Idi i Smotri (1985)

Inderdaad, scènes worden gebruikt in programma's op Discovery en Nat Geo. Zo heb ik de film zelf ongedekt.

Wat de schuur betreft, de Dirlewanger-brigade zal ongetwijfeld dergelijke methodes gehad hebben maar de SS dreef de mensen in Orradour-Sur-Glane ook de kerk in om die vervolgens plat te branden.

Excuseer mij dat ik dit vraag, en absoluut no offense (!) maar zijn dit niet wat al dan niet filosofische tegenstrijdigheden in één verhaal?

Ik weet niet of het filosofisch is maar een tegenstrijdigheid zie ik er niet in. Ik stel dat oorlogsfilms mij nooit zo schokken als de werkelijkheid (welke werkelijkheid dan ook nooit getoond wordt op het NOS-Journaal want die is te schokkend voor de gemiddelde kijker), zodat ik ze wat eufemistisch vind, maar dat deze film wel in de buurt van de werkelijkheid lijkt te komen en daarom een van de betere oorlogsfilms is.

duidelijk

Wat een vreemd standpunt. Waarom zou een film die handelt in de oorlog perse de realiteit moeten benaderen? Wat is dat voor rare eis?

Als een film een depressie poogt te verbeelden zal dit ook niet helemaal lukken. Bagatelliseert het daarmee een depressie? Ik volg op dit moment een serie de gaat over een serie-verkrachter. De scenes die de verkrachting in beeld brengen, zijn (gelukkig) geen realistische weergave van de werkelijkheid. Bagatelliseert deze film verkrachtingen?

Het gaat me eigenlijk niet specifiek om oorlogsfilms maar om alle historische films. Films waarin bv. de moord op Kennedy of het leven van Churchill wordt nagespeeld sla ik in beginsel ook altijd over: ik zie liever een documentaire over echt gebeurde zaken (ook al moet ik toegeven dat dergelijke films soms wel heel goed zijn waarmee mijn vooroordeel wordt ontkracht).

Van mij mag je ze overslaan, maar je reden is ietwat warrig.

Een film of documentaire over een historische figuur of gebeurtenis is een visie op de werkelijkheid.

Ik blijf niet begrijpen waarom een dergelijke visie een bagatellisering is van het gebeurde.

Is oorlogsgeweld niet per definitie extreem absurdistisch?

Een "pracht" van een indrukwekkende oorlogsfilm over de ellende die in de tweede wereldoorlog over Rusland en zijn inwoners heen spoelde.

Omdat ik in het verleden erg geïnteresseerd was in het voormalige "Oostblok", kon ik met dit soort van informatie en persoonlijke bezoeken aan deze landen, een goede mening (hoop ik) vormen over hun kijk en ideeën over het "Westen". Daarmee kwam ik ook tot de conclusie dat 'zij' angst voor "het Westen" hadden.

Napoleon, de eerste wereldoorlog, de tweede wereldoorlog zaten nog vers in het collectief geheugen.

Deze film laat heel goed zien hoe de Duitsers volledige dorpen en boerderijen in de vlam achterlaten, de tactiek van de verschroeide aarde. Gruwel en angst beheersen het verhaal maar ook de humor die kenmerkend is voor dit volk komt voor in de film.

Wat mij soms wel iets irriteerde is de poëtische spraak van sommigen maar dat schijnt weer typisch voor Russische films te zijn. (soms).

Een kleine 8!

Ik heb weer eens een ijzersterke oorlogsfilm gezien.

Uit Rusland (of Wit-Rusland... of Sovjet-Unie). Deze film weet weer eens een mooi stukje geschiedenis op het netvlies te kerven.

Het begint als een coming of age, waarin Florian en zijn jongere broertje nog een ogenschijnlijk zorgeloos bestaan leven. Het is het hartje van de Tweede Wereldoorlog, maar daar lijken ze zich niet al te veel van aan te trekken. Ze spelen het spelletje een beetje mee. Totdat ze een geweer vinden en op dat ogenblik door een detectievliegtuig (een voorganger van een drone?) worden gespot. Niet veel later staan er twee Russische soldaten voor de deur. Voornamelijk Florian is interessant en wordt meegenomen naar een kamp met verzetstrijders. Maar Florian ontsnapt

Dit levert om te beginnen wel vele fraaie en interessante momenten op waarbij de film in eerste instantie nog wel kan omschreven worden als een avontuur. De ontmoeting met die vreemde jongedame, die piep in de oren en voornamelijk dat eiland met de overlevenden waren prachtige vondsten. Ook die jolige scenes wanneer Florian erop uit trekt met die drie andere overlevenen lijkt de film een beetje in een feel good gehalte te drukken. Maar je kan wel begrijpen dat dat niet blijvend is.

