Revolutionary Road (2008)

Erg indrukwekkend acteerwerk van Winslet en DiCaprio inderdaad (alhoewel ik de indruk kreeg dat man Mendes haar vrouw iets meer momenten gaf om te schijnen), maar dit onderwerp heb ik een stuk uitgebreider behandeld gezien in Mad Men onderhand, waardoor het allemaal iets minder indruk maakte.

Maar zeker 3,5* waard, dat leven in de Amerikaanse buitenwijk weet me altijd te fascineren.

Uitstekend drama, met een werkelijk fantastische opbouw. Het niet nadrukkelijk aangeven van het verspringen van tijd in 't begin kan bij het normale filmpubliek denk ik nog voor wat verwarring zorgen, maar dat houdt na een tijdje op, dus veel problemen zal het niet opleveren.

Na een uur ontploft de film in een waar spervuur van grootste scenes, waar Winslet en Dicaprio zich weer eens van hun allerbeste kant laten zien, maar vergeet ook zeker Michael Shannon niet, want alhoewel z'n rol waarschijnlijk in de vergetelheid zal geraken door het fenominale werk van de twee hoofdrolspelers, zette hij in een korte tijd ook een behoorlijk knappe rol neer.

Verder kreeg ik gaandeweg in de film al het idee dat er een goede cinematograaf bezig was, want de shots waren vaak prachtig. Geen verwondering dus dat ik bij de aftiteling de naam Deakins zag verschijnen.

Ook was de score van Newman was erg mooi en passend.

Prima drama. Boeiend verhaal over het algemeen maar had best wel ingekort kunnen worden, want vond het zo nu en dan wat saai. Er gebeurd voor mijn gevoel ook niet zo veel in de film. Maar het blijft wel realistisch en geeft een goed beeld van het leven in die tijd voor zulke mensen.

De score is top. Past er goed bij. Mendes heeft met Newman dan ook de juiste man voor gekozen. Wat Mendes ook weer goed heeft gedaan is het kiezen van de juiste cast. Leonardo en Kate spelen echt fantastisch. Zeer overtuigend en hartverscheurend zelfs. Zou mooi zijn als ze beide in de prijzen vallen bij de Golden Globes/Oscars.

Een vermakelijke film, alleen duurt hij gewoon wat te lang. Geen topper, en eigenlijk ook minder dan de andere 3 'grote' films van Mendes.

3.5*

Ben teleurgesteld.

Waar het script waarschijnlijk geroemd zal gaan worden, viel dat samen met de plichtmatige verfilming ervan me erg tegen.

Het is een film over een echtpaar en hun huwelijks problemen. Echt zo iets wat in het theater te zien is. En daar zit hem dan ook het nadeel.

Acteurs die elkaar aankijken, dingen naar elkaar schreeuwen en dan weg lopen, armen in de lucht. Man komt er boos achteraan, gooit stoel kapot. Wow wat een emotie wat een groots acteerwerk jada jada jada. Het irriteerde me. Ik voelde dat de schrijver weer iets wou maken waar allemaal veertigers en vijftigers zichzelf in herkennen. Ook extreem flauw geschreven, was de niet helemaal in orde zijnde meneer, die twee keer langs komt op key points in het plot, en ze precies de waarheid verteld over hun situatie.

Ooit eens gehoord dat camerawerk of montage pas goed is als het niet opvalt, die mening deel ik niet helemaal. Maar dit kan eigenlijk wel gezegd worden over de schrijver, bij het kijken moet ik niet een schrijver zien maar de acteurs.

Kleine 2.5 sterren. Maar I am not amused!

Wat een deprimerende film is dit zeg. En dat kan je wel als een compliment opvatten, want dat zal de bedoeling zijn geweest van de makers. Ik raakte er gedeprimeerd van, iets wat ik niet snel heb tijdens film kijken.

