Revolutionary Road (2008)

Deze film heeft mij eigenlijk niet zo heel veel geboeid. Had er meer van verwacht. Ik wilde de film afkijken, maar betrapte mezelf er wel regelmatig op dat ik even keek hoelang het nog duurde tot het einde.

Sterk drama.

Veel plot zit er niet in het verhaal. Niet dat dat moet, want het draait 'gewoon' om het leven van een getrouwd koppel, Frank en April Wheeler. Gedurende de gehele speelduur kabbelt het wat verder over hun ambities, hun keuzes en hun gevoelens daarbij.
Na de openingsscène vreesde ik het ergste; die ruzie in de auto was tenenkrommend. Godzijdank stijgt nadien het niveau zienderogen met een mooi slot. Ook voor mij had het echter iets sneller kunnen stoppen. De scène waarin Shep en z'n vrouwtje met hun gasten over de Wheelers praten voegt niets toe aan het geheel.

Eén van de redenen waarom ik de film absoluut wilde zien, was het duo DiCaprio - Winslet. ik vind hen een grote chemie hebben op het scherm. I.t.t. Titanic, moeten zij hier wel een heel ander soort relatie belichamen. Beiden doen dat uitstekend. Vooral Leonardo DiCaprio is echt goed.

Sam Mendes brengt een sfeervol beeld van de jaren '50. De kantoren, de kostuums met die hoeden, .. Ik denk dat dat toch redelijk juist die tijd weergeeft.
De dialogen zijn scherp, en enkele camerabeelden springen in het oog. Zo is de scène waarin Kathy Bates zo hard zaagt dat haar man z'n gehoorapparaat uitzet geweldig vormgegeven.

4

'k vond het wel een goeie film. Overtuigend geacteerd en toch wel een boeiend verhaal ook die de volledige speelduur kon boeien. Een prima dramafilm, wel niet zo straf als American Beauty, maar toch de moeite waard om te bekijken.

Zeer sterke film.

Winslet en Dicaprio proberen het nog eens samen na de Titanic, waar de chemie tussen de twee van het scherm spatte.

Ook hier vind je die chemie, weliswaar op een geheel andere manier en vorm.

In het begin denk je heel even net iets te veel aan de Titanic, omdat ze gewoon allebei opnieuw in een film spelen tesamen, maar dat gevoel wordt algauw weggewerkt door de sfeer in het begin van de film.

Beide acteurs zetten een sterk staaltje acteerwerk neer. Van Leonardo Dicaprio was ik dat gewoon, van Kate Winslet had ik soms erg sterke films gezien, maar ook erg zwakke. Maar beiden deden het meer dan prima. Alleen door hun acteerprestaties, want heel veel plot heeft het verhaal niet, slaagden ze erin om doorheen de hele film een soort spanning te creëren die je nooit helemaal op je gemak stelt. Je hebt gewoon steeds het gevoel dat er iets mis zal lopen. Niet echt een aangename spanning om er 2u lang mee opgescheept te zitten, maar als een film dat bij je kan oproepen dan wil dat zeker iets zeggen.

Het is misschien niet de mooiste film die ik ooit heb gezien, maar het is zeker één van de weinige films dit jaar die me heeft weten raken en één die ik zeer indrukwekkend vond.

4,5*

Ken je die mop van die 2 zotten die naar Parijs gingen?
Ze gingen niet.

Een film die heel wat interessante vragen stelt.

Onze sympathie (of de mijne toch) gaat uit naar de niet geheel stabiele, maar wel eerlijke April, die haar liefde via een foto terug op de rails schijnt te krijgen door een dapper besluit. Haar wat gluiperige echtgenoot wil, maar kan haar niet echt volgen en trekt als puntje bij paaltje komt terug zijn staart in. Wij vinden hem dan ook 'laf' .

Maar moesten het mijn buren zijn, dan zou ik haar wellicht ook onredelijk, hysterisch of ronduit getikt vinden. In die zin houdt de film natuurlijk wel een spiegel voor. Ook in de zin waarin we zelf als snel voor de 'weg van de minste weerstand' kiezen, natuurlijk.

