Pather Panchali (1955)

Ik was eigenlijk alleen van plan om al vast het eerste stukje te kijken, maar twee uur verder was ik een unieke filmervaring rijker.

India heeft natuurlijk Bollywood-films, hoewel ik er nooit een zag weet ik dat dat vaak lange, epische musicals zijn met actie, avontuur en veel romantiek. Dit is ongeveer het tegenovergestelde. Een kleine film over zomaar een arm gezin in een klein dorpje in India. Met veel kleine en een enkele grotere gebeurtenis. Neo-realisme in India of zoiets.

In het begin wordt een sfeer geschapen. We zien wat armoedige huizen in een dorp waar ook een rijker gezin woont. We zien een oude tante die krom loopt en een doorleefd gezicht heeft van vele jaren overleven. We zien de natuur waarin het dorpje ligt, de bomen, de hutjes.

Het grootste deel van de film gaat over ongeveer een jaar in het leven van een gezin. Een moeder die constant haar best moet doen om haar gezin en de oude tante eten voor te zetten, een vader vol dromen, maar met heel veel moeite om geld te verdienen voor zijn gezin, dochter Durga, een tiener en Apu een kleine, dunne jongen die met grote donkere ogen de wereld in kijkt. Gedurende dat jaar gaat de vader van het gezin op reis om een extra poging te doen om zijn gezin te onderhouden. Je ziet alles min of meer zoals Apu het ervaart.

Er zijn heel veel erg mooie scenes: Als Durga en Apu bijvoorbeeld naar het spoor gaan om de trein te kunnen zien. Ik ervoer die opkomende trein ongeveer net zo als Apu. Als een verstoring van het leven in het dorp en tegelijkertijd een imponerende hint naar wat er in de rest van de wereld nog meer is. Meteen daarna is de scene waarin de kinderen hun tante dood vinden. Kippenvel. De scene waarin de moeder met haar zieke dochter en haar zoon in hun hutje zitten terwijl het buiten stormt is ook al zo indrukwekkend.

Heel intens en ontroerend wordt het als de vader na maanden weer terugkomt en moeder nauwelijks kan uiten dat hun dochter in de tussentijd overleden is. Toen het cadeau voor haar tevoorschijn kwam en de moeder brak, schoot ik ook vol. Weinig scenes (in combinatie met de muziek) gaan zo door merg en been.

De muziek is van de toen nog onbekende Ravi Shankar en is erg bijzonder.

Het dillema is nu: kijk ik deel twee al heel snel of bewaar ik al dat moois nog even? Ik vrees dat ik dat niet lang vol ga houden.

5.0*

Wat een tegenvaller zeg.

Al maanden staat de film hoog in me must-see lijst, voor een paar redenen.

1. Satyajit Ray wordt als een van de grootste regisseurs van 20ste eeuw gezien. 2. Kiarostami Zou beïnvloed zijn door Ray's werk 3. Thematiek behoorlijk aansprekend. 3. De film wordt beschouwd als beste Indische film ooit. 4. Voor deze film zou Ray nooit een film of zelfs een scene hebben geregisseerd. Mijn verwachtingen waren dan ook extreem hoog.

Film begint erg goed met zeer leuke vondsten waardoor het erg boeiend is allemal. Maar na een half uur had ik het gevoel alsof ik alles had gezien. Veel vaart of variatie ziet er niet in. Neem als voorbeeld Majidi's werk of die van Vittorio De Sica. Beiden thematiek als structuur nogal in dezelfde richting. Maar toch dynamischer uitgevoerd. Wat we hier te zien krijgen is 1 uur lang gezeurvan een moeder tegen een ingewoonde tante, her en der wat schouwspel. Beetje heen en weer geren, paar culturele aspecten die me niet konden bekoren en als hoogte punt De dood van Durga.

Veel Apu is het ook niet. Hij is zelden in beeld of heeft noch paar teksten. Ik denk dat zijn ogen alles horen te zeggen. Maar de probleem was dat de gebeurtenissen me voorbij gingen zonder dat ik hierbij iets voelde, of werd overdonderd, of ontroerd of ergens vast werd geplakt aan de beelden.