Het verhaal is op zich niet bijzonder, maar de uitwerking is gewoon heel goed gedaan. Zowel Leonardo DiCaprio als Kate Winslet zetten een fantastische rol neer als een behoorlijk ongelukkig koppel dat de schijnt wilt ophouden en droomt van een betere toekomst. Ik ben nooit zon fan van DiCaprio, maar hij is wel een erg goede acteur. Winslet vind ik nog een tikje beter, ze was echt heel sterk in haar rol. Ik heb niet snel in een film zulke overtuigende ongelukkige mensen gezien. De ellende straalde van beiden af. Ik kan me ergens wel een voorstelling maken van het duffe, uitzichtsloze leven in die tijd en dat geeft de film prima weer.

Als ik kritisch mag zijn, de film had wel een beetje meer vaart en pit kunnen gebruiken op momenten. Af en toe vond ik het toch wat saai of langdradig. Maar overall was de film boeiend en zeker het einde vond ik intens. Zo ben je een gelukkig stelletje aan het begin van je relatie en zo eindigt alles met een drama. De aankleding van de film is prima. Enkele mooie shots, opvallende momenten (het ontbijt zegt de mensen die hem hebben gezien vast genoeg) en mooie, bijpassende muziek. Het is te zien dat dit gemaakt is door de maker van American Beauty, ook al zon tragi-drama van niveau.

Echt leuk is de film niet om te kijken, maar dat komt uiteraard door het zwarte onderwerp. Het is niet echt een film die je met een groep moet kijken vind ik. Mooi om te zien dat DiCaprio en Winslet weer samen in 1 film spelen, beiden in een glansrol die wat mij betreft bij de Oscars prijzen verdienen. Zij maken de film en het maakt de film een aanrader.

Ik twijfel erg wat voor cijfer ik de film ga geven, 3,5* of 4*. Voorlopig ga ik het bij het laatste houden.

4*

Toch een vreemde opmerking bij een regisseur wiens drie voorgaande films geroemd werden om hun cinematografie. Dat er dan ineens een film opduikt die cinematografisch iets terughoudender is maakt Mendes nog niet meteen een duidelijk theaterregisseur.

Anyway, dit was een meevaller. Ik had erg lage verwachtingen. Het thema sprak me totaal niet aan eigenlijk en ik ben ook geen fan van Mendes. Ik ging vooral omdat ik Kate Winslett een geweldige actrice vind. De film zelf bleek echter prima te zijn.

Toegegeven, echt opzienbarend wordt het nooit, daarvoor is het verhaal iets te bekend. Ook deed de uiteindelijke abortus me opvallend weinig terwijl dat het emotionele hoogtepunt behoorde te zijn. Toch vond ik het geheel ruim voldoende. Dit komt door de twee ongeloofelijke hoofdrolspelers, die hier beiden de beste rol speelde die ik van hen zag. Van Winslett had ik niet minder verwacht, maar ik verbaasde me echt over DiCaprio. Ik vind hem de laatste jaren wel goed, maar het valt mij tevens op dat hij erg veel fronst in zijn meest recente rollen. Dat moeilijk kijken leek een beetje een acteertruukje te worden en ik ben opgelucht dat het hier volledig verdwenen is. Hij is hier erg naturel en zeer geloofwaardig. Intens wanneer het nodig is, maar ook vaak terughoudend. Tevens weet hij misschien nog wel beter een balans te vinden dan Winslett tussen klootzak en sympathiek. Erg, erg goed en ik verbaas me dat de Oscars dit genegeert hebben.

De rest van de film is meer gemiddeld goed. Persoonlijk vond ik het terughoudende qua cinematografie niet storend, want het gebrek aan mooie kleuren, echt opvallende beelden of snellere montage zouden de film meer leven hebben gegeven dan het thema. Dit blijkt stiekem zelfs een hele goede keuze. Overigens is het niet waar dat de film geen opvallende beelden bevat. DiCaprio tussen een massa vol mannen met hoeden op weg naar zijn werk is toch wel opvallend.

Verder vallen een aantal bijrollen op. Michael Shannon speelt een larger-than-life karakter. Echt realistisch was zijn bijdrage niet, maar toch is het geen foute keuze, want hij zorgt voor extra spanningen. Ook de man die naast DiCaprio werkt op het kantoor heeft een opvallende rotkop en een personage dat zich even rot gedraagt.

