Into the Wild (2007)

Deze film is pure klasse en zal zeker hoog eindigen in mijn top 10.

De film slaagt erin om zoveel te vertellen met zo weinig woorden.

De reden dat ik deze film zo geweldig vind, is omdat ik het gevoel heb dat ik slaaf ben van mijn eigen materialisme. Maar ik heb het lef niet om wat Christopher in de film doet. Ik heb dan ook heel veel respect voor dit soort mensen.

In ieder geval deze film heeft mij geraakt.

Into the Wild lag hier al een lange tijd op dvd, ik zat te wachten op het juiste moment om er eens goed voor te gaan zitten. Vanavond eindelijk gezien en ondanks de torenhoge verwachtingen was de impact groot. Heel groot. Het simpele, maar prachtige verhaal wordt op fenomenale wijze in beeld is gebracht en de uiteenlopende, kleurrijke en vooral herkenbare personages voegen stuk voor stuk iets toe aan het geheel. Dit laatste komt overigens mede door het grandioze spel (vooral Holbrook speelt een fantastische rol, hij wist me echt te raken in de scène dat hij afscheid nam van Chris). Tja, en dan krijg je ook nog eens een onvoorstelbaar mooie soundtrack met prachtige nummers van Vedder. Als er één zanger is die alle emoties bij mij weet los te maken met zijn fenomenale stem, dan is hij het wel. Het maakt van Into the Wild een prachtig en intens portret, eentje die ik niet snel zal vergeten. En ongetwijfeld binnenkort nogmaals in de speler stop. Evenals de soundtrack, trouwens.

Prachtig, simpelweg prachtig. 5 sterren.

Toch een geslaagde roadmovie. het meest opvallend zijn natuurlijk de schitterende natuurbeelden en Sean Penn weet ze ook heel slim een plekje te geven in zijn film. Los van dat ze (voor Hollywoodbegrippen) relatief veel screentijd krijgen weerklinken de bijbehorende geluiden ook nog eens ontzettend mooi en vol. Het verhaal was degelijk. Ik had wat moeite met de pretenties van Emilie Hirsch's personage en de puberale romantiek waarmee hij alles benaderde, zo gingen m'n tenen telkens een beetje krullen wanneer hij zichzelf "Supertramp" noemde. Bovendien staat het wat mij betreft een beetje in contrast met zijn prestaties in de natuur en op college. Hoe dan ook, een zeer prettige sfeer en vooral de beelden maken van Into the Wild een toch redelijk memorabele roadmovie. Overigens is de soundtrack van Eddie Vedder ook erg gaaf.

Uiteindelijk toch wat tegenvallend.

We krijgen heel wat mooie natuurbeelden voorgeschoteld, de muziek is top, de acteerprestaties heb ik vrij weinig op aan te merken en de film weet bij vlagen best leuk uit de hoek te komen.

Aan de andere kant duurt de film veels te lang en wist lang niet alles even goed te boeien. Ook was het portret vooral het eerste gedeelte van de film me iets te verheerlijkt en kregen we zo goed als alleen maar de leuke dingen van z'n epic journey te zien. Eindstuk maakt heel wat goed en trekt het nog naar een voldoende, maar mist impact, doordat ik me niet echt in heb kunnen leven in de hoofdpersoon, een 'band' met hem heb gehad of volledig begrip voor hem. Emoties kwamen niet echt aan zeg maar, en is me toch iets te afstandelijk allemaal daardoor. De oude man die z'n grootvader wou worden kwam daarentegen wel enigszins aan, mooi moment.

Snap wel wat mensen erin zien, maar wist mij niet echt te pakken.

Speciale trektocht die wellicht niet op de beste manier in beeld is gebracht, maar toch een gevoelige snaar weet te bespelen. Mede dankzij hoofdacteur Hirsch zeer de moeite waard. Het spijtige eraan is dat de film pieken en dalen kent, en dat hij de bij momenten geniale stukjes niet weet aan te houden. Ik vond bepaalde nevenpersonages uitermate boeiend, maar deze werden veelal te vlug afgevoerd. Ron Franz, de oude leerlooier is vlakweg schitterend vertolkt.

Enfin, uiteindelijk blijft dit zogenaamde meesterwerk van Penn niet lang genoeg in de grijze massa hangen. Het is vast en zeker een bovengemiddelde film, die enigszins in zijn opzet slaagt, doch op veel vlakken kon het nog net iets beter, alle lof voor de cast ten spijt.

3,50 (3,75)

Goed gezegd, dat viel mij inderdaad ook op.

Desalniettemin kon deze film mij heel erg bekoren. De reis van Mccandles word zo nu en dan ietwat romantisch neergezet, maar dat maakt het niet minder mooi. Met name het camerawerk is geweldig, datzelfde geld voor de ondersteunende muziek.

Hirsch speelt zijn rol met verve, net als William Hurt. Grootse acteurs naar mijn mening. Hirsch laat zien dat ie meer is dan de "boy next door" om het zo maar even te noemen. Misschien wel de nieuwe Leonardo DiCaprio?

