La Passion de Jeanne d'Arc (1928)

Lafjes hoor

Dit was toch wel een hele bijzondere kijkervaring.

Mijn tweede film van Dreyer en mijn eerste 'stomme' film. Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten en hoe het zou bevallen, maar verrassend genoeg vond ik het een best goed te volgen allemaal. Zeer indrukkende film over Jeanne d'Arc. Maria Falconetti acteert heel erg sterk, haar gezichtuitdrukkingen zijn geweldig sterk. Ook de muziek vond ik geweldig en ik denk een erg goede toevoeging aan de film.

De film begint erg boeiend over het proces van Jeanne d'Arc, na een uur vond ik dat het allemaal een beetje indutte, maar gelukkig is het laatste kwartier weer heel erg sterk en dat maakt de film toch wel tot een topfilm.

Voor dit moment geef ik de film 4 sterren. Binnenkort weer eens herbekijken, dan weet ik wat me te wachte staat en dan eens zien of de film me nog meer kan boeien.

Prachtige cinema, wat me vanaf het begin direct bij de strot greep. Het meest was ik onder de indruk van Falconetti, die een verpletterende acteerprestatie laat zien. De pijn, twijfel en schaamte die ze je als kijker laat voelen, is gewoonweg geniaal. Veel lof voor het camerawerk dus ook, want de close-ups zijn schitterend. Er zitten ook prachtige shots van andere spelers in, zoals de lage camerastandpunten op de juryleden.

Ook al hoort het oorspronkelijk niet bij de film, ik vond de score een zeer goede keuze. Wonderschone muziek en het is een meerwaarde voor de film.

Enige minpunt was dat ik dus ook de verkorte versie heb gezien, ik vraag me af of er ergens een volledige versie nog te krijgen is.

4*

Falconetti kon wel hele prachtige ogen opzetten

Gaat hier ooit nog een europese release van verschijnen?

Eventjes melden dat er (bv. via Amazon) ook een Koreaanse uitgave bestaat die slechts half zoveel kost als de Criterion-versie. Volgens bepaalde bronnen op het net zou Criterion deze licentie hebben toegekend en is het klein klein klein beetje korter duren van de film niet toevallig de lengte dat het Criterion-logo in beeld komt in hun versie. Het is dus precies dezelfde film in dezelfde kwaliteit. Maar er zijn wel géén extras op de Koreaanse!

(btw, ik heb, als arme student, de Koreaanse versie genomen nog geen spijt van gehad hoor)

Komt dit jaar uit via Masters of Cinema in een dual format release (zowel Blu-Ray als DVD)!!!

Kiek es an. Ik ben benieuwd wat de extra's zullen zijn.

Ahzo! De blu-ray zou ik wel durven kopen si.

Hehe, dat werd is tijd. Ik ga voor Bluray in ieder geval... Hopen dat de soundtrack een beejte ok is, de criterion had in mijn oren echt een pareltje te pakken qua muziek van Richard Einhorn.

Numero 9 op de 'Sight & Sound'-lijst van de, eens per 10 jaar te verschijnen, wereldwijd beste films allertijden van dit Britse filmvakblad.....al sinds 1952 verschijnt dit overzicht maar is imo wel errug in het verleden blijven hangen....Maar toch, wel eens fragmenten van deze fllm voorbij zien komen, kijken of ik deze film een keer in zijn geheel kan zien ('uitzitten'..).

Leuke comment op een artikel hierover in het Vlaamse actualiteitenmagazine, opinietijdschrift en weekblad, de Knack:

"Het is als met die Top 100 aller tijden van Studio Brussel of een ander station. Er zijn een aantal titels die daar al jaren opstaan, omdat men vindt dat ze er op moeten staan, dus als men mensen vraagt om een lijstje samen te stellen, denken die onmiddellijk aan die titels. Lijstjes en lijstjesmakers hebben de neiging zichzelf te bevestigen. 9 en 10 zijn eigenlijk de beste films. De andere zijn niet echt slecht, maar toch te veel 'films die erop staan omdat er op moeten staan'. Ford heeft betere westerns gemaakt dan The Searchers, wat een sterk verouderde film is. Fort Apache en The man who shot Liberty Valence hebben de tand des tijds beter doorstaan."

Hij overdrijft misschien wel een beetje, maar er is wel iets van aan, denk ik.

Tijdloos meesterwerk

Met schitterend camerawerk en de geweldig expressieve ogen van Maria Falconetti schetst Dreyer een ongelooflijk meeslepend en ontroerend epos van de laatste dagen van Jeanne d’Arc.

