Revolutionary Road (2008)

mister blonde, goede recensie! je verhaalt het goed. hoewel ik er niet mee eens ben , is dit misschien wel de beste recensie die ik heb gelezen @mm waarbij we niet dezelfde mening delen.

Je doet alsof Revolutionary Road een ridicule vertoning is, vol goedkope psychologische nonsens.

Strikt genomen is het dit misschien ook wel. Maar dan op een heel beklemmende manier

Als een film vol goedkope psychologische nonsens zit (hoe kun je hem dan nog 5 sterren?), werkt de beklemmende manier niet meer en misschien zelfs wel wat tegen de film.

Ai wat haat ik drama films. .. Maar deze is wel erg goed

Nou enkel voor het acteertalent, Leonardo, en voor de regisseur die het waardeloze verhaal wel enigzins vorm en gevoel heeft kunnen geven. Het is echt een film zonder doel, zonder boodschap, zonder begin of einde. Er is gewoon een vreselijk ongelukkige periode uit het leven van Frank gefilmd en that's it. Het is daadwerkelijk goed uitgebeeld, maar het verhaal is gewoon echt een doelloos gebeure. Ik vond hem erg tegenvallen.

Zonder doel of boodschap? Huh?

Je probeert een vergelijking te maken met American Beauty, wat heel logisch is want ze delen voor een stuk wel hetzelfde thema. Maar met dit levensgrote verschil dat dit geen satirisch stuk is, en vooral het gevecht van de menselijke natuur versus het Westerse man-vrouw-beeld wil tonen via een zeer realistisch concept. De personages zullen jou niet geloofwaardig voorkomen, net omdat Mendes - of Yates, de schrijver - enkel de essentie wil tonen, en dat is het (samen)leven als man en vrouw. Hoe ze samengekomen zijn, hoe de ruzies ontstaan, daar wordt inderdaad niet lang bij stilgestaan, omdat de film ons met de neus op de relatie man-vrouw zélf drukt en hierop focust, dus die rest is bijzaak. Ja, zelfs de kinderen zijn bijzaak in dit concept.

Je zegt dat de sleur erin komt, dat het zeurderig en saai wordt. Is dat nu niet gewoon het leven van de gemiddelde westerling? Dat is nu volgens mij nét wat de film ons wil meegeven...

Ik kan natuurlijk je mening over de film niet betwisten, je hebt alle recht het een flutfilm te vinden.

@ Mister Blonde: Je zet eigenlijk een vernietigende kritiek neer, maar hebt die dondersgoed onderbouwd. Mijn waardering daarvoor. Maar daarmee zijn we er nog niet. Veel zaken die je aanhaalt zie ik juist precies andersom en daar wil ik er graag een uit pikken en er een vraag aan vast knopen:

Het woord 'gemiddeld' had ik misschien beter door 'traditioneel' vervangen. Daarmee doel ik dan natuurlijk op het traditionele huisje-tuintje-kindje-concept dat de film aanhaalt, wat mij eerlijk gezegd toch wel 'saai en zeurderig' overkomt. Maar dat is natuurlijk maar een persoonlijke visie.

Maar ik begrijp je mening nu alleszins beter mister blonde, over smaak valt niet te twisten. En die andere films die je daar aanhaalt hou ik zeker en vast in gedachten...

Tweede keer misschien nog wel mooier als de eerste keer. Eindelijk een film die eens een geloofwaardig verhaal heeft, iets wat in het echt ook gebeurd. Mooi.

Ik heb de film vanavond voor de vijfde keer gezien en het blijft voor mij een onderschat meesterwerk. De emotie, de chemie, het acteerwerk, de prachtige muziek, de realiteit, de cinematografie, een heel complete film en één van de beste in zijn genre.

Erg onderschat hier, en op IMDB. Maar als ik zie dat mensen met Dragonball Z in hun top 10 gaan stemmen op zo een film en hem een 0,5 geven, tsja, dat neem ik niet serieus. Wat verwachten mensen dan? DiCaprio en Winslet die met elkaar gaan vechten en Kamehameha's gaan afvuren?!

Zonde, deze film verdiend een hogere score.

Zo wauw, onverwacht goeie film, zeg. Goed geacteerd door Di Caprio en Winslet. En een mooi dramatisch verhaal. Ben onder de indruk.

