slechts een logisch gevolg. En daar doet de film de realiteit geweld aan, niet erg, maar de film pretendeert de juiste invulling van de geschiedenis weer te geven en daar klopt op z'n zachts gezegd niets van. Dat is alleen wat ik stel.
Maakt dit de film slecht? Nee, zelfs een 'eenzijdige' film binnen deze context kan sterk overkomen en het doet niks af aan de fantastische cinematografie en de acteerprestaties van de hoofdrolspeler (met name).






Tja, dat vind ik dus gewoon nonsens. Wat ik al eerder schreef, de Russische soldaten hanteren nauwelijks geweld in deze film welke niet op een logische wijze te verklaren valt. Saillant detail maar cruciaal aspect voor een met name propagandiste insteek.
De "waanzin" in deze film aan de kant van het Russische leger is vrijwel een logisch gevolg van de gruweldaden van het Duitse leger. Tamelijk eenzijdig.






Daar verschillen wij dan van mening en gelukkig ook de voltallige leiding van voormalig DDR. Dat zeg ik overgens ironisch omdat ik de film wel prachtig vind en blij ben dat deze is geproduceerd. Maar wat het voor ogen had komt zeer zeker in deze film naar voren. Het toont, simpel gesteld, een volslagen doorgeslagen Duitse troepenmacht die, wat inderdaad overeenkomt met de werkelijkheid, dorpen in Wit Rusland destijds met de grond gelijk maakte incluis diens bevolking. Wat het "niet" (!) toont is wat het Russische leger deed. Alleen later in de film ziet men dat ook Russische soldaten zich laten gaan, maar dan wel nadat (!) we een lange tijd de oorzaak hiervan hebben mogen aanschouwen; de wreedheden van de Duitse troepenmacht die hiervoor verantwoordelijk is.
Als men, wie dan ook, niet begrijpt dat zo'n uiteenzetting niet voor propagandistische doeleinde gebruikt kan worden dat is dan voor zijn/haar rekening verder. Ik geef alleen aan dat waar de film uiteindelijk voor bedoeld is en voor is gemaakt wel degelijk ook in de film tot uiting komt.



De film op zichzelf als geheel is zeer zeker niet simplistisch te noemen inderdaad, maar binnen de context wie de slechteriken zijn en hoe de wreedheden begaan door de Duitse invasietroepen kunnen leiden tot waanzin is de film in ieder geval eenzijdig in de uiteenzetting hiervan.

Tja, dat noemen we een eufemisme.

Propaganda films kennen altijd een patriottische inslag. Zelfs als de held of heldin niet louter gelauwerd wordt of in de film of een "misdaad" begaat, de schuld ligt vrijwel altijd bij de ander. Dat ligt bij Saving Private Ryan inderdaad niet anders zij het via een andere invalshoek.

Goed punt inderdaad. Me dunkt dat toeschouwers met minder kennis van de geschiedenis dit zo hadden gezien. In deze film is dit verder ook, hoe toevallig, ook geheel geen issue. Er wordt nergens gewag gemaakt van een "onafhankelijk" Wit "Russische" bevolking; Wit Rusland is in Idi i Smotri louter een speelbord voor de vijand Duitsland versus de in de verdediging gedrukte Russische "verzetsstrijders".

Niet erg verder, maar dat ontgaat mij niet en is tevens ook niet onlogisch omdat het een propagandafilm betreft.

Geen goed punt, want Wit-Rusland was de facto nooit onafhankelijk, i.t.t. de Baltische staten die tussen de wereldoorlogen wel echt onafhankelijk waren. Het was gewoon opgedeeld tussen Polen en de Sovjet Unie, zie: Geschiedenis Wit-Rusland

Voorts is volgens mij ieder oorlogsfilm propagandistisch en deze dus ook in zekere mate. Toch worden hier in deze film wel Duitse krijgsgevangenen in koele bloede vermoord, een pure oorlogsmisdaad. Wordt dus niet ontkent, toch?

Het enige wat hier niet aan de orde/aan de kaak wordt gesteld zijn de misdaden van het Sovjet-leger (want volgens mij is het hier volstrekt niet duidelijk of Florya met Partizanen (volgens mij), Wit- of gewone Russen meevecht!) tegen de eigen burgerbevolking. En die misdaden waren ook 'logisch' want veel van die burgers collaboreerden (uit nood of, zoals in de Baltische staten, uit nationalistische redenen; zij waren voor de Duitse inval wèl bezet door de Sovjets!).