Afijn, Hurt vind ik zoals altijd een hele stabiele acteur, die zijn plaats in de cast weet en (moeilijk uit te leggen) voor balans zorgt in de toch wel diverse cast.

Sean Penn heeft het goed gezien wat betreft de acteurs, want ook de acteurs waar ik niet zoveel mee heb, hielden hun bescheiden rol goed in bedwang.

Daarbij komen de wonderschone shots bij en een aantal goeie bijrollen en je hebt eigenlijk al een prachtige film. Gooi daar de leuke ontmoetingen en relaties bij en je hebt een oscarwaardige film.

Helaas een klein kritiekpuntje; De voice-over mocht van mij wel van Chris zelf zijn, ipv zijn zus. Aangezien ze geen contact hadden tijdens de reis vond ik dit een ietwat afstandelijke actie. Ik snap dat de thuissituatie ook beschreven moet worden, maar kon dit niet op een andere wijze? Zwijgende doch veelzeggende beelden misschien?

Het einde was werkelijk prachtig.

Ik blijf ondanks dat steken op een maximaal van 4 sterren.

De lokroep van de vrije, wilde en ongerepte natuur is al enkele eeuwen goed hoorbaar in onze aangeharkte westerse samenleving. Het is misschien slechts een oppervlakkige vorm van een tragisch, want onoplosbaar, conflict dat in wezen in de mens zelf geworteld is, maar misschien juist daardoor geschikt voor dramatische weergave. Daarbij zijn de valkuilen van romantisering en morele zelfingenomenheid wèl levensgroot; zeker als je de tegenstellingen probeert weer te geven in de polen van het zuivere, goede individu enerzijds en de slechte maatschappij anderszijds.

'Into the Wild' doet niet veel moeite die valkuilen te ontlopen - lijkt zelfs te willen behagen met die sentimenten - , en weet het conflict mens/natuur ook niet goed uit te spelen. Het blijft een beetje steken in een wat kinderlijke hang naar het eenvoudige, kleinschalige leven 'in harmonie met de natuur' en de medemens, dat niet meer mogelijk zou zijn in onze kapitalistische massa-maatschappij, maar in feite nooit bestaan heeft. Het merkwaardige is dat de hoofdpersoon droomt van die harmonie, terwijl hij zelf ergens constateert dat 'de natuur' krachten herbergt, of een kracht is, die zich niets aantrekt van de mens; die de mens zelfs vijandig gezind is. In harmonie leven met de natuur is een romantische fictie, zou je dus zeggen.

Realiseert de hoofdpersoon zich dit, of probeert de film dit over te brengen? Gaat de film misschien ook over de inconsequentie, de naïviteit van de hoofdpersoon? Ik waag het te betwijfelen. De hoofdpersoon heeft wel diepzinnige boeken gelezen van allerlei min of meer hysterische romantici, maar zelf niet erg veel nagedacht. In een omgeving waarin je volkomen, op leven en dood, bent aangewezen op jezelf en op je overlevingsinstinct, laat je geen eland lopen omdat het een kalfje heeft, maar knal je het 'behapbaarder' kalfje af, en hoop je geen kogel te hoeven spenderen aan de moeder, mocht die daar wat onsportief op reageren.

Het tragische beperkt zich in deze film tot het vergeefse terugkrabbelen van de hoofdpersoon, waarbij gesuggereerd wordt alsof ie vooral door toeval of pech ten onder gaat, niet omdat er een point-of-no-return is in een vlucht in de natuur. Of nou ja, tragisch: eigenlijk had hier best een vlijmscherpe komedie ingezeten, zeker ook als je al zijn ontmoetingen met anderen op zijn tocht wat nader beschouwt, waarin hij zich ontpopt als een gigantische wijsneus.

Maar misschien vindt de halfzachte uitwerking van het gegeven wel zijn oorsprong in het feit dat het gebaseerd is op ware gebeurtenissen, met de 'dappere medewerking van de familie'. Zou deze film soms alleen een eerbetoon zijn aan een dierbare overledene? Dat verklaart misschien ook dat het in aanleg best interessante conflict met de ouders - als alternatieve vorm van dezelfde(?) tegenstelling, want hier toch gepresenteerd als een katalysator of misschien wel diepere oorzaak van zijn vlucht - , heel oppervlakkig en ongeloofwaardig wordt uitgewerkt.

Ik spitste nog wel verrast mijn oren toen ik een paar regels van John Prine's 'Angel from Montgomery' voorbij hoorde komen: als de film een poging tot ontsnapping probeerde uit te drukken aan het levensgevoel dat uit dat nummer spreekt, dan is het dáár in ieder geval niet in geslaagd.