Het is dan toch jammer dat het scenario zo voorspelbaar en zelfs ietwat uitgekauwd is. Verder is het een nagenoeg perfect gemaakte film, die met een iets frissere insteek gemakkelijk een echte klapper had kunnen worden. Alle goede elementen waren immers aanwezig. Nu vond ik het vooral een goede film, maar ik vraag me af of ik er over een jaar nog wel eens aan terug zal denken.
Voor nu een kleine 3,5*.

Huh? vroege dertigers zal je bedoelen, of zelfs late twintigers.

Ik kan me voorstellen dat mensen die alleen maar in deze film zien dat de hoofdpersonen relatie-problemen hebben en ruziën het nogal cliché vinden.

Dit is echter maar een toplaagje. Ik vind het hele thema van een koppel dat wat meer wil dan het standaard leventje, zich beter vindt dan wat ze om zich heen zien, erg boeiend. Iets wat je nu nog dagelijks ziet bij veel relaties en iets wat logischerwijs van alle tijden is.
Dat het speelt in de jaren '50/'60 is wat dat betreft niet meer dan een afleidingsmanoeuvre, maar toch knap gedaan.

Grote toevoeging vond ik ook de zogenaamde 'gek' die precies doorheeft waar de schoen wringt. Maar als een idioot wordt neergezet simpelweg omdat hij te confronterend is voor het 'gewone leventje'

Ik had het niet verwacht, maar het is een boeiende film. Niet eentje waar ik van uit mn stoel knal, maar toch vele malen beter dan allerlei gemaakt en geforceerd hip gedoe wat vervolgens alleen 2 uur gapen wordt.
Ik denk zelfs dat dit zo'n film is die onderhuis voor bepaalde mensen best confronterend is, ik ken er wel een aantal die hem eens zouden moeten zien.

Ook Deakins doet erg knap werk en de muziek is prachtig.

Revolutionary Road

De prent speelt zich af in de Amerikaanse fifties en de twee hoofdpersonages worden vertolkt door Kate Winslet en Leonardo Dicaprio. Beide Titanic sterren hun acteerprestaties zijn van top niveau. Al moet ik zeggen dat ik vond dat DiCaprio duidelijk de sterkste acteur van de twee was in deze film. Hij bewijst nog maar eens dat hij werkelijk één van de allerbeste van deze tijd is. Het personage dat hij vertolkt is een jongeman die toen hij jong was veel toekomstplannen had maar als hij éénmaal getrouwd is en kinderen heeft blijkt dat hij, tot grote spijt van zijn vrouw, eigenlijk te laf is zijn woorden van toen hij jong was om te zetten in daden.

Winslet vertolkt op haar beurt dan weer de vrouw van deze jongeman die ooit ambitie had actrice te worden maar het bleek dat zij niet over het nodige talent beschikte om dit waar te maken. Ze vervult tegen haar zin de rol van huisvrouw. Beide personages hebben een sterke afkeer van het middenklasse leven dat ze leiden en komen tot de vaststelling dat ze eigenlijk een deel daarvan uitmaken.

De film probeert heel de tijd gewichtig te zijn en het is dan ook dit dat soms negatief is, er is geen kalmte. Doordat we heel de tijd blootgesteld worden aan overdramatische situaties verliest de film soms zijn impact. Het is altijd hetzelfde opnieuw. Er wordt ook te hard geprobeerd om bepaalde ideeën naar voor te brengen, een beetje meer subtiliteit had zeker niet misplaatst geweest. Deze negatieve punten nemen echter niet weg dat de film aanzet tot nadenken en zonder twijfel zal men een emotionele response hebben op hetgeen tentoon gesteld wordt doorheen deze prent.

Om het kort samen te vatten: het is een sterke prent dat soms iets te hard probeert.

Een zeer degelijke film, veel meer kan ik er eigenlijk niet over kwijt. Echt emotioneel betrokken werd ik niet en ook wordt Revolutionary Road naar het einde wat al te theatraal, maar verder erg aardig, niet in het minst dankzij DiCaprio's sterke vertolking.

Bijzonder filmische film. Klinkt paradoxaal, maar is het niet. Eindelijk nog eens een subtiel en gevoelig liefdesdrama, waarin alles zo oprecht en puur aanvoelt door de bijna voortdurend vlekkeloze combinatie van filmische elementen (beeld, geluid, spel, etc.) dat het vrijwel onmogelijk is op de een of andere manier niet geraakt te worden door de prent. Winslet en DiCaprio verdienen een diepe buiging.

