Idi i Smotri (1985)

Vreemde manier van feestvieren hebben die Russen dan, gaan ze met zijn allen een gigantisch depressieve film zitten kijken

Anyway, ik weet niet waar je het vandaan hebt dat deze film inderdaad om die reden gemaakt is. Ik kan het niet terugvinden. Het doet er ook niet echt toe, want zelfs al is deze film in opdracht gemaakt, Klimov lijkt zijn eigen verhaal verteld te hebben en zich weinig van propaganda aangetrokken te hebben.

Het probleem met jouw kritiekpunten hier, Dragje, is dat ze bijna niet te voorkomen zijn zonder propaganda te maken. Je bekritiseert de film dat ze alleen de Russen iets slechts laten doen nadat de Duitsers eerst iets slechts deden. De enige manier om dit te voorkomen is door eerst de Russen iets slechts te laten doen, waarna de Duitsers een tegenaanval doen. Aangezien dit een film over slachtoffers is, is dat een onlogische aanpak. Je had ook scènes kunnen tonen van Russen die Russen aanvallen of mishandelen of scènes kunnen maken waarin de Russen over hun ontevredenheid over hun eigen land gaan discussiëren, maar waarom zou je? De film duurt nu al twee en een half uur en als je maar zijverhalen gaat blijven toevoegen om iedereen te vriend te houden krijg je een onnoemelijk lange film. Iedere film maakt keuzes over welke kanten van een onderwerp hij wel en niet laat zien, maar vaak is dat om praktische redenen en hier naar mijn gevoel ook. Deze film beperkt zich tot de bittere ernst van de situatie die hij beschrijft en krijgt er meer impact door.

Ik vind het feit dat veel Wit-Russen niet blij waren met de Sovjetoverheersing ook niet echt sterk voor deze film. Wat heeft dat in Godsnaam met de situatie Idi i Smotri te maken? Ik geloof maar al te goed dat er mensen ontevreden waren over het Sovjetregime. Maar deze film speelt zich af in W.O.II en toen werd Wit-Rusland aangevallen door de Duitsers, een bedreiging die op dat moment directer en dodelijker was dan het Sovjetregime. Dan komt die bedreiging op de eerste plaats, het Sovjetregime zouden ze later nog wel aanpakken (hypothetisch dan, dat gebeurde uiteindelijk niet, maar dat heeft niks met deze film te maken). Als een grote groep Duitsers ineens begint met het platbranden van een flink aantal dorpen is niet je eerste gedachten om je eigen regering omver te werpen, maar eerst deze directe dreiging te stoppen. Dat geldt nog eens te meer voor de hoofdpersonen in deze film, die zelf komen uit de dorpen die aangevallen worden.

Baggerman heeft gewoon gelijk als hij stelt dat een oorlogsfilm eigenlijk bij voorbaat altijd propagandistisch is als hij de oorlog vanuit het perspectief van een land laat zien. Je wil immers dat jouw hoofdpersonen het overleven en de tegenpartij is dan automatisch een soort van schurk. De enige oplossing is om beide partijen evenveel schermtijd en perspectief te geven. Clint Eastwood deed dit door zowel Letters from Iwo Jima als Flags of Our Fathers te maken en er zullen nog wel meer films zijn die zo iets dergelijks te doen, maar over het algemeen is het geen praktische aanpak voor ieder verhaal. Ik denk dat meer Duits perspectief deze film verpest zou hebben, doordat de film dan zijn persoonlijke focus zou hebben verloren. Een andere aanpak die kan werken is een compleet gezichtloze vijand te hebben, zoals in Paths of Glory of Grave of the Fireflies, maar ik neem aan dat je begrijpt dat dit niet mogelijk was voor Idi i Smotri.

