La Passion de Jeanne d'Arc (1928)

Mooie toevoeging inderdaad. Gelukkig heeft het goed uitgepakt, want dit was niet het idee van de regisseur.

Bij stomme films speelde vaak een orkest in de zaal met de film mee.

Niet zo'n makkelijke film om aan te beginnen.

Ik neem aan dat de meeste mensen de versie van 82 minuten gezien hebben ? Geen idee of de lange versie (110) uberhaupt nog wel ergens te zien is. Zie liever meestal de langste versie, maar bleek bij deze film geen optie. Achteraf waarschijnlijk toch wel het beste om voor de 82 minuten versie te gaan.

Daarnaast gisteren even sel op youtube gekeken om de stille versie te vergelijken met de soundtrack versie. De soundtrack wordt hier door velen geprezen, maakt de film ook wat toegankelijker denk ik, maar moet zeggen dat ik aan die korte fragmenten met soundtrack een serieus nare nasmaak overhield. Té dik aangezet, ben daarom ook voor de stille versie gegaan. Achteraf waarschijnlijk ook de juiste keuze.

Film die op bepaalde punten toch duidelijk intrigeert, maar mij op 5 luttele minuten verder koud liet.

De verschijning van Falconetti is opmerkelijk. Vele close-ups van haar, en ulta-expressief. Zorgt ervoor dat de beelden van haar zeker blijven hangen. Anderzijds begrijp ik Goldenskull ook wel, aangezien ze soms meer op een personage uit een anime leek, met haar eng wijdopengesperde ogen. Het werd na verloop van tijd een beetje teveel hetzelfde, waardoor het op een trucje ging lijken. Intrigerend in het begin, zeker niet 80 minuten lang. Ook die vent die haar haar ring teruggeeft heeft een geniaal gezicht voor close-ups. Viel me zelfs nog meer mee dan Jeanne zelf.

Montage is inderdaad erg snel, veel korte cuts en veel gezichten. Leuke beeldtaal, af en toe leuke ideetjes voor shots en camerastandpunten, al blijft het daar voor mij bij, en vind ik hier geen echte esthetische schoonheid in terug. Wel creatief genoeg om nog steeds niet als saai over te komen.

De intertitels vielen me ook 100% mee, aangezien ik doorgaans altijd struikel over het gebred aan snelheid waarmee ze getoond worden. Vaak kun je de minitekstjes 5 keer lezen vooraleer ze verdwijnen, hier gelukkig niet het geval. Al ligt dat misschien aan de re-release ?

Rest het verhaaltje van Jeanne d'Arc, waar ik eigenlijk niet echt vertrouwd mee ben. Niet zo moeilijk te volgen verder, ook niet als je de achtergrond niet kent. Lastiger is de interpretatie van het personage, dat in een stomme film als deze toch weinig invulling krijgt. Ze wordt op zich wel neergezet als een sterke vrouw die vecht voor haar geloof en idealen, maar ik zet net zo vaak te denken dat het een redelijk dom en krankzinnig mens was dat sterft voor haar waanbeelden. Sowieso vond ik de innerlijke struggle van d'Arc niet bepaald aangrijpend.

Indrukwekkend was uiteindelijk wel haar tocht naar de brandstapel, waar het expressieve acteerwerk van Falconetti duidelijk een meerwaarde is, zo ook het in beeld brengen van de gebeurtenis.

Had voor mij zeker maar half zo lang hoeven zijn. De druk van de rechters + de innerlijke struggle van d'Arc worden teveel herhaald wat mij betreft. Daarnaast kreeg ik ook zware oogjes, heb je toch wel als je enkel visuele houvast hebt aan een film (anders hoef je niet elk frame te zien maar kan je ook afgaan op de muziek) en er zoveel cuts inzitten.

Toch best een aparte ervaring, die me beter meeviel dan verwacht. Kon me alleen niet de hele speelduur boeien. Veel beter dan tijdgenoten Nosferatu en City Lights. Dit is echt al filmmaken.

2.0*

Trouwens volgens mij zijn de langere versies wel te zien (ik zou zweren dat ik die zelf zag) en een vertoning in een kerk met die pompeuze soundtrack doet toch écht wonderen!

In een kerk? Waar? Wanneer?

Dat gebeurt vaker. Den Haag, mijn ouders in Rouen (Fr.) etc

Zijn de langere versies te zien? Nog nooit iets van vernomen in ieder geval. Lijkt me sterk eerlijk gezegd.

