La Passion de Jeanne d'Arc (1928)

Een unieke filmbeleving.

Sunrise was de eerste stomme film die mij helemaal mee wist te krijgen en dit is de tweede bij wie het grotendeels lukt. Films zoals deze zijn helemaal afhankelijk van de acteurs en actrices die in staat moeten zijn om goed non verbaal te kunnen communiceren. Wat dat betreft zit het met hoofdrolspeelster Maria Falconetti wel goed in deze film. Wat had ik op een gegeven moment een medelijden met haar. Indrukwekkend ook hoe zij zich met die grote ogen van haar wist te uiten en mij wist te ontroeren, al vond ik haar soms ook wel een beetje eigenwijs. Door middel van een goede muzikale begeleiding word je als kijker langzaam klaargestoomd voor het voorspelbare en helaas onafwendbare einde.

Ook de bijrolacteurs hadden allemaal van die sterke expressionistische uitdrukkingen op hun gezicht, waardoor hun gedachten gang ook vaak niet moeilijk te volgen was.

Een mooie film waarvan de muziek twee dagen later nog in mijn hoofd zit.

Dikke 4,0*

Zeker een prachtige film !

Ik ben zelf alleen uiteindelijk niet zo blij dat hoewel ik de mooie Criterion editie heb alles op 24 frames loopt.

Het versnelde afspelen geeft toch een vertekend effect, vooral als de camera draait of mensen bewegen.

Hoewel de vele closeups van Joan wel een rustig beeld geven (door het uitstekende spel van de actrice) zorgt het minder aantal frames er naar mijn gevoel wel voor dat de scenes hoewel nog steeds erg mooi toch minder intens zijn omdat ze korter zijn en minder natuurlijk.

In het kort mijn vraag of iemand weet of er van deze film ook een 16fps versie op dvd te koop is ?

Die lengte komt dus door het aantal frames wat in de criterion editie hoger ligt (dus gaat alles sneller en is de film ongeveer 6-8 minuten korter).

Qua kijk ervaring prefereer ik de versie die op youtube staat, en dit is de eerste keer m.b.t. een criterion release...

Ik zie dat een hele hoop gebruikers deze film in hun top 10 hebben, dat is toch een reden om er maar eens naar op zoek te gaan voor mij

Hij staat in de MovieMeter pakketservice.

Daarvoor moet je 6 maanden lid zijn, jij bent iets meer dan 5 maanden lid, maar misschien dat ze een uitzondering maken voor die 3 weekjes...

Keek al erg lang uit naar de film en heb hem zonet dan eindelijk gezien, weliswaar via het internet maar dat maakte me opzich niet zoveel uit. Was alweer zeker een jaar geleden dat ik voor het laatst een stille film zag en daarbij kwam ook nog eens dat het kwa ervaring op niets leek wat ik ooit eerder had gezien dus het was wel even wennen en het duurde dus even voor ik er helemaal in zat, desondanks was het een prachtige ervaring. Kwa verhaal stelt het opzich niet zo heel veel voor maar de schitterende combinatie tussen close ups, het gebruik van schaduwen en uiteraard mimiek zorgde voor de grote brok emotie die op de kijker over gebracht wordt, veelgeroemde spel van hoofdrolspeelster Falconette in inderdaad de beste rol die ik tot nu toe heb mogen- aanschouwen in een stille film was bijzonder sterk. Verder was het als geheel erg meeslepend en heb ik me nergens echt verveeld. Enigste minpuntje was de score die mij af en toe iets te bombastisch was, maar aangezien de film orgineel zonder geluid was kan ik het de film zelf natuurlijk niet aanrekenen. Twijfel sterk tussen een 3,5 en een vier maar als ik al de positieve punten hierboven zie staan en erbij nadenk hoe lang ik de film al wou zie en het alles behalve tegen is gevallen ga ik toch voor-

4 sterren

Ik had deze film voor het eerst gezien op "You Tube" begin dit jaar. Daar het films bekijken op "You Tube" gelijk staat aan heiligschennis en dat geldt zeker voor deze film, heb ik deze film nu op dvd opnieuw bekeken. Nu met muziek en wel het schitterende oratorium "Voices of Light" van Richard Einhorn, wat de impact van dit tijdloos meesterwerk alleen maar groter maakte. Dit heeft het volledig te danken aan het schitterende acteerwerk van Renee Falconetti, hoewel de andere figuren ook op een geweldige manier door Dreyer worden neergezet in voor mij de beste zwijgende film aller tijden. Daar deze film vooral op het einde mij zeer deed ontroeren kan ik voor deze film ook bij herziening alleen maar de hoogste waardering geven.

