Raging Bull (1980)

Gisteren gezien, maar ik ben er niet echt kapot van. DeNiro acteert goed en er zit een apart sfeertje in de film doordat het (vrijwel) volledig in zwart-wit is gefilmd. Het grootste probleem voor mij is dat ik Jake La Motta totáál geen interessant persoon vind, en hij is toch degene waar de film om draait. Raging Bull is zeker niet slecht, maar op mij heeft hij geen indruk achtergelaten.

Degelijke film, maar voor mij geen topper.

Simpel biografisch verhaal over de rise & fall van een bokser. Op zich niks mis mee, maar ik had het gevoel naar een documentaire te kijken. Het was niet veel meer dan het leven van Jake LaMotta tussen 1941 en 1958 aflopen.

Acteerwerk is uiteraard in orde. De Niro blinkt uit (al is het maar omwille van zijn lichamelijke metamorfose). Joe Pesci speelt de beste rol die ik tot nu toe van hem gezien heb (al heb ik Goodfellas nog niet gezien). Hij is wat minder druk dan bv in Casino en dat komt hem ten goede. Ook Cathy Moriarty vond ik goed. Haar uiterlijk maakte de jaren 40 en 50 sfeer meer geloofwaardig.

Door het zwart-wit weet Scorsese andermaal een uitstekende sfeer te scheppen. Paar mooie shots. De muziek was wat onopvallend.

Het verhaal was me toch wat te min. Vandaar een nipte 3,5

Schitterende film over de opkomst en ondergang van de grote bokser Jake La Motta.

Ik wil dit meteen de beste Scorsese film noemen die ik heb gezien (ik moet nog wel de zeer goed gewaardeerde film Casino kijken). Ik ben geen enorme liefhebber van zijn werk, maar Raging Bull is me echt goed bevallen.

De sfeer van de film vind ik het allergrootste pluspunt. Ik wist niet dat de film zwart-wit was, maar het gaf de film meteen enorm veel sfeer mee. Dit, samen met een prachtige soundtrack en een sterke jaren 40 feeling, zorgden ervoor dat de film constant aantrekkelijk bleef.

Gelukkig is het niet alleen visueel mooi, maar is het plot ook uitermate onderhoudend. Misschien niet enorm origineel meer vandaag de dag (rise and fall films zijn er genoeg gemaakt), maar wel erg boeiend. Dit is natuurlijk vooral te danken aan Robert de Niro. Hij speelt niet Jake La Motta, nee hij is Jake La Motta! Wat een schitterende rol zeg, enorm overtuigend. Misschien wel zijn beste rol die ik van hem heb gezien. Ik ben sowieso een liefhebber van De Niro. Pesci was ook uitstekend als zijn broer.

Dat vond ik ook sterk aan de film. De onderlinge banden tussen de 2 broers of tussen Jake en zijn vrouw zijn geweldig weergegeven. De rollen worden vol overtuiging gespeeld en doordat de verhoudingen veranderen blijft het interessant. Dit kan je ook zeggen van de momenten dat je Jake in de ring aan het boksen ziet. Ik heb helemaal niks met die sport (ik snap er niks van dat mensen zich graag vrijwillig laten slaan, soms tot de dood erop volgt) maar dat geeft ook niet. De emoties in de ring zijn subliem. Slowmotions, close-ups…klasse! Veel betere boksscènes heb ik denk ik niet in andere boksfilms gezien. Rauw en overtuigend.

Wel jammer dat de film richting het einde toe wat voorspelbaar wordt. Al die zaken die je kreeg te zien zag ik allemaal wel aankomen. Het is geen groot probleem, maar wel jammer. Verder heb ik weinig te klagen over Raging Bull. Top!

4*

Raging Bull is in mijn ogen de beste film van Martin Scorsese en hij samen met Robert De Niro is al vaker een superformule gebleken.

Robert De Niro zet een prachtige vertolking neer van Jake La Motta. Hij kruipt in de huid van een bokser, die heel wat ups en downs heeft gekend in zijn carrière. Hij is verschrikkelijk jaloers en zet zijn eerste vrouw al in het begin van de film op straat. Zo heeft hij ook gedurende zijn hele bokscarrière gewichtsproblemen, maar al bij al bokst hij een groot palmares bijeen. Robert De Niro doet het zonder meer uitstekend en samen met Joe Pesci vormt hij een gouden duo.