Een goede film is het zeker, maar het is ook al in zoveel films beter gedaan (Little Children). In de eerste plaats door Mendes zelf. Wel staat het vast dat de film heel knap in elkaar zit. De structuur klopt heel goed. Een ander pluspunt is het camerawerk, waarin effectief wordt gespeeld met verschillende kleuren.

Zelf was ik minder te spreken over de acteurs. Het klinkt misschien gek, maar DiCaprio kan mij maar niet overtuigen. Ik blijf op een bepaalde manier een jongetje zien, daar kunnen die extra kilo's ook weinig aan veranderen. Kate Winslet speelt niet slecht, maar kan ook beter. Hoogtepunt was voor mij de rol van Michael Shannon. Zal voor een acteur waarschijnlijk ook een leuke rol zijn om in te vullen.

Wat overblijft is een bovengemiddelde film, die nergens echt opvalt. Wel blijft ik Mendes als regisseur volgen, want er zal ongetwijfeld nog een keer een meesterwerk uitrollen.

deze film is ver onder de maat,, een totaal niet boeiend verhaal over een gezin in het hedendaagse leven alleen zwaar maar dan ook zwaar overdreven

ze hebben een probleem willen verhuizen maar besluiten het tog niet te doen ik bedoel,, waar haal je die inspiratie nu weeer vandaan ??. daarnaast zitten er weinig boeiende elementen in. waardoor de film ronduit saai word. toen de hevige ruzie begon tussen frank en april werd het wat vermakelijker. maar dat begon ook te vervelen na 15 minuten.

kortom voegt weinig toe aan de film wereld en zal men ook wel weer snel vergeten zijn.

als 2de punt viel het mij inderdaad óók op dat de kinderen in geen velden of wegen te bekennen zijn, word ook verder niks over gezegd dus beetje vaag allemaal.

Een uurtje voor de Oscars en ik heb de beste film van 2008 gezien. Broeierig, intens, pakkend, herkenbaar, fantastisch gespeeld, prachtige score, het plaatje is compleet. Virginia Woolf (overigens nóg beter), maar dan net even anders zeg maar.

De ontbijtscene is zo gruwelijk mooi... kippenvel.

4,5*.

Vond dit overigens ook maar een vervelend filmpje.

Begint wel goed, maar het blijft zichzelf maar herhalen.

Klassieke film in een modern jasje en een teveel op emotie gericht verhaaltje...

Prachtfilm!

Kate Winslet overtuigd weer in deze film, terecht een globe gewonnen als je het mij vraagt. Ze krijgt prima tegengas van DiCaprio.

Wat ik persoonlijk nogal raar vind is dat Leonardo DiCaprio geen oscarnominatie kreeg voor zijn rol, terwijl Micheal Shannon (ondanks ook in een prachtige bijrol) er wel een kreeg.

Verder vond ik ook de muziek er prachtig bijpassen

5*

Matige film.

Ik had hier echt veel meer van verwacht, maar de film heeft me erg teleurgesteld. Het verhaal kon me niet raken en ik had me moeite om mee te leven met de personages. Er was wel een goede dosis sfeer aanwezig, en Kate en Leonardo waren weer geweldig samen want een chemistry hebben die twee, dat viel me toch weer op. Ondanks het goede acteerwerk vond ik de film grotendeels erg saai en vervelend. Ook het einde vond ik niet bijzonder en deed me verder ook helemaal niks. Jammer want ik had wel hoge verwachtingen, maar helaas heeft Revolutionary Road dat niet kunnen waarmaken.

2.5* Alleen voor het magistrale duo Kate en Leonardo.

Een werkelijk waardeloze film!! Ik denk dat ik zelden zo iets slechts gezien heb als dit. slaapverwekkend.

ik ben echt verbaasd dat mensen hier zo positief over zijn.

het is een slechte wannabe American Beauty.

Ik snap het verhaald van aan de ene kant het perfecte stel waarachter veel meer schuil gaat dan de buitenwereld kan vermoeden, maar dan nog vond ik er echt geen bal aan. Ook mijn vriendin vond het helemaal niks.