Propaganda heeft iets opdringerigs. Het wil een ideologie of nationaliteit als superieur tonen. Als Idi i Smorti dan werkelijk als propaganda bedoelt is heeft hij wat mij betrefd gefaalt. Daarvoor is de film te universeel. Deze situatie is in W.O.II in veel landen voorgekomen, inclusief Duitsland zelf en ook in andere oorlogen kwam en kom je zoiets tegen. De film verteld geen specifiek Russische ervaring. De film had verder gebruik kunnen maken van nationale of ideologische symbolen of helden, maar ik heb beiden niet gezien (of je moet die emotieloze leider van het Russische leger zien als een held). Op het einde kwam zelfs de gedachte niet in me op dat deze film om de Sovjet-Unie draaide of dat de Russen zo'n geweldig volk waren. Ik voelde me slechts depressief. Ik zag geen hoop voor een betere toekomst. En ik was niet de enige kijker die deze film als zodanig ervaarde. Vertel mij nu, wat voor een land wil nu zijn volk alle gevoel van hoop laten verliezen om ze tot een eenheid te brengen?

Dat je verder 4 sterren geeft is mooi, maar je geeft tegelijkertijd aan dat je niet hoger geeft omdat het propaganda betreft. Vandaar dat we spreken over 'zout op de slakken strooien'.

Ongetwijfeld, dat is dan ook met name de taak die ligt bij de Russische overheid, schreef hij sarcastisch....



Ik ga niet op de stoel zitten van de regisseur. Ik zie als toeschouwer gewoon duidelijk een "eenzijdig" verhaal in de context wie hier misdaden begaat. De cinematografie is verbluffend, het acteerwerk bij vlagen eveneens maar de uiteenzetting nogal eenzijdig.



Nee, dat komt inderdaad wel even goed uit voor de propagandistische inslag inderdaad



Je begrijpt me niet. Deze film probeert een "realistisch" beeld te creëren van de waanzin die oorlog heet; in dit geval middels de belevingswereld van de hoofdpersonage. Dat hij, de hoofdpersoon, de waanzin van dichtbij meemaakt en dat hij hierbij dicht betrokken raakt met wat de Duitse soldaten allemaal aanrichten is mijns inziens erg eenzijdig. Het zou anders zijn wanneer deze hoofdpersoon toevallig gruweldaden gepleegd door de Duitse invasiemacht van dichtbij meemaakt zonder deel uit te maken van een partij, maar dat is dus niet het geval. Hij sluit zich aan bij het verzet en uit niets blijkt dat wat het verzet aanricht "slecht" is, sterker nog, het wordt gepresenteerd als een noodzakelijk, doch heroïsch, methodiek waartoe zij, het verzet, wordt gedwongen. Want de beelden van die slechte Duitsers spreken boekdelen, die wil je zeker niet hun gang laten gaan.

Als iets duidelijk wordt wanneer we spreken over oorlogssituaties is dat in de meeste gevallen alle betrokken partijen verantwoordelijk zijn voor gruweldaden, het schenden van de rechten voor mens. Zo hebben de Russische soldaten vrouwen verkracht, vermoord en dorpen zelfs platgebrand tijden (!) hun poging de Duitse invasiemacht een halt toe te roepen. Daar zie je in deze film niets van terug, zelfs niet wanneer de hoofdpersonage samen met het Russische verzet optrekt, dat vind ik opmerkelijk.
Maar wanneer Duitse soldaten in beeld verschijnen zie je waar zij zich aan schuldig maken. Ik vind dat inderdaad te simplistisch.

Het behoeft geen betoog dat hier een film wordt gepresenteerd met de nadruk op realiteit; zij het verpakt in een visueel bombardement aan verschrikkelijke beelden.
Binnen deze context doet het verhaal gewoon onrecht aan deze vermeende realiteit. Niets meer en niets minder.



Mee eens, maar in Idi i Smotri wordt het verhaal nu juist niet (!!) vanuit het perspectief van een land in beeld gebracht, maar vanuit de beleving van de hoofdpersoon. Het wordt gepresenteerd als 'zijn' realiteit. Saillant detail maar de kern van mijn kritiek.



Wil ik dat? Misschien bij een eenvoudig good versus evil verhaal ja, hoewel ik geen traan had gelaten als Darth Vader het hoofd van Luke Skywalker van zijn romp had gemept. Maar laat ik niet sarcastisch worden hier. In dit geval had ik die wens niet, noch had ik de wens dat het allemaal goed zou aflopen met de personages. Eerlijk gezegd boeide mij dat nu nou net weer niet in deze film. Wat mij vooral intrigeerde was hoe de hoofdpersoon de waanzin van oorlog zo weet te pareren dat hijzelf niet doordraait, met name in een situatie als in deze film waarin de hoofdpersoon, vaak genoeg letterlijk, zich tussen twee linies begeeft met over en weer beschietingen.