Mooie film. Vooral erg mooie beelden van de natuur uiteraard en prima camerawerk( canyons, sneeuw, walvis, rivier, windmolens, wild, vogels, strand... En een prachtig laatste shot ook vanaf de bus tot in de wolken.) en ik kan niet ontkennen dat dit voor een goed uiterlijk zorgt. Leuke muziek ook. Qua verhaal vind ik het helaas wat minder.
Omdat Christopher zo positief in het leven staat en volledig het overleven onder de knie krijgt is het voor mij niet zo meeslepend. Pas tegen het einde gaat er iets mis (hij ziet geen wild, dus probeert hij een plant uit, die giftig blijkt te zijn. Hij ziet er daar wel erg ongezond uit, mooi nagebootst en goed gespeeld ook.
Af en toe ontmoet Christopher wat mensen, dit is eigenlijk het meest interessante van zijn reis want je weet niet echt hoe deze relaties verder lopen (de meid, gelukkig verlaat hij haar want dat zou een cliche zijn, de twee kampeerders, die hem uitnodigen en hun verhalen delen, en het koppeltje bij de rivier met het nummer Can't touch this)
Ik vond het jammer dat die Chapters( Adoloscense, Family..) ertussendoor kwamen, van mij mochten ze die wel weglaten.
Leuk gedaan die scene met de zon ( 'if you love') en die ook terugkeert op het einde.
Wat ik me nog afvraag is of Chistopher een camera bij zich had. Als het niet zo is snap ik niet waarom hij opzettelijk in de camera keek tijdens die appelscene.
Dus wel een 'mooie' film ( wat dat betfreft ben ik het ook wel eens met Chris dat hij dat luxe leventje zat is met geldzaken, horloges, telefoons en andere 'troep'. Hij geniet echt en hopelijk is die boodschap ook overgekomen bij de meeste mensen. Maar inhoudelijk viel het me toch tegen.

- 3 -

Mooie film, maar nu ik 'm ongeveer een uurtje geleden zag en 'm even laat bezinken zitten er toch wat barsten in. Belangrijkste is dat de film wel heel erg geidealiseerd is. Penn lijkt van Mccandles bijna een martelaar voor de vrijheid te willen maken, terwijl er ook dikke laag egoisme in 'm zat. Laat 'm op een paar mini-uitzonderingetjes na allemaal vreselijk aardige mensen tegenkomen die vervolgens allemaal door 'm geraakt worden. Penn maakt teveel een icoon van een mens van vlees en bloed. Terwijl Mccandles een vat vol tegenstrijdigheden was. Belezen, intelligent en wijs, maar erg, erg naïef bijvoorbeeld. En met een haast kinderlijk verlangen naar vrijheid waarbij hij lijkt te streven naar een leven waar hij is aangewezen op overleven, maar is dat wel echt vrijheid? Volgens mij veel eerder een radicale vlucht voor zijn omgeving en afkomst.

Qua vertelvorm, feitelijk drie tijdslijnen tegelijk volgend, is het behoorlijk in orde al kwam de voice over van de zus niet helemaal over. Dwingt je interpratie vaak nogal een kant op.

Maar tijdens de film liet me wel meeslepen en heb ik behoorlijk genoten. Eddie Vedder had niet hoeven zingen, de akoestische soundtrack was verder mooi landerig. De landschappen mooi en de film zo om. En dat positieve gevoel weegt ondanks de kritiek echt wel zwaarder door.

3.5*

Wat een film. Veel meer woorden heb ik er niet voor.

De hele film met kippenvel gezien, met een glimlach of een brok in mijn keel.

Regelrecht mijn top 10 in.

9,6/10

5*

En al was het wel een propaganda film, dan was het een welkome tegenhanger van de 24/7 kapitalisme propaganda die de moderne mens over zich heen gekotst krijgt.

Ja dit is zeker een goede film. Mooie soundtrack natuurlijk van Eddie Vedder. Prachtige locaties ook, en het verhaal spreekt me heel erg aan. Toch weerhoudt iets mij om deze film zo hoog te waarderen, en vind ik de 27ste plaats in de top 250 dan ook veel te hoog. Misschien komt het omdat ik het boek al eerder had gelezen. De film volgt het boek bijna volledig. Wat het voor mij wat minder spannend maakte. Behalve dat ik nu ook echt een mooi beeld kreeg van het prachtige Alaska waar hij zijn laatste levensjaar doorbracht, heeft de film me niets nieuws gebracht. Vandaar misschien de teleurstelling.

Een tijd geleden heb ik voor het eerst Into the Wild gezien en er zijn gewoon geen woorden voor. Het is de enige film die 2,5 jaar na hem de eerste keer gezien te hebben nogsteeds dagelijks door mijn gedachten gaat. Ik lees en las nooit veel boeken maar deze film heeft me er meteen toe aangezet het boek te lezen, dat zegt al genoeg in mijn geval.

Het verhaal wordt op een prachtige manier verteld en de volgorde is ook perfect. McCandless is zo'n complex persoon dat ik denk dat niemand hem ooit kan begrijpen. Tegelijkertijd denk ik dat iedereen zich wel min of meer in hem kan vinden, we hebben immers allemaal zo af en toe wat te zeuren op de maatschappij. Ik denk dat bij iedereen de gedachte om alles achter te laten en een heel nieuw bestaan te gaan leiden weleens is opgekomen.