Toch kon het allemaal niet écht beklijven. DiCaprio's babyface speelde hem hier te veel parten (hoewel ik hem al wel schitterende rollen heb zien neerzetten in andere films). Ik vond hem hier gewoon minder werken. De film deed ook wel denken aan 'Who's afraid of Virginia Woolf' maar daar spatte de film werkelijk van het doek. De virtuositeit van het spel van Taylor en Burton, was toch net iets overtuigender.

De film was soms ook te geforceerd: de kostuums, de huizenmakelaarster en haar gekke zoon waren net iets te netjes.
Boeiende thema's, Winslet als steeds weer schitterend (je leeft echt met haar mee, zij lijdt echt - en de ware opvolger van Merryl Streep) maar net iets te mat uitgewerkt.
Naar mijn gevoel uiteraard.

Ook ik werd vooral naar deze film toegetrokken door het duo Kate en Leo.
Al is buiten die 2 namen (en ohja, Kathy Bates ook niet vergeten) geen verdere link met de Titanic te bespeuren, niet dat ik dat had verwacht natuurlijk.
Maar ik vind Kate en Leo nog steeds zo'n aura rond hen hebben van liefde en passie.

De film moet het vooral hebben van de dialogen, en opbouwende spanning. De film heeft voor mij 2 hoogtepunten de scène aan tafel met de 'zot' die het uiteindelijk wel allemaal door had, en de ontbijtscène na de grote ruzie.
Vooral laatstgenoemde vond ik ronduit geweldig, zeker als je weet wat er na gaat volgen. Je voelt de ongemakkelijkheid langs beide kanten en de enorm geforceerde spontaniteit' terwijl je ieder moment denkt, nu gaat de bom ontploffen.' Wanneerdat uitblijft, voel je toch dat er iets gaat mislopen. Het is ontroerend en pijnlijk tegelijkertijd wanneer Frank zegt dat hij oprecht genoten heeft van het ontbijt.

De abortus van April zou je wel al kunnen zien aankomen hebben, maar toch vond ik het verrassend en geweldig gedaan. Het moment dat ze door het venster kijkt, lijkt alles goed te komen. Maar ja.

4*

Dat is natuurlijk de conclusie de ze zelf ook maken: dat ze helemaal niet zo bijzonder zijn. Voor haar een angstig ontwaken, voor hem een suffe berusting.

De scènes met de 'gek' waren inderdaad heerlijk, maar natuurlijk to-taal ongeloofwaardig (dat maakte het daarom niet minder leuk). Niet dat een gek niet de waarheid zou kunnen zeggen, maar hier was hij wel héél accuraat.

In de zin van die 'val' vind ik het een beetje een valse film: het burgerschap veroordelen en het huwelijk beschrijven als een val waarin alle dromen een stille dood sterven is wat makkelijk. Hoewel we natuurlijk niet mogen vergeten dat het boek uit 1961 dateert.

Het deed me denken aan 'Virginia Woolf.' Maar deze is iets minder scherp. Toch bleef ik geboeid kijken. Het drama werd goed in beeld gebracht door de twee protagonisten (drie eigenlijk). Wat die 'dwaze rik' in het verhaal kwam doen is mij een raadsel, bracht geen meerwaarde aan het verhaal, werkte storend zelfs. Laat ik het als volgt formuleren:

'Een genietbaar niemendalletje, gebracht door top acteurs.

De eerste keer dat ik revolutionary road keek twijfelde ik of ik de film überhaupt wel goed vond. Maar dagen na het kijken van de film bleef het verhaal nog erg spoken in mijn hoofd. Na 3 keer kijken kan ik wel zeggen dat er eigenlijk weinig films zijn die zoveel indruk op mij hebben gemaakt.

Gisteren deze film gekeken, en wauw hij heeft me totaal niet teleurgesteld.

Het is een hele emotionele en realistische film, ik ben er nog flink van onder de indruk en kan hem iedereen die een kwalitatief goede film kan waarderen zeker aanraden, maar als je meer iemand bent van de positieve films dan zou ik hem laten liggen.

Wat een film zeg , de emotie loopt hoog op in deze , maar ik was voorral

weg van de prestaties van Leo en Kate ,ze waren over hun top.De film is een

wat mengeling van onderhoudende , relatieve , droevige en gelukkige leventje , jammer

voor de tragische einde ,maar je kan je het wel realiseren.

