Into the Wild (2007)

Waar ik moeite mee had, was de overgang van de flashbacks naar de 'huidige' situatie van Christopher. Het werd zo een beetje verwarrend.

Doch ondanks een emotionele tribute, zeker als je zo een beetje weet hebt van z'n achtergrond en hoe hij aan zijn "einde" komt

Ergens begrijp ik hem wel (dat de mensen te fel gefixeerd zijn om het hebben van, dat de mens gepusht wordt om een soort van rol te spelen, dat van ieder van ons bepaalde verwachtingen dienen in te lossen), maar tegelijkertijd voelde ik ook een soort van afschuw (zoals hier boven al eerder vermeld), doordat hij bv. zijn zus (waar hij toch een goede band mee had, vermoed ik) en z'n ouders geen enkel teken van leven gaf.

Ik ben me er van bewust dat deze film gebaseerd is op waargebeurde feiten, maar toch vind ik dat de manier waarop Christopher aan zijn einde komt, vrij ironisch is. Ik bezie het als een soort van 'in your face'.

Christopher zijn droom was om te leven zonder verplichtingen, zonder afhankelijk te zijn van het materialistische. Het feit dat hij sterft door uithongering/vergiftiging, bezie ik (om het simplistisch voor te spellen) dat hij niet kan/mag overleven in de wildernis, dat de maatschappij zo geëvolueerd is, tot het afhankelijk zijn van de maatschappij. Ik zeg niet dat het zo is, maar zo zie ik het. Deze film heeft dan bij mij ook nog even nagezinderd.

Boeiende prent over een rit op een emotionele rollercoaster.

Het verhaal van deze film, een echt gebeurt verhaal nog wel, is een soort algemeen voorbeeld van hoe het zou zijn om de maatschappij te ontvluchten. Een fantasie voor velen, niet voor Chris, die het in extreme mate ook deed.

Wat de film vervolgens laat zien is een in hoofdstukken verdeelde innerlijke gewaarwordingsreis van een zoektocht naar wat het leven eigelijk is. Het is een zoektocht naar de ware dingen van het leven, de dingen die het waard maken om te leven en de reden achter het leven. Dat is ook waar de film zo mooi mee eindigde namelijk de gewaarwording van de reden van het leven was voor hem het samen zijn met zijn naasten, zijn familie en uberhaupt de mensen overal om hem heen.

Deze film exelleert in wijsheid, dr zijn weinig films die hier bij in de buurt kunnen komen voor zover ik ken, alleen misschien Shawshank Redemption met zijn ' it comes down to either get busy living or get busy dying '.

Wat deze film ook heel erg mee heeft is de geniale soundtrack. Het nummer Society van Eddie Vedder is een fantastisch nummer wat de hele film opsomt qua tekst en toon. Het hele album is speciaal voor de film geschreven en past er perfect bij. Geeft de film een enorme extra lading emotie mee.

Voor mij is deze film perfect, ik geef niet vaak 5 sterren, maar het verhaal, de muziek, de karakters, het acteerwerk, het begrip van de wijsheid is wat deze film doet schijnen.

Een van mijn favoriete films, die ik minimaal eens per 2 jaar toch weer uit de kast haal om nog maar eens te bekijken.

Misschien leuk voor de mensen die meer informatie willen hebben over het leven van Chris McCandless om de documentaire "The Call of the Wild" ook eens te bekijken. Geen idee of deze hier al eerder getipt is overigens.

Tja..

Ik ben niet zo overtuigd als iedereen hier. Dat de film prachtige muziek en ook bijzonder interessante personages herbergt kan ik niet ontkennen. Ook is het verhaal natuurlijk erg interessant. Toch is het allemaal veel te langdradig naar mijn idee. Hirsch zet zijn rol ook best aardig neer. Al steelt Hal Holbrook de show. Aandoenlijk oude man is zeg. Zag hem pas ook in de serie Sons of Anarchy waar ie me ook al opviel.

Verder vond ik de film wat rommelig schommelen tussen de verschillende flashbacks en het heden. Dit had wat beter gekund en naar mijn idee gemoeten.

