12 Angry Men (1957)

Zie boven bij "Vergelijk de prijzen van deze dvd"

http://www.vergelijk.nl/?cat_id=2464&media=dvd&searchwords=12+Angry+Men

Erg goede film, acteerprestaties en dialogen zijn goed. Dat de film slechts op 1 plek afspeelt maakt het voor mij nog beter. Beetje jammer dat sommige juryleden nogal snel hun mening veranderen.

Ondanks dat een dikke 4*, met kans op verhoging.

Ik ben niet zo voor blind kopen, ik had het ook over huren

Geweldige film. Ondanks dat de film zich bijna de ganse tijd op één locatie afspeelde, verveelde hij nooit. Ik zat geboeid te kijken naar de vele discussies, het geweldige acteerwerk,...

En heb me eigenlijk bijna nooit aan iets geërgerd. Ik werd meegezogen in de discussie en sloeg zelf aan het denken. Was hij schuldig of niet? Wat zou ik stemmen? Het was inderdaad verdomd moeilijk. Oke, nu na het einde weet je dit nog niet, maar dat deerde niet.

De kritiek op het rechtssysteem was doeltreffend, maar waar het voor mij echt interessant werd, was de groepsbeinvloeding. Die soms inderdaad wat te makkelijk gebeurde, wat de geloofwaardigheid niet ten goede kwam. Vandaar dat ik ook niet de volle 5 geef voor deze film. Hoewel hij toch enorm boeiend was, mede dankzij de zeer sterke vertolkingen.

4.5*

Een goede film, eigenlijk de enige die een voorspelbaar einde heeft, maar alsnog geweldig materiaal is. Henry Fonda speelt vol passie en overtuiging waardoor het geen aaneensluiting van argumenten wordt. Interessant hoe alles besproken wordt, en wat de meningen zijn. Jammer is alleen dat je zelf de gegevens niet weet en dus nooit echt een standpunt kan nemen omdat je afhankelijk bent van Fonda's argumenten. Hoe dan ook, het was zeker de kijkbeurt waard en ik dank The One Ring er hartelijk voor. Een knap staaltje werk dat 49 jaar na dato nog steeds modern overkomt.

4.0

Mwah, zo knap vind ik het niet. Er wordt uitgebreid verteld en vele malen herhaald wat er in de rechtzaal is gebeurd. Alleen als we het in het begin zelf hadden gezien was het idee van een van de 12 Angry Men te zijn sterker geweest, omdat je dan ook een mening had die je vast kan houden of kan laten overtuigen.

Opnieuw een zeer sterke film van Sidney Lumet, wederom een bewijs waarom hij een van mijn persoonlijke favorieten is. De film wordt geheel gedragen door het acteerwerk en de dialogen. De acteurs spelen stuk voor stuk ontzettend sterk (met name de al eerder genoemde Lee J Cobb en Henry Fonda maar ik wil toch ook Joseph Sweeney, Martin Balsam en Jack Warden noemen) en maken het verhaal, dat op zich niet eens zo heel boeiend is aangezien er niets 'fysieks' gebeurd, zeer zeker de moeite waard. Hoe knap is het om in een film waarin weinig spektakel zit toch de aandacht van de kijker vast te houden. Sidney Lumet is er meester in. Ook een uitstekend script van Reginald Rose trouwens!

Het is ook leuk om eens na te gaan met welk jurylid jij zelf het meest overeenkomt. Sta je gelijk ergens voor of wacht je liever af met het geven van je mening (conformeer je naar de mening van de meerderheid)? Heb je vooroordelen, ben je een analist die eerst alles helder op een rijtje wil hebben, of ben je meer iemand die de leiding in de discussie op zich neemt, zodat je nog even de tijd krijgt om over je mening na te denken. Reuze interessant natuurlijk, want het houd je een spiegel voor!

4,5*

geweldige film!