Hellup! Kate en Leonardo weer samen in een film, en we weten allemaal waar dat toe kan leiden.....

Gelukkig is dit niet zo'n draak als de Titanic, maar echt aan mij besteed was ie ook niet. Ik houd wel van (psychologisch) drama, maar toch een stuk minder van burgerlijk drama blijkbaar. Er zaten wel wat goeie puntjes in de film, maar ik zat toch voornamelijk naar de klok te kijken, en voelde er niks bij.

Twee spelers die ik best wel hoog aan sla, maar blijkbaar niet in dezelfde film.

Die ''maffe'' zoon van de verhuurster vond ik nou juist het hoogtepunt uit de film

Spice world in uw top 10, is dat sarcastisch?

Waar slaat dit soort reakties nu op? Het gaat hier over revolutionary road, en niet over mijn top 10.

Dit soort gezemel op MM moet gewoon stoppen, dáár is iemand zn top 10 niet voor bedoeld.

De American Beauty van de jaren '50 dus. Ietwat gemakkelijk van Mendes om dezelfde thematiek, de verveeldheid van het suburb-leven, weer te gebruiken, maar eerlijk is eerlijk, het is een indringend goed drama geworden. Met acteerkanonnen als DiCaprio en Winslet kun je ook niet misschieten. Ook die andere dame van de Titanic, Kathy Bates had samen met haar geschifte zoon goeie interessante bijrollen.

reaCties

Hoe zou het verder met jack en dingetje (kate Winslet) zijn gegaan als Jack niet zou zijn verdronken, en de romance van een cruise schip en het "nieuwe" er vanaf zou gaan, dat zat bij mij volgens mij onderbewust wel ergens te borrelen. En kwam bovendrijven toen ik van deze film hoorde. Leuk hè?

Deze film al drie keer gezien. Mooi, sterk verhaal.

Ook leuk om DiCaprio en Winslet weer eens samen te zien.

Top film!

Sterke bijrol van Shannon! 'Ons' Titanic-koppel vervalt echter net wat te vaak in toneelmatige exclamaties, niettegenstaande dat het voor het grootste gedeelte een zeer genietbare - met een mooi neergezette ouderwetse sfeer - film. Wat mij betreft ook net iets fijner dan AB. Van drie naar drie-en-een-half dan maar.

Een erg bijzondere film naar mijn mening. Ook vind ik het best een unieke film en verhaal van jet leven en de relatie van deze 2 memsen in het genre drama/romantiek.

Het einde kon wel wat beter en krachtoger verfilmd worden vond ik.

Het gegeven voor de film is helaas niet echt boeiend. Een relatie met problemen. Om die problemen op te lossen besluiten ze om naar Parijs te gaan. En dat gegeven voor een film is wel interessant. Hoeveel mensen dromen er niet van om alles wat ze hebben op te geven en te verkopen, om ergens anders opnieuw te beginnen. Helaas gaat dat verhaal niet door. En wordt het toch weer een typische film over relatie problemen. Leonardo DiCaprio en Kate Winslet behoren wel tot de beste acteurs die Hollywood heeft, en dat maken ze in deze film ook wel weer waar. De combinatie van die twee blijft ook altijd sterk. Opvallend was wel dat de vrouw zich nogal eens gedroeg als de man en andersom. In de realiteit is het toch meestal de vrouw die wil blijven praten als er problemen zijn. En is het de man die er als eerste schoon genoeg van heeft. Niet in deze film dus. En verder was het einde van de film helaas erg zwak. Ineens was het geld op, zo lijkt het wel. Wat echter wel het meest indruk op me gemaakt heeft in deze film is de muziek van Thomas Newman. Die is pas echt schitterend. Jammer dat de film dat niveau bij lange na niet haalt.

Mooi counterpiece van American beauty. Mendes pelt de schil van de American Dream verder af en biedt ons nu ook geen comic relief om achter te schuilen. Indrukwekkend en geweldig gespeeld.

4*

Wat een acteertalent is Kate Winslet in deze film. De emoties van haar zijn gewoon geweldig gespeeld en spatten van mijn flatscherm.

Het is natuurlijk geen actiefilm, maar het geeft wel een beeld van een buurt en van mensen die met elkaar omgaan. Kunnen we onze vrienden/buren eigenlijk nog vertrouwen? Jaloezie, bedrog en vele andere menselijke drama's komen hier aanbod.

