Into the Wild (2007)

Een natuurfilm op zoek naar Alaska en ook op zoek naar totale vrijheid door alleen te zijn maar constant botst op bindingen die mijn persoonlijk rithme niet kunnen volgen. Erg. Heel erg. Voor diegenen die het anders aanvoelen. Ook al is deze maatschappij niet naar mijn hand. Ik weet niets beters dus ga zelfs zelden of nooit op reis omdat we overal hetzelfde willen beleven.

De natuur biedt zich filosofisch in stukken en brokken, onregelmatig aan om te eindigen in de voortdurend terugkomende groene bus. Hoe stevig ook op zoek naar karakter. Het gemis aan de wil dringt zich voortdurend op in een verwilderde tocht door waters, bossen, rotsen... Een ontroerend drama ontroert nog erger na het behalen van het eindexamen en twee onwetende ouders en zus in het ongewisse achterlaat.

Ik kan best geloven dat dit verhaal gedeeltelijk gebaseerd is op een waargebeurd verhaal vol dagboekuittreksels. Maar een greintje zekerheid is nergens te vinden. Ook al komt het soms erg stoer over. Een toekomst zit nergens. Voor kijkers met levensvragen zeker af te raden.

Even verwilderd gefilmd...

Mij ontroert de amateuristische verfilming. Niet de tragische, besluiteloze egoïstische inhoud.

1,0 punt omwille van de moeite, de mooie muziek en enkele aardige momenten in die 148 minuten.

Ik denk dat iedereen hier wel eens over heeft nagedacht. Hoe zou het zijn om gewoon alle drukte en heisa achterwege te laten en te vertrekken? Weg verantwoordelijkheden. Gewoon erop uit trekken zonder een gericht doel; kijken wat er op je pad komt en de wereld ontdekken. Toch doe je het niet. Into the Wild vertelt het verhaal van een jongeman die deze gedachtegang omzette naar realiteit.

De film weet met name op een punt veel credits te verdienen: de beelden. Al het natuurschoon is op prachtige wijze geschoten en ik kreeg meermaals zelf zin om op een plaats te zijn waar Chris was of stond. Heel mooi in beeld gebracht. Deze beelden gingen hand in hand met de sterke muziek van Eddie Vedder. Emile Hirsch kan de hoofdrol met gemak dragen. Hij speelt het personage op natuurlijke wijze en komt daardoor over als een 'echt' persoon. De weg die hij aflegt is zeer interessant en het is ook leuk om te zien hoe zijn omgeving verandert: telkens ontmoet hij weer nieuwe, bijzondere personen. Hiervan is de oudere man, die de laatste van de groep mensen is die Chris ontmoet, by far het interessantste. Deze ontmoeting leverde een aantal zeer sterke scènes op.

Ik ben dus best enthousiast over Into the Wild, maar dat wil niet zeggen dat ik alles goed vond. Het grootste nadeel vond ik namelijk dat de film best wel een lang speelduur heeft en niet van begin tot eind mijn volle aandacht wist te krijgen. Er zaten enkele momenten die ik als langdradig en misschien zelfs wel als wat saai ervaarde. Daartegenover staan dan wel weer de eerder genoemde mooie beelden en het feit dat je wilt blijven kijken om te weten wat Chris nog allemaal gaat meemaken. Het einde greep me dan ook bij de strot. Het is iets wat ik al zag aankomen, maar op het moment dat het gebeurde kwam het wel bij me binnen. Ik was benieuwd hoe een eventuele hereniging met zijn ouders eruit zou hebben gezien..

Into the Wild is een mooi verhaal dat vertelt verdient te worden. De uitwerking is sterk en het levert ook een film op die, mede door het trieste einde, nog enkele dagen na het zien ervan in je hoofd blijft spoken. Daarom alleen al zou ik 'm 4 sterren geven, maar ik wacht nog even tot de herziening. Misschien dat ik dan ook de momenten die ik nu als langdradig ervaarde beter kan waarderen. Want dat was voor mij het grootste probleem met de film: een mooie reis, alleen een iets te lange.

3,5*

Waar sommigen een oppervlakkige reis of misschien zelfs nog wel erger een lafhartige vlucht zien, meen ik een mythisch verhaal te herkennen in Into the Wild. Het verhaal is met reden, heel secuur en delicaat opgeknipt in een reeks gefragmenteerde terugblikken op het leven van Chris/Alex. Als we dit citaat van Thoreau projecteren op de beweegredenen voor het waarom Chris/Alex op reis gaat dan brengt dat wellicht wat licht in het duister: "I'm going to paraphrase Thoreau here... rather than love, than money, than faith, than fame, than fairness... give me truth." Die waarheid denkt hij dus in de natuur te vinden; de ironie is dat ie in die natuur daadwerkelijk tot het ultieme inzicht komt, maar dan blijkt er geen weg meer terug.
De toekomstige door Ron te adopteren zoon ervaart letterlijk de ware betekenis van Rons woorden. Ook niet zonder betekenis was het feit dat ie z'n echte naam Christopher McCandless en niet Alexander Supertramp op de bus schreef, waarbij uiteraard verwezen wordt naar het boek Doctor Zhivago, wat tevens op de besjes sloeg.
Een reis vol bijna mythische verwijzingen eindigt in een prachtig slotakkoord. Klein meesterwerkje van Penn.