3*

Wat is dit toch een prachtige film. Op het eind vond ik dat de sterren omhoog moesten schieten, zonder dat laatste hoofdstuk in de film had de film maar 3,5* gekregen. De personages zijn interessant met als uitschieter toch die oude man. Wat ik ook mooi aan de film vond, was dat de ouders de gehele film in de kwaad daglicht werden gezet. Dit werd ineenkeer omgedraaid door die ontzettend goede shot van de vader van Chris op het eind van de film.

Prachtig verhaal. Prachtige beelden. Prachtige film.

Nu twee keer bekenen, met een jaar of twee ertussen.

Eddie Vedder helpt zeker mee aan de 4 sterren... geweldige muziek!

Goed gefilmd (beeldend) en verfilmd (inhoudelijk). Geen commentaar verder.... dit is zo'n film die blijft kleven...en resorneert, nog lange uren, dagen, weken, jaren.

Dit is de enige film ooit waarvoor ik speciaal de soundtrack heb gekocht. Ik hou al enorm van reizen en het gevoel dat je daarbij krijgt. Toen ik deze film voor het eerst aan het kijken was had ik daar nog niet zoveel gevoelens bij. Die kwamen naderhand pas omdat de film dagen door mijn hoofd bleef spoken. Alles achter je laten en de weide wereld in trekken.Daar fantaseert iedereen toch weleens over? Dat de gedachte romantischer is dan de werkelijkheid wordt ook niet verbloemd. Vind het allemaal wel realistisch. Heb ook zowat iedereen deze film aangeraden om te gaan kijken in mijn omgeving en de reacties waren heel verschillend.Ik kan mensen die deze film afkraken niet begrijpen. Kan daar oprecht boos op worden! Maar als we allemaal dezelfde mening zouden hebben zouden sites zoals deze niet kunnen bestaan. En vind hoewel soms frustrerend ook wel grappig om te lezen dat sommige personen een volledig andere mening hebben.

Dus ga vooral door beste mede-filmliefhebbers!!

Fenomenaal.

Net weer gekeken en wat ben ik toch onder de indruk. Ik betwijfel of deze ooit uit mijn top 10 zal verdwijnen.

We krijgen het levensverhaal te zien van ''Alexander Supertramp''. Het geheel werkte gewoon de film deed wat hij moest doen alleen op een fenomenale manier. Deze film geeft mij het absolute gevoel van vrijheid en als ik hem daar zo zie lopen ben ik eigenlijk toch wel jaloers. Het liefst zou ik meteen mijn spullen pakken en er op uit trekken, maar helaas zit dit allemaal een stuk complexer.

Het acteerwerk is fenomenaal te noemen. Hirsch speelt prachtig en mede door zijn toedoen wordt deze film naar een nieuw niveau getild.

Het einde is prachtig verfilmd. De flashbacks doen genoeg om je te laten huilen en hierdoor komt het einde ook een stuk overweldigender binnen. Wat ik de eerste keer niet begreep was dat hij door zijn moeilijke thuissituatie het lastig vond om liefde te accepteren van de vele mensen die hem dat wilde geven. Het einde waar hij dan beseft hoe veel de mensen van hem hielden is prachtig

Stiekem ook wel erg genoten van de soundtrack society.
5*

Mooie film, maar op een of andere manier heeft het me, afgezien van de af en toe prachtige (natuur)beelden, nergens écht kunnen raken of ontroeren.

Ik vind het ook lastig om er iets zinnigs over te schrijven, want hij is zo LANG. Tegen het einde ben je alweer vergeten wat er een uur eerder gebeurd is.

De chronologie was aan de ene kant leuk gedaan, aan de andere kant had ik het wel iets simpeler uitgewerkt willen zien. Vond de structuur niet zo heel veel toevoegen.

Ook vond ik de hele thuissituatie en het motief van Chris om te worden zoals hij was niet geloofwaardig genoeg. Hij zal het vast moeilijk gehad hebben, en beschadigd zijn, maar heel die flarden van vroeger, en de situatie met zijn ouders, ik voelde het gewoon niet.

Daarnaast vond ik die voice-over van zijn zus regelmatig tergend pretentieus en irritant.

Verder weinig op aan te merken, erg ambitieuze film, prachtige beelden, maar het leek in zijn geliktheid af en toe wel een jeans-reclamespotje. Of dat erg is weet ik eigenlijk niet, het was fijn om naar te kijken (zeker ook door de appetijtelijke hoofdrolspeler).