Ik geef geen 4.5 of 5 omdat Caprio niet hetzelfde niveau bereikt als Kate Winslet.

Ik denk dat het eerder ligt aan de rol en niet zozeer aan acteerprestaties. De rol die Caprio speelt heeft lang niet de sterke persoonlijkheid van de vrouw die Winslet hier neerzet. Caprio zit gevangen in een rolpatroon. Hij is een schaap dat doet wat de maatschappij hem opdraagt. Winslet is een vrije ziel die makkelijk de muren rondom haar neerhalen en die durft te dromen of haar emoties durft te volgen. Ik zie eerder een contrast en een hoogteverschil tussen twee persoonlijkheden dan een niveauverschil in acteren ... but I could be wrong.

Op het eerste gezicht een simpele film, die ondanks het drama niet veel extra's om het lijf heeft, maar is dat wel zo? Heb best lang moeten nadenken over wat ik hier nu eigenlijk van vond. Had ook telkens het idee dat ik naar diepere lagen of betekenissen moest zoeken. Want met al het huwelijksgedoe, dromen die niet uitkomen, het burgerlijke leven in een suburb, facades tegenover de maatschappij en de buurt lijkt het weer slechts een nieuwe variatie op American Beauty; niet iets dat we niet vaker hebben gezien. Persoonlijk had ik gehoopt dat de film wat meer schwung zou krijgen door ze daadwerkelijk naar Parijs te laten gaan, maar dat was niet de richting die de film op wilde. Het lijkt uiteindelijk toch weer een 'gewoon' drama over een vrouw of een koppel die het burgerlijk leven niet wil.

Gelukkig worden we wel getrakteerd op DiCaprio en Winslet, een filmkoppel die een hoop mensen waarschijnlijk weer samen wilden zien. En ze stellen niet teleur, ze zijn allebei erg sterk in hun rol.
Misschien heb ik me laten misleiden door deze twee hoofdrollen, en dacht ik dat een film met hun twee wel iets meer in petto zou hebben.

Begrijp me niet verkeerd, er is weinig mis mee als geheel, maar ik had op iets extra's gehoopt, en niet weer een variatie op hetzelfde toch wel uitgekauwde thema. Ook heeft het ondanks het rechtlijnige karakter van de film soms iets rommeligs.

De rol van John, de 'gek', vond ik wel een interessante. Ik denk dat hij stond voor het geweten, voor de echte gedachten van de twee hoofdrolspelers, en dat hij ze als het ware gek maakte met wat zij als de waarheid over hun leven zagen. De enige die de waarheid durfde te spreken?

Best een sterke film, maar ik blijf toch met teveel twijfel achter, dus 3,5* in plaats van 4*

Sterk intrigerend psychologisch drama dat me vanaf minuut één stevig in de greep had. Weliswaar een afgeleide van het overweldigende American Beauty, maar Revolutionairy Road doet niet veel onder. Goed, het plot miste misschien wat dynamiek, maar juist daarin schuilt de kracht van deze prent. Winslet en DiCaprio doen het overwegend goed, al vliegen beiden hier en daar uit de bocht maar dat zei hen vergeven, het waren immers twee zeer moeilijke rollen, zeker die van Winslet. Cinematografisch wordt de film gecompleteert in het typische jaren vijftig sfeertje met enkele erg fraaie shots. Verrassend sterk.

Ergens zit er in Revolutionary Road een mooi drama verborgen met interessante thema's maar op één of andere manier laat Mendes de film toch ontsporen. Jammer.

Een drama dat pas na een uur in gang schiet. De acteerprestaties zijn goed, maar deze worden op de achtergrond geschoven door de minder goede uitwerking van het verhaal. Vanaf de helft is de film een stuk beter, maar door het te korte einde wordt dit ook weer tenietgedaan. Een gemiste kans...

Het enige wat ik aan deze film heb gehad is dat ik nu weet wat het woord 'fnuiken' betekend...

Wat een verschrikkelijk lange zit! Er zat vast meer in de film, maar het kwam er naar mijns inziens niet uit. Pas tegen het einde begon het een beetje te boeien en de allerlaatste scene was het meest brilliant. Punt.