De keuze van McCandless om alles achter te laten is een hele zware en ik heb er enorm veel bewondering voor hoe hij dat heeft gedurft. Wel vind ik dat het allemaal een beetje te romantisch in beeld gebracht wordt, in het kort komt het erop neer dat McCandless gelijk heeft en zijn ouders de slechte zijn. Althans, dat gevoel brengt de film met zich mee. Echter, na het boek gelezen te hebben kom je er ook achter dat zijn ouders niet zo erg zijn als de film doet vermoeden. Dit is opzich wel belangrijk want het geeft een wat andere kijk op McCandless zijn motieven. Waarschijnlijk heeft zijn innerlijke drang om van de natuur te leven een grotere rol gespeeld dan in de film wordt weergegeven, die legt de nadruk vooral op zijn vervelende ouders.

De cast van de film is erg sterk, ik denk niet dat er een betere hoofdrolspeler zou zijn dan Emile Hirsch. Ook de personages die hij ontmoet worden stuk voor stuk super gespeeld door topacteurs.

Het hoogtepunt van de film zijn de beelden van de omgeving met zeer goede muziek van Eddie Vedder erbij. Wat mij betreft had die muziek ook zonder zang gekunt, aangezien het dan al meer dan genoeg was geweest, maar met kan natuurlijk ook. Zonder had de film waarschijnlijk wel een nóg meer natuurlijke sfeer gegeven, maar misschien was dat dan ook weer te geweest.

Al met al is deze film voor mij perfect. Natuurlijk mankeert er ook heus wel het een en ander aan maar deze film speelt zo goed in op een verlangen wat diep in ons allemaal zit, dat het voor mij automatisch meer wordt dan alleen een film. Het is een waargebeurd verhaal dat me diep in het hart raakt en dat heb ik niet snel.

Into the Wild..

Alweer zo´n inspirerende film... Het is te laat in de nacht nu om een correcte reactie te typen bij deze overwelming! Wat ik wel kan zeggen is dit:

Ik denk dat dit de meest inspirerende film is die ik ooit in mijn leven heb gezien. Hij zet me aan tot nadenken over wat ik ècht wil in mijn leven.. Wat ik wil gaan doen.. Hoe ik mijn toekomst zie.. Met wie ik mijn toekomst wil delen en indelen.. Waar ik mijn toekomst ga opbouwen.. Wat ik wil bereiken komend jaar.. Wat ik daarna wil.. Morgen ga ik maar eens beginnen met het opschrijven van de dingen die ik echt wil en die in me omgaan..

Dat zijn de dingen die bij me kwamen bovendrijven.. En dat alleen maar door het kijken van deze film!

5,0* en voorlopig op nummer 5 in mijn top 10, maar misschien stijgt hij nog wel tot hoge hoogtes na een herziening.. Over een paar weken dan..

Weltrusten

"I'm not Superman, I'm Supertramp! And you're Superapple!"

Dit is toch wel een erg mooie film. Vooral de prachtige beelden en de simpele, maar zeer treffende soundtrack van Vedder zorgen voor een extra dimensie. Zijn reis zelf is zeer vermakelijk waardoor de vele overpeinzingen (de hele kritiek op maatschappij etc. is totaal niet mijn ding) niet gaan storen. Af en toe iets te langdradig, maar gewoon een dikke 4,5*.

Dat Eddie Vedder ooit nog een film zou maken. Of redden in ieder geval, want Penn doet bijna alles fout wat ie fout kon doen.

Uitgangspunt is fantastisch en eenvoudig; geen mens in de westerse wereld die de verleiding van een vlucht uit de beschaving niet herkent of begrijpt. Ontsnappen aan de regels, beperkingen en verwachtingen die ten grondslag liggen aan onze samenleving om in de natuur de essentie van het leven en het 'zijn' te ervaren en exploreren.

Penn raakt daarmee aan een universeel verlangen dat ongetwijfeld herkenning oproept. Vervolgens laat hij zijn hoofdpersoon opdraven, en in plaats van die herkenning te onderstrepen, benadrukt Penn eerder zijn egoïsme en hooghartigheid. Ook alle personages die de protagonist tegenkomt helpen daarbij; haast alle dialogen trekken zijn vertrek in twijfel. Nergens weet Chris zijn reis overtuigend te rechtvaardigen of er zichtbaar van te genieten.

De schaarse momenten dat hij wel lijkt te genieten van zijn (zelf)exploratie, zijn vervat in nogal corny slowmotion beelden of quasi-filosofische monologen. Ook de prachtige natuur waardoorheen gereisd wordt, is zonder enige aandacht voor kadrering in beeld gebracht. De aanstekelijkheid van het universele verlangen wordt in bijna ieder aspect teniet gedaan. Enige (grote) pluspunt is de muziek van Vedder, al vloekt de timing ervan dan vaak weer met het visuele.