De film draait rond Jake La motta’s privéleven (de problemen met zijn vrouw en broer) en natuurlijk het belangrijkste, zijn bokscarrière. De bokscènes zijn gewoonweg meesterlijk. Het ziet er allemaal zeer stijlvol uit en al de gevechten zijn zeer mooi in beeld gebracht. Het mooiste is wanneer in slowmotion het bloed uit de wenkbrauwen spuit. Visueel was alles zeer mooi en het gebruik van zwart-wit was erg goed gekozen.

Zeer mooie klassieker, die 4* waard is.

Niet al te overtuigende boksfilm. De Niro zet zijn rol wel goed neer. Het leven van Jake La Motta was echter niet al te boeiend om naar te kijken. Zeker de scenes uit zijn prive-leven waren vaak langdradig. Ruzie maken met zijn vrouw, zijn broer of wie dan ook en dat meerdere keren in de film. Joe Pesci lijkt in nagenoeg elke film hetzelfde soort personage neer te zetten, zeer voorspelbaar.

De boksscenes waren in orde, maar duurden vaak wat kort. De directe aanloop naar het gevecht toe kwam zelden echt aan bod. Er werd vooral gefocust op La Motta's prive-leven, zoals gezegd niet altijd even interessant...

Tijdje geleden herzien.

In mijn geheugen was het drama grootser. Meeslepender ook. In mijn hoofd waren de scènes rondom zijn afglijden heftiger. Geen probleem verder - sfeer, acteerprestaties en verhaal blijven staan als een huis.

De boksgevechten zelf zijn niet zo spectaculair. De onkunde in het verdedigen is onder een vergrootglas gelegd en ook mist het wat aan gevoel binnen de ring.

Verder petje af voor de Niro, voor zijn discipline voor het afvallen. En natuurlijk vanwege zijn acteertalent, die hij hier tentoonstelt.

4* blijven staan.

Wel even aanpassen, want de film is bijna de hele tijd in zwart-wit. Het was een boeiende film, met een indrukwekkende Robert de Niro. Million Dollar Baby vond 'k nog iets beter, maar deze was zeker niet slecht.

Prachtig om een bokser te zien die langzaamaan iedereen begint te wantrouwen en de grip op zijn leven verliest. Scorsese focust niet zozeer op het boksen zelf maar vooral op de privé-omstandigheden van Jake die er zwaar onder leiden. Dit is geen eindeloze opbouw naar een eindduel om afgezaagd het kampioenschap te vieren. Er komt hier en daar een hard gevecht terug met rake klappen en bloedspetters en dat is genoeg om aan te tonen in welk wereldje we ons bevinden. Wanneer je zo beroemd wordt als La Motta blijkt het enorm lastig te zijn om je normaal te blijven gedragen en we worden er weer even aan herinnert dat een carrière als profbokser helemaal niet zo rooskleurig in elkaar hoeft te zitten. Geweldig moment toen we heel even stilstonden in slowmotion in de boksring en waarna La Motta alsnog genadeloos afgeteugd werd door Robinson. Ook grappig hoe hij daarna nog met twee dichte ogen naar zijn tegen zijn tegenstander loopt en zegt dat hij zich staande wist te houden. Schitterende rollen, interessante dialogen, mooie settings en een passende soundtrack. Om eerlijk te zijn gewoon foutloos.

Boksen is niet mijn ding en dat is een handicap bij het zien van deze film met erg veel aandacht voor gruwelijke boksscènes. Bovendien kon het levensverhaal van de uitermate onsympathieke Jake La Motta mij ook niet echt boeien, in tegenstelling tot de verhalen in latere boksdrama's als Million Dollar Baby (2004) en Cinderella Man (2005).

Maar omdat er over een breed front uitzonderlijk sterk geacteerd wordt, kom ik uiteindelijk toch tot een positief eindoordeel.

Raging Bull

De laatste hit van Martin Scorsese die ik nog moest bekijken. Hij stond al een hele tijd klaar maar het kwam er niet van. Ik weet niet waarom. Voorgevoel? Dat zou toch raar zijn aangezien de andere films van zeer hoge kwaliteit waren. Scorsese gaat een waargebeurd verhaal aan en dat heeft zijn voordelen, maar natuurlijk ook zijn beperkingen. Ik heb de film uiteindelijk maar even twee uurtjes laten bezinken om te bekijken wat ik er van vond. Eerlijk gezegd weet ik het niet helemaal. Lees maar gewoon verder

Deze verwerking van het verhaal van Jake la Motta vind ik twee verschillende kanten hebben. Aan de ene kant zijn er mooie scènes om naar te kijken, maar aan de andere kant komt de film nooit op snelheid en kijk je hoe lang je nog moet zitten. Het verhaal is ook totaal niet op het boksen gericht, maar op de dramatiek rondom het leven van Jake en zijn naasten. Wat vind ik er nu van? Ik ben bang dat ik toch niet heel hoog uitkom...
Twijfel twijfel twijfel... Ik had zo'n andere film verwacht. Niet dat dat erg is hoor. De uitwerking van het verhaal laat ik dan maar een beetje in het midden hangen.