5* ...Gelukkig is "12 Angry Men" een genuanceerd verhaal met een moraal. Een film gemaakt tijdens de naweeën van de communistenjacht van senator Mc Joseph Carthy en waar de gekleurde medemens nog geen recht van spreken had en Hollywood met censuuur op de "rechts politieke correctheid"
lette. En natuurlijk een rechtsysteem waar het hebben van geld doorslaggevend is voor je verdediging. (wat nu nog zo is). De jury rechtspraak is één van de symbolen in de Amerikaanse democratie. Voordeel: de rechtspraak is minder elitair en de nadruk ligt op betrokkenheid en eigen verantwoordelijkheid, nadeel: de samenstelling van de jury kan ten koste gaan van de kwaliteit van het oordeel.
Is er reden tot twijfel? Dat is wat de jury unaniem moet uitvinden: dat levert hier een fascinerend schouwspel op!
Hoe komt men tot een juist oordeel? En de deur gaat op slot. In een gesloten situatie moet men tot een besluit komen: eigen belangen, eigen verleden, eigen frustratie..
alles komt op tafel. Men discussiërt tot op het bot. In dit soort geisoleerde omstandigheden kunnen emoties hoog oplopen: waarbij zelfs een intimiderende toon niet wordt geschuwd. Maar niet de waarheid, maar de meest waarschijnlijke waarheid
is van belang. Davis (Fonda) is de berekende intellectueel, die de anderen aan het twijfelen maakt en dus aan het denken zet en krijgt hulp van anderen als hij belangrijke argumenten weet te ontkrachten. Uiteindelijk helpt toeval een handje: de bril! (ironie komt onverwacht de hoek omkijken!)
Een detail die niemand had gezien zelfs Davis niet! Het werd pas ondekt nadat de oude man een ander uitgangspunt had
gekozen! Tunnelvisie een bekend fenomeen.
Twijfel veronderstelt dat je meerdere ingangspunten kiest. Maar door de dwang der omstandigheden blijft er vaak maar één uitgangspunt over. Deze film laat perfect zien dat je door tactisch manoeuvreren de blikveld van mensen kan veranderen. Is dat onrealistisch en ongeloofwaardig? Absoluut niet! Het is dagelijkse praktijk!
Tunnelvisie begint al met partijdigheid. (groepsvorming, loyaliteit, intimdiatie etc) Politieke twijfel verkoopt niet. (en dan hebben we het nog niet eens over religieuze twijfel:"Inherit the wind!") Echt nadenken gaat immers ten koste van je eigen zekerheden. Verkiezingspropaganda gaat ook over brillen! Een zwevende kiezer is zeer beinvloedbaar! Waarom dan niet een jury die zich in een snelkookpan bevind?
Ik vind het verhaal van "12 Angry Men" dan ook totaal niet ongeloofwaardig. Je hoeft alleen maar na te denken over de Nederlandse toestanden! De maatschappelijke waarheid is vaak nog veel verbijsterender.
Voor degene die niet van een verhaal met een genuanceerd moraal houden is er troost, voor hen is de filmgeschiedenis rechtvaardig: Gergio Leone liet de goodguy Fonda in een scëne van "Once upon a time in the West", als badguy een onschuldig jochie executeren! Gergio wist hoe hij het (Amerikaanse) publiek kon schokken. Géén twijfel mogelijk!

That's the same how i feel about it! mooi gesproken

Verbluffend, ik geef hem zonder enige twijfel 5 sterren!
Dit zou zelfs wel eens m'n favoriete film kunnen worden!
Nog nooit gezien acteerwerk: ieder personage is zo verschrikkelijk nauwkeurig uitgewerkt, dit hou je gewoon niet voor mogelijk!

Wat mij ook erg aanstond was het verhaal: Aan de ene kant krijg je een moordzaak waarvan een jongen ogenschijnlijk schuldig is, gestaafd door vele bewijzen. Toch slagen de juryleden erin elk afzonderlijk bewijs te keren, te draaien en te verantwoorden; zodat men uiteindelijk overblijft met een "reasonable doubt".

Ten tweede krijg je een persoonlijk zeer uitgediept verhaal van zowat 3/4 van de juryleden, met daar bovenop nog eens een karaktertekening van 2 getuigen en de schuldige. Dit alles oh-zo subliem weergegeven en verteld. Het enige minuscule minpuntje: Lee J. Cobb die op het einde uitbarst in tranen, dit maakt het verhaal ietsje te melig, vind ik dan weer

En dan die dialogen! Man, man, man,...
Zo realistisch, zo sterk: soms hard, soms subtiel, soms grappig. Ik herinner me bijvoorbeeld deze:

Juror #10: Bright? He's a common ignorant slob. He don't even speak good English.
Juror #11: Doesn't even speak good English.