Terugkomend op de aanname dat elke oorlogsfilm bij voorbaat propagandistisch zou zijn, dat is mijns inziens onjuist. Toegegeven consumeert de opzet van goed versus een duidelijk aanwezig kwaad voor veel mensen beter, maar dit wil niet stellen dat dit een meer genuanceerd beeld uitsluit. Er zijn legio films aanwezig die dit onderschrijven. Zo wordt in de zwartgallige "No Man's Land" (2001) van de Bosnische oorlogsfotograaf en regisseur Danis Tanovic geen enkele partij gespaard en toont de meer serieuze "Komissar" (1967) van de Russische regisseur Aleksandr Askoldov een veel evenwichtige beeld van de oorlog.

Daar wil ik Idi i Smotri trouwens niet mee vergelijken, ik toon alleen aan dat een oorlogsfilm niet per definitie een propagandistische inslag hoeft te hebben, zeker niet wanneer de regisseur in kwestie vrij spel krijgt in het produceren van zijn/haar film zonder inmengen van overheden.



Ik wil niet op de stoel van de regisseur zitten. Maar ik acht de kans groot dat wanneer het Russische verzet, waar de hoofdpersonage zich bij aansluit, hun ware gezicht hadden getoond wat "oorlog met de mens "doet" dan had dit mijns inziens het verhaal een stuk meer evenwicht gemaakt.



Daar verschillen wij dan gewoon van mening. Ik zie heel overduidelijk een propagandistische verhaallijn.



Het "we" maakt een pleidooi niet meer waarheidsgetrouw. Het gaat hier ook niet om wat klopt of niet klopt. Ik heb het als zodanig ervaren en ik heb uitgelegd het waarom. De film smaakte zoet, vandaar de vier sterren, dat hier een klein beetje zout aan te pas kwam neem ik op de koop toe.

Het probleem bij propagandistische voorstelling van zaken is dat een film sterk de neiging heeft eentonig te worden, dit was ook mijn bezwaar tegen "Soy Cuba" van de Russische regisseur Mikhail Kalatozov. Eveneens verbluffende cinematografie maar met een zeer eenzijdig verhaallijn. Kreeg bovendien wel een zeer hoge waardering van mij, en terecht.

En daar laat ik het bij.

Dragje, mijn opmerkingen waren geenszins sarcastisch of badinerend bedoeld. Mijn excuses als dat wel zo overkwam.

Kijk. Dat kan dus gewoon.

Het enige punt wat ik wilde maken was alleen dat deze film niet minder propagandistisch is als welke oorlogsfilm dan ook. Als je er één kunt opnoemen die dat niet is, dan ben ik erg benieuwd naar die oorlogsfilm!

Maar in die volgorde is het toch ook historisch zo gegaan?

Hmmm. Wit Rusland was bij mijn weten daarvoor altijd verdeeld tussen Rusland, Polen, Pruisen en Oostenrijk, dus de Russische claim toendertijd op dit gebied lijkt me wel terecht. Een beetje vergelijkbaar met de claim van Servië op Kosovo.

De oorlog in Bosnië was een burgeroorlog, waar per definitie alle partijen gruweldaden plegen en het onmogelijk is al buitenstaander of onafhankelijk cineast partij te kiezen. Een burgeroorlog vind ik eigenlijk een geval apart....

In Komissar wordt de 'Rode' kommissar toch wel een beetje voorgetrokken en geïdealiseerd, hoor!

Wederzijds dan, ook ik begon hier en daar wat fel te worden in mijn weerwoord. Zand erover.

Zie mijn vorige antwoord. Daar noem ik een paar voorbeelden.

Waar ik op doel is dat in een oorlog de betekenis van "historische volgorde" slechts een grijze voetnoot betreft. Het is een vaststaand gegeven dat over en weer, het Duitse invasieleger alsmede het Russische verzet flink hebben huisgehouden tegen de burgerbevolking zoals hier vaak sprake van is tijdens oorlogssituaties.