Robert de Niro staat weer met zijn tegenspeler Joe Pesci op het zwart-witte doek. Waar ik ze beide normaal erg hoog vind spelen geldt dat hier niet altijd. de Niro speelt sterk. Erg sterk zelfs. Hij weet goed een arrogantie, paranoïde bokser neer te zetten. Het is een zeer gecompliceerd personage en dat straalt er duidelijk vanaf. Erg goed.
Pesci vond ik een stuk minder. Ik had de hele tijd het idee dat hij eenzelfde personage als in Casino probeerde te imiteren. Het lukt echter geen enkel moment en als broer staat hij niet sterk in de schoenen. Jammer, ik mocht de man wel.
Moriarty kan ik dan ook nog noemen. Het is echter zo dat de film niet om haar draait. Als vrouw van Jake speelt ze gewoon. Ze weet geen enkele keer boven zichzelf uit te stijgen.

Tot slot de weergave van de film. Een verhaal dat zich afspeelt in het verleden heeft zo zijn voordelen. Je weet tenslotte hoe het er uit zag. Dat je het verleden in het destijds gebruikelijk zwart-wit afbeeld zie je echter minder vaak. Het is goed gekozen. Het geeft zeker sfeer en laat het ouder aanvoelen.
Op de muziek van deze film ben ik speciaal gewezen. Daar moest ik op letten. Scorsese koos voor een stuk van Mascagni. Erg sterk. Dit wist mij in beroering te brengen en was het mooiste uit de film. Het stuk waarin de gevechten van Jake in foto's voorbijkomen. Schitterend!!

Zoals al is af te lezen en ik al vaak gezegd heb: twijfel. Ik vond de film vermakelijk. Het tempo ligt echter zeer laag. Op naar de herziening over een tijd om dan te zien wat ik er van vind.

3*

Raging Bull heeft een sterk team achter zich. De Niro is in topvorm en geeft zich helemaal in de rol van Jake La Motta. En ook Scorsese maakt er met het zwart/wit een mooie film van. Pesci heb ik nooit wat gevonden, maar valt nog best mee. Het is allemaal mooi om zien en heeft de schijn van een pareltje te zijn. Helaas is het leven van Jake La Motta niet echt zo boeiend, tenzij je van boksen houdt. Er zijn betere boksfilms met een veel boeiender personage. Ik denk aan Ali, The Hurricane, Cinderella Man en Million Dollar Baby. Jake La Motta is ook geen sympathiek figuur waar je jezelf kan inleven. Gelukkig zijn de bokscènes nog wel interessant en maakt de mooie aankleding door Scorsese en de presentatie van De Niro veel goed.

Ik heb deze film gisterenavond voor het eerst gezien en ik vind deze erg goed! Desalniettemin is het niet de meest onderhoudende film van Scorsese. Daar is de film simpelweg te traag voor. Ik was wel enorm onder de indruk van Robert De Niro, want hij speelt de rol van La Motta echt geweldig!

Een grote Scorsese fan zal ik nooit worden, maar dit is zonder meer m'n favoriete film van de beste man tot nu toe.

Hetzelfde geldt trouwens voor De Niro. Normaal gesproken zie ik hem niet zo graag bezig, hier zet hij echter een erg sterke rol neer. De constante dreiging en jaloezie vanuit La Motta's personage is erg goed vertolkt en hij lijkt vooral wat minder bezig te zijn zo cool en zo stoer mogelijk over proberen te komen. Joe Pesci is echter wel behoorlijk irritant wederom. Vreselijke one-trick pony die zowat elke film hetzelfde vervelende rolletje vertolkt.