De mooie contrastrijke belichting zet enkele fantastisch getekende gelaten neer die samen met de rest van de mise-en-scène boekdelen spreekt. Dit zorgt ervoor dat de relatief weinige tussenkomst van tussentitels in een stomme film voornamelijk gedragen door dialoog tussen Jeanne en de rechters niet stoort.

Een verdere meesterlijke compensatie ter gebrek aan synchroon geluid is de montage, die samen met de kadrering in voornamelijk close-ups het hectische gevoel van het vragenvuur goed in beeld brengt.

Ik heb de film gezien met op de achtergrond de compositie Voices of Light, van Richard Einhorn. Weliswaar tegen de wens van Dreyer zelf in, maar wát een toevoeging is het aan dit al verassend tijdloze meesterwerk. Niets dan lof van mijn part.

We didn't need dialogue. We had faces! Dit zegt Norma Desmond ergens halverwege het fantastische Sunset Blvd over de stomme film. En die ‘faces’, die krijgen we.

Ooit op de middelbare school heb ik mijn profielwerkstuk over Jeanne d’Arc gehouden, met de vraag wat haar rol was in de Honderdjarige-oorlog en voor de Fransen in het algemeen. Deze film had ik toentertijd niet gezien. Jonger, onwetender, en ongetwijfeld zou ik weinig hebben gevoeld bij deze film. Nu was de tijd daar, en ik ben blij ermee gewacht te hebben. Want wat een fantastisch werk is dit.

Dit is niet zozeer een film als wel een extreem lange stijloefening. 90% wordt in close-ups geschoten - vooral van de hoofden- de rest in half close-ups en nog een enkel totaaloverzicht. Passie speelt zich af in het hoofd, zeker, maar zo eenvoudig kan het niet zijn. Eerder zoals ergens hierboven al is beschreven lijkt het constant te verwijzen naar de aangezichten, een constante in de Bijbel. Dit is namelijk niet enkel het verhaal van een terechtgestelde, een meisje dat zich als man kleedde (Jeanne is sowieso de enige vrouw in heel lange tijd), iemand die vecht tegen hogere machten (rechters, mannen, hoge religieuzen), maar ook evenzeer is dit een religieus verhaal. Over geloof in een God, het belang van religie in de wereld en voor de mens. En dat alles zonder veel woorden uitstekend gebracht. En met mijn kennis van het verhaal en beperkte kennis van het Frans was het toch zonder ondertiteling uitstekend te volgen. Een extra plusje dus.

Dat neemt allemaal niet weg dat vooral het visuele aspect hier belangrijk is. En die is zelfs nu, 80 jaar en duizenden films verder, nog tamelijk bijzonder en uniek. Wat je hier ziet, in prachtige kadrering, zeer snelle montage (De martelkamer), close-ups – en het idee te hebben de hele zaal te zien, Jeanne tegenover de rechter, terwijl je dat eigenlijk niet kan weten- camerabewegingen is tegenwoordig allemaal wel in gebruik, maar niet zoveel in één film en zeker niet zo consequent. Het benauwende verhaal -de strijd tegen de bierkaai, de macht die het voor het zeggen heeft- wordt hierdoor visueel perfect uitgepuurd. Door steeds enkel personen te tonen, zonder totaalshot, met boze mensen die dichterbij de camera komen. En door de stilheid van de film natuurlijk het expressieve acteerwerk; eigenlijk past enkel dat bij deze film zo. Een film met geluid had je wellicht anders moeten aanpakken. Enkel lelijke oude mannen, zonder make-up, maar met doorleefde koppen vol groeven. Ook bij Jeanne, met grote ogen en een oneffen huid is elk stukje menselijkheid zichtbaar. En dat geeft een enorme emotionele kracht. Ondanks dit overdreven acteren is er wel sprake van absolute geloofwaardigheid, juist omdat je het van de beelden moet hebben en deze zo goed zijn geschoten. Wel te vermelden valt dat ik de criterion-editie had, en die muziek past uitstekend en helpt wel extra mee.

Het is geen vermakelijke film in de zin van films van een Spielberg of Hitchcock. Hier moet je echt je punten uit de film als kunstmedium zelf halen. Maar als dat lukt dan heb je ook gelijk een onvergetelijk meesterwerk. 5*.