Op een realistische manier wordt je meegenomen in de achtbaan van emoties en gevoelens van een relatie vol met ups en downs:
relatieproblemen, onbegrip, een shit baan hebben en eigenlijk iets anders willen maar niet kunnen vanwege allerlei maatschappelijk zaken, een relatie die verandert door de komst van kinderen, het dromen van een escape uit dit verstikkende lege leven etc etc. Zo herkenbaar allemaal. Sommige scenes zijn angstwekkend realistisch, zo goed hoe die emoties worden gespeeld. Niet over-sentimenteel, niet te aangedikt, heel subtiel en met gevoel gespeeld.

M.n. die scene waarin ze ruzie hebben en zij wegloopt het bos in, en hij thuis vertwijfeld zit te wachten, geweldig gespeeld; de onmacht, de woede, de vertwijfeling, en bij haar; haar man is ze kwijt, haar gevoel is weg, ze is instabiel, geen controle meer over haar emoties, niet wetende wat te doen

Ik denk wel dat je vergelijkbare situaties moet hebben meegemaakt om de emoties aan te kunnen voelen en op waarde te kunnen inschatten, zonder dat zal het wel geforceerd en over-sentimenteel overkomen (sommige emoties en handelingen zijn gewoon niet voor te stellen zonder ze zelf te hebben doorleefd)

En godzijdank geen standaard (amerikaans ) happy end

Een indrukwekkende film.

het tijdsbeeld van de jaren 50 is zo goed neergezet, net zo als de serie Mad Men, die we nu op de tv hebben; ondanks dat The American Dream voor iedereen bereikbaar leek, zien we hier de schaduwkanten daarvan, het was (ook) een beklemmende tijd, vooral voor vrouwen.

Deze film raakte me. Het ogenschijnlijke geluk.. Prachtige rollen van DiCaprio en Winslet. De uit de hand gelopen ruzie waar beiden totaal breken en ze de volgende dag doen alsof er niks is gebeurd en het einde zullen nooit meer uit m'n herinneringen verdwijnen. Wat sterk gespeeld, die onmacht, het verdriet van een totaal geflopt leven. De film maakt echt indruk. Mooi.

Wel een goeie film. Min of meer de realiteit voor hele volksstammen, daar bedoel ik mee het opgesloten zitten in een sleur, willen ontsnappen, maar niet durven/kunnen, het leven anders voor te hebben gesteld en dromen te zien vervagen, met depressies of matte gelatenheid tot gevolg, proberen te voldoen aan verwachtingspatronen, maar je daarbij ongelukkig voelen etc. Een moeilijk en onaantrekkelijk onderwerp voor een film, maar toch goed gedaan en herkenbaar voor velen vrees ik....

Ja, ja.......

Ik hou hier wel van.

Mooie drama met goed uitgewerkte personages en uitstekend acteerwerk!

Ik betrapte me er op deze film te vergelijken met Titanic. Zo'n huwelijk was er dus gekomen als Leonardo niet was verdronken

Inderdaad, dat had ik ook al gedacht!

Dan is het maar goed voor hem dat hij verdronken is.

Onbegrijpelijk suf drama over twee non-conformisten (en waar mag dat uit blijken?) die in de val van het burgerschap vallen.

Mocht iets van verwacht worden als American Beauty in de jaren vijftig...nope helemaal niet.

Ook degenen die Titanic-achtige hartstocht verwachten krijgen hier helemaal niets.

Ontzettend lege, nietszeggende film die helemaal nergens over lijkt te gaan.

Enige positieve bijdrage zijn de bezoekjes van John Givings die door z'n ouders naar DiCaprio en Winslet wordt meegenomen voor wat intellectueel gezelschap.

Sof.

Hm, ik vond de film prachtig. Een getrouwd stel die eigenlijk alleen uit plichtgevoel bij elkaar zijn in een veranderende tijd, waarbij de keuze vrijheden steeds belangrijker wordt. Niet behaalde ambities, midlife crisis en verveling. Het mooiste vond ik dan nog het oude stel op het eind die hun lot lang geleden al geaccepteerd hadden, al moeten ze soms nog wat hulp gebruiken om elkaar te verdragen.