5,0*

Ik vind het een knap gemaakte film, maar niet echt heel interessant. Vanuit filmhistorisch oogpunt vind ik deze film belangrijk, maar eigenlijk is het leven van Jeanne van voor haar opsluiting interessanter. Nu komt het toch veel aan op godsdienstig 'geneuzel'

Wat wilt -24 fps zeggen? Gaat de film dan sneller of zijn er stukken uitgeknipt? En welke versie is de Criterion dan?

Frame rate wiki

Unieke film. Close-ups en montage zijn inderdaad van hoog niveau (die doorfluister-scene tussen de aanklagers, wow!) maar ik denk toch dat de film met name wat betreft het oproepen van emotie wel erg veel leunt op de toegevoegde muziek. Dat vind ik een klein kritiekpunt. Ik zou La Passion de Jeanne d'Arc daarom graag nog eens in stilte zien, en vervolgens nog een keer met muziek. (Wees gerust deelnemers aan de pakket-service, dat zal allemaal voor later zijn. )

Ik was hier heel erg van onder de indruk, hoewel dat ook heel sterk te maken had met de combinatie van de filmbeelden met de muziek. Soms een beetje edelkitsch, maar effect had het zeker!

12 april in het Filmmuseum met muzikale begeleiding.

Wow, dat moet ik meemaken. Dank voor de tip!

Ongelofelijk mooi gefilmd. De hele film bestaat op een enkele shot na uit close-up. Geen schmink voor de acteurs! Wat heb ik daar een hekel aan om altijd acteurs te zien in zwijgende films die onder een pak make-up zitten. Hier dus geen sprake van! De grootste troef is de Opera onder de film. Geef net dat extra laag aan de film! Na The General de tweede zwijgende film die me kon boeien. Dat smaak naar meer...

Uitzonderlijke film met eigenzinnig en onvoorstelbaar mooi camerawerk. De vele snelle shots, de vele bijzondere close-ups en de sterke gezichtsuitdrukkingen van Falconetti maken van Passion de Jeanne d'Arc een indrukwekkende beleving. Kleine scènes als de schedel of het gevecht in de weerspiegeling van het water waren erg bijzonder, ken weinig films die op cinematografie zó goed in elkaar zitten. De muziek was verder soms iets teveel van het goede, maar over het algemeen wist het toch veel bij te dragen aan de sfeer. En het maakte deze behoorlijk zware film toch een stuk makkelijker kijkbaar.

4 sterren.

Hoe mooi kan een zwijgende film zijn?

Hoe mooi kan zwart-wit zijn?

Pure emotie, pure schoonheid ...

Dit is een hoogmis van begin tot einde. De gezichtsuitdrukkingen van Maria Falconetti laten zien wat acteren is. Dit is zelden overtroffen. De muziek is hemels mooi.

Ziet er me toch een zeer mooie film uit, maar zo jammer dat het een zwijgende film is. Ik vrees dat ze me op die manier niet kunnen meenemen in het emotionele van Jeanne D'arc. Moest er nou een exacte recente make-over zijn van de film, zit ik het eerste in de bioscoop. The messenger is geen exacte make-over.

Vergeet niet dat er altijd nog een muziekscore bij is. De score zoals die bij de DVD in de pakketservice zit hielp heel erg om mij de film mee in te krijgen. Ik zou zeker een poging wagen!

Maar echt horen bij de film doet ie niet natuurlijk.

Een unieke beleving, dat zeker. Dankzij de pakketservice kon ik deze film dan eindelijk zien. Mijn eerste stomme film, dus ik was erg benieuwd wat het zou gaan worden. Ik was erg te spreken over het camerawerk, de snelle bewegingen en sterke close-ups waren van een hoog niveau. Maar de gezichtsuitdrukkingen van Falconetti, in samenwerking met de muziek, hebben grote indruk op me gemaakt. Mijn eerste kennismaking met de stomme film is me dus uitstekend bevallen. 4 sterren voor nu, maar ik sluit niet uit dat dit in de toekomst gaat stijgen.

Jean-Luc Godard gebruikte een kort fragment van La Passion de Jeanne d'Arc in zijn film Vivre sa Vie. Dat fragment, ondanks het ontbreken van de rest van de context van de film, ontroerde en hypnotiseerde mij meer dan de stukken die Godard zelf filmde. Ik weet niet precies welke scène uit Jean d'Arc er te zien was, maar het maakte in ieder geval een emotionele indruk.