Hoe heerlijk toch. De film zit er boordevol van.
Een pluim voor de man die dit geschreven heeft.

Graag zou ik mijn lofbetuiging sluiten met te zeggen dat deze film bewijst, dat je met weinig geld te investeren in decor, make-up,... je toch wel een parel kan afleveren van formaat.
Thumbs up voor Sidney Lumets prachtig debuutfilmpje, volgens mij ook meteen zijn beste.

Zo vind je er anders elke dag minstens één op Moviemeter.

Eén wat? Eén die geen engels kan?

Begrijp je opmerking niet helemaal

Aanvankelijk leek mij dit helemaal niks. Hoe konden 12 mannen in een ruimte nou boeiend zijn?

Praatfilms ala: Smoke en Glengarry Glenn Ross had ik immers al eens afgeserveerd.

Toch bleek hij beter dan ik verwachtte. Het uiteindelijke uitgangspunt waar naartoe gewerkt werd mag dan totaal ongeloofwaardig zijn, de weg er naar toe was toch wel amusant. Dat kwam met name door het uitstekende acteerwerk van de heren. Wat begon als een onoverzichtelijk stelletje, werden later 12 individuele personages waar ik een duidelijk onderscheid in kon maken. De manier waarop men lief en leed deelde om vervolgens weer nonchalant uit elkaars leven te verdwijnen vond ik de grote kracht achter deze film. Lekkere Hollandse nuchterheid, maar dan met een sociaal - emotioneel sausje.

Jammer dat de juryleden zo buigzaam zijn als soepstengels.

Trouwens ook een behoorlijke kromme afspiegeling van de bevolking aldaar. Wellicht, zal deze film het bij feministes niet zo goed doen. Kleine 3,5*

Is de film 12 Angry Men een geloofwaardige afspiegeling van de (of eventueel een) werkelijkheid? In sommige reacties lijkt deze vraag een kleine of grote rol te spelen als punt om deze film meer of minder te gaan waarderen.

Eigenlijk is de vraag net zo weinig interessant als de vraag of een spannende schaakpartij nu wel of niet voldoende de werkelijkheid afspiegelt. Film kan nooit meer zijn dan een gespeelde werkelijkheid.

In plaats van houten of ivoren schaakstukken op een bord wordt in 12 Angry Men een boeiend spel gespeeld met subjectieve en objectieve emoties die een sterk gevoel van betrokkenheid bij de kijker oproepen.

Aan de ene kant van het imaginaire bord zijn de koning tot en met de pion als stukken vervangen door - zeer stellige, ook al zijn ze nog zo speculatief, waarheden - die aanvankelijk zonder een greintje twijfel naar voren worden geschoven.

Bij de tegenstander aan de andere kant van het bord staan - onschuldig lijkende open vragen - als stukken die steeds enkel maar even een heel andere mogelijkheid suggereren. Zeer behoedzaam worden deze toch indringende vraagstukken één voor één van het ene veld naar het andere veld op het bord gezet.

De laatste stukken doen op geen enkele manier een beroep op welke directe realiteitsclaim dan ook. Het spel van hen heeft een ruimer perspectief met een verborgen aantrekkingskracht dat veel sterker intrigeert dan het platte spel van de stukken met alleen maar een schreeuwlelijke waarheid.

Het soms zeer heftig emotioneel beladen spel tussen de verschillende mogelijkheden om iets van een immer onzekere realiteit te benaderen voor het leveren van een beslissend oordeel in een rechtszaak levert een aantrekkelijk schouwspel op. Scherp geschreven dialogen en een ijzersterke regie zorgen voor een vrij spannende film.

Een kleine bres in je stellingen:

Maar een film die veel indruk maakt wordt een deel van de werkelijkheid. Zo wordt "The Godfather" veel door echte crimminele jongens bekeken. En er werden (of worden) in Amerika optochten gehouden die "The Wizard of Oz" betreffen. Dat een film, welke dan ook, in het bewustzijn blijft hangen betekent dat de film meer kan zijn dan alleen een afspiegeling: men spiegelt zich er ook in! "The Sopranos" speelt hier een subliem spel mee! (één van Tony's boys doet een prachtige pesriflage uit "The Godfather")

"12 Angry men" is in zijn geconcentreerde spel op één lokatie voor mij onvergetelijk! Het is voor mij de reden geweest opzoek te gaan naar andere rechtbankfilms: zo ben ik op twee andere meesterwerken gestoten: "Inherit the wind"

en "Anatomy of a murder" en toevallig past de mooie "To kill a mockingbird" ook in dat rijtje (al spelen ze alle drie ook op andere locaties af dan alleen de rechtbank!)