Het lijkt mij beter om tot de film beperken en niet tot geschiedenis vraagstukken, dit geld vanzelfsprekend ook voor mijzelf. Wat betreft wat "terecht" is of niet met betrekking tot het claimen van een gebied kan ik duidelijk over zijn: de mensen die er daadwerkelijk wonen krijgen zelden die vraag voorgelegd.

Volgens mijn definitie worden gruweldaden begaan in elk type oorlog.

Mee eens. Maar het toont ook een minder rooskleurige opvatting van de hoofdpersonage ten aanzien van de burgerbevolking. Dat is wat ik wilde aankaarten.

Tot slot, inhoudelijke discussie heren! Daar hou ik van, dank hiervoor. Maar nu ben ik serieus bekaf en ga ik pitten en laat ik de discussie voor wat het is. De meningen zijn duidelijk over en weer uiteengezet en deze respecteer ik zeer zeker.

Wat een zooitje hysterische en uitgekauwde clichés. Nergens wordt er iets uitgewerkt om o.a. aan de gruwelijkheden wat meer afstandelijkheid mee te geven. Door de erg botte en overdreven directheid word ik nauwelijks nog warm of koud van wat getoond wordt. Enkel een paar indringende blikken van de hoofdrolspeler of van het meisje in het begin vormen daarop een uitzondering. Een aantal slordigheden in de film werken verder ook nog eens tegen om ook maar een beetje betrokken te raken bij het verhaal van de jongen die een uiterst macaber stukje oorlog meemaakt.

Wat oorlogsfilms betreft, zie ik liever “Underground” van Kusturica of “Apocalypse Now” van Coppola.

Film die een flinke aanloop neemt maar rond de 50ste minut de schwung meekrijgt.

Maar laat ik maar beginnen dat ik hier meer van verwacht had. Buiten de trip die begint na het eerste bombardement tot ze die Hitlerpop maken en de schuurscène (al was de brand zelf nu ook weer niet zo extreem) vond ik het allemaal iets te weinig, de middelmaat niet uitsteken op het camerawerk en de sound na dan (vooral in het bos). Aan mijn sympathie voor het hoofdpersonage zal het niet gelegen hebben: Die was er. Al blijft hijzelf achteraf bekeken nogal kleurloos.

3,5*

Vandaag weer gezien... niet zo'n goed idee. Het lijkt net of deze film daar totaal niet geschikt voor is. Enorm zware film, die een heel apart - en niet fijn - gevoel weet op te wekken. Denk echt dat dit een film is die je bij de 1e keer omver moet blazen, waarna je het beste maar een aantal jaartjes kunt wachten om 'm weer eens uit de kast te halen.

Ik vond 'm nog steeds erg goed en wie weet verhoog ik de film nog eens, maar eerst heeft deze Idi i Smotri wel weer wat tijd nodig om te zakken. Requiem Lacrimosa blijft prachtig op het eind, kippenvelscéne. Deze poster hier blijft ook magistraal trouwens.

Klopt, ik wacht ook nog op het juiste moment voor herziening, maar heb het idee dat dat nog even op zich laat wachten.

Wat een film... Hij blijft echt nog dagen in je hoofd spoken. Het beklemmende gevoel wat je gedurende de hele film voelt en ervaart is onbeschrijfelijk.... Ik weet zeker dat ik het beeld en geluid van dat steeds overvliegende vliegtuig nooit meer ga vergeten.. zo angstaanjagend, zo beklemmend..
Klimov zet de oorlog verschrikkelijk rauw neer, geen helden, geen geromantiseerd verhaal of een lichtpuntje ergens maar gewoon doffe bittere ellende..

Sjongejonge wat een naargeestige oorlogsfilm is dit zeg! Absoluut geen pretje om naar te kijken. Erg knap hoe ze een bepaalde sfeer weten te creeren. De scene in het dorp van zijn familie, dat je eerst nog niet weet wat er precies aan de hand is, maar door de aanwezigheid van vele vliegen weet je dat er iets ligt te rotten. De pure angst die men voelt in dit soort situaties heb ik nog nergens zo sterk uitgebeeld gezien. War as hollywood could never portrait it, stond er op de hoes en ik moet de makers daar inderdaad gelijk in geven.