Na jarenlang te horen hebben gekregen dat ik deze film toch echt moet kijken, was het vanavond zover. Het leek me niet een film die ik echt uit mezelf ging kijken, vandaar. Maar als filmliefhebber én muziekliefhebber -de score van Vedder mocht er zijn- was het ook wel een must.
Uiteindelijk lichtelijk teleurgesteld. De thema's van de film zijn duidelijk -eigen wil, vrijheid vs materialisme, familie- en die worden omonwonden benaderd: het moralisme is altijd aanwezig. De kracht van de film zit hem in met name 2 dingen: de sterke quotes/dialogen/narratie en de prachtige natuurbeelden. De ontmoetingen zijn interessant, op die met Tracy na. De verhaal van de jongen die een 'slechte jeugd' heeft gehad en daardoor afstand neemt, spreekt me minder aan.
Het eerste uur van de film is sterk en neemt je zeker mee. Daarna wordt de grip losser en werd het voor me moeilijker me verbonden te voelen met zijn avontuur; het voelde als meer van hetzelfde. Dat hij het niet zou overleven was ook van ver al duidelijk.
Al met al zeker een mooie film mét mooie muziek, maar niet het ingrijpende drama wat ik verwacht had.

Deze moet ik even laten bezinken. De film raakt. Fantastisch geacteerd. Fantastische teksten. Met sommige keuzes kon ik mijzelf als persoon niet identificeren. Dat maakte ze echter niet minder intrigrerend om naar te kijken. Dat net op het moment dat hij terug wil gaan de rivier hoog staat vind ik triest. Ongelofelijk dat dit waargebeurd is. Happiness only real when shared. Een van de mooiste conclusies in een film ooit.

Voor een film die gedurende de gehele speelduur op zoek is naar intrinsieke motivaties, grensoverschrijdende vergezichten en baanbrekende kritiek is het opvallend dat het geen enkel vernieuwend, origineel perspectief aanlevert. Zijn het nou de ouders of toch die verdoemde 'society' die het niet begrijpen? Veel verder komt de film niet betreft zijn filosofische queeste. Daarom noem ik het lichtjes aanmatigend van Penn om de hele film te voorzien van een zeurende voice-over of letters op het scherm. Nu begrijp ik dat de zoektocht van een ontspoorde, in een existentiële crisis verkerende jongeman ook niet veel verder hoeft te gaan dan zijn burgerlijke ouders of de streberige maatschappij, maar het hoeft allemaal niet 150 minuten lang door de neus geboord te worden.

De mensen die hij ontmoet zijn eigenlijk ook niet bijster interessant; of het nou overjarige hippies of sentimentele pensionado's betreft, ze ontstijgen nauwelijks hun clichébeeld. Desalniettemin is niet alles slecht of vervelend aan deze film, bij wijlen zit er wel degelijk een shot bij dat alleraardigst is bijvoorbeeld. Ook het hoofdpersonage is niet slecht gecast en de vader in kwestie is ook nog best interessant om naar te kijken. Alleen de 150 minuten en de opdringerige boodschap maken deze prent niet geheel memorabel. Kijk dan naar The Graduate, en vervolgens de interpretaties door recensenten, als je op zoek bent naar frisse inzichten betreffende gedesillusioneerde begin twintigers.

Heeft met het verstrijken van de jaren wel wat aan kracht ingeboet, maar dat was, gezien de indruk die deze film aanvankelijk op mijn maakte, haast onvermijdelijk. Niettemin blijft dit een sterke roadtrip met een aansprekend verhaal, sympathieke karakters en mooie natuurbeelden. Ook de muziek van Vedder past uitstekend. Misschien niet meer de film die mij tot op het bot weet te beroeren, maar wel een die je met een gerust hart kunt opzetten en bijna iedereen weet te bekoren.

“Happiness only real when shared.”

Je hebt wel eens van die films die tweeënhalf uur duren, maar waarbij de tijd voorbij vliegt (of even stilstaat). Bij Into The Wild is dat het geval. Door het verhaal, de weergaloze beelden, de muziek van Eddie Vedder, de voice-overs en de regie van Sean Penn wordt je als het ware de film ingezogen en voordat ik het wist was er al een uur voorbij.

Chris is een wat moeilijk te doorgronden persoon, maar ik had wel het gevoel naar een echt mens te kijken met al zijn positieve- en negatieve karaktereigenschappen. Het ene moment zit je naar een betweterige en naïeve 'know it all' te kijken, en het andere moment naar een breekbare jongeman die totaal onvoorbereid aan zijn gevaarlijke reis is begonnen. De ene kijker zal hem een inspirerend figuur vinden en de ander een naïeve en domme jongeman. Ik neig naar het laatste, maar dat betekend niet dat ik Into the Wild een slechte film vindt. Integendeel, want ik hoef een personage niet sympathiek te vinden of te begrijpen om zijn avontuur intrigerend te vinden. Een mengeling van persoonlijke omstandigheden, sociale isolatie, een zucht naar avontuur en de liefde voor de natuur heeft hem tot dit leven doen besluiten, en dat is voor mij genoeg. De niet-chronologische vertelwijze van Sean Penn helpt daar ook bij. Net zoals het acteerspel van Hirsch, Jena Malone, Hurt, Harden en Hal Holbrook in een geweldige bijrol op het laatst. En de cinematografie en de muziek maken het helemaal af.