Tot mijn teleurstelling maakt de uiteindelijke film als geheel de verwachtingen die ik dankzij Vivre sa Vie kreeg niet helemaal waar, maar daar is de kans groot bij als je verwacht heftig ontroerd te gaan worden door een film. Ik vond La Passion de Jean d'Arc erg mooi, op vele vlakken, maar écht emotioneel geraakt werd ik niet, tot mijn verbazing. Ik plaats het nu meer in het rijtje films, zoals The Godfather en Citizen Kane, die ik op bijna alle vlakken meesterlijk vind, behalve het persoonlijke en emotionele vlak.

Hoe dat komt is moeilijk te zeggen, want het verhaal van Jean d'Arc is tragischer dan die van de Corleone's en Kane en spreekt mij eigenlijk ook meer aan. Aan de acteerprestaties en de regie ligt het ook absoluut niet. Aan het begin kon ik me niet geheel aan de indruk ontrekken dat Jeanne's leiden nogal zinloos is, omdat ik zelf absoluut niet geloofde dat Jeanne St. Martin of God gesproken had, maar ik moet tegelijkertijd toegeven dat de film dat ook niet werkelijk beweerd. Daarbij gunde ik de rechters ook geen overwinning en kwam Jeanne oprecht op me over (waarmee ik niet bedoel dat ik nu wel denk dat ze echt contact met God had, maar ik denk wel dat ze dat écht geloofde). Ik denk dat het probleem meer is dat een film als deze alleen echt geniaal wordt als hij je spirituele kant weet te raken en ik moet toegeven dat mijn spirituele kant waarschijnlijk mijn moeilijkst te berijken kant is. Ik zie mezelf niet als erg spiritueel.

Gelukkig blijft er nog heel veel over om wel van te genieten. Die filmstijl is buitenaards. Bijna letterlijk, omdat het me voor anderhalf uur buiten de Aarde waarin ik leefde wist te transporteren. Jean Cocteau schijnt gezegd te hebben dat Jean d'Arc een film is die gemaakt lijkt te zijn in een tijd waarin er nog geen films bestonden. Ik begrijp wat hij bedoelt en hij heeft gelijk. Net als dat veel schilderijen uit die tijd lang niet zo vloeiend zijn en ook niet gegrond zijn in een drang naar werkelijk realisme, lijkt deze stijl nu ook naar filmstijl vertaalt te zijn. Het ziet er ouderwets uit, maar niet op een negatieve manier en ook niet op de wijze waarop andere stomme films ouderwets ogen. Het eindresultaat is desoriënterend, uniek en gewoon magisch. Er is ook nooit meer zoiets als dit gedaan, wat de film extra ten goede komt. Hoe dan ook, Dreyer heeft juist door het kiezen voor een afwijkende stijl een film gemaakt die dichter de middeleeuwen en het gevoel dat Jean d'Arc tijdens haar verhoor heeft moeten hebben gehad dan een realistische, authentieke presentatie waarschijnlijk gekunnen zou hebben.

Falconetti's acteerprestatie is legendarisch natuurlijk en zeker niet onterecht. Hoewel er wellicht iets teveel op haar fel belichtte, wijd open ogen vertrouwd wordt weet Falconetti met haar expressionistische gezicht wel een oprechte indruk achter te laten en wekt ze nooit de indruk gek te zijn, wat waarschijnlijk de bedoeling is van de film. De rechters deden me aan de cast van een Leonefilm denken. Over het algemeen opvallend lelijke gezichten, die ook nog eens in extreme close-ups getoond worden zodat je iedere groef in hun gezichten kon zien. Het paste uitstekend bij het gevoel van vervreemding dat de film toch al opriep, al zijn ze als personages wel wat simplistisch. Aan de andere kant, deze rechters hadden uit zelfbescherming natuurlijk wel een reden om zich zo koppig en eenzijdig te gedragen en de film suggereert dat ze stiekem ook ontroerd werden door die vrouw die hun zo frustreerd. Dat vond ik wel mooi.

Knappe film dus, maar ik hoop dat een onvermijdelijke herziening ook nog een wat meer emotionele betrokkenheid weet op te leveren. Voor nu echter vier nog altijd dik verdiende sterren.

Vanaf de eerste minuten worden Falconetti's uitpuilende ogen en haar triestig kijkende gezicht tevoorschijn gehaald en die houding blijft ze de gehele film houden. Op zich knap acteerwerk hoor, aan de andere kant ben ik van mening dat dit niet één van de beste acteerprestaties is. Het deed me niet veel ('ze is vast een beetje gek, dacht ik) en ondanks haar vastberaden idealistische karakter, begon Falconetti's personage me toch menigmaal te irriteren. De hele film zelf deed me ook te weinig om echt emotioneel betrokken te worden. Mooie scenes op het eind, dat weer wel.