De film is zeer humanistisch, waar ik groot bewondering voor heb. Een humanistische film dient humanisme zo sympathiek mogelijk te tonen. Op dat gebied pakte de film me helaas niet. Met uitzondering de dood van Durga. Muziek is zeer typisch Indisch. Kan nooit zeggen of ik dergelijke muziek bemin. Erg mooi is het niet. bij wijlen wat zeurig. Somtijds ook wel prachtig.

Verder wil ik even kritiek geven op de beeld en geluid kwaliteit die ongetwijfeld op mijn beoordeling een rol spellen. Beeld kwaliteit zeer karig en donker bij wijlen. Geluid was soms niet te harden. Daarnaast soms geen ondertiteling te zien. Tevens wil ik de film wel op het grote scherm zien als wolfmanrene zijn informatie klopt. Tot die tijd kan ik hier niet veel mee en dat is echt jammer, want woorden kunnen niet omschrijven hoe hoog mijn verwachtingen waren.

Speciale film,

Grootste verdienste van Pather Panchali is dat Ray vals sentiment buiten de deur weet te houden. Echt pure emoties in de zuivere zin van het woord. De ongeremde, levenslustige kinderen mogen lekker spelen in de bossen terwijl hun ouders zich wel bezighouden met de financiële malaise die hun treft. De band tussen ouders en kinderen is hecht, ook al zijn de momenten dat ze daadwerkelijk met z`n allen samen zijn spaarzaam. Het zijn wel oprecht, mooie momenten als ze dan eindelijk tijd voor elkaar hebben en de onderlinge strubbelingen tussen moeder en dochter even naar de achtergrond worden verschoven.

De film herbergt meerdere werelden in zich. Zo voel je jezelf als een ontdekkingsreiziger als Apu en zijn zusje door de bossen en velden struinen, uit niets blijkt dan dat de kinderen het voortdurend zwaar hebben. De kinderen maken van hun vervallen woning in de jungle een speelparadijs, waarin het omliggende, mythisch aandoende bos dient als escapisme - middel voor de kinderen om zich te verwonderen over dingen waar zij nog geen weet van hebben i.p.v. constant met de problemen van de grotemensenwereld geconfronteerd te worden, terwijl ze er toch nadrukkelijk mee te maken hebben. Mooi om te zien hoe de kinderen het beste er van proberen te maken!

Schrijnend om te zien hoe een tante van de familie Panchali zich een jas toeëigende, om zich het vege lijf te redden. En dit haar duur kwam te staan. Ik vond het toch wel een prachtig menske met een eigen willetje, die eigenlijk alleen maar als balast diende voor moeder Panchali die haar eerder al verweet zich te bemoeien met de opvoeding van haar dochter.

Maar tussen alle stribbelingen met andere dorpsbewoners en al het andere leed door viel er veel te genieten. Cinematografisch echt bijzonder knap gemaakt. De bosscenes waren licht getint, dit geldde ook voor de close ups van gezichtsuitdrukkingen en de buitenplaats waar veel bedrijvigheid was. Gaf een mooi contrast met de vrij donkere bouwval waar de familie woonde. Meest in het oog springende scene was het moment dat de kinderen achter een hond aansnelde en je hun spiegelbeeld in het water weerkaatst zag.

Dat de film zich afspeelt in een bos maakt het geheel zo al snel wat sprookjesachtiger dan als men op een vuilnisbelt leefde, zeker dankzij de prachtige, heldere belichting! Klinkt misschien vreemd, maar was in combinatie met de prachtige muziek toch een beetje een sprookje als ' duizend en een nacht '. Voelde authentiek Indiaas aan ( al had ik tot voorkort geen beeld bij Indiase films buiten Bollywood om ). Een nieuwe wereld opende zich voor mij, liet mij versteld staan en voerde veel poëtisch getinte momenten aan. Had al wel het idee, dat dit anders zou zijn dan zoete, bombastische, romantische Bollywood - producties wat gelukkig ook zo is.