De film staat al 3 jaar op mijn to watchlijstje en werd nog meer aangewakkerd doordat in Vlaanderen de film en het boek extra onder de aandacht kwam via het reisprogramma van avonturier Tom Waes. Gisteren kwam het er eindelijk van. Sean Penn stond achter de regie en het script om de bestseller van Jon Krakauer uit 1996 van beelden te voorzien. Het (e-)boek heb ik ook in mijn bezit en misschien moet ik hiervoor ook even tijd voor vrijmaken.

Wat bezield een jongeman van 21 die een belovende toekomst voor zich heeft, opties heeft om in Harvard te studeren en een mooi gevulde bankrekening heeft om ... plots alles achter te laten en de wijde wilde natuur in te trekken? Moeten we Christopher McCandless beschouwen als een naïeve idealistische hippie of als een domme egoïstische jongeman? Hoewel Christopher McCandless een innemend, respectvol en beleefd persoon is, mag de romantisering van zijn personage niet uit het oog verloren worden. Zijn ouders en zijn zus worden in het ongewisse gelaten van zijn plannen om alles en iedereen achter te laten. De vaststelling dat hij écht weg is, is dan ook een grote shock. Hij heeft alles in scène gezet zodat hij tijd won en de nodige voorsprong had om zo weinig mogelijk sporen achter te laten. Hij neemt een andere identiteit aan om er toch maar zeker van te zijn dat hij niet opspoorbaar is. Wie doet nu zoiets binnen de context van déze familie?

Kijk, McCandless heeft een eigenwijze kijk op het leven. En ja, hij heeft op vele vlakken een punt. Zouden zijn ouders ingestemd hebben met zijn plannen? Vermoedelijk niet, maar dat is geen reden om zo te handelen. Ok, hij heeft erg geleden onder de scheiding van zijn ouders. Inderdaad, we leven in een hypocriete egoïstische materiële en kapitalistische samenleving. Ik snap best dat hij het juk van de valse veiligheid wou afwerpen. Ik begrijp best dat hij zich een slaaf van het systeem voelde. Dat het leven een gouden kooi is, een leugen, een luchtbel. En het feit dat hij spuwde op de hyprocrisie, het oordelen en veroordelen voor de schijn van de wereld, buren en familie, noem maar op ... Maar de manier waarop hoe hij zijn plannen tot uitvoering laat komen, is minder netjes. Hij is een rebelse idealistische jongeman wiens overtuigingen gebaseerd zijn op boosheid.

Chapeau overigens voor de aanpak van de reis. Het is wel heus wat meer dan wat 'kamperen'. Naast de adembenemende natuurbeelden van de Colorado River en de bossen/bergen van Canada/Alaska waren de meest interessante stukken aan de 'Magic Bus'. Zijn boekjes over eetbare en niet-eetbare wilde planten en hoe hij vlees moest conserveren kwamen van pas. De scène met de eland toonde aan dat het op praktisch vlak niet allemaal zo evident is. Je hebt niet zomaar een frigo of diepvries ter beschikking. Het was zowat de grootste fout uit zijn leven, schreef hij...

De beelden van Salvation Mountain in Slab City bijvoorbeeld waren ook erg mooi. De kleurrijke figuren die hij tegenkomt was fijn om volgen (zeker de oude Ron). Al waren de scènes waar hij werkelijk alleen was het meest boeiende om te volgen. De eenzaamheid komt sterk naar voren. Door het eten van verkeerde planten gaat zijn gezondheid fel achteruit. Hij vermagert, droogt uit en sterft uiteindelijk van ontbering. Eddie Vedder luistert met zijn mooie muziek de film op. Into the wild is een indrukwekkende roadmovie geworden, iets te geromantiseerd, maar best prima en eentje die zeker blijft hangen. Hij heeft zeker ergens een punt over de consumptiemaatschappij, maar dat betekent niet dat we allen naar Alaska moeten trekken, gelukkig maar.

Prima review, Fisico! Ook ik vond het egoïstisch hoe hij omging met zijn ouders en zus. Op een bepaalde manier is hij ook ondankbaar. Zijn ouders wouden en konden hem heel wat materiële dingen geven en steunden hem in het halen van een hoger diploma. Dat was niet genoeg voor Mr. Supertramp, het was zelfs téveel. Hij heeft dat geld niet nodig, hij heeft die auto niet nodig, hij heeft enkel een boekje nodig over welke planten hij nu kan eten en welke niet. Ik kan hem ergens wel begrijpen hoor, maar een rebellie in je eentje kan je niet winnen en keert uiteindelijk toch tegen je.

Geluk zit zeker in kleine zaken die je met geliefden (vrienden, familie,...) kan delen. Toch vraag ik me af, was hij echt gelukkig toen hij stierf? Volgens mij toch niet. Van een vergiftiging word je niet bepaald gelukkig, gok ik. En had hij geen spijt dat hij nooit meer iets had laten horen aan zijn familie? Vast wel. Ok, zijn ouders hadden de laatste tijd veel ruzie en dat soort dingen maar het zijn ook maar mensen die proberen hun leven te leven. En ja, zij doen het volgens de regeltjes van de maatschappij die ons oplegt om te werken en te presteren. Is het verkeerd om daar als mens in mee te gaan? Ik denk het niet, want aan het einde van de film weten we hoe het met de andere optie afloopt. Het toppunt is dat McCandless goed weet hoe de wereld in elkaar zit, maar hij wil er niet aan meedoen. Dat is dan ook zijn goed recht, maar wat heeft het hem nu eigenlijk écht opgeleverd?