Smaken verschillen en ik ben blij dat het voor anderen geen verspild 1,5 a 2 uur is geweest.

van mij 0,5 ster.

Tsjah, Sam Mendes, Roger Deakins, Thomas Newman, Leonardo DiCaprio, Kate Winslet en ga zo maar door met de ''grote'' namen die nogal wat in hun mars hebben om een sterk staaltje werk af te leveren. Dan mag je best hoge verwachtingen hebben van een film, al zal voor velen alleen de terugkomst van Leo en Kate als koppel maar opvallen...

...en dat werkt goed, maar daar had ik ook alle vertrouwen in. DiCaprio vind ik nog steeds één van de beste acteurs van de wereld en hij wordt alsmaar beter. Zijn samenwerking met Martin Scorsese vind ik dan ook helemaal geweldig en dat maakt van hem nog een betere acteur dan dat ie' al is. Daarnaast is Kate Winslet ook een acteerkanon natuurlijk en waren de bijrollen uitstekend ingevuld. Kathy Bates, maar vooral ook Michael Shannon die toch ook wel een belangrijke rol speelt in dit sterke drama.

Het lijkt allemaal zo mooi; een mooi huis, een goede baan, twee leuke kinderen, genoeg geld en een vrouw die altijd voor je klaar staat als je thuis komt. Toch? Njah, net als in American Beauty toont Mendes ook hier overuidelijk de problematiek in een gezin. Van buiten lijkt het leuk, van binnen is dat het niet. Maar, wat wil je ook met zo'n gestoorde vrouw? Kate Winslet haar karakter had iedereen stapelgek gemaakt denk ik, want die deugt niet helemaal. In het begin is dit gevoel over haar personage nog niet aanwezig, maar later in de film zorgen vele uitspraken, handelingen en gewoon eigenlijk haar hele gedrag ervoor dat het duidelijk is dat deze vrouw psychisch niet helemaal in orde is, net zoals John Givings, gespeeld door Michael Shannon. Nog een grotere idiote gek. Maar... wel een belangrijke pion. Hij was de eerste die hun begreep tijdens de wandeling in het bos toen er gezegd werd dat ze uit dit leven wouden verdwijnen en waarom. Daarom vond ik de scéne ook erg sterk, aan de etenstafel, wanneer DiCaprio gek wordt als hij keihard geconfronteerd wordt met de woorden van deze persoon, die precies doorheeft hoe het zit. Maar het gaat er uiteindelijk niet om of er goede of slechte beslissingen gemaakt worden, maar om het hele gebeuren wat zich hier tussenin afspeelt. Daar wordt de focus gelegd en daar is moeilijk uit te komen, zoals in deze film, maar ook zeker in het ''echte'' leven, waar mensen bijv. denken dat ze de buren kennen, terwijl dit helemaal niet zo is.

Opzich loopt het allemaal op rolletjes tijdens het kijken naar deze Revolutionary Road, maar ik mis iets. Jammergenoeg ook nog iets heel belangrijks, namelijk voldoende emotionele betrokkenheid bij de personages en hun problemen. Waarom? Ik weet het niet. Waarschijnlijk zal deze film voor velen erg confronterend zijn, omdat ze zelf bijv. in soortgelijke situaties hebben gezeten. Dan wordt je sneller emotioneel van scénes als; de abortus op het laatst, de ontbijtscéne of het moment in het bos en waarschijnlijk naast deze nog veel meer. Ook de rol van David Harbour, als Shep Campbell vond ik interessant. Hij is stapelgek op Winslet en zit thuis opgesloten in hetzelfde saaie leventje, waar hij ook wel uit wil, terwijl zijn vrouw maar niet uit de ontkenningfase lijkt te kunnen komen en hij te ''slap'' is om hier iets van te zeggen. Ja, eigenlijk wel interessant allemaal. Dan nog de uitstekende cinematografie. Degelijk, maar sterk, al is dat geen verassing met een Deakins achter de camera. Die weet toch altijd voor een paar sterke plaatjes te zorgen, zo ook in deze film. De muziek - ja het zijn wat té bekende deuntjes misschien, maar het paste wel en ik vond het prima zo.