Ik wil dus ook geen starre stellingen erop na houden waarin geen bresjes of bressen geslagen mogen worden.

12 Angry Men laat voor mij juist een 'echte' of verbeelde dreiging zien die zou kunnen uitgaan van al te gemakzuchtige aannames voor stellingen die alleen maar gevoed zijn door een blinde starheid zonder een beetje ruimte voor speelse fantasie.

Het lekker soepel spelen met werkelijkheid en verbeelding is al zo oud als het bestaan van de menselijke fantasie en de uitingen daarvan.

En ja, die echte criminele jongens die naar ‘The Godfather’ zitten te kijken, ze zijn net zo bezig als die echte barbie-meisjes die graag met hun barbiepoppen spelen. Deze echte jongens en meisjes maken de geloofwaardigheid van criminele films en barbiepoppen niet meer waar dan dat deze beide dingen in de werkelijkheid gewoon amusant of leuk speelgoed zijn.

Hoe geloofwaardig je een film vindt, hangt o.a. van je ervaringen en inlevingsvermogen (door gevoelige fantasie en sturend verstand bepaalt) af....mijn punt is: film creeërt ook een werkelijkheid en dat kan ook weer de film beïnvloeden....in "12 Angry Men" zet Davies (Fonda dus) iets op gang waarvan hij de uitkomst niet wist.....dat maakt deze film o.a. zo fascinerend! Ook een film, als medium, kan zoiets opgang brengen!

Maar zolang de personages in de film niet verder komen dan bordkartonnen scriptmanipulaties laat het net helemaal niks zien behalve wat er in het script staat.

En daar komt de geloofwaardigheid dan kijken.

OH, die problemen heeft met geloofwaardigheid? Das voor het eerst, geloof ik.

Naast de bordkartonnen personages, door scriptmanipulaties (???), heb je ook de bordkartonnen meningen. Ze zijn ontstaan uit ideeën die nauwelijks een positief of negatief vonkje bij een ander willen laten overslaan en zeker niet op het punt van de geloofwaardigheid.

Het niet willen overslaan van het kleinst mogelijke vlammetje zonder manipulerende halsstarrige druk komt voort uit het totaal ontbreken van echte interesse om een geopperd idee in een niet-bordkartonnen, oftewel een wat breder en wat meer geloofwaardig, kader te plaatsten. Een beetje nuancering aanbrengen door wat afstand te nemen van een plat gevormde mening lijkt daarbij alleen maar zonde te zijn van moeite en tijd.

Zo is het! Mijn Mening! En daarmee is sociaal gezien de geloofskous af! Wat een armoedige (on)zekerheden ...

Dit soort kort door de bocht meningen zijn eigenlijk ontzettend slecht gekadreerd omdat ze nauwelijks rekening willen houden met hetgeen in de kortzichtige mening naast het kader gevallen is. Ook willen ze liever geen enkele verwijzing tolereren die subtiel even iets aangeeft van wat buiten beeld gehouden wordt. Dit zou alleen maar voor verwarring en onrust kunnen zorgen.

12 Angry Men vind ik ook geen topfilm. Toch vind ik de film zeer zeker vakkundig gemaakt. Scriptmanipulaties vind ik trouwens in dit verband een erg vreemd gebruikte term. Ik zou niet weten hoe je vakkundig een karakter voor een film netjes kunt uitwerken zonder dat de mogelijkheid ontstaat dat iemand slap kan gaan zitten bordkartonnen over iets als “manipuleren”.

De basis van het medium film is vooral om te proberen de emoties bij het publiek te kietelen om zo de kijkers te manipuleren. Mensen kijken toch naar films om hun verbeelding even lekker te laten kietelen? De kwaliteit van het manipuleren kan wel onderscheiden worden in goed of slecht, een kwestie van smaak en/of vakmanschap.

De film 12 Angry Men is gebaseerd op een toneelstuk. Het medium toneel bezit een heel ander manipulatiekader dan film. De verbeelding moet in hoofdzaak vanaf de planken gekieteld worden door gesproken dialogen. Zonder de mogelijkheid van close-ups, zoals bij film, moeten de handelingen op het toneel naast de tekst met wat meer nadruk door de spelers uitgebeeld worden dan op het witte doek.