Al bij al vond ik het een boeiende zit, een film als deze doet me altijd wel even stilstaan bij de echte zin van het leven en bij de verderfelijkheid van de maatschappij. Voor mij staken de scènes met de oude veteraan Ron Franz erbovenuit. Erg oprecht en geen vals gemaakt sentiment, knap! Uiteindelijk ben ik niet voor of tegen Alex zijn beslissingen. Het vergt zeker ballen om alles achter te laten, maar langs de andere kant bleef ik onverschillig gewoon op basis van de manier dat hij zijn familie had achtergelaten. Zijn dood deed me dan ook weinig, hoewel hij in het algemeen een vriendelijke kerel leek te zijn. Bij het einde van de film wou ik graag nog meer zien. Met de muziek en sfeer van deze film had ik gerust nog een uurtje kunnen doorkijken.

The core of man's spirit comes from new experiences.

Zelf ben ik iemand die geen zier geeft om materialisme. Want wat voegen die televisie van 5 centimter groter, een design shirt van die bekende ontwerper of die robot stofzuiger nu eigenlijk aan iemand zijn leven toe? Mijn standpunt in dezen valt echter volledig weg t.o.v. de manier waarop Christopher McCandless in het leven staat, die al zijn spaargeld aan een goed doel schenkt en besluit om de wildernis in te trekken.

Als kijker wordt je vervolgens meegenomen op zijn reis wat zowel te omschrijven valt als food for the soul, inspirerend, intrigerend als wel gelijktijdig saai, langdradig en eentonig. Het is net als het zien van iemand zijn vakantie foto's: in het begin is er nog veel interesse maar op een gegeven moment zakt de aandacht weg omdat je er zelf niet bij geweest bent. Je staat er als het ware te ver van af. Laat film nu net het medium zijn wat je mee kan voeren in een andere wereld, maar niet bij iedere film werkt dit altijd even goed. Ik vind Into the Wild dan ook enigszins te overrated. Ja, de film biedt inspiratie voor de vrije zielen onder ons die niet bang zijn om het onbekende tegemoet te gaan. Mensen die alles achter zich laten zonder een duidelijk plan en wel zien waar ze terecht komen, dit alles begeleid onder prachtige filmmuziek. Maar hier kun je natuurlijk ook gewoon de soundtrack voor aanzetten.

Ondanks dat Into the wild een aantal prachtige beelden en dialogen voortbrengt die je nog lang bij zullen blijven is het tegelijkertijd ook een zit die erg lang duurt, weinig afwisseling biedt en mij in ieder geval aan het einde toch een beetje verveeld achterliet. Ik vond de film zeker aardig, maar ook niet meer dan dat.

3,0*

Helaas geen film die me overtuigt, zowel filmisch (te lang, te saai, te leeg, te oppervlakkig, teveel beelden uit national geographic, te geforceerd, te simplistisch) als inhoudelijk. Vooral op inhoudelijk vlak schort het, ik zag een film over een wat oude puber die heel naïef van huis wegloopt, maar niet voordat hij het geld van zijn ouders weggeeft.

Het lijkt me een jongen die amper iets van de wereld heeft gezien, zijn idee is dat de wildernis bij de achtertuin begint en dat je je van de maatschappij afzet door te weigeren om iets op je schoot geworpen te krijgen. De wereld eindigt bij de buitengrenzen van de VS, meeliften met anderen over de snelweg en slapen in een bed die niet op je kamer staat zijn kennelijk kenmerken van wat hij de wildernis noemt. Survival is voor zijn begrippen het bakken van hamburgers bij McDonalds, daar in de keuken achter de balie voelt hij zich heerlijk afgezonderd van maatschappij en kapitalisme (gelukkig wordt hij in de keuken getoond en niet achter de kassa!!) en kan hij geld verdienen om zo afgezonderd van de maatschappij te leven in het wild. Prachtige scene overigens, waarbij Sean Penn nog even duidelijk maakt hoe verwilderd de jongen inmiddels wel niet is: hij draagt geen sokken!! Het summum van verwildering. Ook andere typische natuurelementen komen voorbij, zoals bijvoorbeeld werken bij een industrieel landbouwbedrijf.

Mooi ook hoe hij in de stad (dat is een ander deel van de wildernis) in een opvanghuis voor daklozen gaat slapen en daarmee een slaapplaats afpakt van een échte dakloze die die nacht buiten zal moeten doorbrengen. Ander hoogtepunt is wanneer hij officieel zijn naam verandert in Superzwerver, voor wie het nog niet duidelijk was is nu geen twijfel meer mogelijk: hij is een superzwerver. Wel handig zo'n status (die van held op sokken was hij immers bij de McDonalds kwijtgeraakt) en je weet maar nooit wanneer het in het wild van pas kan komen. Voor mij de bevestiging dat we hier met iemand met de mentaliteit van een puber te maken hebben.