Toch een beetje een tegenvaller. Had op meer gehoopt, maar ik vond het eigenlijk best saai allemaal. Visueel krijgen we eindeloos vaak dezelfde close up van een betraande Joan gepresenteerd. Op zich zou je hierdoor goed dichterbij het karakter kunnen komen, maar dat blijft zo plat als een dubbeltje, we leren niets over haar en daarom interesseert het me ook weinig wat er met haar gebeurd. Op dramatisch gebied is het ook niet veel meer dan paar keer ontkennen, een keertje toegeven en weer ontkennen.... Niet veel dus. Muziek was wel mooi, zonder die drijvende kracht was ik nog een stuk lager uit gekomen. Snap de status van dit werkje dan ook niet. Ik vond Sunrise honderd keer indrukwekkender.

Magere 3*

Damn dit is goed, heel goed zelfs! Had ik oprecht niet verwacht.

La Passion de Jeanne d'Arc is ongetwijfeld de oudste film die ik ooit heb gezien, maar hij doet opvallend modern aan. Eigenlijk is het enige aspect wat echt gedateerd is het feit dat het een stomme film is, verder merk je er niet zo gek veel van. De gezichtsuidrukkingen zijn echt fantastisch, Jeanne kan zo indringend kijken, en voor de andere acteurs geldt dan in iets mindere mate ook. Misschien dat deze expressies juist zo nodig zijn vanwege het ontbreken van een directe dialoog, maar stoort absoluut niet, integedeel! De composities waren verder ook erg mooi, en het klassieke verhaal is ook zeker de moeite waard.

Intrigerend! 4*

Een film met een knappe, hoogstaande sfeer zowel op visueel als op muzikaal vlak. Verder is ook de mimiek van de acteurs/actrices hoogwaardig te noemen. Helaas is het verhaal niet helemaal interessant, ik had dan ook liever wat flashbacks gezien naar de veldslagen uit het verleden. Maar de 'kerkelijke' muziek paste perfect bij het verhaal en de geluidsuitdrukkingen van Maria Falconetti waren schitterend, ik vond de toneelachtige decors wat minder. Duidelijk een stukje filmgeschiedenis..

Ik denk hetzelfde - al geef ik je aangehaalde voorbeelden op zijn minst 4*, omdat ze me écht weten te 'grijpen', ook al is dat bij bv. Citizen Kane vooral owv de technische kwaliteiten -, deze La Passion de Jeanne d'Arc voelt aan als een grootse film, maar zelf kon ik niet bijzonder veel extra voelen. Erg mooie recensie verder!

De filmstijl kwam me behoorlijk uniek over, wat de film zeker en vast ten goede komt: het onderwerp is an sich erg 'saai' (gewoon haar proces met op het einde de terechtstelling), maar de film blijft boeien dankzij de mooie extreme close-ups en enkele shots tjokvol "niet-zo-subtiele-religieuze-verwijzingen". Het lof over Falconetti's acteerprestatie snap ik echter niet, in mijn ogen had ze amper een tweetal expressies die ze tot "vervelens toe" (vervelen deed het niet echt) bleef herhalen; dat veel filmhistorici dit afdoen als één van de beste acteerprestaties uit de filmgeschiedenis komt me over als academisch 'bon ton'-geneuzel eerlijk gezegd.

La Passion de Jeanne d'Arc is een goede film, die weer eens bewijst hoe sterk de stille film in al zijn beperktheden wel kan zijn; vaak zijn stille films zovele keren sterker in hun beeldkracht dan hedendaagse films (niet helemaal onlogisch natuurlijk). Al verbaast het me oprecht dat deze film het tot de top 250 gehaald heeft (ik zag zoveel andere filmklassiekers die het rijtje niet haalde, maar wel bv. in de tip 250 staan), toch vind ik het zeker en vast een goede film. Maar écht overtuigen deed het me niet.

3,5*

Tja, ja, ja, had ik ook. Bij tijden werkelijk fabelachtig mooie shots en door de vele close-ups die soms prachtig zijn gemonteerd is deze film een lust voor het oog. Om nog maar te zwijgen over de intense Falconetti...

Helaas kan het verhaal dit alles lang niet altijd bijbenen, godsdienstig geneuzel klinkt wat oneerbiedig maar is toch opmerkelijk accuraat. Hierdoor verslapt de aandacht regelmatig, gelukkig weet menig geniaal shot ons er dan weer bij te trekken.

A mixed bag, toch 3*, ik snap de klassiekerstatus filmhistorisch gezien wel maar helaas werd het niet de overdonderende ervaring waarover menigeen het heeft.

ik had geen 5.1 dus hij viel erg tegen