Ontzettend imponerend en hallucinant verslag van de vreedheden van de Duitsers in Wit Rusland. De hoofdpersoon heeft een schitterende uitstraling en production design en geluid zijn uitmuntend. Het beeld vond ik helaas wat wazig en het camerawerk te vaak afstandelijk. Had af en toe wel iets dynamischer en closer gemogen, maar de close ups die erin zitten zijn erg indrukwekkend.
Het einde met de terug gespoelde journaal beelden en het beschieten van het portret van Hitler vond ik alleen een misstap. Te hysterisch, terwijl de film daarvòòr zo goed de balans weet te vinden. En het terugspoelen van Journaalbeelden is te veel een stijlbreuk. Beiden vind ik niet passend in deze climax.

Grote gedeelten van de film zijn echter indrukwekkend om te zien, met als hoogtepunten de scenes met de jongen en het meisje in het woud (geniaal gebruik van geluid om de tijdelijke doofheid van de jongen aan te geven) en de scenes in de schuur die behoorlijk gruwelijk zijn.
Verder prachtige totaalshots, mooie kleuren, bizarre momenten en die jongen zou wel eens terecht kunnen komen in een lijstje met favoriete filmpersonages. Wat een expressie!

Verpletterend! Moest het echt even laten bezinken voor ik er iets over kon schrijven hoor. Maar goed, laat ik beginnen bij het begin. Normaal gesproken houd ik totaal niet van oorlogsfilms, er zijn enkele positieve uitzonderingen maar over het algemeen vind ik het maar een overschat en vaak totaal eenzijdig genre. Geloof zelfs dat dit de eerste is die ik dit jaar zie, al kan ik dat niet met zekerheid zeggen. Waarom ben je hem dan gaan zien denk je dan misschien? Hmm, ik weet het ook niet precies... Hij werd over het algemeen goed gewaardeerd en ik heb er vele goede verhalen over gelezen, dus vond ik dat het niet zoveel kwaad kon. En ja, ik ben dus blij dat ik me bij de pakketservice heb ingeschreven en hem op die manier toch een kans heb gegeven, want dit is toch wel een van de meest indrukwekkende films die ik in maanden gezien heb! Ik zag wel weer enorm tegen de speelduur op, zo'n twee en een half uur naar iets kijken waarvan ik al weet/dacht dat het me toch niet zo zou gaan boeien. Maar goed dat is me in alles meegevallen. Voor ik het wist was het voorbij namenlijk...

Het begint allemaal wat vervreemdend, maar als je een beetje door het theatrale en licht surrealistische karakter heen kijkt zit je er al snel in. Ik vond die momenten tussen Florya en het meisje in dat bos/woud super indrukwekkend! Vooral als de bommen vallen en de kijker net als Florya letterlijk doof wordt, je hoort namenlijk constant een ruis. Heel erg knap verzonnen, had zoiets ook nog nooit eerder gezien. Ook de andere subtiele momenten die volgde (het boshutje van de twee, het aan de bomen schudden en de ooievaar) tot aan de verschrikkingen (het afgeslachte dorp dat achter het huis was opgestapeld en het kruipen door het vieze moerasje) waren schitterend! Maar goed dat is maar een kleine greep uit de momenten die nog zouden gaan komen. Intussen glijd het jongetje steeds verder weg en verranderd (zoals hier al eens eerder treffend is gezegt) letterlijk in een oud mannetje. Er is ook geen greintje hoop te bekennen, telkens als je denkt dat er even rust is voor Florya gebeurd er weer iets verschrikkelijks. Het hoogtepunt vond ik het moment waar hij voor de overgebleven uitgehongerde dorpelingen die koe had gevonden en die vervolgens werd neergeschoten in dat weiland. Vooral erg mooi op visueel gebied. Vervolgens komen we aan bij de laatste drie kwartier en tevens ook de meest gruwelijke scenes van de film. Heb toch echt wel even moeten slikken hoor. Dacht dat ik een hoop gewend was, maar hier kon ik maar moeilijk mijn gevoel uitschakelen. Ook de gedachte dat het er in de realiteit ook ooit zo aantoe is gegaan is verschrikkelijk. Maar goed daar ligt ook gelijk het grote bezwaar dat mij ook altijd zo weg houd van dit genre. Het is gewoon heel makkelijk scoren. Nou was er hier geen greintje (vals) sentiment te vinden, maar toch krijg ik er altijd een rare nasmaak van in mijn mond. Maar goed dat kan ik de film verder niet aanrekenen natuurlijk, want dat is geheel mijn probleem. De laatste scene, met het schieten op het schildrij van Hitler en de terugspoelende journaalbeelden vond ik in tegenstelling tot de meeste hier ook erg mooi. Het weergeeft geweldig een bepaalde gekte en doet het geheel (naar mijn inzien) tergelijkertijd zelfs nog met een beetje hoop eindigen. Prachtig!