The Passion Of Joan Of Arc La Passion De Jeanne D'Arc - Masters Of Cinema - Double Play Blu-ray + DVD - Steelbook 1928: Amazon.co.uk: Ren?e Maria Falconetti, Carl Th. DREYER: Film & TV

Ben ik ook weer 26 euro lichter, dankjewel...

Ik heb die schitterende blu-ray set van dit meesterwerk al in huis!

La Passion de Jeanne d'Arc
alternatieve titel: The Passion of Joan of Arc.

Een absoluut meesterwerk en een filmisch hoogtepunt van het stomme film tijdperk van de jaren 20.

Carl Theodor Dreyer maakt ditmaal geen gebruik van theatraal werk of iets fictiefs, nee deze keer maakt hij gebruik van de oude papieren, feiten en vastgelegde gebeurtenissen over de veroordeling van Jeanne d'Arc, in deze film gespeeld door theater-ster Maria Falconetti. Dit is ook zonder twijfel de beste film over dit thema.

De film bestaat eigenlijk alleen maar uit close-ups van gezichten van of de mensen die Jeanne berechten of van Jeanne zelf. Deze mensen die eruit zien als demonische gedrochten en Jeanne die met haar tranen wel emotie toont maar in welke staat ze precies zit is onduidelijk. Dit geeft het een claustrofobisch sfeertje. De scène met dat Jeanne een heilig teken krijgt en vervolgens iemand door die schaduw loopt prachtig! Terwijl de scènes met de dreiging van marteling verontrustend zijn. Het einde vond ik persoonlijk ook mooi neergezet wanneer Jeanne op de brandstapel zit met een heilig kruis in haar handen.

Maria Falconetti speelt de rol van Jeanne overigens geweldig, met geen enkel beetje geluid wist ze mij absoluut te raken met de tranen die haar gezicht vullen. Jammer dat ze nooit meer in een andere film speelde!

La Passion de Jeanne d'Arc is een meesterwerk en een van de belangrijkste stomme films van de jaren 20.

Wàt een film. Ben er stil van. Ongelooflijk wat Falconetti hier laat zien wanneer je het met de gestileerde manier van acteren vergelijkt die in deze periode gebruikelijk was. Mooie film om te analyseren ook qua invloeden als Duits Expressionisme. Ik heb een gepindakaaste blu-ray gezien, maar zojuist meteen de legale gekocht, de dual format bluray/dvd van MoC, was slechts 17 euro (13 pound) Heerlijke film om research over te doen overigens.

lees vooral Eberts 'Great Movie' review en dit vrije geweldige stuk van The Criterion Contraption

Wat een schitterende uitgave! er zit een essaybundeltje bij van tegen de 100 pagina's met bijdragen van een hoop bekende namen (o.a. Bazin, Bunuel). Love this!

Een film over Jeanne d'Arc. Of toch over het proces dat ze onderging voor ze uiteindelijk werd verbrand. Qua gegevens baseerde de maker zich op historische gegevens. De juistheid zal dan wel geromantiseerd zijn, maar het ging er toch zo aan toe vroeger. Al is historische correctheid ook niet meteen de basis voor deze film. 2 dingen zijn dat wel.

Op de eerste plaats is dit vooral een film die opvalt vanwege zijn aanpak. Geen veredeld theater of slapstick, maar creatief omgaan met de camera. Vrij minimalistisch met vooral close-ups, weinig decor en origineel ook geen muziek. Niet meteen mijn stijl, al moet ik zeggen dat Renée Falconetti op deze manier echt wel schittert in de rol van Jeanne. De opening is prachtig en de ondervraging krijgt wel extra kracht doordat de mimiek in beeld komt.

Op de tweede plaats is dit een film die Jeanne d'Arc in ere hersteld. Een heldin voor Frankrijk die pas 8 jaar voordien heilig werd verklaard door paus Benedictus XV. Je merkt direct ook de gelijkenis met het lijdensverhaal van Jezus. Al kan dat ook te verklaren zijn doordat dit een oude manier van schrijven was die zowel werd toegepast bij het opmaken van de testamenten als de oude geschriften over Jeanne d'Arc. Door vooral het proces in de film weer te geven, wordt die gelijkenis nog extra benadrukt.

De film is vooral mooi om zien vanwege de sprekende beelden. Als verhaal is het niet altijd even boeiend, maar het is maar wat je in een film zoekt. Ik vond het zelf wel een mooie ervaring, maar kon er toch niet helemaal van genieten. Daarvoor ligt mijn filmsmaak toch ergens anders. Al kan je in de filmgeschiedenis niet rond dit pareltje.