Wanneer Chris op het einde ook nog eens ondervindt dat het allemaal eigenlijk vrij zinloos was en hij eenzaam sterft, keert mijn maag om. Penn doet ons verlangen definitief de das om. Ken het waargebeurde verhaal verder niet, maar heb het gevoel dat Penn er tè trouw aan heeft willen zijn om een universeel verlangen in een aanstekelijke film om te zetten. Kwalijke is dat hij het uiteindelijk zelfs kapotmaakt. 2*

Prachtige roadmovie. Hij had ietsjes korter mogen duren, maar vooral door de prachtige soundtrack van Eddie Vedder gaat de film niet vervelen. Er gebeurd niet erg veel, maar naar die prachtige beelden kan ik wel een tijdje kijken.

4,5*

Overschat.

Into the wild leunt voor een groot deel op diepe sentimenten die blijkbaar bij veel mensen leven; onvrede met de moderne maatschappij, verheerlijking van de natuur en vrij willen zijn. Zoiets spreekt aan, daar hoeft een regisseur verder al niks meer voor te doen.

Maar Penn maakt mijns inziens toch een paar verkeerde keuzes. Wat ik Into the wild vooral kwalijk neem is dat het zo'n onvervalste en zoetige Hollywoodfilm is geworden. Zelfs het einde wordt nog geconfisqueerd door de sentimentjagers; terwijl de hoofdpersoon sterft ziet hij zichzelf in gedachten in de armen van zijn ouders vallen. De flash-backs van ruzieende ouders, continue gitaarmuziek, voice-overs, de prominente envelop voor Oxfam Novib, hordes gelukkige hippies, de vele (vele!) slowmotions, dat alles vormt de stroperige ruggengraat van deze film. Niks wild. Het enige scherpe randje komt bij Into the Wild van de onvolprezen stem van Eddie Vedder.

Ook cinematografisch vind ik de film overschat. Een paar beschaafde jump-cuts durft Penn nog aan, maar verder domineren de slomotions (veel slomotions), slordige 360 graden shots, oubollige flashbacks en ook verder is de cameravoering niet strak genoeg. De naam Gus van Sant is al eens gevallen in dit topic, dat zou nou een regisseur zijn geweest die hier veel meer uit had kunnen halen.

Wat overblijft is een film die heel lekker wegkijkt, ook bij mij raakt aan bepaalde sentimenten, mooie muziek bevat en een paar aardige natuurbeelden geeft. Into the wild staat daarmee vrijwel garant voor een goeie filmavond, maar het had zoveel beter gekund.

Niet alleen de film was goed ook de muziek, deed me een klein beetje denken aan Grizzly Man

Erg mooie film, zowel de shots, de natuur, het verhaal als het feit dat het een waargebeurd verhaal blijkt te zijn (kwam ik na de film pas achter). Het verhaal op zich is al mooi, de hedendaagse waanzin, geldlust en opdringerigheid van de mens is gigantisch, het ontsnappen hieraan een droom. Chris probeert aan het beeld van de modern samenleving te ontkomen en gaat op reis.

Ik heb me, ondanks het feit dat de film een stuk langer is dan de gemiddelde film, geen seconde verveeld. Mede door de opbouw van de film, die eigenlijk toch een georganiseerde chaos is, blijft er een leuke afwisseling van blije als eenzame momenten ontstaan.

De persoon Alexander/Christopher is ook goed neergezet erg jammer is wel dat ik Kristen Stewart weer tegenkwam. Mijn hemel, dat mens is in elke film exact hetzelfde... echt een ramp.


Even aan de personen die hier de oorzaak van de dood van Christopher bespreken. De oorzaak van zijn dood is volgens jullie verhongering en niet het eten van de bessen. In de film wordt duidelijk gezegd dat de bessen leiden tot verhongering... Overigens zal de film uiteraard niet 100% overeen stemmen met hoe het daadwerkelijk verlopen is, maar maakt dit nou echt uit?

Heerlijke film! (dat ik deze zo lang links heb laten liggen is een schande)

De zoektocht naar de ultieme vrijheid wordt prachtig in beeld gebracht. Want wat is vrijheid? Wij schermen vaak met dit woord alsof wij hier in het Westen de vrijheid hebben uitgevonden, maar echt vrij is niemand natuurlijk. Er zijn zovele zaken die een mens afhankelijk en gebonden maken: overheid, werk, geld, ja zelfs familie en vrienden. Ons hoofdpersonage heeft een bewonderenswaardige poging gedaan om echt vrij worden. Dit lukt in grote mate, zij het dat hij hier en daar toch voor z'n geld moet werken (een mens moet toch eten) en een paar keer aan de lijve ondervindt dat vrijheid soms pijnlijk kan zijn. En niet alleen pijnlijk, maar uiteindelijk ook fataal. Hij sterft onder erg trieste omstandigheden, moederziel alleen, echt helemaal vrij.