Het zou de perfecte/of in ieder geval de meest realistische oorlogsfilm moeten zijn dus. Maar ik vind het toch een beetje moeilijk om dit te beoordelen. Had na mijn kijkbeurt (eergister) de neiging om hem een vier en een half te geven en na vel twijfelen denk iik toch dat ik dat maar door ga zetten. Toch best wel bijzonder want het komt eigenlijk nauwelijks nog voor dat ik een film daar na de eerste kijkbeurt mee waardeer.
Nouja, dat zegt een hoop over de kwaliteit natuurlijk.

Edit: Ik las trouwens bij de imdb trivia dat er tijdens de schietscenes gebruik werd gemaakt van echte ammunitie en de kogels volgens de hoofdrolspeler zo'n tien centimeter langs zijn hoofd vlogen tijdens de opnamens. Vond ik wel een opvallend feitje. Verklaart ook de realistische angsblikken bij de meeste personen in de film.
Ook de nazi uniformen schijnen echt te zijn geweest.

4,5 sterren

Niet mee eens. In deze film is mijns ziens zeker geen sprake van goed en kwaad, het laat gewoon zien wat die jongen doormaakt.



Feitelijk waren die Duitsers ook dat zoals jij beschrijft dat ze waren. De Duitsers in dat dorp zijn (aanemelijk en gezien de tekens op uniform ook waarschijnlijk) gewoon leden van de SS-Einsatzgruppen, welke zich enkel en alleen bezighielden met het uitroeien van de wat hun noemden de üntermenschen. De partizanen worden daarbij zo weinig gevolgd dat je niet echt kan zeggen dat ze neer worden gezet als ''de goeie'', bovendien worden ook van hun oorlogsmisdaden weergegeven het eerder genoemde neerschieten van krijgsgevangen.



Er is hier lijkt geen sprake dat ze goede bedoelingen laten zien.. Bovendien betreft het partizanen en geen reguliere soldaten van een georganiseerd leger, vraag me af hoe die volgens jou dan anders neergezet hadden moeten worden.

Ik heb deze film nu al een paar keer proberen te kijken want gezien de hoge score hier op moviemeter was ik toch heel benieuwd. Ik ben helaas nog niet verder gekomen dan pak weg 1 uur en moet bekennen dat het tot zover ik de film gezien heb, zwaar teleur stelt. Maar ik ga uiteraard niet stemmen want heb alleen het eerste uur gezien. Ik hoop dan ook dat het tweede gedeelte een stuk mooier is dan het eerste want anders begrijp ik die hoge score niet.. Ik stem TZT wel

Prachtig om alle indringende commentaren te lezen. Erg knap hoe sommigen hun filmervaring onder woorden weten te brengen. Ik zou er bijna jaloers van worden, want ook ik mis helaas de identificatie met de hoofdpersoon, waardoor met name de tweede helft van de film vooral een aaneenschakeling van gruwelijkheden wordt. Omdat bv de scene van de uitroeing van het dorp zo lang duurt, had ik toch op een gegeven moment zoiets van: Het is natuurlijk vreselijk, maar nu heb ik het wel gezien.Vooral ook omdat je weet dat het resultaat onontkombaar is (inclusief het overleven van de hoofdpersoon).