Verder is het visueel opvallend sterk voor een Scorsese. Vind dat zwart-wit toch wel wat hebben vaak, en ook in deze film heeft het zeker zijn meerwaarde. Vooral in de boksscenes had het zwart-wit in combinatie met die rokerige achtergrond telkens een erg grauw, mooi effect, vaak ondersteund door fijne soundtrack ook. Grootste kracht van de film ligt bij die scenes wat mij betreft. Wat tevens opviel, was de leuke editing en montage gedurende diezelfde scenes met als hoogtepunt toch wel het laatste gevecht tegen die Sugar Ray gast.

Wel een beetje jammer uiteindelijk van die vervelende misdaadclichés die ook hier af en toe weer voorbij kwamen. Ik vind die maffia mannetjes niet stoer en hun lompe gescheld/geschreeuw en hun dik aangezette Italiaanse accentjes al helemaal niet. Gelukkig valt er voor de rest wel veel leuks te beleven in de film, en uiteindelijk toch wel verrassend sterk en sfeervol. Kleine 4*.

Na het zien van de laatste Hajime no Ippo serie deze film weer eens herzien. Suger Ray Robinson, die hier ook in voorkomt, schijnt model te hebben gestaan voor het personage Takamura uit die serie. Robinson wordt, zo begreep ik, de beste bokser aller tijden genoemd, ook door Muhammed Ali.

Deze film draait hoofdzakelijk om een andere bokser, Jake LaMotta, en het kan de tijdgeest zijn, maar ik moet zeggen dat ik het een bijzonder onaangenaam persoon vond, zo jaloers hij is richting zijn vrouw, zo makkelijk hoe hij erop los slaat ook buiten de ring, de eindeloze kruisverhoren vol schuttingstaal waarbij aan elk klein woord verkeerd een hele grote lading toegeschreven wordt. Het boksen lijkt haast een bijrol te spelen, voor de rest veel gevloek en getier en dat gaat op een gegeven moment me zwaar de keel uit hangen.

Dat is jammer, want de boksscènes zijn visueel de meest interessante, met als hoogtepunt het laatste gevecht met Robinson. De persoon LaMotta wordt niet echt uitgediept. Waarom is hij zo? Ik lees op wikipedia dat hij van zijn vader in z'n jeugd straatkinderen in elkaar moest slaan, lijkt me ook vrij bepalend voor het karakter. De bokser LaMotta wordt eveneens niet echt uitgediept. Waarom werd hij Raging Bull genoemd? Ja, hij komt als een beest over, maar het schijnt ook te maken gehad te hebben met z'n vechtstijl waarbij hij zichzelf in het gevecht gooide, en klappen voor lief nam om maar zelf in positie te komen om z'n opponent een goeie muilpeer te verkopen.

Wat overblijft is een vrij oppervlakkig portret van iemand, die alleen maar ergernis opwekt. Een halfje extra voor het laatste gevecht met Robinson, nog een halfje voor DeNiro, die erg overtuigend een enorme eikel weet neer te zetten. 1,5* dus.

“You didn't get me down, Ray.”

Raging Bull is een boksfilm waar ik iets meer van had verwacht. Natuurlijk, je hebt Rocky, The Fighter, Million Dollar Baby en al die andere sterke boksfilms maar van een samenwerking van Scorsese, De Niro en Pesci verwacht je toch wat meer. Het acteerwerk van De Niro en Pesci is grandioos en op de regie van Scorsese is ook weinig aan te merken. Mooie zwart-wit beelden en de boksscènes zijn schitterend gefilmd. Jammer genoeg is het verhaal niet bijster interessant en te standaard om echt te kunnen overtuigen.

Dit soort rise and fall verhaal is al duizend keer eerder verteld en Raging Bull brengt eigenlijk weinig nieuws. De film oogt ook wat fragmentarisch. Boksscene, jaloerse La Motta die zijn vriendin mishandelt, boksscene, jaloerse La Motta die zijn broer mishandelt, boksscene, La Motta die zijn vrouw mishandelt etc. Op een gegeven moment is het wel duidelijk dat La Motta een jaloerse man is die zijn emoties niet onder controle heeft maar de film heeft voor de rest weinig te vertellen. Is Raging Bull een slechte film? Verre van. Nogmaals, De Niro en Pesci zijn briljant, de boksscènes zien er geweldig uit en de film eindigt op mooie wijze. Toch had ik er meer van verwacht.

De grootste ontlading uit zich pas als Jake LaMotta’s leefwereld zich richting het einde van Raging Bull beperkt tot de muren van zijn gevangeniscel. ‘I am not an animal’, weerklinkt het, net als in David Lynch’ filmische schreeuw om humaniteit uit hetzelfde maakjaar.