Sowieso is het personage Chris een erg opmerkelijke figuur. Overal waar hij gaat beïnvloedt hij het leven van de mensen die hij tegekomt op een positieve manier. Voor een jonge snaak lijkt hij enorm veel levenswijsheid te bezitten, of misschien gewoon gezond verstand. De ontmoetingen met de andere mensen waren stuk voor stuk boeiend, het afscheid telkens tragisch. Maar zelfs in z'n afwezigheid lijkt hij nog een invloed op mensen te hebben (zo lijkt de relatie van z'n ouders zich door z'n afwezigheid immers te herstellen). Emile Hirsch is perfect gecast voor deze rol. Charismatische kop, mooie uitstraling, genot om naar te kijken.

Het erg sterke verhaal wordt mooi ondersteund door prachtige weidse landschappen en een schitterende soundtrack. Ook de voice-over van z'n zus draagt bij aan de wat melancholische sfeer. Ik verbaas me er over dat deze film 148 minuten duurt, want de tijd is voorbijgevlogen. Een film die je bij de keel grijpt en niet meer loslaat. Uitstekend!

Dat Sean Penn en ik verschillen over hoe een film eruit moet zien, dat blijkt al uit de afschuwelijk lelijke openingstitels van deze film. Dat is iets wat ik Penn kan vergeven, dat is namelijk maar vijf van de honderddertig minuten. Wat ik hem niet kan vergeven, is die afschuwelijk drukke montage: hij lijkt geen enkel shot langer dan vijf seconden te kunnen of willen aanhouden, en dat is zonde, want hier en daar weet hij best wel iets aardigs uit zijn camera te trekken. Maar Penn lijkt bang te zijn z'n film al te mooi te maken: splitscreens, afzichtelijke tekst in beeld en snelle beeldwisseling lijken het devies, wat een ontzettend onrustige kijkervaring oplevert waar ik persoonlijk niks van moet hebben. Maar ook op andere punten gaat het mis: de hoofdstukindeling bijvoorbeeld, die zo subtiel duidelijk moet maken dat de reis van McCandless een metafoor is voor het leven (gaap), of die verschrikkelijke voice-over van zijn zus, die het in de afzichtelijkste bewoordingen nodig acht de precieze motieven van de hoofdpersoon te ontrafelen. Uiteraard gaat dit alles gepaard met door lelijke filters gekenmerkte flashbacks die geen enkele indruk achterlaten. De rest van de film bestaat uit een weinig zeggende montage van willekeurige dingen die Chris McCandless op zijn reis meemaakt, vergezeld door het gitaargejengel van Eddie Vedder: ook niet bijster interessant, en dat ruim twee uur. Pas tegen het eind lijkt Penn eindelijk wat gas terug te nemen en komt er zowaar een volwaardige scène om de hoek kijken, waarin de hoofdpersoon melige levenslessen uitspuwt tegen minder wetende medemensen. Je zou het inspirerend kunnen noemen, maar het zijn toch vooral de clichés die de boventoon voeren. En dan sterft 'ie - en het valt me nog net mee dat zijn zus niet om de hoek komt kijken om te vertellen wat voor een ov-er-weldigende indruk dat op haar heeft gemaakt.

1,0*

Gemengde gevoelens hierbij.
Het verhaal is natuurlijk mooi en dramatisch. De cast was goed bijeengezocht. Het acteerwerk was dik in orde.
Maar toch.
De film heeft de titel 'Into The Wild'. Dan verwacht ik meer 'Wild'. Sean Penn laat vooral het verhaal zien van McCandless in zijn tocht naar the Wild. Ik had liever wat meer verhaal gezien hoe McCandless tracht te overleven in The Wild.
Zijn tussenpozen bij de hippies etc.. Duurde soms wat lang. Ook een beetje flauw bij momenten.
De muziek: er werd gezegd: echt briljant van die Eddie Vedder. Bwa, constant gitaren in een avonturendrama, quite unusual.
Het camerawerk vond ik matig. Penn had veel beter wat meer en langer de natuur in beeld gebracht. Nu en dan ging het te vlug voor een voor de rest trage film.
Maar goed, een film is een totaalplaatje in mijn ogen, en het totaalplaatje was niet slecht. 4*

Toch een aparte film, deze Into the Wild.

Ik was wel benieuwd naar deze film, vanwege zijn goed gemiddelde. Eigenlijk wist ik wel op voorhand al dat de film me niet helemaal ging liggen, aangezien ik het verhaal niet echt top vind. Wat ik op voorhand dacht, is dan ook voor een stuk uitgekomen: ik vond het nogal een lange brok, waarin er nogal veel dingen werden gezegd die net iets te filosofisch naar mijn zin waren (ik zeg wel: naar mijn zin, want anderen zullen die juist een sterk punt van de film vinden). Wat ik wel goed vond aan de film, was de pracht van de natuur in de VS die mooi in beeld werd gebracht. Leuk om die verscheidenheid aan natuur in de VS in al zijn facetten eens te bezien...