De film maakte mijn verwachtingen waar. Helaas af en toe wel gehinderd door beeld en geluidsmankementen aan de dvd. Kan ik mij echt gigantisch aan storen, hoop de film daarom nog in november in vol ornaat te kunnen zien. Betoverend! Zeker kans op meer, mocht ik mij minder storen aan de technische mankementen of een betere versie zien. Wilde hierdoor al bijna een 4* uitdelen. 4,5*

Mooi ingetogen stukje Indiase neorealisme. Doet me denken aan
Sciuscà van de Sica; ook hier is geen van de hoofdpersonen slecht, al behandeld men elkaar soms wel lelijk (maar dan altijd met een reden of omdat men zelf in de knel zit!). Het slechte gebeurt gewoon zonder dat je dat iemand echt kunt verwijten!

Meteen viel de ontzettend goed passende muziek van Ravi Shankar op, vooral aan het begin van de film.

Verder schitterend dat ouwe tandeloze stoute wijffie!!!!! Steelt echt de show. En tenminste geen oudgemaakte gesminkte actrice, maar ècht een bejaarde dame.

Het geluid was af en toe abominabel slecht op mijn AE-uitgave, zit dit in mijn exemplaar of is dit gewoon de armzalige staat waarin het origineel verkeerde?

Uiteraard heb ik die kans gegrepen, en er geen spijt van gehad. Pather Panchali is overduidelijk een meesterwerk in verschillende opzichten.

Allereerst is het visueel een parel. Ray en zijn crew halen werkelijk alles uit ieder shot. De gehele film zit vol met dit soort shots. Daarnaast staat het verhaal voor mij centraal. Hoewel het in het begin van de film nog onwennig aanvoelde, omdat ik niet precies wist welke kant het op zou gaan. Maar na het eerste uur zat ik midden in de film. Het verhaal werkt zo goed omdat de film vol zit met fantastische karakters. Van hoofdrolspelers als Apu en zijn moeder, tot kleurrijke karakters als de tante en de leraar. Het zijn in ieder geval allemaal frisse karakters die je niet vaak ziet.

Waar de eerste helft licht van toon is, verandert dat in de tweede helft van de film. In feite voel je de dreiging wel in het begin de film, maar je ziet het pas echt in de tweede helft. Het laatste half uur van de film zorgt ervoor dat de film daadwerkelijk als meesterwerk kan worden beschouwd. Helaas heeft Bollywood zelf weinig inspiratie gehaald uit deze film, en zijn het vooral de westerse regisseurs die dat doen. Ray weet het drama nooit te overdrijven, waardoor het optimaal effect heeft op de kijker.

Prachtige cinema zijn voor mij gedenkwaardige beelden in combinatie met een sterk verhaal, en dat maakt Pather Panchali met name in het tweede deel van de film waar.

Mooie film, maar niet het meesterwerk waarop ik had gehoopt. Deze film had op mij voor een groot deel hetzelfde effect als Tree of Wooden Clogs die ik eerder deze week zag. De films lijken niet meteen op elkaar, maar beide films moesten het voor mij vooral hebben van een aantal kleine momenten die mij wisten te pakken, maar de algehele impact van de film is niet zo groot als hij had kunnen zijn.

Moeilijk om te zeggen waar dat precies aan ligt, want eigenlijk is er veel goed aan deze film (ik verkies hem ook boven Tree of Wooden Clogs, maar dat terzijde). Met name de personages zijn gewoon geweldig goed neergezet. Mooie karaktertekeningen van de moeder, zus, tante en vader van Apu. Naar Apu zelf is de trilogie vernoemd, maar eigenlijk heeft hij hier een wat karakterloze en bijna compleet passieve rol. Jammer, maar niet storend. Opvallend was vooral de rol van de moeder. Die trekt geloof ik geen vriendelijk gezicht tijdens de gehele speelduur, maar toch verloor ze nooit mijn sympathie.