Zowel in The Elephant Man als in Raging Bull dient de noodkreet van beide hoofdpersonen als een laatste redmiddel: om hun menselijkheid niet te verliezen dienen zij iedereen ervan te overtuigen dat zij in wezen even menselijk zijn als de mensen om hen heen. LaMotta, eenzaam als hij is in zijn cel, overtuigt vooral zichzelf; Joseph Merrick poogt de mensen te overtuigen die hem als een dier behandelen. Beide slachtoffers richten zich echter ook tot ons: oordelen wij ook? Of voelen we oprechte sympathie waar we normaliter afstand zouden bewaren?

Verder lezen: Raging Bull: Worsteling met een gekooid bestaan

Vanaf 6 juli weer te zien in de filmtheaters. Gaat dat zien, ik heb erg genoten van de restauraties van zowel RB als Goodfellas.

Mensen die mij kennen weten dat ik helemaal niets met sport heb. Ook niet met boksen, waarbij spelers elkaar meer kwaad doen dan je lief is. Toch slaagde Rocky erin om mij te boeien en mee te slepen. Niet door de box-wedstrijden, maar door het verhaal erom heen. In veel opzichten is Raging Bull een soort anti-Rocky. De altijd sympathieke Balboa is hier namelijk ingewisseld voor een hardhoofdige La Motta.

Jake La Motta is vastbesloten om de nieuwe box-kampioen te worden. Samen met zijn broer

Joey (die tevens zijn manager is) moet hij er alles aan zien te doen in tot vorm te zijn en de juiste titelgevechten binnen te slepen. In de ring vallen er rake klappen, maar daarbuiten ook. De druk op Jake zorgt ervoor dat hij gefrustreerd raakt met zijn vrouw en iedereen in zijn directe omgeving.

Weer weergaloos gespeeld door Robert De Niro, die hier een transformatie maakt van een doorgetrainde vechter in een 60 pond zwaardere man met overgewicht voor de scènes met de oudere bokser. De Niro heeft getraind met de echte Jake La Motta en die was ervan overtuigt dat De NIro kans zou maken in de competitie als hij mee zou doen. Joe Pesci was hier ook weer helemaal zijn element en heeft een goede chemie met De Niro. Daarnaast hebben we ook een groot deel van de rest van de Goodfellas-cast hier voor het eerst in een Scorsese-film.

Martin Scorsese houd net zo min van sport als ik doe. Hij maakte de film omdat hij eind jaren '70 in het ziekenhuis lag door een cocaïne-verslaving. Robert De Niro eiste dat hij een film over La Motta zou maken, puur zodat hij iets aan zijn hoofd had en niet terug zou vallen.

De film is in zwart-wit opgenomen omdat op die manier de vergelijking met Rocky minder snel gemaakt zou worden en omdat La Motta in zijn autobiografie schrijft dat zijn herinneringen als een zwart-wit film aan hem voorbij gaan. De wedstrijden zijn op geniale wijze in beeld gebracht. De van water en zweet overspoelde gezichten. Het geschut van de camera's die klinken als vuurwapens. De voltreffers die klinken als een mokerslag. En het bloed dat van het gezicht op het publiek spat. Dat allemaal begeleid door muziek van Pietro Mascagni om het nog dramatischer te maken.

Filmtechnisch weer een sterke film van Scorsese, die zijn tijd ook best wel vooruit was in de manier waarop een biografisch verhaal verteld wordt. Meeslepend drama en top acteerwerk.

Het ging niet goed met Martin Scorsese eind jaren zeventig. Een combinatie van depressies en veel cocainegebruik (waarbij oorzaak en gevolg door elkaar liepen) zorgden er voor dat hij er van uitging dat 'Raging Bull' zijn laatste film zou worden. Hij stak dan ook al zijn energie in deze biopic van bokser Jake LaMotta, een niet al te aangename man, zowel binnen als buiten de ring. Scorsese's vriend Robert de Niro speelde de hoofdrol met minimaal evenveel inzet als de regisseur. De Niro's gewicht in de film verandert 27 kilo van de (door de echte Jake LaMotta) getrainde bokser tot de enigszins aan lager wal geraakte nachtclub-entertainer die LaMotta na zijn sportcarriere wordt. De acteur nam er vier maanden de tijd voor middels een 'The Trip'-achtige rondreis langs de beste restaurants van Frankrijk en Italie. Mooi vak, dat acteren.