Een knap gemaakte drama-film, met indrukwekkend overtuigend acteerwerk van DiCaprio en Winslet. Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen. Het verhaal steekt verder ook goed in elkaar. Zelden heb ik een film gezien die zo donker van toon is. Wat dat betreft doet de film zijn genre wel eer aan. 4 Sterren.

Inderdaad, een vrij donkere film. Toch een juweeltje om te zien vanwege de mooie beelden. Vooral de tijdsgeest sprak mij enorm aan. Hoewel het thema misschien in elke tijd past had het denk ik in onze tijd iets minder geloofwaardig overgekomen. Zouden ze dan allang gescheiden zijn? Allang verhuist (naar Frankrijk)?

Ook enorm gelachen om hun nieuwe vriend John Givings.

Ik kan me goed vinden in de recensie van Mr. Blonde. Ook ik vond het allemaal nogal geforceerd drama dat me totaal niet raakte. Alhoewel je twee uur lang naar de ontwikkeling van de relatie tussen beide personages kijkt, kreeg ik totaal niet het gevoel dat ik ze "kende" waardoor ik met ze mee zou kunnen gaan voelen.

Nee, deze film krijgt van mij geen voldoende; 2,5*.

Mede door de op toneel gesteunde visie van Mendes voelt niets echt aan in deze film maar je blijft toch makkelijk kijken dankzij het sombere basismateriaal van Richard Yates, de aantrekkelijke sets, de smaakvolle cinematografie van Deakins en de pianomuziek van Newman. Bij de performance van Leo heb ik echt wel mijn bedenkingen. Ten eerste is hij in een drama zoals dit niet opgewassen tegen Winslet. Ten tweede, Leo is gewoon weer ... Leo. Hij wuift met z'n armen en wijst met zijn vingers om zijn woorden kracht bij te zetten maar het blijft weer eens bij een oppervlakkige performance. Een jonge John Malkovich had hier meer mee kunnen doen. Kortom, goed materiaal, veel talentvolle medewerkers, alleen de regisseur en hoofdacteur zorgen ervoor dat de film toch geen hoge toppen scheert.

Moeilijke, maar steengoede film van Sam Mendes die zijn toenmalige vrouw Winslet en DiCaprio weer eens een kans geven om zich van hun beste kant te laten zien. Beide behoren naar mijn mening in de top van hun generatie en in deze film bevestigen ze hun talent wederom.

Ik vind het eigenlijk raar dat Winslet de oscar heeft gekregen voor The Reader, want ik vond haar performance als April veel ontroerender dan de de koude Hanna (volgens mij heette ze zo in the reader) maar het jaar dat ze de oscar won, was gewoon Haar jaar.

Ik hoop dat zij snel weer een mooie film gaat maken en het zelfde geld voor DiCaprio, die zo goed boos kan spelen hé Kortom vind ik dit echt een van de beste (recente) films die ik gezien heb.

(prachtige soundtrack overigens !)

Had er heel veel van vewacht, en was het eerste uur zeer ontgoocheld door de standaard (Amerikaanse) uitwerking van het zeer interessante basisthema. Alles verloopt logisch - daarom natuurlijk niet minder realistisch. Dialogen blijven ook eerder doorsnee en Kate Winslet vind ik erg gekunsteld acteren. Film wordt echter krachtiger en krachtiger, erg mooi stilering (en tegelijk de leegheid daarvan) gaat steeds meer opvallen, soundtrack wint ook aan intensiteit, finale van de film is zeer krachtig (Winslet blijft fake acteren en plots blijkt dat een pose te zijn die ze gruwelijk doorbreekt) en ontroerend.
(Hadden de Wheelers echt een alternatief? Hebben wij een alternatief?)

Toch vond ik 'American Beauty' en 'Jarhead' als films veel "authentieker" of idiomatisch straffer. Vooral met eerstgenoemde vertoont 'Revolutionary Road' veel gelijkenissen (tot en met de soundtrack toe), hoewel het uitgangspunt hier filosofischer en misschien boeiender van aard is. Desondanks kan ik me niet ontdoen van de indruk dat deze goede film te conventioneel in elkaar steekt. Mendes had het, denk ik, ruwer mogen aanpakken, hoewel de esthetiek daar allicht had onder geleden. Moeilijk...