Een kleine 4 sterren.

De eerste 5 sterren van mij op deze site gaan naar de prachtige film Into the Wild.

Ik bekeek deze film nadat ik de prachtige soundtrack van Eddie Vedder had gehoord. De muziek past precies bij de film.

Vrolijkheid en somberheid, het komt allemaal aan bod in Into the Wild. Dat, met de mooie muziek, het goede acteerwerk en het ijzersterke verhaal maken dit tot een fantastische film.

Prachtige film waarin een net afgestudeerde jongen besluit om al zijn bezittingen en identiteit achter te laten en de huidige maatschappij te ontvluchten. Een bijzonder verhaal over een bijzonder persoon over een bijzondere reis vol bijzondere ontmoetingen. Ook levert de reis veel mooie natuuropnames op die begeleid worden door de wonderschone muziek van Eddie Veder. Naar het einde toe wel wat langdradig. Emile Hirsch is overtuigend in de hoofdrol. Ruim 4.0 sterren.

Ondanks dat hij op zijn avontuur weinig tot geen onaardige mensen tegen komt, wat ik me nauwelijks kan voorstellen, geef ik toch een 4 voor het gevoel wat ik bij de film kreeg. Dat gevoel ging alle kanten op en was een prima ervaring.

Ik hoorde pas gister van de film, dus ben na de film even gaan snuffelen op zijn > site

I want to take a walk to Salvation Mountain. Wanno go?

Een verhaal over een jongen die heel veel af te breken heeft vooraleer überhaupt in zichzelf weer te kunnen opbouwen. Alle leugens en conventies die erin gebracht zijn, zijn niet de zijne en horen niet bij hem.
De inhoud van de film vind ik erg waardevol en wordt goed vormgegeven, vooral in opbouw en toch ook in uitbeelding, zij het dat dat vrij eenvoudig gehouden is, m.i. zo 'gewoon' en dus herkenbaar mogelijk tbv mogelijkheid van inleving. Het is echt een diepgaand psychologisch en sociologisch portret geworden.
Het acteren overtuigde mij, de voice-over van de zus vond ik veel toevoegen en de muziek is ook fantastisch. Een goede en indringende film, erg geschikt voor contemplatie. De combinatie van opgeroepen antipathie zowel als empathie, die ik voelde voor de hoofdpersoon, vind ik awesome tot stand gebracht.

Eerst dacht ik: waar komt die zelfvernietigingsdrang bij die jongen toch vandaan? Daar krijg je pas na een uur enigszins antwoord op Dat maakt deze film zo sterk. Het eerste stuk denk je: wat een zak is hij toch (tegen zijn ouders bv). Het tweede stuk draait dat helemaal om als je verneemt welke afbrekende jeugd hij gehad heeft.

Ik zal mededelen wat ik nog meer in het begin dacht:
Een jongen die 'society' afkeurt en verlangt naar de 'wilde natuur'. Dit komt (naar ik ervaren heb) toch vaak uit de mond van jongeren die thuis altijd nog een gespreid bedje hebben om weer in terug te kunnen vallen. Altijd zullen pa en ma hem/hen weer graag in de armen sluiten, een veilige uitgangspositie voor 'wilde' avonturen. Mensen die zoiets niet achter de hand hebben, maar toch voldoende middelen hebben vergaard om zelfstandig te kunnen voortbestaan, zullen over het algemeen anders in het leven staan en niet zo arrogant alles willen weggooien. Dat opstandige komt regelmatig voort uit een luxe positie. Een strak burgerlijk opgevoede jongen die (tijdelijk) een alternatief (hippie) leven opzoekt, het komt zóveel vaker voor dan men denkt.
Well, my friend, all is not well at the hippiefront
Dit is sowieso al een interessant psychologisch en maatschappelijk verschijnsel.