Maar dat was al in 1977 uitvoerig belicht in Voskhozhdeniye (the Ascent) (óók een Sovjet-film), dus waarom zou Klimov dat nog eens overdoen?

Ik vind het qua propaganda dus wel meevallen. Maar ja, misschien vind j ook dat in Dresden te weinig aandacht is voor de jodenvervolging (propaganda!) of dat in Zwartboek geen enkele aandacht is voor collaboratie van bepaalde Nederlanders of die enkele goede daden van enkele Duitsers (propaganda!). Of dat NSB'ers (burgers) werden geliquideerd door het verzet die je dus per definitie terroristen zou moeten noemen.

Zo kun je op alle slakken wel zout gaan leggen....

Propaganda dus. En dat is dus precies wat in deze film naar voren komt. Een stereotiep voorbeeld van propaganda is om te stellen dat een land dat pas in de 18e eeuw formeel ingelijfd werd tot Rusland dan ook daadwerkelijk Russisch grondgebied betrof.

Dat dit zelden gewenste resultaten oplevert is ook bekend. Niet voor niets kwam de Russische marionet Aleksandr Loekasjenko in 1994 aan de macht die fervent voorstander is vóór een hereniging met Rusland. Weinig verassend.



Ik heb al vaker geschreven dat dit pas geschied ná een uiteenzetting van louter oorlogsmisdaden gepleegd door de Duitse invasiemacht. Saillant detail maar niet minder opmerkelijk. Het gaat er niet om dat er misdaden worden gepleegd door het Russische leger maar dat de 'oorzaak' hiervoor niet bij het Russische leger ligt.



Het schenden van de rechten voor de mens valt nimmer goed te praten. Bovendien plaats je het in de context waarbij je nu juist mijn standpunt beaamd; het Russische leger kon blijkbaar niets anders dan zich af en toe schuldig te maken aan oorlogsmisdaden omdat zij hiertoe 'gedwongen' werden door, let op, de wijze waarop de Duitse invasiemacht huishield of dat de lokale bevolking 'tegenwerkte'.

De boodschap komt, zo blijkt, inderdaad goed over. Het is te gemakkelijk.




Onzinnig relaas, klinkt als een zwaktebod omdat het ook één betreft, Het heeft namelijk niets te doen met "zout" op iets leggen. Dat "Idi i Smotri" een propagandistische film betreft is oud nieuws. En de 'zout' smaakt 'zoet' als je spreekt over een beoordeling van 4 sterren. Dus bespaar jezelf de sarcastische opmerkingen want die raken kant noch wal.

Vind dat er wel een verschil inzit omdat de Amerikanen deel uitmaakte van een geallieerde macht die Europa kwamen bevrijden. Roosevelt was een democratisch gekozen president. De Sovjets echter werden geleidt door een melagomane dictator Stalin die er op uit was om Europa weer opnieuw te bezetten met zijn Sovjet-ideologie, en dat hebben ze bijna 50 jaar lang ook gedaan in Oost -Europa.

Hitler was ook democratisch gekozen. Maakt dat de films van Riefensthal nu ook partiotistisch in plaats van propaganda?

Persoonlijk heb ik me aan de eenzijdige aanpak meer gestoord bij SPR dan bij deze film. Deze film verteld immers het verhaal van de slachtoffers, daar waar SPR juist aan helden verering doet. Dat laatste vind ik in benadering al meer propagandistisch dan dat eerste.

Laat ik het zo zeggen. Mocht Osama en die man uit Iran ooit wereldheerschappij claimen, dan weet ik zeker dat SPR als propaganda wordt bestempeld.

Gekozen wel ja... Het systeem wat hij er daarna op nahield was verre van democratisch. Hitler en Stalin waren gewoon dictators, Roosevelt en Churcill niet. Dit behoeft toch geen verdere discussie mag ik hopen...

Nee, SPR vertelt het verhaal van de soldaten, Idi I Smotri vertelt vooral het verhaal vanuit de burgerbevolking. Dat is natuurlijk een heel verschil. Zowel soldaten als burgers hebben heldhaftige zaken verricht tijdens de tweede wereldoorlog, zou niet weten waarom dat niet verteld mag worden en waarom het dan propaganda zou heten.

Je kan toch niet ontkennen dat in deze film de Sovjet-ideologie er soms wel erg dik bovenop ligt. In deze film worden de Sovjets net zo goed neergezet als helden, mag best maar gezien de geschiedenis steekt het mij toch een beetje.

Ja leuk laten we Obama ook nog maar even gaan vergelijken met Stalin of Hitler

Ik bedoelde Osama (Bin Laden).....

Ach... Details