Lang naar deze film uitgekeken en vandaag gelukkig gezien. Wat relatieproblemen tussendoor is wel even ''iets anders'' als je bezig bent om de Lord of the Rings triologie te herzien. Die heeft me aardig in de ban, maar ook deze film pakte me beet en liet me niet weer los. Echt aangrijpend werd het niet, maar boeiend was het wel. Want ja, hoeveel gezinnen zijn er wel niet die altijd maar ''mooi weer spelen'', terwijl er eigenlijk gewoon miljoenen kikkers uit de lucht moesten komen donderen om ze wakker te schudden?

Sam Mendes laat eens te meer zien hoe veelzijdig hij is. Na jarhead(oorlog) Road to perdition(maffia/misdaad) en American Beauty (humor/drama) is nu de beurt aan een onvervalst liefdes drama. Ik was erg onder de indruk van de ingetogen acteerprestatie's van Di caprio en Winslet, waarbij de veelgeprezen Titanic in het niet valt. Ook Micheal Shannon zet een waardige rol neer, als geweten van het betreffende stel. De muziek was erg herkenbaar, wat ik wel kan waarderen. Hoewel het het thema, het opofferen van zichzelf voor je partner, niet echt een origineel thema is, wordt het wel prachtig geillustreerd in deze film.

Goed drama.

'Revolutionary Road' is een erg onderhoudend, sterk portret van twee mensen die slechts wat willen doen met hun leven, maar er ondertussen de hoop in verliezen. DiCaprio en Winslet spelen ijzersterk en voelen elkaar prima aan. Beide weten de personages eigen te maken door een mix van ingetogen en explosief acteerwerk. En dat is de grootste drager van de film. Bijna elke scène die de twee met elkaar delen is sterk en interessant. De personages zijn goed geschreven en erg realistisch, de twee geven echte emoties en een uitgebreid karakter weer en Leo en Kate zijn er perfect voor om die te vertolken.
Het is haast pijnlijk om te zien hoe gelukkig Frank en April kunnen zijn, en hoe onvermijdelijk ze hun relatie vernietigen. De film begint al sterk met het feit dat je hoopt op een goed einde, maar Frank's affaire laat al meteen zien dat het die kant er niet op gaat. Mooi camerawerk en passende, eenvoudige muziek vullen de film aan tot een mooi drama, met uitstekend acteerwerk van vele en een dramatisch verhaal, dat tegelijkertijd begrijpelijk en "echt" aan voelt.

4.0

Mensen die elkaar de huid volschelden en elkaar écht pijn willen doen, terwijl ze van elkaar houden. Drama in een notendop?

Revolutionary Road grossiert erin. En dat is wel mooi, want ik kan het waarderen mits het goed gedaan wordt, en dat laatste is hier het geval. Nog voor de aftiteling weet je al min of meer wat voor personages DiCaprio en Winslet spelen en zie je ze al een keer al hun woede er naar elkaar uitgooien. Beiden nemen absoluut geen blad voor de mond en maken elkaar en de kijker goed duidelijk waarom hun huwelijk niet echt werkt zoals het zou moeten werken. Leuk

Het interessante aan de film is dat hij zich afspeelt in een tijd dat de VS groeide en de economie omhoog spurtte. Er ontstonden modelwijken zoals Revolutionary Road met bijhorende modelgezinnen. En dat is natuurlijk dé waarde waar de VS om bekend staat: het gezin. Een terugkerend thema in tig Amerikaanse films ook. En in feite hebben April en Frank Wheeler alle ingrediënten in zich om net zo'n modelgezin te worden. Maar ze laten zien dat er van modelgezinnen geen sprake is, dat het een fabel is. Twee mensen die willen leven zoals hun hart hen ingeeft en verstrengeld raken in hoe ze horen te leven volgens hun omgeving. Ieder conflict in de film dat hieruit voortvloeit is volkomen te begrijpen en tegelijkertijd is het vaak schrijnend voor de kijker, omdat de oplossing altijd voor het opraken lijkt te liggen. Als je nu nét even niet dat deed, maar dat ... De personages zelf, echter, hebben continue last van hun wisselende perspectieven op wat ze willen, op waar ze van dromen, en op elkaar. Het modelgezin blijkt vol spanningen te zitten en de meest onvoorstelbare vreselijkheden worden de familieleden door elkaar naar het hoofd geslingerd. Vet!