Tsja, ik versta wat anders onder afzetten van de maatschappij en ook onder leven in de wildernis. Wat de wildernis echt is weet hij niet eens, hij heeft veel boeken gelezen maar niet het boek over natuurlijke selectie van Darwin. Zodra hij één voet zet in de echte wilde natuur is het bij de eerste confrontatie met een plantje snel gedaan. Ik zag alleen een weggelopen puber met typisch pubergedrag, zoals het afzetten tegen zijn ouders.

Nee, helaas, dit was niet inspirerend voor mij. Veel te simplistisch en oppervlakkig, met een matige regie die af en toe wat woorden op het verhaal loslaat zoals "geluk" en "liefde". Dat moet dan diepgang voorstellen vermoed ik. Het deed me denken aan films als The Secret Life of Walter Mitty (2013) en The Pursuit of Happyness (2006) waar ook een simplistisch beeld van "geluk" de boventoon voert. Dieptepunt was voor mij het moment dat een wildvreemde hem wil adopteren. Vals sentiment.

Op momenten slaagt de film nog wel, vandaar nog een 1,5*, maar die momenten zijn voor 2,5 uur veel te schaars.

Deze film heeft mij erg geraakt. De muziek van Eddie Vedder vind ik prachtig en bijpassend. Ik luisterde er al jaren naar voor ik de film had gezien. Die heb ik onlangs voor het eerst gezien. Ik kan mij erg vinden in Christopher's idee van terugkeren naar de natuur, naar de basis, je losmaken van het materialisme, en ik houd erg van roadmovies. Zo fijn, dat trekken van plek naar plek en nieuwe werelden ontdekken, nieuwe mensen ontmoeten. Ik reisde met Christopher mee en ik vond het een groot avontuur. Hoe langer het duurde, hoe meer ik erin kwam. Het liet mij met een brok in mijn keel achter. Zo mooi, zo verdrietig. Ik vind het acteerwerk erg goed. Doordat de film niet helemaal chronologisch is, raakte ik soms wel een beetje in de war. Het boek heb ik overigens niet gelezen, en ik wist niet van begin af aan dat het gebaseerd is op waargebeurde feiten. Heftig en indrukwekkend. 4,5*

Into the Wild is een interessante film van Sean Penn waarin we de Romantische thematiek van Weltschmerz en Authenticiteit-zoeking uitgewerkt zien in de vorm van een naïeve puberjongen uit een elitaire Amerikaanse familie die in 'het wild' wil gaan leven. Ik moest bij het kijken regelmatig denken aan de Piramide van Maslow: alleen iemand die alles op een presenteerblaadje krijgt aangeboden krijgt zoveel secundaire behoeftes om zich af te zetten en om authentiek en 'vrij' te leven. Zoals eerder al is opgemerkt heeft Christopher's visie op 'in het wild' leven op veel punten vrij weinig te maken met wildernis (hamburgerbakken bij de McDonalds en slapen bij het Leger des Heils bijvoorbeeld). Hij vind het immoreel om alles aangereikt te krijgen in een beklemmende maatschappij, maar niet om gebruik te maken van voorzieningen die voor echte armen bedoeld zijn en om dieren op zijn pad het leven te ontnemen, terwijl dat in zijn geprivilegieerde positie helemaal niet nodig was.

De film was in bepaalde opzichten wel herkenbaar was (zowel van mijzelf in de zoektocht naar authenticiteit als van leeftijdsgenoten die zich op een bepaalde manier beklemd voelen en een reisdrang hebben). Uiteindelijk werd voor mij toch wel duidelijk dat Christopher slachtoffer wordt van zijn eigen naïeve en wereldvreemde kijk op dingen en dezelfde tegenstrijdigheden waar de 19e eeuwse Romantici tegenaan liepen op hun zoektochten naar authenticiteit. Uiteindelijk moet hij dit met zijn leven bekopen.

De timing van Canvas om deze film 50 jaar na Woodstock, welk evenement op dit moment volop aandacht krigt, nog eens uit te zenden lijkt geen toeval: de protagonist is een soort neohippie die net als de vroegere hippies vooral lijkt te worden gedreven door rebellie (tegen de materialistische ouders en maatschappij) en het verlangen naar vrijheid (van burgerlijke moraal en verplichtingen) en authenticiteit (‘jezelf zijn’), wellicht met een romantisch verlangen om een te worden met God of de natuur. Bij de hippies begon het met vrije liefde en drugs maar daar doet onze ogenschijnlijk aseksuele held niet aan: hij is op een zuiver spirituele zoektocht naar zijn ware zelf en leidt daartoe in hoge mate een religieuze, ascetische levenswijze waarin hij zich van alles ontzegt. Maar hij geeft wel alles wat hij heeft aan anderen waardoor die anderen in hem een soort Jezus zien. Maar anders dan de hippies doet hij het allemaal alleen – dat weerspiegelt het individualisme van onze tijd waarin zelfs hij niet aan lijkt te kunnen ontkomen – en die eenzaamheid maakt zijn einde extra tragisch.

Het is een mooie film, vooral ook door de vele poëtische bespiegelingen en wijsheden, maar hij is ook langdradig want veel spanning of dramatische ontwikkeling is er niet en met name het middendeel van de film kent weinig poëzie of filosofie waardoor ik niet hoger kom dan vier sterren.

Je moet ervan houden...

Dat doe ik wel, maar ik snap de keuzes die Alex maakt absoluut niet.

Kiest hij nu echt voor absolute eenzaamheid ?