Ben over het algemeen wel op de hoogte wat in Amsterdam speelt maar hier heb ik nooit van gehoord.

Ik denk dat het oa ook met de tussentitels te maken heeft. Op de bestaande dvdversies zijn die titelkaartjes redelijk kort te zien en dat zorgt voor een aangenaam tempo. Ik denk dat dat oorspronkelijk niet zo was. In Godard's Vivre Sa Vie bekijkt de hoofdpersoon Dreyer's film in de bios en daar zijn de titelkaartjes anders vormgegeven, langer in beeld en zijn de teksten volgens mij ook uitvoeriger. Moet ik eens checken binnenkort. Dan zou de film langer duren, ook al is het beeldmateriaal hetzelfde.

Volgens mij 1 van de enige cd's die ik in mijn bezit heb (verjaardagscadeau). Bij de soundtrack is een boekje toegevoegd waarin alle songteksten staan (Latijn + Frans) plus de Engelse vertaling daarvan. Vrij intens! Ben geen groot muziekkenner maar ik vind Voices of Light het mooiste wat ik ooit gehoord heb. En dat dan in combinatie met de mooiste film die ik ooit gezien heb....... denk niet dat de nr 1 positie in mijn top 10 nog ooit in gevaar komt.

Deze film is voor mij een reden geweest om maar weer eens een top in te voeren.

Ik heb hem nu ook op nummer 1 gezet. Een week na het zien van de film kom ik tot de conclusie dat ik, nu ik hem heb doorgestuurd in de pakketservice, de film gewoon mis alsof het een dierbare van me is.

Ik moet de DVD zo snel mogelijk in mijn bezit krijgen anders krijg ik last van extreme liefdesverdriet...

Ramon K begrijpt me wel...

Geen idee of je het al ooit geprobeerd hebt Ramon, maar als je de film nog een keer herkijkt moet je toch maar eens proberen zonder geluid. Verschil is opvallend genoeg, al denk ik niet dat je het beter zal vinden

Wat mij verder ook niet duidelijk is, is of deze film nu mét of zonder achtergrond soundtrack bedoeld is. Las wel dat Dreyer nooit definitief een soundtrack gekozen heeft, wat verder niet wil zeggen dat de film zonder geluid bedoeld is natuurlijk. Iemand een bron ?

Volgens mij is iedere stille film bedoeld met achtergrondmuziek. In iedere bioscoop stond destijds een piano voor het scherm, en iedere bioscoop had een pianist in dienst die er een (in zijn ogen) passend muziekje bij speelde. Bij sommige films is er voor de première wel extra moeite gedaan om muziek te maken speciaal voor die film, en die kon dan misschien wel door de regisseur aangewezen worden als definitieve soundtrack. Maar dat is dus bij deze film nooit gebeurd. Weet niet helemaal zeker of het echt zo is, maar dit lijkt mij de meest aannemelijke uitleg.

Nogmaals, van imdb trivia:

En van Wikipedia:

Dreyer bedoelde de film inderdaad zonder muzikale begeleiding. Ik heb de film inderdaad ooit zonder de muziek gezien, maar inmiddels kan ik de soundtrack van Einhorn er niet eens meer bij wegdenken.

Oké, dankjewel voor de info

Dat boekje zit trouwens ook bij de Criterion dvd.

159 stemmen en dan staat die in de top-250?

Een van de meest tegenvallende ervaringen die ik ooit heb bezichtigd gezien de verwachtingen die ik had. Wat hierbij een belangrijke rol speelt is uiteraard het feit dat de film je moet raken, en dat was voor mij persoonlijk geen enkel keer het geval. Ik heb het geprobeerd - maar het is niet gelukt. Wellicht mezelf maar omschrijven als een onsympathiek lul?