Het geheel staat bij het briljante acteerwerk van DiCaprio en Winslet, sowieso 2 van mijn favoriete acteurs. Akelig eigenlijk om het Titanic-setje zo verdrietig te zien. Emoties worden briljant uitgespeeld en er zit geen onecht moment in de film. Beide personages zijn in feite soms best onsympathiek, en de balans tussen begrijpelijk mens en door zelfzucht verblinde eikel wordt door beiden knap bewandeld. Ook complimentje voor de gek, die niet alleen fantastisch het verhaal in wordt geschreven en steeds de karakters met zichzelf confronteert, maar ook gewoon fantastisch gespeeld wordt.

Maar wat bij mij vooral bleef hangen was, naast het perfecte eind van het feilloos geschreven scenario, de manier waarop de mensen met elkaar omgingen. Zo koel en koud en doods. Die Molly Brown is daar een uitstekend voorbeeld van in de slotscène. Maar het gebeurt al vaker in de film, en komt vooral aan de oppervlakte door het fantastische acteerwerk. Echt angstaanjagend.

4* (kleintjes)

er zijn eigenlijk genoeg redenen om deze film niet te zien: als je depressief bent, als je agressief bent, als je een moeilijk lven hebt, ... ik bedoel: deze film is puur negativiteit. nooit van mijn leven hoop ik deze film nog te zien.

Ik was helaas niet erg onder de indruk. Het was vooral een herhalingsoefening van American Beauty, met name qua thematiek en muziekkeuze, alleen was deze een stuk saaier. Weinig interessante personages, en de enige die dat wel was, John 'de gek', had een zo karikaturale rol dat het weinig toevoegde aan wat allang duidelijk was. Verder ook geen sprankelende gebeurtenissen, de enige scene die ik me zal herinneren is de geluidloze dansscene van April en Shep.

Erg jammer. De thematiek is op zichzelf natuurlijk boeiend, maar Mendes doet er eigenlijk bar weinig mee: koppel ontdekt de leegheid van hun leven, besluit te vertrekken, er doemen nieuwe perspectieven op voor één van beiden en de frictie is daar. En dan? Misschien wil Mendes ook niets meer dan enkel de moeilijkheden aan te tonen, maar het is in dit geval niet interessant genoeg.

Ik kan me overigens bijzonder weinig voorstellen bij Mendes als Bond-regisseur. Ik voorspel in elk geval een overgevoelige Bond met een ernstige identiteitscrisis.

Erg sterke film die echt af is.

De cast doet het echt geweldig tot in de kleinste bijrol wordt een goede acteerprestatie neergezet. Vooral Kathey Bates was ouderwets goed.

Maar ook het scenario was heel goed uitgewerkt en zat mooi in elkaar. Natuurlijk voel je hier en daar wel aan wat er gaat gebeuren maar dat is helemaal geen probleem als het gebodene goed wordt gebracht en dat is hier ruimschoots het geval,

Ten slotte verdiend de prachtige eindscéne nog een speciale vermelding en kan ik alles bijelkaar niet anders dan zeggen dat dit een bijzonder goede film is.

Zeker een aanrader.

Ik vond dit een prettige film om naar te kijken qua sfeer. Zo'n lekkere jaren 50 sfeer. Heel leuk om naar te kijken.

Ik kon me wat moeilijker inleven in de karakters. Ik weet niet of dit kwam door de manier waarop ze waren neergezet of dat ik me niet kan inleven in het type mens. Het acteerwerk van DiCaprio en Winslet zat wel goed in elkaar. En de chemie tussen hen is ook heel erg sterk.

De eindscene is hier een paar keer aangehaald en ook ik vond dat een indrukwekkende ! Mijn man is niet zo van de drama's maar ook hij vond het een goede film om naar te kijken. Dat wil wel wat zeggen.

De film had naar mijn smaak wel iets korter gemogen.