Waar geniet hij dan wél van ?

Hij heeft geen liefde voor zijn ouders, weinig liefde voor zijn zus (niks meer laten weten is erg egoïstisch) geen liefde voor de veteraan die hem wilde adopteren als zijn kleinkind, geen liefde voor Jan & Rainey (hij verlaat hen toch weer telkens) en met een meisje neuken doet hij ook al niet vanwege de politiek incorrecte leeftijd (ze was 16)

Ik deed het toen ik 21 was met een net 15 jarige maarja...

(EDIT moderator: signature verwijderd)

Steeds beter.

In het begin had ik wel mijn twijfels, het leek me wel weer een beetje een film die je goed moet vinden. De brave en vrolijke soundtrack vond ik ook echt helemaal niet passen, en daarvoor versterkte dat gevoel eigenlijk alleen maar.

Hirsch zijn personage is niet mijn favoriete soort. Zijn beweegredenen komen er regelmatig een beetje geforceerd aan en alleen om de "boodschap" van het verhaal wat te versterken. Alhoewel de echte boodschap uiteindelijk anders ligt, is het toch wel opvallend.

Voor de rest kijkt het trage tempo wel behoorlijk goed weg op een vreemde manier. Penn zorgt er gelukkig voor dat het niet ellendig lang aanvoelt maar best vlot verloopt, desondanks ligt het tempo wel traag dus daarmee kan het voor sommige kijkers een beetje saai zijn.

Natuuropnamen zijn soms grandioos. Knappe bewegingen ook soms van de camera, en het voelt soms aan alsof je er zelf daadwerkelijk staat. Qua avontuur is het allemaal niet al te opwindend, maar door de realistische toon is het beter kijkbaar.

Hier en daar gebruikt Penn wat trucjes. Echter past het niet altijd bij de film, maar het maakt voor de rest niet veel uit. Het is uiteindelijk een film die lang duurt maar erg goed wegkijkt. Het laatste kwartier heeft ook opeens een sterke soundtrack (dat zachte gebons was machtig) en is het toch wel weer een onvoorspelbaar verhaaltje daardoor.

Het had niet langer mogen duren, maar het is een best behoorlijke film met een dosis goede drama en redelijk avontuur. Misschien een beetje overgewaardeerd, maar het blijft best goed.

Wat een traag begin. Ik dacht dat ik begonnen was aan een moderne Disneyfilm met wanna be filosofisch geneuzel en een dikke laag moraliseren.

Maar ik moet zeggen: het sloeg om naarmate de film vorderde. Het werd boeiender de reis van Chris te volgen. Zijn drijfveren beter te begrijpen. Ik kreeg zelfs een vorm van affectieve gevoelens naar hem toe. Perfect gecast ook, zijn rol.

Vond het ook interessant dat het verhaal niet chronologisch verteld werd. Gaf een meerwaarde aan de film en zorgde voor een spanningsveld.

Sommige van zijn ontmoetingen waren erg intens, hartverwarmend of aangrijpend. Heb vaak een traan gelaten tijdens de film. Er zat een vorm van diepe 'menselijkheid' in de film die ik nog niet zo vaak gezien heb in een film. Had een 'Boyhood' ook, bijvoorbeeld.

Sommigen noemen dit een feelgoodmovie, ik niet. Integendeel. Het is eerder tragisch, en zet aan tot nadenken.

Blij dat ik heb doorgezet, want het eerste uur had ik hem een paar keer willen stopzetten.

En dan kwam dat einde.

Ben er toch even niet goed van, van de film. Jammer van het begin, ik kwam er moeilijk in, maar werd uiteindelijk helemaal meegetrokken. Meegesleept. Aanrader.

Wat valt er te doorzien aan het idealiseren van Sean Penn als het de bedoeling van de regisseur is dat het hoofdpersonage een idealist is? Juist het gene wat je omschrijft probeert de regisseur neer te zetten en doet hij daarmee dus perfect. Of je het type drama leuk vind is ten tweede natuurlijk..

Ben het overigens met je eens dat de film te langdradig wordt in het middelste gedeelte. Hierdoor geen 5 punten gegeven.

On topic

Vind de film een mooie weerspiegeling van de huidige maatschappij, waarbij iedereen zijn eigen idealen nastreeft (en wilt laten zien bijv. fb, insta, etc.) en dan ook op den duur tegen de keerzijde van dat ideaal aanloopt. Het geeft weer dat er geen perfect leven, gedachten, religie of denkwijze is. Zoals in zoveel dingen gaat het om de balans!

Uitermate boeiende en intrigerende film over het volgen van een passie en/of gevoel, en het zoeken naar de essentie van het leven die bij ieder anders zal zijn. Overigens naar het al even boeiende boek van Jon Krakauer.

Een treffende beeld van een verstikkende maatschappij wordt neergezet. Een uitgestippeld pad van wat te behalen, hoe te voldoen, aan te passen tot het beeld van...en nooit of te nimmer te voldoen of goedkeuring van vader te krijgen. Meer dan begrijpelijk vind ik de botsing met niet alleen de ouders maar met zoveel mensen die 'een leugen' leven en niet in zien met welke materialistische leegte ze in werkelijkheid te doen hebben, of keurslijf willen voldoen. Chris valt van meet af aan buiten dat kader en weigert zich aan te passen, dit tot iedere ergernis van zijn ouders. Net als de weigering van een nieuwe auto. Waarom moet ik een nieuwe hebben? Ik ben tevreden met deze. Met alle vuile was die langzaam naar buiten komt wordt het beeld van een onuitstaanbare vader naar voren gebracht, overigens erg goed neergezet door William Hurt.