Want hoe langer de film duurt, hoe meer de gekte toeslaat. De regisseur schetst hierin een direct beeld over het optreden van de moffen en je blijft maar versteld staan hoe wreed de Nazi's in die tijd waren. De verbranding van de kerk was een scene die akelig lang duurde en je meesleurde in de gekte die Florian op dat moment meemaakte. Voornamelijk de snelle veroudering van Florian drukte er nog een stempel op. En dan tegen het einde worden sommige Nazi's toch wel wakker, maar valt er niks meer terug te draaien.

Dit is een van de beste en ingrijpende oorlogsfilms die ik heb gezien. Sfeervol (of loos), uitzichtloos, nachtmerrie-achtig en krankzinnig, met een hoofdrol om niet te vergeten. Alle kanten gaat het op, maar de conclusie is onherroepelijk.

Hier kunnen de Amerikanen niet tegen op, noch kunnen ze er een remake van maken.

5,0*

Ben deze film tegen gekomen bij een bezoek aan een oorlogsmuseum in Minsk daar werden fragmenten van deze film vertoond.

De film is heel goed.de maker heeft na deze film niets meer gemaakt

eerste anderhalf uur is naar mijn mening bizar en een samenhangen van losse chaotische scenes waar maar weinig in gebeurd, daarna zie je de gruwel van de beruchte Dirlewangers SS-brigade, aanvankelijk dacht ik dat de makers van de film de middelen niet hadden om een correcte weergave te geven van de uniformen van de einsatzgruppen,( heb een hekel als je als filmmaker niet te moeite doet om de werkelijkheid zo goed mogelijk en zo waarheidsgetrouw weer te geven), maar na nader opzoekingswerk bleek het toch te kloppen en werd een wreed realistisch beeld van de beruchte Dirlewangers SS-brigade neergezet, Dirlewangers SS-brigade moordde en verkrachtte erop los | historianet.nl

je merkt wel dat de film gedateerd is maar ondanks dit is deze film best het zien waard

heb al veel slechtere onrealistische WO II oorlogsfilms gezien,

Onrealistisch? Ik zou dit eerder een van de beste en de meest realistische oorlogsfilm die ik ken noemen. Geen heroïek, geen keurige kostuums, geen kleurrijke oorlogsscenes, maar enkel de belevenissen van een kind omgeven door gruwel. Dichterbij de oorlog zul je in de bioscoop niet snel komen.

je begrijpt mij verkeerd ik wil gewoon zeggen dat deze film meer dan ok is om te zien, er zijn andere oorlogsfilms die meer onrealistisch zen slechter zijn dan deze film

Ja, en ik wel slechts zeggen dat vrijwel alle oorlogfilms onrealistischer zijn dan deze. De hele verbinding tussen deze film en de term onrealistisch vind ik ver gezocht.

One of a kind inderdaad , maar zo zijn er meer

De Citizen Kane van de B film.

De eerste film van het jaar is pas gerestaureerd. Inmiddels alweer 35 jaar oud. Ik kende de film niet, maar toen ie uitkwam op BD was ik wel benieuwd, zeker na alle lovende kritieken. Come and See is volledig Russisch en dat doet de film goed. Vooral de gezangen in het begin zijn weer fantastisch om te horen. Een echt verhaal zit er niet in vond ik. Het zijn meer gebeurtenissen van een jongen die zich aansluit bij de partizanen. Onderweg ontmoet hij een meisje waar hij een soort haat liefde relatie mee krijgt. Vroeg me trouwens af of we haar terugzagen op het eind van de film. Was dit hetzelfde meisje? Het eerste uur is nog niet echt boeiend. Dat komt pas echt in het tweede gedeelte met de schuur. Toch vond ik het moment met de foto in het bos ook wel leuk. Tussen al het leed was er ook een klein beetje ruimte voor een grap. Maar het is vooral een film waar onderweg van alles gebeurt al is dat niet in een moordend tempo. Het gaat allemaal in een langzaam tempo, maar zeker niet vervelend. De muziek is soms iets te bombastisch, maar verder wel goed. Het eindigt met snelle achterstevoren beelden. Even zien we nog die uiterst trieste beelden van het joden kamp waarin je niet kunt voorstellen dat sommigen daar levend uitkwamen. Of dit passend is toe te voegen aan deze film weet ik niet. An sich had ik geen probleem met het eind.

Comme ad See is een surrealistische film geworden. Soms hard en rauw waar alle nare randjes naar boven komen. Prima gemaakte oorlogsfilm uit Rusland. Gek dat we van deze acteurs niets meer hebben gehoord.

Beeld is in het begin nog gemiddeld, maar is later gewoon goed te noemen. We zien soms wat lichte ruis, maar vlekjes etc. zijn niet te zien. Soms zijn donkere momenten vooral in het begin wat moeilijk te volgen. Toch vond ik deze transfer redelijk goed te noemen. Geluid is prima. Het beeld is wel met twee zwarte randen aan de zijkant te zien. Even wennen.