Ook erg fijn dat Ray in staat is om een film over armoede te maken zonder te vervallen in gemakkelijke maatschappijkritiek. Hier geen wijzende vingertjes naar rijke landeigenaren of corrupte overheden. Ray is niet zozeer geïnteresseerd in de basis van de armoede als wel in wat de familie eraan doet. De familie vindt soms steun en soms tegenstand van de mensen in hun omgeving. Daar komt bij dat de familie soms goede en soms slechte keuzes maakt. Het is een erg evenwichtig portret, dat niet te snel oordeelt over mensen en dat werkt voor mij toch wel het beste voor films als deze. Het is erg humaan eigenlijk.

De film haalt ook erg veel voordeel uit de schitterende omgevingen, al werd er qua camerawerk in mijn ogen niet veel gedaan. Behalve in de treinscène dan. Het probleem dat ik met veel scènes wel had, inclusief die treinscène is dat ze wat te kort duren. Veel mooie momenten hadden van mij wat langer aangehouden mogen worden. En wellicht verdiende de vader wat meer schermtijd. Verder kan ik niet veel kritiekpunten vinden. Ik moet ook toegeven dat tijdens het schrijven van deze recensie mijn waardering van de film omhoog lijkt te gaan. Ik hou het evenwel toch op 3,5*. De vervolgen zal ik ook zeker nog eens bekijken.

De dvd van Artificial Eye heeft overigens afschuwelijke ondertiteling. Erg veel stukken worden niet ondertiteld. Zo was er een theaterscène, die best lang duurt, maar waarvan alleen de eerste twee zinnen ondertiteld worden. Waarom neemt men niet de moeite om het gehele stuk te ondertitelen?

Eindelijk kunnen zien en ik vond hem erg goed! Inderdaad geen opgeheven vingetjes of goedkoop sentiment maar gewoon een mooie menselijke film. Het is allemaal heel simpeltjes en eigenlijk is er geen echt verhaal, desondanks is de beeldtaal bijzonder treffend en heb ik me werkelijk nergens verveeld. Cinematografie is ook nergens echt opvallend, de plaatjes waren juist erg simpel en straalde een bepaalde warmte uit. Apu en zijn zusje die weinig hebben maar zich toch al spelende weten te vermaken en geen enkele zorgen kennen, hun moeder daarintegen lijkt heel ongelukkig (een afwezige man en een arm/saai routineus leven) en dat werd door middel van verschillende frustraties mooi weergeven. In het begin vond ik haar nog wel eens irritant maar mijn sympathie groeide al snel. Ook dat oude vrouwtje was geweldig, wat een heerlijk mens! Ze deed dan wel niet veel en zat er vaak maar als een stuk meubilair bij, maar bleek vaak wel een hart van goud te hebben. Het hoogtepunt van de film is dan wel het moment waar die kinderen door het zien van die trein beseffen dat er een grote buitenwereld op hun wacht en ze dan in de volgende scene dat oude vrouwtje dood vinden. Prachtig!
Ook de (al eerder door SB beschreven) sterfscene van Duga met die windvlagen door dat gammele huisje en uiteindelijke thuiskomst van die vader waar de moeder amper onder woorden kan brengen wat er tijdens zijn afwezigheid allemaal is gebeurd en ze beide braken, waarop die vader het uitschreeuwde, misschien wel omdat hij op dat punt besefte hoe egoistisch hij was geweest om zo lang van huis weg te blijven. Kippenvel! Ook het einde waar Apu die ketting vond die zijn zus dus toch gestolen had van haar buurmeisje en hem vervolgens in het water gooide om haar geweten te zuiveren. Sluit perfect aan op het eerder genoemde moment. Het enigste wat ik jammer vond was dat de tweede helft echt aanzienlijk sterker als het eerste en die het laatsgenoemde eerste uur hierbij een beetje in het niets leek te vallen. Nouja in het niets? Wat ik bedoel is dat ik door de eerder genoemde hoogtepunten wel stukken meer ontroerd raakte, terwijl de eerste helft juist wat aandoenlijker werkte en erg simpeltjes was. Maar goed laat ik daar vooral niet te diep op in gaan of de indruk wekken dat ik het slecht vond want dat is dus absoluut niet het geval. Over een cijfer heb ik wel even getwijfeld maar aangezien ik zo heb genoten, zo werd geraakt door de beelden en uiteraard ook met volle teugen uitkijk naar de overige twee films uit de trilogy, houd ik het lekker op een vier. Echt een aanrader voor een ieder die van dit soort neorealisme houd...