Toen ik deze film ging kijken had ik nou niet echt het idee dat het een top film zou zijn. Ik ging hem alleen kijken omdat ik vind dat Kate en Leonardo in de titanic zo een geweldige chemie hebben.

Maar tot mijn verbazing heeft deze film me van het begin tot het eind geboeid! Niet alleen de chemie vond ik geweldig maar ook het script!

Ik vond alleen het einde niet zo leuk, maar ik ben gewoon geen fan van open eindes!;)

Een matig niemendalletje wat zich beroept op een aantal zeer sterke one-liners, maar een stuitend slechte story. Had wat mij betreft net zo goed schriftelijk afgedaan kunnen worden, want de beelden hadden nog minder om het lijf dan de dialogen. Hoewel, de soms heftige emoties werden weliswaar formidabel neergezet door de 2 hoofdrolspelers.

Ook de zoon van Kathy Bates had dat, en hij legde inderdaad de vinger op de gevoelige plek. Een wereldrol! Maar de strekking van zijn verhaal (de grote leegte etc.) deed me nét iets teveel denken aan American Beauty (ook Sam Mendes 'toevallig').

Verder zal het best gezellig geweest zijn op de set met Leo, Sam en vrouw Kate, maar wij als kijker moeten ook wat te smullen hebben. Het verhaaltje komt en gaat als een nachtkaars weer uit. Ook het minimale aantal personages en locaties doelt erop dat dit een lekker tussendoortje is geweest voor de acteurs. Op zich niks mis mee, maar zorg er dan voor dat het nog een beetje uitstraling heeft (zoals Burn after reading).

Mooie decors, mooie mensen maar een slechte film. 2*

Een goede film op bijna alle fronten. Enige minpunt is dat hij niet onder de huid kruipt. Want het is toch een behoorlijk pijnlijk verhaal. Een universeel thema en een mooi tijdsbeeld. De stomp in je maag die erbij hoort heb ik alleen niet echt gevoeld.

Misschien komt dat wel, omdat het teveel een vriendenclubje was (Sam Mendes = man van Kate Winslet = bevriend met Leonardo di C.) zodat, ondanks geweldig acteurwerk, en overtuigende ruzies de pijn niet echt voelbaar is. Het echte venijn ontbreekt.

Michael Shanon als John is ijzersterk en kruipt wel lekker onder de huid, bij Leo en de kijker, en werkt goed als katalysator in het drama.

@Awake78[quote][Mooie decors, mooie mensen maar een slechte film. 2*/quote]. De film is volledig op locatie geschoten! De beperkte locaties zijn juist functioneel, deze mensen zitten vast in hun rol in de maatschappij, in hun relatie en in het leven wat tegenvalt.

Je kunt er niet van houden, maar je kunt dit geen slechte film noemen. Want het is op zijn minst goed gemaakt.

Wist tot de aftiteling niet dat deze van Sam Mendes was, maar de soundtrack deed me wel al sterk aan Road to Perdition denken. Qua thematiek en decor probeert Mendes helaas enkel American Beauty & Road to Perdition te mixen. Filmtechnisch worden er ook niet al te veel bijzondere dingen verricht, hoewel een enkel shotje nog wel aardig was.

Revolutionary Road kon me niet altijd even veel boeien. Misschien heeft het met de leeftijd te maken, dat dit simpel weg interessanter is voor mensen tussen de 30-40 (of/en met een midlife crisis). De scènes met John waren absoluut het hoogtepunt van deze film. Ook de scène na het tweede bezoek van John vond ik sterk (geacteerd). John's moeder is als personage ook niet onaardig. Einde bracht nog wel een grijns teweeg, maar meer dan 3* zitten er niet in.

Echt een film voor mensen die van acteervuurwerk houden. Kate Winslet en Leonardo DiCaprio geven alles wat ze hebben als een echtpaar dat langzaam uit elkaar groeit. Dan is het nog aan een briljante regisseur als Sam Mendes om de boel te voorzien van een schitterend visueel kader. Pure oprechte cinema om van te watertanden. Heerlijke boodschap ook over mensen die zichzelf als bijzonder zien om de grauwe middenmoot te kunnen ontspringen. Maar de werkelijkheid is wreed: sommige mensen zijn niet gemaakt om uit te blinken.