Nu denk ik daarbij:
Duidelijk waaraan hij wilde ontsnappen en wat hij wilde kwijtraken door extreme ervaringen te zoeken en echtheid oftewel waarheid. Dat hij zo los stond van het zoeken naar intieme en persoonlijke aandacht vond ik ook te begrijpen, gezien zijn (levenslange) ervaringen thuis. Het gebrek aan persoonlijke aandacht en liefde was er van jongs af aan ingestampt.
Is het een verwend kreng? Nee integendeel, hij is zwaar emotioneel verwaarloosd. Of ja, hij is wel erg verwend, op materieel gebied.
Verplichte kost voor alle ouders die constant ruzie maken in het bijzijn van en over de rug van hun kinderen (zelfs meer dan 20 jaar lang!!!) en uitsluitend met zichzelf bezig zijn en dan ook nog hun persoonlijke aandacht voor hun kinderen vervangen door dode materie, dat schaadt!

Into the Wild is een prachtfilm die gaat over het leven van Christoffer McCandless. daar waar zijn ouders de ' The American Dream ' leven, wil Christoffer niets weten van al dat materialisme en wil het liefst de wereld verkennen. Into the Wild neemt je mee door het wild met mooie beelden van de natuur en de avontuur van de jonge Christoffer. Het mooie aan Into the Wild is dat het niet zo' n standaard geromantiseerde Amerikaanse film is met een ' Happy End' , maar dat het een goed beeld geeft van een waargebeurd verhaal.
Vooral omdat het einde helemaal niet zo rooskleurig is al Christoffer zich heeft voorgesteld en het heel lastig overleven is in je eentje zonder geld of iets dergelijks.

Al met al een erg fraaie film, die waargebeurt is en weinig cliche's bevat.

*5,0

Wat een bevalling.. De natuurbeelden zijn wel mooi maar de hoofdpersoon spreekt me niet aan, ligt er veel te dik bovenop: de ohzo slimme jongen, de kritiek op de consumpiemaatschappij, het 'foute' streven naar succes, het breken met de materialistische ouders etc. Zijn er wel mooie gitaardeuntjes maar voor de zoveelste keer is too much. Uiteindelijk met moeite naar gekeken vanwege het gebrek aan subtiliteit en zelfspot en de pseudo-filosofische, geromantiseerde onderlaag.

Uitstekende film.

Hij wil inderdaad vertrekken maar kan de rivier onmogelijk oversteken.

Daarna begon de ellende zullen we maar zeggen.

Prachtige film. Heerlijk om op een rustige zondagavond te kijken, als het buiten koud is Mooi verhaal, prachtige beelden van de natuur en inderdaad een goede combinatie tussen een road-movie en drama. Heb het met veel plezier zitten kijken.

Penn's petto.

Dat Into the Wild een nogal lange zit in petto heeft voor de kijker, klopt helemaal. Het is een van de minpunten aan deze film, die zowel sterke als zwakke momenten kent. Een meesterwerk is het daarom niet geworden, maar het verhaal over een jongen die op zoek is naar zichzelf boeit absoluut. Met name de manier waarop hij zijn reis invult intrigeert. Niet alle karakters zijn even boeiend, maar er wordt uitstekend geacteerd en Penn weet moeiteloos de aandacht vast te houden. Met een nagenoeg onherkenbare Zach Galifianakis in een bijrolletje.

Zeer goed.

Geweldige film, mooie natuurbeelden en goed verhaal. Ik heb deze film al meer dan 5x gekeken en blijft geweldig. De soundtrack van Eddie Vedder, pearl jam, is helemaal geweldig.

Natuur op zijn allermooist. Ieder beeld is smaakvol gefilmd, het escapisme komt daardoor volledig tot zijn recht.

Ieder personage is een kunstwerkje, heeft mooi zijn eigen verhaaltje (met als hoogtepunt Hal Holbrook als Ron Franz). Eigenlijk werd de historie van de bijrollen wat dat betreft nog net verder uitgediept dan de hoofdrol. Chris/Alexander is in zijn reis zelf wel prachtig geportretteerd; niet perfect, idealistisch, slim, bindingsangstig. Prachtig gecast in de aantrekkelijke Emile Hirsch.

De film mist alleen een vleugje humor, of een zekere ontwikkeling. De film is zorgvuldig maar wint mij net niet helemaal voor zich om het einde volledig te ondergaan. De film is leuk, onderhoudend, mooi, maar blijft... Anekdotisch ofzo.

Vergeet ik bijna nog de passende soundtrack, erg goed.

3,5*

Prachtige film!