speciaal filmpje; geweldige beelden, een aangrijpend verhaal, maar toch verliest de film me bij momenten door z'n langdradigheid. Desalniettemin toch een (klein) pareltje owv de boodschap die erin wordt meegedragen. 3.5*

Rather than love, than money, than faith, than fame, than fairness... give me truth

Into the Wild was zo'n film die echt al tijden op de verlanglijst stond maar waarvan het nog nooit was gekomen om de film effectief te kopen. Ik wist eigenlijk ook niet waarom ik de film op mijn verlanglijst had gezet want uitgezonderd van de mooie poster en het feit dat de muziek door Eddie Vedder wordt verzorgd, was ik een complete maagd op het gebied van Sean Penn zijn nieuwste film. Maar zoals zo vaak gaf Canvas de oplossing door de film uit te zenden. Toen heb ik hem opgenomen en een paar dagen geleden opgezet.

De score hier verbaast me eerlijk gezegd. Into the Wild is vast en zeker een uitstekende film maar wanneer een film hier meer als 4* scoort, dan zit er bij mij meestal een 5* of iets in de buurt aan vast. Toch begrijp ik perfect waarom dit zo hoog scoort doordat Into the Wild in de eerste plaats een erg mooie film is geworden. Ik wist niet dat het op een waargebeurd verhaal was gebaseerd maar waarschijnlijk komt de film daarmee nog harder aan. Wel heb ik mijn twijfels of alles effectief zo is verlopen want sommige stukken zijn echt wel mierzoet (ik kan me moeilijk voorstellen dat Christopher nooit ruzie met iemand heeft gehad en je ziet ook nooit een slechte karaktertrek doorheen heel de film) maar toch, het heeft wel iets. Into the Wild is dan ook serieus moralistisch getint maar, vermits goed uitgewerkt, kan dit soms een film wel naar een hoger niveau tillen en Penn weet blijkbaar overduidelijk wat hij doet. De film duurt bijna 2.5 uur maar verveelt nergens en het einde laat je dan ook enigszins verbouwereerd achter. Er wordt dan ook gedurende heel de speelduur een mooie film neergezet, alleen jammer van die verschrikkelijke openingscredits, maar is ook de eenzaamheid van Christopher perfect in beeld gebracht. De eenzaamheid op de bus, het jagen, ... maar ook de manier waarop de onderlinge relaties worden uitgewerkt, is vaak mooi gedaan. Al blijf ik erbij dat het allemaal nogal iets te mierzoet is en dat er bij sommige stukken meer uitdieping had gemogen. Nu krijgen we een Christopher die perfect met iedereen overeen komt maar je ziet hem elke keer maar een korte tijd bij mensen en dan komt het nogal ongeloofwaardig over dat hij met iedereen zo'n band schept. Dan had ik liever gehad dat ze het stuk van Ron hadden geskipt en meer tijd hadden besteden aan Rainey en Jan bijvoorbeeld.

Ik haalde daarjuist al Eddie Vedder aan en dat is meer dan terecht doordat hij voor een fantastische soundtrack zorgt. De Pearl Jam zanger/gitarist zei direct ja toen Penn hem voor de soundtrack vroeg en daar ben ik ontzettend blij mee doordat Vedder vaak net dat beetje extra aan de scènes geeft. Nu ben ik niet zo'n gigantische Pearl Jam fan maar dit doet hij toch verdomd goed. Een paar heerlijke nummers gecombineerd met hier en daar een Blues plaat, het kan niet veel beter worden. Vooral in combinatie met de prachtige beelden is dit vaak een ontzettend mooie film. Ook de cast is hier erg goed. Ik had even mijn twijfels toen ik namen zoals Kristen Stewart en Vince Vaugh op de openingscredits zag verschijnen maar die twijfels waren compleet onterecht. Van Stewart heb ik sowieso al een goede dunk, ze is uitstekend in The Messengers maar in Twilight vergalt ze praktisch heel haar reputatie, maar Vaughn is een ander paar mouwen. Als acteur in komische films zoals Dodgeball kan ik hem wel waarderen maar ik dacht dat dit toch iets te hoog gegrepen was maar zoals gezegd, compleet onterecht. Vreemd ook dat Galfianakis hierin meespeelt, die had ik ook niet verwacht maar is in zijn klein bijrolletje ook van een goed niveau. Maar de revelatie blijft toch wel Emile Hirsch die de rol van Christopher/Alexander op zich neemt. Vaak is het een one-man show maar hij weet het allemaal perfect te brengen. Zijn naam zei me in het begin niets maar na een paar scènes herinnerde ik me hem als die knul uit The Girl Next Door. Het is nodeloos om te zeggen dat Hirsch ontzettend gegroeid is sinds die film doordat hij hier echt een uitstekende performance neerzet. Maar eigenlijk is echt heel de cast van een hoog niveau.