Film 3.5

Beeld BD 3.5

Geluid 4.0

Extra’s geen

Een originele film. Sterk gemaakt en erg goed gespeeld. Ik ben helemaal niet zo van de oorlogsfilms, maar deze stijl bevalt mij erg en het trok mijn aandacht, al vond ik het nadat het meisje aan zijn zij is verdwenen, wel wat minder interessant. 4*

Artwork

Je bent me net voor

Het thema 'war is hell' zit in vele oorlogsfilms en misschien daarom dat deze film bij een eerste (inderdaad, sommige klassiekers zijn mij ontglipt - één van die grote mysteries waar ik dagelijks mee worstel) visie niet euforisch ben. Klimov is duidelijk. Hij zegt letterlijk in de titel wat hij wil doen nl kom mee en ik laat U zien hoe het was. De cineast brengt inderdaad een authenticiteit over de oorlog, over de gruwelen. Zeker in het tweede deel wordt je bijna platgewalst door de gebeurtenissen. Dit wordt nogmaals benadrukt door de fysische transformatie op het gezicht van de jongen. Het verhaal verloopt zonder plot, eerder observeren (zoals het hoofdpersonage). Echt aktief deelnemen aan de oorlog doet hij niet, hij is getuige en daardoor verouderd hij van jongen naar oude man door de traumatische gebeurtenissen. Het begin is nog lyrisch en naïef (dansen in het bos) tot de eerste bom toeslaat. Er zijn schitterende scenes te bewonderen. De sequentie met de Duitsers en de mist is één van die vele poëtische, surrealistisch gefilmde scenes die af en toe het realisme ondermijnen. Het is geen entertainment - en misschien daarom een 'must see' voor de encyclopedieën - en het is nobel om het zo te brengen. Compromisloos en 'in your face' maar ik zie het niet onmiddellijk als een meerwaarde.

Klopt eigenlijk helemaal wat cinemanukerke beschrijft. Maar ondertussen word je wel zo'n beetje

omvergeblazen door al het gebodene. Met een merkwaardige combinatie van surrealisme met

meedogenloos realisme. Ik zat hoe dan ook van begin tot eind geboeid te kijken, met meerdere

memorabele momenten, o.a. de kippenvelbezorgende scene aan het einde wanneer het joch

dat portret van Hitler de volle laag geeft. Ook al fabuleus gedaan. Een oorlogsfilm die mij continu

wist te betoveren. En een oorlogsfilm die je met al de passerende gruwelijkheden weet te betoveren,

dat is nogal zonderling. Ik zie het de Amerikanen niet zo gauw doen. Wel is het zo dat ik de film

pas na tweede kijkbeurt de volle 5.0 heb gegeven. Dat was bij mij als wel vaker toch wel nodig. Ik

was nl. bij de eerste keer totaal overrompeld. Eigenlijk een nogal hypnotische film, die je nadien

behalve bevredigd ook onthutst en ondersteboven achterlaat.

Vandaag is mijn blu-ray binnengekomen. Vanavond kijken. Ben heel erg benieuwd. Vrij hoge verwachtingen door de reactie hier.

Come and See (1985) | The Criterion Collection

Onlangs toegevoegd aan de Criterion Collection

Van de week zat ik hier nog over te lezen en ik zie dat ie nu ook op Vitamine Cineville staat. Even moed voor verzamelen.

Ik heb begrepen dat ze voor deze film echte ammunitie hebben gebruikt? Wow! Een maand of anderhalf geleden al gezien, maar nog geen bericht geplaatst. Al schrijf ik de laatste jaren heel weinig berichten meer bij films (en al helemaal geen recensies), maar voor dit meesterwerk maak ik toch even een uitzondering.
Waar te beginnen? Hij stond al héél lang op mijn verlanglijstje, tot ik erachter kwam dat hij gewoon op dvd (en dus ook Blu-ray zoals hierboven wordt vermeld) te krijgen is met Nederlandse ondertitels. Jarenlang in de veronderstelling verkeerd dat er geen officiële NL release van was.
Het jongetje Florya zie je gewoon letterlijk ouder worden gedurende de film (op het eind heeft hij zelfs grijs haar van alle gruwelen die hij heeft meegemaakt). Echt mooi gedaan, ik begreep dat ze dan ook een paar jaar hebben gefilmd, of ik moet het mis hebben?
De horror die Florya en Glasha moeten doorstaan is voor ons (laat ik het bij mezelf houden, voor mij in ieder geval) niet of nauwelijks voor te stellen.
Alles was meer dan prima; het camerawerk, het acteren, het verhaal en screenplay enz.
Verder ondersteund door muziek van o.a. Wagner, Aleksandrov, Strauss en vooral het stuk "Lacrimosa" uit "Requiem" van Mozart.
Een dikke vette 5*, en er zijn maar weinig oorlogsfilms die dat halen bij mij.

Ik dacht nóg langer, ik meende ergens te hebben gelezen dat de film al jaren voor 1985 gedraaid was...?

Dat Wiki-artikel ga ik eens lezen, bedankt!