Ik ging misschien met de vekeerde gedachte deze film in. Ik verwachte een boksfilm te zien, maar het was meer een film over een bokser.

Deze film is in mijn ogen dan geen absolute topper, maar toch het kijken waard.

Robert de Niro en Joe Pesci spelen fantstisch hun rol. Ze stralen de rol uit en zetten de woedeaanvallen prima neer.

Ik zeg het niet vaak, maar deze film vond ik te kort. Soms leek het of ik een stuk gemist had, bijvoorbeeld Waarom wilde Vickie bij hem weg? Het was 5 jaar nadat ik gezien had dat Jake zich misdroeg en waarom ze toen weg wilde vond ik onduidelijk. Ook had ik wel iets meer over de reden van de woestheid van de broers af willen weten.

Ook vond ik de gevechten niet geweldig, iedere keer zag ik weer 2 minuten gevecht. Bij Rocky zijn de gevechten met alles eromheen vaak ruim 10 minuten en krijg ik ook een beter beeld van de tegenstander.

Een goede film, maar het had in mijn ogen nog beter kunnen zijn 3,5*.

Raging Bull is een film met een naam als een klok. Een vrij legendarische film en een film die bij velen hoog op de rankings scoort. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen. Dat Scorsese achter het roer stond, bevestigde dit alleen maar. Wel destijds geen Oscar voor beste film in 1981, maar de Oscars baarden al verschillende keren bastaardkinderen.

Jake La Motta, eveneens een legendarische bokslegende, eentje die ik louter van naam kende, hier perfect vertolkt door een sublieme Robert De Niro. Robert De Niro ging letterlijk ver om een geloofwaardig personage neer te zetten. Wat Scorsese niet lukt, doet De Niro wel op de Oscars: winnen! La Motta, geen doetje, niet in, maar ook niet buiten de ring waar hij zich niet onbetuigd laat. Zijn vrouw(en) moesten het vaak ontgelden met verbaal en soms ook fysisch geweld. La Motta was een koleriek mannetje wiens paranoïa en ziekelijke jaloezie een smet is geweest op zijn leven. Het samenspel met de steeds amusante (en tegelijk koele) Joe Pesci is geweldig. Ook Cathy Moriarty doet het goed als tweede vrouw van La Motta.

De boksscènes in de ring zijn erg knap. De mooie zwartwitbeelden, montage en camerastandpunten zijn steengoed. Alleen jammer dat de scènes vaak erg kort zijn. Raging Bull is zo’n typische opgefokte film waarbij het hoofdpersonage nét door zijn agressieve vooruitstuwende houding de top heeft bereikt. Alleen zie je ook zo vaak welke prijs ze moeten betalen voor dit zelfdestructieve gedrag.

Ok Scorsese.

Ik vind de beste regisseur, ondanks zijn megastatus, helaas nog niet zo veel indruk nalaten op mij. 1 van zijn werkjes (The Wolf of Wall Street ) liet wel een grote indruk op mij achter, maar voor de rest zijn er nog weinig van zijn films echt bijgebleven helaas. Ook deze film brengt daar geen verandering in.

De Niro in een jonge rol. Ik zou hem bijna niet herkennen omdat ik gewend ben van de oude versie van De Niro. Ook Pesci ziet er weer jong uit, en ook hem, wel iets beter, zal ik niet herkennen. Hij is wel het slachtoffer van typecasting, maar hij voert de rol desondanks prima uit.

Voor de rest een aantal bijrollen die niet al te veel indruk maken. Scorsese slaat met deze film een iets andere, rauwere toon op. Het is duidelijk dat hij zijn visuele talenten een beetje wilde showen, maar wat hij vooral bereikt is dat het er allemaal wat rauwer uitziet.

De film is uiteindelijk, ondanks zijn trage begin, wel entertainend. Het gaat echter pas mis als De Niro ouder en dikker wordt. Eenmaal dat gebeurd veranderd de film in een normalere film die niet zo heel leuk meer is helaas, ondanks de beste pogingen.

Scorsese verteld het verhaal vaak een beetje haastig. Ik kan me haast niet voorstellen dat het boek zowat alleen maar romantiek, bokspartijen en soms een interactie beschrijft. Het voelt een beetje gepropt aan. Wetende dat Scorsese behoorlijk de tijd durft te nemen voor zijn films, voelt het wat vreemd aan.