4 sterren

Pather Panchali is een intieme film over een arm, Bengalees plattelandsgezin. Hoofdpersoon, wat mij betreft, is Durga, de oudere zus van Apu. Haar levenslust ondanks alles is mooi om te zien. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Pather Panchali hier op de site een tikje overschat wordt. Met name de personage-uitwerking en het sentiment doen vagelijk denken aan de boeken van W.G. van der Hulst. Wel fraai vond ik hoe gedurende de film mijn oordeel over de ouders veranderde; in tegenstelling tot sommigen hier vond ik die moeder erg vervelend, maar dat slaat aan het einde om, terwijl de sympathieke vader het dan duidelijk af heeft laten weten. Tenslotte mag de muziek niet onvermeld blijven, het belangrijkste stijlelement van Pather Panchali. Mooie, kleine film.

heb ik de Apu trilogie aangeschaft, heeft AI op de dvd (de print op de dvd dus) van deel 2 duidelijk staan dat het gaat om Pather Panchali en andersom. En zo heb ik dus eerst deel 2 gezien en toen ik het doorhad, de film toch maar af gekeken en deel 1 er direct achteraan gegooid (ondanks dat ik geen tijd had).

Deel 1 komt met stip in mijn top 100. Wat een mooi stuk cinema! Een prachtig en eerlijk drama. Schitterende combinatie van een film over de Indiase samenleving en van een arm gezin. De karakters voelen echt en nogmaals eerlijk aan. Schitterend uitgewerkte echte mensen. Vooral de nuance die door heel de film zit, spreekt me bijzonder aan. De moeder is aan de ene kant bezorgd en heeft het beste met haar kinderen voor. Aan de andere kant is zij een status beluste en jaloerse feeks. De vader is enerzijds de goedheid zelve, maar tegelijkertijd toch echt een goedsul. De dochter een levensgenieter die het beste probeert te maken van haar situatie, maar ook een kleptomane.

Wat me verder aansprak was de fijne setting van het platteland in combinatie met bloedmooie scenes. Mijn favoriet was het volgen van de snoepverkoper met de hond, gefilmd in de spiegeling van het water. Andere mooie momenten zijn de stilte voor de storm (letterlijk) in de kikkerbladen, de storm en het tragische sterfgeval zelf, de emotionele uitbarsting op het eind van de vader en moeder, de scene over de gestolen kralen en het einde waar Apu de kralen vindt en het bewijsmateriaal vernietigt, de slang die bezit neemt van het verlaten huis, de scenes met de trein (om de ruzie bij te leggen), veel scenes met die oude tante waaronder dat ze zit te zingen, ze halfdood wordt aangetroffen en de scenes waarin ze het huis wordt uitgetrapt. Kortom te veel momenten om op te noemen. Wat een feest. 4,5 sterren.

Een mooie blik op de Indiase rurale samenleving van, ja van welke tijd eigenlijk?

Een gezin probeert het hoofd boven water te houden, waarbij de focus dan weer op de ene, dan weer op de andere persoon komt te liggen. Het mag dan het eerste deel zijn in de Apu-trilogie, zijn zusje en moeder komen zeker evenveel in beeld. Wat opvalt is het benauwde en benauwende van deze mini-samenleving, en ook het routineuze waar de moeder ook bijna aan onderdoor lijkt te gaan. Erg goed acteren vond ik haar.

Paar heel mooie scenes (de treinen), maar echt bij m'n lurven pakken deed het niet echt, en ik heb het rare gevoel (dat heb je soms zo) dat dat aan mij ligt en niet aan de film. Of ik er niet helemaal bij was ofzo. Voorlopig 3*, maar zeker op de herkijklijst.

Een erg mooie film dit, zoveel is zeker na het zien van dit stukje Indiase cinema, dat het eerste deel blijkt van een trilogie.