Wat me verder op viel is dat de hoofdpersoon vrijwel de gehele film met een geweer in zijn handen liep, maar geen enkel schot lost, terwijl daar meer dan eens alle aanleiding voor is.
Het meest onlogische moment wat dat betreft vond ik toch dat ie niet meeschiet als de duitsers die hij een heel dorp heeft zien uitmoorden onder vuur worden genomen, maar een paar minuten later wel zijn geweer leeg schiet op het portret.

De komende dagen alle reden voor bezinning en bezinking, maar voorlopig "slechts" **1/2

Nog een vraag aan de "Idi-kenners" trouwens:

Het meisje wat we vlak voor het einde verkracht en verwaarloosd in beeld zagen was toch Glasha? Ik zag er geen logica in om haar op dat moment in die toestand daar aan te treffen. Hierdoor kwam dit erg "geforceerd sentiment zoekerig" op me over. Of heb ik iets over het hoofd gezien?

Ik heb de film maar een keer gezien, dus zou me geen 'kenner' willen noemen, maar volgens mij was dat niet vanuit logica bedacht, maar juist eerder vanuit chaos. Had er zelf geen enkel "geforceerd sentiment gevoel" bij. Het was daar gewoon allemaal vreselijk. Dat de jongen wel met een geweer liep maar deze niet gebruikte vond ik niet zo raar voor een 14 jarige jongen. Met een geweer op iemand schieten vergt meer van iemand dan je volgens menig Hollywood actiespektakel doet verwachten. Verder symboliseert dat natuurlijk ook de onschuld/machteloosheid.

Ik dacht dat het de vrouw was die eerder bij de schuur van haar kind werd gescheiden. Maar ik weet het niet zeker.

Ja, dat is correct. Haar kind werd volgens mij teruggegooid in de schuur en de vrouw werd meegenomen en vervolgens dus verkacht. Die zien we inderdaad op het einde weer terug.

Oké, dat zal inderdaad die andere vrouw geweest zijn. Ze hadden dan allebei van die enorm lichtblauwe ogen.

Bedankt voor de reacties. Jij ook Reinbo. Ik begrijp je uitleg over de jongen, maar of ik hem onderschrijf moet nog eens rustig over nadenken. Het lijkt me toch op één of andere manier logisch om mee te schieten met de rest als je die zwijnen net een heel dorp hebt zien uitmoorden. Maar gelukkig zal niemand van ons dat ooit te weten komen (om maar eens een cliché te gebruiken).

p.s. Nog geen stem, Koen?

Huh ik zou zweren dat het Glacia was hoor. Maar begin nu ook te twijfelen, heb hem helaas niet hier liggen anders had ik het nog effe gecheckt.

Hebben vrouwen ouder dan 45 jaar dan echt geen smaak dat ze dit slechts een 3,2/10 toewensen ? Idi I Smotri heeft mij een gevoel bezorgt dat ik nog nooit gevoeld heb in een film. Het was ongelooflijk, heb dit eerst nog wat laten bezinken. Jammer dat dit geen aftiteling had want ik had er wel uren kunnen naar kijken.

Ik werd volledig meegezogen in de film, alsof ik er echt was en niet meer uit kon. Ik zat in mijn zetel gevangen, ik kon er niet meer uit, ik moest deze ellende onder ogen zien! Weggaan stond niet in mijn woordenboek al was mijn buikgevoel niet al te goed bij deze misselmakende arthouse prent. Kijkend naar een volledig naakte en realistische bom van een film met wat tanen, wat spanning en een slik (niet fout interpreteren aub). Kortom Idi I Smotri vormt haast een apartheid en vermeidt zich van elk standaardje, cliché en zelf sentiment.

Acteerwerk heeft ook verbaast, zeker ook vanwege de leeftijd van de hoofdacteur, want hij zet zo'n magnifieke prestaties neer, van iedereen trouwens. Ook het script maakt een enorm onderscheidt, net als het camerawerk.