Soms iets te traag, en sommige scenes worden iets te lang gerekt helaas. Voor de rest is dit best een degelijke klassieker, alleen niet zo briljant als ik op voorhand dacht dat hij zal zijn. Maarja.

Scorsese strooit in Rating Bull (1980) met prachtige noir beelden van de jaren 40 en 50 met een goede rol van De Niro en ook Pesci speelt weer prima zijn bekende typetje. Het verhaal vond ik na een halve film pas interessant worden waarin hij zich ontpopt als iemand die naar mijn idee lijdt aan borderline. De boksgevechten vond ik niet realistisch.

Sterke Scorsese. Het duo De Niro-Scorsese wordt altijd veel geprezen, en terecht natuurlijk, maar als je daar ook nog eens Pesci bij gooit krijg je echt een gouden wisselwerking die door weinig andere combinaties verbeterd zou kunnen worden. De Niro weet als geen ander een énorm onsympathiek personage op de meest realistische manier denkbaar neer te zetten. Vind dit misschien zelfs één van zijn sterkere prestaties van wat ik al gezien heb; je ziet niet eens De Niro, je ziet Jake La Motta. Over die laatste wist ik op voorhand trouwens niet echt iets, en dat is ook niet echt nodig om de film naar waarde te kunnen schatten. Pesci heeft een kleinere rol, maar is even sterk als de temperamentvolle maar vaak toch ook veel rustigere jongere broer van Jake La Motta. Daarbuiten om een paar sterke zijfiguren, en ook grappig om weer wat Sopranos koppen te spotten.

Cinematografie en camerawerk is heel klassevol. Het zwart-wit beeld was niet per se functioneel, maar even goed een toffe keuze, en de boksscènes werden, allicht niet heel realistisch, maar toch sterk in beeld gebracht. Het zijn ook telkens maar korte scènes, gelukkig lag de focus hier helemaal niet op. De rode draad van de film is Jake La Motta's levensstijl, karakter en temperament, en hoe hem dat geholpen heeft bij zijn carrière, maar allesbehalve goed was voor zijn gezin. Het laatste halfuur vond ik het iets minder worden. Het werd toen fragmentarisch en eerder documentaire-achtig dan filmisch, al was dit misschien de bedoeling. In typische Scorsese stijl eindigt het allemaal duister en leeg voor de hoofdpersoon, zijn gezin kwijt, niemand die nog echt vriend met hem wil zijn, niemand die hem nog echt respecteert. Het is niet minder dan wat hij verdiende.

Weer een jaren 80 klassieker van Scorsese. Een geweldige regisseur en hij heeft doorheen vele decennia top werk geleverd, maar ben voorlopig iets meer fan van zijn pre-2000 periode (heeft overigens totaal niets met DiCaprio te maken, dat is een heel sterke acteur). Moet er nog een heel aantal van hem zien echter, moet ik maar eens werk van maken.

Wel ik ben niet uit mijn sokken geblazen door deze film. Van Scorsese heb ik al beter gezien, van DeNiro heb ik al beter gezien en boksfilms al dan niet biografisch heb ik ook al beter gezien. LaMotta was in zijn hoogjaren een stuk krapuul met een slecht karakter : ziekelijk jaloers, ijdel, dominant. Niet het type mensen die respect opbrengen, of LaMotta nu een topsporter is of niet. Zijn ongezonde relatie met Vicky werd goed vormgegeven en hij verknalt het ook met zijn broer, die hem nochtans aanbidt. De lokale mafia blijft aan de rand een invloed spelen op zijn carrière. Wel is het zo dat LaMotta uiteindelijk zijn fouten heeft kunnen inzien en voor zijn gedrag heeft moeten boeten. De man schreef in 1970 zijn eigen autobiografie die aan de basis staat van deze film. Toegeven is half vergeven zegt men (once i was blind, now i can see) . De bokswedstrijden waren veel te fragmentarisch gemonteerd waardoor ik niet bepaald onder de indruk was. Waarom geen spannende bokswedstrijd in zijn geheel tonen? De brutale stijl van LaMotta gaat in veel scènes verloren. Voor mij een degelijk gefilmd maar te doorsnee drama.

Sterke rol van Robert de Niro en mooi geschoten in zwart-wit. Wat een onuitstaanbare man die LaMotta je krijgt gewoon een hekel aan hem.

De film vind ik eigenlijk vrij saai, hij zit te eten of ruzie te maken, of we zien dertig seconden van een bokswedstrijd. Na de transformatie, ook weer een knap staaltje van de Niro, blijft er nog weinig speeltijd over. Tegenvaller dit.