Het is best moeilijk om hier een verhaal in te ontdekken. In feite is het meer een soort registratie het leven van een arm Indiaas gezin. Niemand is goed, niemand is slecht en elk personages heeft zo zijn of haar goede en slechte eigenschappen. Het is hier al eerder gezegd, maar de personages komen zo eerlijk en oprecht over dat je vanzelf de film in gezogen wordt. Het komt allemaal ontzettend echt over en niet gemaakt.

Elk personage heeft wel iets leuks of aparts, maar dat oude vrouwtje stal voor mij echt de show. Die geweldig karakteristieke ingevallen kop, die mond waar zowat geen tand meer inzit, en ook de manier waarop ze vaak alles gadesloeg kon ik wel waarderen. Toen op een gegeven moment de kinderen na demooie treinscène, het vrouwtje dood vinden, kreeg ik toch even een brok in mijn keel. Dat maakte best indruk, net zoals ik de tweede helft van de film net wat sterker vond dan de eerste helft. Vooral op visueel gebied zitten er dan een paar prachtige scènes in de film. Het moment dat de regen op een gegeven moment met bakken uit de hemel valt, is echt prachtig. Kurosawa kan dat ook altijd zo goed weergeven in zijn films, maar Ray doet het hier niet of nauwelijks minder dan hem.

Ja dit is een mooie kennismaking met het werk van Ray. Ik wil deel twee en drie ook wel graag zien. Ik vond het alleen jammer dat ik niet zoveel met het jongetje Apu kon. Ik vond dat juist een wat minder karakter hier, terwijl hij in de volgende delen juist een grotere rol lijkt te gaan krijgen. Maar goed, we zien wel hoe dat gaat uitpakken. Deze film heeft in ieder geval best wel indruk gemaakt.

Dikke 4,0*

Mweh, het eerste deel van de Apu-trilogie is niet echt weggelegd voor mij. Het is een neorealistische film over een arm gezin in India. Het komt over alsof de mensen aldaar erg smerig en strontvervelend zijn. Vooral dat laatste irriteerde me op een gegeven moment: die moeder is alleen maar aan het bitchen tegen haar dochter, de vader een domme opportunist en Apu zelf? Die staat er bij en kijkt er naar, zijn rol was maar beperkt en daardoor ook niet zo boeiend? Misschien dat de andere tweede delen daar verandering in brengen? Echt zin om die te zien, heb ik echter niet...

Film die helemaal in mijn straatje ligt. Observerende film van gewone mensen die gewone dingen meemaken en met het juiste tempo waardoor de film nergens verveelt. Dat is boeiend en als geheel ook een mooi inkijkje in het leven van arme Indiërs. Daarnaast ook goed gespeeld zonder overdreven melodramatiek. En het oudje stal de show. Ook merk je dat de regisseur vol leuke en goede ideeën zat. Vooral dat shot dat weerspiegelt in het water is geweldig. In alles is dit een film die de afgelopen 10 jaar gemaakt had kunnen zijn, maar dit is een product uit de jaren 50. Bijzonder. Ik kan hier eigenlijk niks negatiefs over zeggen, enkel dat de film me de volle speelduur niet echt helemaal greep. Daarom geen absolute topscore maar 4,0*.

Het verhaal is misschien niet zo bijzonder, een vrij typisch melodrama met honger en ziekte, maar Pather Panchali ziet er schitterend uit en is prachtig muzikaal omlijst. Ik geef niet zo veel om sitar muziek (ik ken hooguit wat westerse songs met sitar en die skip ik meestal) maar hier komt het toch mooi samen. Ook die trommels en monotone fluitjes kon ik waarderen trouwens. Thematisch behoorlijk verwant aan Mother India, maar dit is toch wel een klasse beter.

Niet mijn ding.

Wie Indië en Bollywood vernoemd wordt door de betere filmfan steeds naar de films van Satyajit Ray verwezen. Hét ijkpunt van de Indische klassieke cinema. Na de laatste jaren toch wat Indisch werk gezien te hebben, deze klassieker ook maar eens een kans gegeven.