Op filosofische en bijna poëtische wijze wordt in het begin de tocht van Alexander gebracht. Een sfeervolle balans tussen natuurschoon, een voor mij begrijpbare motivatie, een pakkend personage en een ronduit geweldige soundtrack van Eddie Vedder. Ingrediënten die leiden tot een een aantal prachtige scenes zoals het gesprek met de hippie Rainey op het strand, maar vooral de aangrijpende en eenzame Ron Franz. Grappig zijn het Zweeds stel en een onder andere de prachtige locatie Salvation Mountain die hij bezoekt met Tracy. Langzaam is daar de opbouw naar problemen, frustratie en honger, tevens is een korte terugkeer naar de stad een ontluistering. Apart eigenlijk dat een zwerver in de stad een beeld van armoede is, toch een zwerver als Alex/Chris buiten is toch eerder een avonturier. De essentie van de film draait wat mij betreft om het volgen van een passie, het willen ontsnappen aan het keurslijf en de domme consumentenmaatschappij, kracht bij gezet door het beeld van Alex/Chris die van minimale middelen wil leven en met de tranen in de ogen de kudde elanden gade slaat. Hij is niet van zijn wens af te brengen ook niet door een liefdesverklaring of de smeekbede van een oude man, ooit kwam me dit als egoïstisch over, nu besef ik dat een vrije geest als Alex/Chris opnieuw aan de ketting zou liggen met plichtplegingen en weer niet zijn droom zou kunnen vervolgen. Aangrijpend al die mensen die hij tegengekomen is, die vervolgens met weemoed aan hem denken, net als vader die eindelijk breekt. Andermaal prachtig van Hurt hoewel het maar een heel kort moment is.

Into the wild is wat mij betreft een betoverende drama met veel filosofische elementen. De ware doodsoorzaak blijft een discussiepunt. Zowel het boek als de film houden het dus op een vergiftiging terwijl daar tijdens de autopsie geen bewijs voor werd gevonden op het nog maar 30 kilo wegende lichaam. Krakauer's laatste lezing zou zijn dat het om zaden zou gaan die tot verlamming en krachtverlies zouden leiden. Eventuele klachten die ik hier boven lees over een geïdealiseerd en geromantiseerd beeld zijn simpel tegen te spreken met de redenatie dat de hele familie MacCandless aan de film heeft mee gewerkt. Zo verschijnt Candice zelf nog in de film en heeft en boek geschreven. Heel ver naast de waarheid zal deze film, nog het boek van Krakauer, niet liggen, en al wat wel verandert is zal gebeurt zijn met fiat van de familie. Mocht er niets van kloppen dan zal een familie daar nooit mee akkoord gaan lijkt me. Hurt is geweldig als de stijve vader, een erg jonge en overtuigende Stewart, Holbrook fantastisch als de oude man en Hirsch natuurlijk zelf die met deze film destijds toch afrekende met een beeld dat ik van hem had door de film The girl next door.

Into the wild betoverd, boeit, beklijft en doet soms de adem in houden...en soms denk ik ook wel eens, hadden we allemaal maar ons eigen hutje op de hei met een groenteveldje en de nodige dingen en gewoontes te voorzien in ons zelf. Heel misschien was de wereld dan toch een stukje beter af...

“Happiness only real when shared.”

Dit was een prachtige zit. Deze film staat al heel erg lang op mijn kijklijstje, en heeft ooit mijn aandacht getrokken door waanzinnig hoge gemiddelde in het algemeen, en alle lof wat ik over deze film hoorde in mijn omgeving. Voor de huidig lopende challenge op het forum was dit ook een geschikte film om op te zetten en ik heb daar eigenlijk geen enkel moment spijt van gehad. De film is boeiend genoeg, leuk en ontroerend, en ook deze film laat zien dat je met prachtige beelden en een prachtig script en verhaal echt een topper op de wereld kan brengen.

Deze film verteld ons als kijker prachtige levenswijsheden, die eigenlijk niet zo moeilijk zijn maar, met de huidige maatschappij is dat wel steeds moeilijker; geniet en beleef wat deze wereldbol je te bieden heeft. En dat is iets wat ik altijd zelf ook in gedachten heb, en ook wel van plan ben voor een heel groot deel te doen, leer jezelf kennen in de natuur, daag je zelf uit met het ultieme wat de natuur je gegeven heeft, en zie de mooiste locaties. De film is een hele reis, daar moet je wel even voor gaan zitten want gezien zijn tijdsduur ben je ook niet zomaar op je eindbestemming, wel wetende dat dit een prachtige biografie is, en een mooi eerbetoon aan de persoon ‘Christopher McCandless’ die op eenzame en vreselijke manier is gestorven.