De structuur van vertellen draagt bij deze film enorm bij aan het geheel. Het blijft boeiend en intrigerend hierdoor, en voorkomt dat het saai en langdradig wordt en men de aandacht verliest. De aandacht blijft er op deze wijze bij en je blijft echt heel geboeid kijken. Klasse!

De film bevat prachtige omgevingen. Natuur in pure vorm, mooi weergegeven!

Het verhaal is ook echt intrigerend en wordt prachtig neergezet. De film geeft je zo'n bijzonder gevoel. Je gaat er echt zelf ook aan denken om te gaan backpacken. Alles wordt fantastisch uitgewerkt en neergezet. De cast doet z'n ding en alle personages zijn goed en boeiend.

De achterliggende gedachte blijft mij ook bezig houden. We zijn allemaal maar geketend in onze materialistische samenleving, waardoor we nooit echt leven. Het filosofische en spirituele hierin trekt mij enorm, en dit was ook de gehele film op de achtergrond voelbaar. Het zette mij persoonlijk echt aan het denken.

En betreffende het einde; Ook ik had een happy end verwacht eigenlijk. Maar ik vond dit rauwe einde eigenlijk wel heel fijn. Alle echte aparte helden gaan vroegtijdig dood, maar dat maakt hun statements nog beter. Dat het ondersteunt werd met feiten en het dus deels waargebeurd blijkt is ook zeker inspirerend.

Een prachtige film die de gehele speelduur fascineert en je aan het denken zet
Ik overweeg een plekje in mijn top 10
5 sterren!

Schitterende film.
Fantastisch geacteerd. Ik (dat is echt heel erg persoonlijk) kan die film niet weer zien omdat ik
weet hoe treurig het afloopt met iemand waar je van gaat houden.
Maar ik kan me raar genoeg ook wel weer voorstellen dat iemand deze fiilm meerdere keren wil zien.

Zeer mooie film, je kan het echt een soort kunst noemen. Wat een beelden, wat een acteerwerk, vooral de oude man tegen het einde van de film. Wat een soundtrack ook. In een woord prachtig.

Waargebeurd verhaal dus trekt me wel aan.

Hal Holbrook heet de man wat een rol.

Deze stond al een tijdje op mijn lijstje, en was bovendien de hoogste film uit de top 250 die ik nog niet had gezien, dus ik ben er eens goed voor gaan zitten. Maar oei oei oei wat is deze film een tegenvaller. Niet zozeer door het verhaal of de thema's of moraal (al wordt die er wel heel dik opgelegd - Disney kan daar nog van leren) maar vooral door de regie van Penn. Zelden een film gezien waarin zoveel foute keuzes worden gemaakt.

Het begint al met de keuze om met de chronologie te spelen. Het zal iets met de dagboeken te maken hebben, maar verder is er geen echte gegronde keuze. Want Hirsch in de bus kijkt niet terug op vroeger, het is Penn die gewoon flash backs erin gooit zonder aanwijsbare reden. Wat dus gebeurt is dat het hele verhaal verkipt en gefragmenteerd is. Het vroegere toont wat hoogtepunten en het nu -veruit het meest interessante deel- wordt volledig de nek omgedraaid omdat het steeds zo kort duurt. Die aftakeling van Hirsch, het moment dat hij tot bezinning komt, dat alles had de climax moeten zijn en Alaska is daar een prachtige plek voor. Helaas. Wat ook niet echt helpt is dat de film bijna enkel bestaat uit korte gesprekken, filosofische overpeinzingen en muzikale intermezzo’s. Dat gaat al snel vervelen -zelfs irriteren op den duur- en helpt nooit om een echte band met Hirsch te krijgen. En ja, Eddie Vedder heeft best aardige en fraaie muziek gemaakt voor de film, maar gruwel de gruwel, elk mogelijk moment ramt Penn de muziek op de achtergrond erin. Eén moment van stilte, ja echt één maar,zou erg fijn zijn geweest.