De link met het Italiaanse neo-realisme werd al meerdere keren gemaakt, ik kan die goed volgen. De focus op een arm gezinnetje dat te kampen heeft met een moeilijk leven. Veel tragiek, aangedikt drama en weinig ademruimte voor de kleinere momenten. Het is mijn ding niet zo.

Net zo met deze film. Een verloren mooi geschoten scene ten spijt wist deze film mij compleet niet te raken. Personages die me helemaal niks deden, muziek die vaak wat te schel doorklinkt en een opeenstapeling van dramatische scenes die na verloop van tijd vooral gingen vervelen. Dit soort cinema is nooit echt mijn ding geweest, maar ik lijk er met de jaren allergischer voor te worden.

1.0*

Deze klassieker, me al jaren geleden aangeraden door John Milton die hier ook de helft van de meest recente berichten heeft geschreven, dan toch eindelijk eens bekeken. En zo enthousiast als John Milton ben ik bepaald niet, al is dit gelukkig wél een heel ander soort film dan de meeste Indiase films die ik gezien heb. Pather Panchali schurkt veel meer tegen het (Italiaanse) neorealisme aan, met een intiem portret van het lief en leed van een arm gezin in India. Maar hoewel het zeker wel interessant is om een inkijkje te krijgen in het Indiase platteland van 70 jaar geleden, vond ik het ook weer niet heel boeiend. De rondscharrelende kinderen, het kleine leed, de armoede, de manier waarop de familie het hoofd boven water probeert te houden, het wordt fraai en ingetogen gefilmd maar het wist me niet echt bij de lurven te grijpen. Ook omdat ik de personages toch wat vlak vond. Ooit zal ik de vervolgen ook nog wel eens gaan kijken, maar voorlopig nog even niet.

Eerste en beste deel van de trilogie. Mooi maar tegelijk schrijnend portret van een kansarmoede ergens op het Indiase platteland. Sfeervol en cinematografisch sterk ondersteund met een passende lokale soundtrack.

Op zich gebeurt er niet zo heel veel, maar het gevoel en het doel van de film zit goed. Armoede en honger, de wil om te overleven komt goed tot uiting. Geen dramaporno of te sentimenteel, maar net genoeg om indruk te maken.

Prima personages, maar dat omaatje kwam er inderdaad het best uit met die karakteristieke kop zonder tanden, maar met een blik om alles gezien te hebben. Oprechte film waarbij alle personages sereen overkomen met hun kwaliteiten en gebreken. Geen meesterwerk wat mij betreft, maar zeker meer dan degelijk.

Het is even inkomen, het eerste half uur dacht ik vooral What's all the fuss about? Maar langzaam maar zeker komen de personages meer tot leven en ga je met ze meeleven. Ik vond de dochter het meest interessant. Hoe ze tegen haar "schattige" broertje moet opboksen en volgens haar moeder weinig goed kan doen, maar uiteindelijk alleen maar het beste voor heeft met iedereen en (zover mogelijk) een onbezorgd leven probeert te leiden. Haar dood kwam dan ook aardig hard binnen bij me.

De scènes zijn kort, wat zorgt voor een aardig tempo en een fijn ritme. De film geeft een mooi inkijkje in het "gewone" leven van arme Indiërs in de vorige eeuw. Mooi ondersteund door de soundtrack met (uiteraard) veel gebruik van de sitar.

Gisteravond op 3,5* gezet, maar de film blijft bij me rondspoken. Halfje erbij. Prachtige film.

Een film die al lang passeerde, maar ik nooit echt wilde opzetten. De trailer zag er mooi uit, maar toch leek het niet mijn ding te zijn. Toch maar een poging gegeven. Visueel is dit inderdaad een mooie film met enkele mooie shots. Ik ben wel geen fan van de muziek van Shankar en naast mooie beelden kan de film me jammer genoeg weinig boeien. Ik had ook niet veel met de personages. Ik begrijp wel dat veel mensen hier van houden, maar voor mij is deze film jammer genoeg niet weggelegd.