Het feit dat de +- 14-jarige jongen de film opent met een lach en eindigt met een enorme traan zegt genoeg over het moraal en ook over de hele film. Fantastische en unieke kijkervaring die een nummer 1 positie waard is !

Bovenstaande maakt me zeer benieuwd!

.
En hij begint met een jongen die een wapen vindt, en eindigt met zijn eerste schoten - op Hitler nog wel .

Ben erg benieuwd naar deze film, poster is echt indrukwekkend.

Heel sterk en aangrijpend, maar net zoals zovele MM-gebruikers, haalde de laatste scène (vanwege de stijlbreuk; het doet gewoon weinig met de kijker om van de gehanteerde docu-stijl opeens op het emotionele hoogtepunt terug te grijpen op een slapstickachtige montage van archiefmateriaal) mijn persoonlijke cumulatie aan emoties onderuit. Jammer.

Ja, daar ben ik het wel mee eens. Vind het ook jammer dat in die laatste scènes het kwaad zo duidelijk geplaatst en gediaboliseerd wordt (HITLER HEEFT HET GEDAAN); zo krijgt het inderdaad wat propagandistische trekjes.

Verder wel een enorm indrukwekkende film, eentje die iedereen wel eens gezien zou moeten hebben. Naderhand had ik het gevoel de oorlog eindelijk eens een beetje 'gevoeld' te hebben.

Mooie film met fascinerende beelden, zoals het bombardement in het bos, het zwiepen aan de bomen in de regen, de dansende Gasha, haar betoverende blik in de camera, de beschietingen over het halfverlichte weiland, de ooievaar die er verlepter uit gaat zien en de talloze verongelijkte en verwarde blikken van Florya. Wat een geweldige acteerprestatie heeft dit jongetje neergezet. Ook z'n zusjes trouwens in het begin..

Geluid is ook verbluffend. Erg indringend hoe je alles vanuit Florya's perspectief aanschouwt, met als hoogtepunt natuurlijk de doofheid na de gillende invallende bommen, die overgaat in langdurende en ongemakkelijke, lage pieptonen door de tijdelijke gehoorschade. Behoorlijk surreëel met de natuurgeluiden tussendoor en het geleidelijke herstel van de oren (en doet sterk denken aan tinnitus).

Het verhaal moet even op gang gekomen, maar daarna wordt het een audiovisuele traktatie en een confronterend portret van waanzin die ikzelf nog maar in weinig andere oorlogsfilms ben tegengekomen, zoals Apocalypse Now. In het laatste gedeelte verandert dat in harde oorlogsgruwelen, hoewel ook daar enkele mooie shots je de indruk geven dat je er bij bent (de rit vanachter de zijspan door de mist met het denderende motorgeluid, de vallende brokken in vuur, enz.).

De archiefbeelden tegen het einde bevallen me trouwens wel, de vreemde bewerking ervan weerspiegelt het doorgedraaide dat je daarvoor hebt moeten aanschouwen, en het contrast met de daaropvolgende shots van Florya kan niet groter.
Zijn tranen lijken oprecht en met Mozarts Requiem eronder moet je haast toch wel van steen zijn als dat je onberoerd laat.

En of het wel of geen propaganda is tja, ook in mijn ogen is dat pas het geval wanneer iets gemaakt wordt met als doel een ideologie over te brengen op een massa en dat tevens blijkt uit de uitwerking. Ten behoeve van identificatie met Florya - een subjectieve insteek - wordt een onmisbaar perspectief ingenomen en de vijand is bijna duivels, zoals je dat in een echte oorlog ook zou ervaren, evenals patriottisme. Dat zou te omzeilen zijn door een afstandelijkere documentaire of een meerzijdige benadering, maar of dat de film ten goede zou komen.. Ook geschiedenisboeken kunnen amper of onmogelijk (lichte) partijdigheid of patriottisme voorkomen, en bij een voornamelijk eenzijdige oorlogsfilm zie ik dat niet snel per se als minpunt (tenzij bijv. feiten ernstig verdraaid worden).

Mooi dus, met wel een paar rommelige gedeelten, en het begin moest ik me doorheen worstelen vanwege de rare dialogen. Daarna ruimschoots goedgemaakt door het meeslepende drama en de cinematografie, super.