De rol van ‘Christopher’ (of misschien beter ‘Alex Supertramp’ zoals hij zichzelf vernoemde) werd fantastisch neergezet door ‘Emile Hirsch’. Geziene het biografische aspect komen we daardoor ook niet véél meer personen tegen, althans niet die een supergrote rol hebben in deze film. In de hele reis leert ‘Christopher’ natuurlijk veel verschillende personen kennen, om onder andere wat werk te verrichten of om tijdelijk in te trekken om mee te reizen naar zijn uiteindelijke einddoel. Deze rollen zijn o.a. gevuld door ‘Vince Vaughn’ die een leuke rol neerzet, alleen was deze dus van erg kortere duur. En zo kwamen we wel meer mensen tegen, zoals het Deense stel aan het water, die erg gemakkelijk waren en zich ook blootgaven tegenover hem, en ook ‘Ron Franz’ die door ‘Hal Holbrook’ is gespeeld (ook deze beste man is vorig jaar overleden). Ik denk dat het laatste wel één van de mooiere mede-personages is die ik in deze film zag. Hiermee leerde ik toch prachtige levenslessen, waardoor eenzaamheid toch door een ander perspectief mag worden gezien.

De film geeft ons prachtige beelden van de Amerikaanse natuur, die erg veelzijdig is. We beginnen bijvoorbeeld in de kou van Alaska. Dit was echter al op zijn eind locatie dus de film moet toch vanaf het begin punt beginnen, hierna zien we verschillende landschappen, met bosrijke gebieden, water en woestijnen, de zee, en voornamelijk héél veel berggebieden. Dat de natuur van Amerika prachtig is wordt nog hier nog maar eens bewezen, ondanks de smerigheid die de Amerikaanse bevolking en steden kennen.

De film brengt ons daarnaast ook een hoop verdriet, ergernis en egoïsme mee maar, het laat ook de mooie kant van het leven zien; zoals waardering en de liefde. Het is duidelijk waarom ‘Christopher’ voor zichzelf koos en er op uit trok. Hij was niettemin nog erg jong en vitaal, waar het toch het mooiste is om het leven te leren kunnen op zijn ultiem, zoals wij als mens bedoeld zijn en hoe wij oorspronkelijk hoorde te leven. Het zoeken naar onderdak, het creëren van je eigen voedsolvoorziening en rondtrekken. Onze maatschappij is hedendaags daarin best verneukt, voornamelijk door veel massa industrie. Ook laat de film een bepaalde dankbaarheid zien, wat je toch zal hebben als andere mensen je helpen in je moeilijke situatie, met o.a. voedsel en onderdak. Dat werd dan weer mooi geschetst met egoïsme waar ‘Christopher’ toch vaak eenzaamheid uitstraalde, en zelfs nog een keer in elkaar werd gemept omdat hij in een trein mee lift.

Het verhaal eindigt helaas erg tragisch, met een stomme fout door een verkeerde plant te eten, hierdoor werd hij vergiftigt en kon hij nog moeilijk eten, althans zijn lichaam was zo energieloos dat hij nog nauwelijks kon opstaan. ‘Chris McCandless’ werd slechts 24 jaar oud, dat is mijn huidige leeftijd.

De ‘score’ is overigens ook iets wat mij toch weer een puntje extra laat geven. Naast dat de film echt prachtig is met waanzinnige natuurbeelden, en al het bovengenoemde, is de muziek van ‘Eddie Vedder’ prachtig, en maakt deze film helemaal af. Onder andere de nummers ‘Society’ en ‘Guaranteed’,

“On bended knee is no way to be free”.

‘Into the Wild’ is een prachtige film die ons allemaal wat wil leren, je mag er naar luisteren maar dit hoeft niet, bij mij kwam hij in ieder geval aardig goed en vooral hard binnen, en ik ben bereid deze film in de toekomst nog vaak op te zetten, als het mag. De prachtige bus is inderdaad ook laatst weggetakeld, die is nu te beschouwen in een museum in Alaska. Waanzinnige film.

Het ijzersterke verhaal van Jon Krakauer over het leven van Christopher McCandless, en ijzersterk verfilmd door Sean Penn. Met een heleboel A-lijsters in kleine bijrolletjes, weinig dialoog en heel veel vrijwel ongerepte natuur in de weidse staten van de VS. Een dromerige soundtrack met de stem van Eddie Vedder om het helemaal af te maken.

Zo had het tenminste kunnen zijn, maar het is wel een beetje een langdradige film geworden. Bruikbaar voor als je in een stemming bent waarin je je irriteert aan de grenzeloze onbeschaamdheid van het kapitalisme en erover droomt dat achter je te laten - met de scene waarin Alex Supertramp zijn overgebleven geld in de fik steekt als subtiele waarschuwing. Als signaal even subtiel als de bus waarin hij uiteindelijk terecht komt - hoe ongerept is de natuur als daar een complete bus staat. Wellicht is dat de boodschap die de film onbedoeld brengt: er is geen ontsnappen meer aan de beschaving, het beste wat er nog te bereiken valt is aan de zelfkant daarvan te leven.

Ondertussen is de beschaving alweer 40 jaar voortgekabbeld, is de bus verwijderd omdat daar teveel clueless toeristen op af kwamen die dan weer met veel moeite gered of geborgen moesten worden, en is er nog steeds niet echt duidelijk wat er nou eigenlijk precies met McCandless gebeurd is. Ook dat geeft wel een kleine reality check - waarmee de film uiteindelijk ook wel ietwat gedateerd is, want het hele verhaal komt er toch niet echt uit zo. Tijd voor een kleine update en wat extra titeltjes.