Over filmische aspecten ben ik veel meer te spreken. De Close-ups zijn zorgvuldig in beeld gebracht. Beste middel om zo emotioneel de kijker te raken. Tevens ook zeer flitsend en energieke montage. Indrukwekkend dat dergelijke objecten in die tijd al voorkwamen. Maar of het nou reeds 80 minuten boeiend is? Nee dat, Na 10 minuten heb je het eigenlijk al gezien. Ik had her en der het gevoel dat te veel ermee werd geknutseld. Komt daarbij ook op neer dat het behoorlijk irriterend kan werken als je niets met Close-ups hebt. Het gaat hier niet om het verhaal maar nota bene om de uitwerking, en de uitwerking was simpelweg extreem saai. De interrogatie met de jury was imo behoorlijk duf en belachelijk. De filmische elementen (o.a. de Close-ups kunnen daar weinig aan veranderen. Zeker als Jeanne gedurende de interrogatie als een verbaasde kip zonder kop vooruit ziet te staren. Emotioneel? alles behalve. Komt eerder ridicuul over. Wat betreft de huil-scènes doet ze het wel uitstekend.

Ik was verder wel benieuwd naar de hier malen eerder aangehaalde befaamde soundtrack. Die bleek niet zozeer groots te zijn. De afwisseling van rock, opera, pop begon behoorlijk zeurig te klinken. Zeer wisselvallig, maar mocht wmb toch minder bombastisch klinken, heb je zo'n perfect geschoten scene - blijkt ie verpest te zijn door de soundtrack. Wellicht volgende keer het toch maar zonder soundtrack proberen. Visueel is het gewoon indrukwekkend, maar echt niet iets wat anderhalf uur mee kan.

Dit is een film die je moet doen ontroeren - die je moet doen verbazen vanwege zijn vernieuwende factoren - een film die je ogen moet open vanwege zijn cinematische impact - die je moet overdonderen met zijn acteerprestaties - een film die je cinematografie moet weten te grijpen - en uiteindelijk voor mij weinig van deze aspecten weet na te leveren.

1,5* voor degelijk her en der.

Waar ontdek jij de rock en de pop?

Niets moet! Maar op 1 of andere manier doet de film het voor mij wel.

Dat was feitelijk ´n zelfingenomen duiding die mij inzien ook gewoon klopt. Je hoort bijwijlen een minzame melodie. Plots in een andere scène hoor je een hoogdravend zangwijs die veel weg heeft van rock.

Veel melodie hoor plus 3 vrouwen plus mannenkoor. Dat je het niet mooi vindt, oké. Maar het is gewoon geen rock.

Mijn best! ik ga hier geen objectief/subjectief discussie aan.

Het is toch gewoon geen rock? Altijd dat moeilijk gedoe hier.

Volgens mij heeft rokkenjager gewoon geen idee van wat klassieke muziek is. Dat kan namelijk heel hoogdravend/bombastisch zijn. Dat is echt niet iets dat voorbehouden is aan rock...

LOL. Ik neem geen aanneming aan van een simpeziel. Zeker niet als ie beweert dat ik geen verstand heb van Klassieke muziek . En bovendien als je mijn eerste reactie op Ramon lees zie je dat het meer een eigen interpretatie was. Maar goed kindertjes, het is geen Rock. Satisfied?

Ikzelf heb uberhaupt niet zo veel verstand van muziek. Dat je er op los wil interpreteren vind ik best verder hoor, maar dan is het uiteindelijk toch nog geen rock. De discussie niet waard lijkt me eerlijk gezegd.

Is deze film alleen als Criterion te krijgen?

Ja.

Een hoogmis van begin tot eind,

Ik verkeerde zowat in extase na het aanschouwen van deze prent. Ik kon letterlijk niet naast het grote leed dat Maria Falconetti hier werd aangedaan kijken. De close - ups misten hun impact niet en deden mij naast ' ontroeren ' vooral sidderen van genot, aangezien de beelden grote zwart - wit contrasten vormden en ' het grote gedaante ' dat mijn beeldscherm vulde imponerend overkwam.

De muzikale begeleiding verstevigde de impact die ' de hevig strijdende en lijdende ' Falconetti op mij had. Vond de muziek trouwens behoorlijk afwisselend. Via stemmige nummers en wat meer opzwepende muziek werd er toegewerkt naar een voorspelbare, maar daardoor zeker niet minder ontluisterende climax. Prachtige afsluiting van een film die zijn tijd ver vooruit was. De klankborden werkten zeker niet storend, ik miste de dialogen geenszins omdat er op non - verbaal niveau hoog werd ' gecommuniceerd '.

Wat ik wel wat raar vond was het moment dat Jeanne die eerst niets wilde weten van haar tegenstanders op een zeker moment een hosti aannam van diezelfde tegenstanders, ook al was het in de naam van god. 4,5*