Ik verwachte een goede film, ik kreeg een goede film. Ik kreeg zelfs een uitstekende film maar de hoge score hier is toch iets te hoog naar mijn zin. Into the Wild is een mooie film die vaak een gevoelige snaar weet te raken maar soms is het allemaal iets te zoet en gekunsteld maar toch, het heeft wel iets. Hirsch en de rest van de cast is van een hoog niveau, de beelden zien er soms adembenemend uit en de soundtrack van Vedder is uitstekend. Meer heb je gewoon niet nodig voor een goede avond film.

Dikke 4*

Leuk idee maar verschrikkelijk uitgewerkt.

alles is zeer geromantiseerd en tijdens het kijken krijg je een verwijt over materialisme.

De natuurscènes konden ook niet boeien. Je werd niet geraakt in de strijd om te overleven en de barre omstandigheden waarin hij zou moeten verkeren.

daarnaast is het vervelend dat het verhaal in hoofdstukken verteld wordt. weer een stuk magische bus, dan weer een stukje verleden, dan weer de bus enzovoort. behoorlijk langdradig gebeuren.

Als ze het verhaal realistisch hadden weergeven, zonder dat een gezeik over materialisme, dan had deze wel 3 ster verdient.

Prachtig. Zeer indrukwekkend! Subliem gefilmd en wat te denken van de muziek van Eddie Vedder.

Into the Wild sprak me aan vanwege het hoge gemiddelde hier op MovieMeter en ik vind Eddie Vedder altijd wel mooi zingen. Ik had hem vorige week gehuurd en het enige waar ik tegen op keek was het lange speelduur. Uiteindelijk was het ook een redelijk lange zit maar geen vervelende. Deze film geeft een perfecte kijk op het leven van een rebelse jongeman en een reis naar verschillende mooie landschappen. Een reis vol vrijheid.

Het staat al in het plot geschreven: een mooi verhaal over de aandtrekkingskracht van de natuur en de complexe relatie tussen vader en zoon. Sowieso vond ik de relatie tussen Chris en de rest van het gezin erg interessant. Een jongen die vrijheid wil van zijn stereotype ouders (niet gek doen want de buren kijken)

Tijdens de reis krijg je veel mooie dingen te zien en ontmoet je leuke personages. Into the Wild blijft de volle 2 en een half uur boeiend. Het einde vond ik ook oke, maar ik had nog zo graag een laatste ontmoeting gezien tussen Chris en zijn ouders!

Dit is zeker een aanrader.

Stond al even in de kast, maar vanavond dan voor het eerst opgezet. Allereerst wil ik zeggen dat het er visueel schitterend uitziet. Als er helemaal niet in gesproken was zou het zo een docu op National Geographic kunnen zijn. Ook de muziek is op sommige momenten erg goed.

Dat zijn vooral de positieve kanten, want het verhaal deed me opmerkelijk genoeg weinig tot niks. Ook de mensen die hij op zijn weg ontmoet en de manier waarop komen erg geforceerd over. Beetje tijdvulling wat helemaal niet nodig was geweest. Had het nou maar gewoon bij zijn natuur-beproevingen gehouden, dat was veruit het meest interessant. Ik vond ook dat hij langer dan nodig in Alaska is gebleven. Weet niet wat hij verder nog te leren had daar. Je kan nog zo'n hekel hebben aan het materialistische, moralistische bestaan, maar daarom moet je soms nog wel een beetje realistisch in de wereld blijven staan. Ik heb dan ook weinig op met mensen die eerder vluchten voor hun bestaan dan dat ze proberen er een oplossing voor te vinden. Dit vluchtgedrag leidt uiteindelijk alleen maar tot treurnis. Hij krijgt ook genoeg levenslessen mee van de mensen die hij eerder in de film ontmoet. Hij lijkt er niet eens naar te luisteren en denkt dat zijn Alaska-tripje door God zelf is opgedragen aan hem of zo. Denk dat het een zeer moeilijk mannetje was in het echte leven. Goed gespeeld dus door Hirsch, want dat kwam goed over. Maar als iedereen er zomaar op uit zou trekken zonder iemand in te lichten, omdat het thuis niet helemaal op rolletjes loopt, zou Alaska binnen de korte keren het best bevolkte gebied van de aardkloot zijn. Pappie en mammie snappen niks van me en de wereld is de kluts kwijt. Nou boehoeeee, zet je eroverheen zou ik zeggen.

Film duurt verder erg lang en dat had zeker ingekort kunnen worden door wat karakters in zijn reis weg te laten. Die oude vent die hem wou adopteren haha. Hoe lang kent hij hem? Kwam erg zielig over, maar niet op een goede manier. Maar goed, begrijp best dat veel mensen dit een aangrijpende film vinden. Voor mij bleef het wat te afstandelijk en uiteindelijk weet je nog niet veel van Christopher McCandless zelf. 3 sterren.

Ik baal er van dat ik vanaf het begin af aan al het gevoel had dat er elk moment actie in kon komen, dit gebeurde helaas niet/zeer weinig. Toch zet zo'n film als deze me wel aan het denken. Ik had verder geen moeite ermee om deze film te kijken. Alleen duurde hij me iets te lang.

Ik geef een 3.0.