Verder is het allemaal niet bijzonder gefilmd. Als iets al mooi is, dan is het door de schoonheid van de natuur zelf, niet doordat men de camera nu zulke geweldige dingen laat doen. Verder is de film kapot gemonteerd door nooit eens een bezinningsmoment te nemen met een mooi stil rustig shot dat langer duurt dan een seconde over zeven. Verder zit er al te vaak een poging tot mooifilmerij in dat niet mooi is, maar wel toont dat van enige consistentie geen sprake is. Want er zitten vele soorten shots in: vele soorten cameraposities, belichting, nu eens de camera op de schouders, dan weer strak op een statief en al te vaak een shot dat puur om esthetiek genomen lijkt te zijn of omdat met het blijkbaar leuk vond. Gevolg is dat de film aanvoelt als een amateurfilm waarin mensen heel veel ideeën hebben, maar geen idee hoe dat allemaal samen te brengen. Net als een fatsoenlijk verteltempo, dat wordt ook node gemist,vooral ook door de vele muzikale montagesequenties. En Hirsch als hoofdpersoon? Hij is niet slecht, maar hij heeft de kop niet voor de rol en de regisseur niet om echt iets moois te tonen.

Dan is er nog de voice over van zuslief die werkelijk niets toevoegt, er is ook geen enkele reden die te laten spreken, en is de hele film bol van simpele symboliek en übersentimentele meligheid. Hirsch die de goedheid zelve is begint al snel op de zenuwen te werken, maar de vele shots van vrije vogels en vooral dat einde, met Hirsch die terug gaat naar zijn eigen naam en nog in de armen van zijn ouders valt – ik wist niet of ik nu moest lachen of kosten. Wanstaltig noemen we dat.

Nee, op een paar momenten na is dit echt een gedrocht eerste klas, volledig de schuld van Penn overigens. Na 30 minuten had ik er al genoeg van, toen waren er nog twee lange uren te gaan 1,0*.

"One bended knee is no way to be free..."

Voor mij niet vaak puntverhogend, maar de filmmuziek is hier zo goed dat ik hem opwaardeer met een vol punt.

Film geeft een rauwe ongeschoren blik op de vrijheid, solitude en anti-consumptie idealen, door de ogen van een getroebleerde welgestelde jong volwassenen.

Eigenlijk ook een roadmovie te noemen.

Props voor de locatiescout en degene die het onder de loep neemt. Tel daarbij de roadtrip op die leidt langs allerlei sympathieke buitenbeentjes en je hebt enkele troeven van de film te pakken. Dat ligt iets anders voor de hoofdrol. Enerzijds een fidele vrijbuiter die overal met open armen ontvangen wordt, maar anderzijds is het ook een zelfingenomen, betweterige wijsneus.

Met de wijze waarop de ouders worden geportretteerd, ben je geneigd om met hem mee te gaan, maar deze McCandless is soms lastig te peilen. Het is dat Penn er uiteindelijk doorheen prikt zonder een fors oordeel te vellen. Er is waardering voor zijn ideële acties en hoe hij in het leven staat, maar de hele onderneming is overduidelijk ondoordacht, overmoedig en roekeloos.

Ook een reis waar je een hele rits grote woorden aan kwijt kan. Wat dat betreft wel jammer dat de voice over die nogal eens bezigt. Je hoeft niet alles uit te leggen en het komt af en toe ietwat opdringerig over. De keren dat Penn het aan beelden overlaat, werken beter. Zoals het segment in de verstikkende stad. Dat zegt mij dan wat meer dan veel van wat de zus te vertellen heeft.

Hirsch doet het verder prima, maar je kan niet om de bijrollen heen. Vooral de ontmoeting met de oude Franz is innemend. Zoiets had zomaar kunnen ontaarden in sentimentele drab, maar die Holbrook laat even zien hoe het moet. Met dat aan het eind van de tour, wordt het slot er ook nog wat indringender op. En Penn heeft nog een troef in handen. De soundtrack van Vedder.

"Absolute vrijheid" iets waar wij allemaal naar op zoek zijn. Een meeslepende film met mooie beelden en inzichten in de menselijke geest en beperkingen. Mooi vond ik dat de eerdere gedachte dat de waarde van de menselijke interactie verwaarloosbaar is maar later hiervan uitdrukkelijk afstand van genomen wordt: "happiness is only real when shared". Een film die je toch weer aan het denken zet......

Echter, voor diegene die opzoek zijn naar (filosofische) diepgang, kan ik me goed dat deze film hen daarin teleurstelt. [/quote]

Ongelofelijk.. Deze film is één en al filosofie en diepgang.