Een beetje toneelmatigheid is in de verfilming van het stuk 12 Angry Men overgebleven, niet echt storend. Het conflict in het verhaal dat begint met 11 min of meer bordkartonnen meningen tegenover één niet-bordkartonnen kietelt toch nog heerlijk weg, zeker gezien het tijdskader van 50 jaar geleden waarin het toneelstuk vakkundig geschreven is en de film gedraaid.

Wat een film! Geweldig gewoon. Te beginnen bij het acteerwerk, zo uitstekend, zo overtuigend. Henry Fonda legt een indrukwekkende rol neer en hij heeft met zijn argumenten zelfs mij weten te overtuigen. Maar ook de andere heren deden het absoluut niet verkeerd.

De personages zijn allemaal een voor een boeiend en komen erg overtuigend over. Ook indrukwekkend is hoe de personages voorgesteld worden. Je denkt dat je niks over ze weet, maar na 1,5 uur ken je ze toch allemaal bijna persoonlijk..

Er is niet veel afwisseling in de film, maar de discussie tussen de 12 is meesterlijk. Te zien hoe ze elkaar proberen te overtuigen en hoe alles langzamerhand boven tafel komt, is geweldig.

Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar het gaat vooral om wat tussen de 12 heren plaatsvindt en dat was geniaal. Het viel me wel op dat degene die ''guilty'' zeiden, hun mening verdedigden met woorden als ''mijn mening'' e.d. (de jurylid met bril als uitzondering).

Indrukwekkende film, het speelt zich voornamelijk op 1 plaats, in 1 dag (wat zeg ik gewoon een paar uur) af, maar toch blijft de film de hele tijd boeiend. Als je deze film beoordeelt doe je dat om de film zelf, dat vind ik ook een positieve punt. Een van de weinige films waarbij je niet kunt zeggen, ''mooie plaatjes, goede sf'', nee deze film zelf is gewoon perfect. Ik wil hem in de weekend nog herzien.

5*

Dit is trouwens mijn 3e zwart witte film (eerder His Girl Friday en Casablanca gezien), ik ga me toch eens verdiepen in de periode 1940-1970..

Leuk, vergeet ook de jaren 30 niet. En richt je op de klassiekers hier, dat zijn de films die de tand des tijds doorstaan hebben.

Oke dan, bedankt voor je raad . In ieder geval, ik zal op zoek gaan naar films voor 1970, ik ben zeker onder de indruk..

Prachtig, prachtig en nog eens prachtig, wat een heerlijke film zeg, zeer realistish, geweldige Acteerpresentaties van

fonda en de rest van de cast, prachtige dialogen , heerlijke sfeer, mooi verhaal, als kijker twijfel je hele tijd of dat jongetje nou schuldig is of niet, prachtig om te zien hoe de juryleden een voor een van mening veranderen, in het begin blijven ze nog op de achtergrond en durfen ze hun mening niet uit brengen of willen ze snel naar huis, maar daarna zien

ze dat jury 8 echt wat te zeggen heeft, geniaal

mijn favourite scene is wanner jury 4 wordt ondervraagt door jury 8 en dat die de namen van de acteurs niet meer kon herinneren (En u stond niet onder emotionele druk, of wel?) prachtige scene)

het einde is ook prachtig, lanzamerhand vraag je je af waarom jury 3 hem nou na zoveel aanwijzingen nog steeds schuldig vindt en ineens krijg je zoeen adembenemend stuk (NOT GUILTY).

Rear window staat bekend om dat suspense 2 uur wordt gehouden via een raam, maar wat in deze film gebeurt is gewoon geniaal, dat de film je 2 uur blijft vermaken alleen in een kamer met maar een subject : GUILTY OR NOT GUILTY. een meesterwerk.

4 en half sterren

Aan bovenstaande niets toe te voegen.

Het enige waar ik mee zat is dat de juryleden zaken boven tafel haalde die de advocaat van de verdachte allemaal vergat. Mijns inziens vergat die advocaat te veel en moest hij wel heel slecht zijn. Maar aan de andere kant, van pro-deo advocaten moet je nooit een hoge pet op hebben.

Verder schitterende film.

4 *.