Voortreffelijke De Niro. Film onlangs na jaren weer bekeken en waardering iets verlaagd naar 4 sterren omdat de tweede kijkbeurt bij een top film (dat is voor mij 4.5 of 5 sterren) zo'n hoge waardering moet bevestigen. Dat was toch niet helemaal het geval.

Karakterschets. Precies dat. Eigenlijk niets meer en niets minder. Veel biopics gaan de mist in door een heel leven te willen tonen met alle belangrijke momenten. Maar dan kan ik evengoed een lemma van Wikipedia lezen. Dan weet ik evengoed wat die persoon heeft uitgevroten in zijn leven maar ken ik die persoon nog totaal niet. Vaak zijn dat hele vlakke films, nauwelijks als film ook te beschouwen. Eerder een verzameling scènes.

Scorsese doet dat anders. Hij toont vooral iemands persoonlijkheid en wat doet met hem en met hem in relatie tot zijn omgeving. Er komen ook geen verklaringen daarvoor – Scorsese lijkt er niet eens in geïnteresseerd – maar de gevolgen des te meer. Alsnog wordt een behoorlijk aantal jaren verteld maar steeds gebruikt als ondersteuning om de persoon LaMotta te duiden. En dat werkt. Later zou Scorsese dat nog eens herhalen met The Aviator. En als kijker kan je er zelf uithalen wat je erin ziet. Zo viel voor mij vooral de jaloezie op, dat LaMotta onmachtig is en dan maar zijn vuisten gebruikt op welke manier en op welke plek dan ook. Zijn gevecht tegen zijn gewicht hing er dan weer wat meer bij en komt pas tegen het eind.

Scorsese wordt wel geholpen door zijn mensen. Natuurlijk de acteurs waarin DeNiro opvalt die alle remmen los gooit maar wel perfect balanceert richting het menselijke en geloofwaardige. Maar Pesci maakte de meeste indruk op mij. Normaal een driftkikkertje en de eerste vijf minuten vond ik dat ook, maar dan ineens wordt hij ingetogen en maakt hij een enorm voelbaar persoon van zijn rol.

En visueel is dit schitterend. Dat begint al met dat openingsshot tussen de lijnen van de boksring door in slowmotion, of de voeten van LaMotta’s oogappel in het water en natuurlijk de gevechten dicht op de huid en perfect in ritme en timing wat betreft montage.

Lang geleden eens al gezien, de score van toen blijft gewoon staan. 4,5*.

Was tijd voor een herziening van Scorsese's klassieke boksfilm. De Niro had de ene iconische film er net op zitten toen hij in de huid kroop van LaMotta voor wederom een film die zou uitgroeien tot een klassieker. LaMotta is een misogyn, ziekelijk jaloers figuur en waarschijnlijk de grootste eikel die De Niro ooit portretteerde. Het pleit op zich wel voor LaMotta dat hij hieraan meewerkte want hij wordt niet bepaald gespaard, maar nadat ik me nog wat verder inlas blijkt hij toch nog een grotere klootzak te zijn dan Raging Bull laat zien. Eigenlijk een klassieke narcist die geen oog heeft voor anderen, en dan ook nog eentje met ijzeren vuisten en een onbreekbare kin. Maar het levert een boeiende, rauwe film op die oneindig interessanter is dan de biopics waar we de laatste jaren mee worden overspoeld, een enkele uitzondering (Blonde, A Complete Unknown) daargelaten.

De Niro's LaMotta is een onvoorspelbare maniak, alsof hij van rust meteen in de hoogste versnelling komt zodra hij geagiteerd raakt- en dat gebeurt vaak. Die gejaagdheid zie je ook in de boksscenes, die bewust onrealistisch zijn- ik heb het laatste gevecht met Robinson nog eens teruggekeken op YouTube en dat leek er niet echt op. Maar Scorsese weet wel de essentie van de gevechten weer te geven, en hervertelt ze. De Niro en Pesci acteren op hoog niveau, al lijkt Pesci hier ook wel op een jongere, iets minder gestoorde versie van Tommy uit Goodfellas- moet ik ook weer eens zien trouwens. Moriarty kreeg voor haar eerste filmrol meteen een Oscar nominatie, maar brak nooit echt door. Verder nog bijrollen voor 'Coach' uit Cheers en Frank Vincent uit the Sopranos.