Fraaie film die me op momenten met het verhaal goed mee wist te krijgen. Qua stijl en camerawerk zit het heel dicht bij de (goede) eigentijdse films. De slotscènes vond ik het sterkste en indrukwekkendste van de film, met name hoe de verbranding in beeld gebracht werd. Het verhaal over een schijnproces tegen iemand die voor haar idealen opkomt deed me heel erg denken aan een andere zeer goede film: Sophie Scholl - Die Letzten Tage (2005).

Bij films zonder geluid is expressie natuurlijk essentieel, sowieso is overacteren in de oudere films best gebruikelijk. Eerlijk gezegd vond ik dat bij de personage Jeanne d'Arc wel iets teveel van het goede. Zoals de poster eigenlijk al een beetje laat zien heeft ze de houding van een beeldje van een huilende heilige maagd, en die houding weet ze vrijwel de hele film vast te houden. Misschien is overacteren hier niet eens het juiste woord, maar ze werd voor mijn gevoel veel te vaak met exact dezelfde houding in beeld gebracht. Maar dat is dan ook het enige minpuntje aan deze film die ongetwijfeld zijn tijd ver vooruit was.

3,5*

Kijk je deze film best met of zonder muziek ? Of is dat gewoon een kwestie van smaak.......

Kwestie van smaak inderdaad. Zonder muziek is misschien wat puurder, maar omdat het ongebruikelijk is om films zonder muziek te kijken, leidt dat juist weer af. Als je de dvd hebt, zou ik daarom gewoon met bijbehorende soundtrack krijgen (maar dan niet achteraf over de muziek klagen).

Ik moet zeggen dat Voices of Light van Einhorn zoals die door Criterion gebruikt is wel echt een schitterende toevoeging is. Dreyer draait zich om in zijn graf, maar toch...

Het was oorspronkelijk door dreyer bedoeld zonder, maar ik kan daar persoonlijk niets mee. Ik heb hem gewoon met muziek gekeken, volgens mij ook die NYSE noemt.

Impressionante stille film, die in tegenstelling tot latere verfilmingen van het Jeanne d'Arc-verhaal zich beperkt tot het proces en de voltrekking van het vonnis.

Indrukwekkend is de opeenvolging van close-ups die het onbegrip, de vooringenomendheid en bekrompenheid van de rechters onderstrepen, of het verdriet en de pijn van Jeanne of nog het medelijden en de onmacht van het gepeupel.

Enig overtuigende vertolking van de toneelactrice Falconetti in een film die als één van de bijzonderste uit de periode van de stomme film geldt.

Even overwogen om deze te kijken met muziek van indie rockband Joan of Arc, de gitaren klonken in ieder geval veel belovend

Uiteindelijk gekozen voor Voices of Light van Einhorn....

Soms moet je even buiten je comfortzone treden en daar kom je soms hele mooie films tegen. Ben zelf niet zo van de "silent cinema" maar probeer zo af en toe wel wat mee te pikken. Laatst nog van het meesterlijke Sunrise genoten. Datzelfde geld ook voor La Passion.

Een enorm sterk staaltje filmmaken. De regie is ontzettend sterk hier. Beeldvoering is zowel intiem als angstaanjagend. Het voelt zo echt allemaal. Er wordt goed gebruik gemaakt van de minimalistische sets. Dat shot van dat kruis op de grond was erg mooi bijvoorbeeld. Verhaal is op een erg mooie manier en met zeer veel emotie verteld. Toch een grote persoonlijke issue, en dat is dat de religieuze aspecten me steeds meer tegen begonnen te staan naarmate de film vorderde. Maakte het zo af en toe een wat moeilijke zit. Toch komt de film enorm sterk terug met dat onvermijdelijke moment.

Waar veel stomme films nogal wat theatrale vertolkingen kent, wat de silent cinema natuurlijk kenmerkt aangezien ze zich zo beter konden uiten, is het spel hier meer ingetogen. Er zijn nog wel wat uitspattingen te vinden, maar voor de rest erg low key. Sterkste hier is natuurlijk Falconetti. Ze zet erg goed de pijn, twijfel, angst en liefde neer te zetten. Vond vooral het "Our Father" moment erg mooi.

Hoewel het niet helemaal mijn ding is, toch een een prachtige film gezien met prachtige beelden en heel erg sterk acteerwerk.

Maar toch, stiekem vallen die silents je helemaal niet slecht