Revolutionary Road (2008)

Film over een echtpaar dat een existentiële crisis doormaakt.

Ik herken daar wel wat in, ben ook een dertiger.

De spanning is zo nu en dan voelbaar tussen de echtelieden.

Eén en ander wordt mooi in beeld gebracht, vrijwel geheel in zachte tinten en met passende muziek.

No disrespect intended, maar om deze film echt te kunnen waarderen is enige geestelijke rijping noodzakelijk lijkt me.

The world is filled with people we may not like.

The film is depressing and ultimately tragic.

So are a lot of things in life.

Allereerst: wat een verschrikkelijke muziek hebben ze onder deze film gezet. Veel te sentimenteel en te nadrukkelijk aanwezig; het haalde me helemaal uit de film. Afgezien daarvan: prima dramafilm, duidelijk een boekverfilming, want de personages hebben teveel gebreken/zijn te menselijk voor een product dat rechtstreeks uit Hollywood komt. Chapeau daarvoor! Ook het camerawerk is erg mooi en de acteerprestaties zijn prima in orde; alles is, afgezien van de muziek dus, heel degelijk en vakkundig in elkaar gezet door een duidelijk ervaren regisseur. De laatste paar scènes - wat overduidelijk de epiloog van het boek vormt - waren helaas wel behoorlijk overbodig en haalden een beetje de kracht uit het einde. Van mij had het mogen eindigen op het moment dat Winslet het ziekenhuis belt, op dat moment dacht ik: nu stoppen! Maar helaas.

3,0*

Een film dat alles lijkt te hebben wat het nodig heeft. De chemie tussen Winslet en DiCaprio werkt nog altijd en het duo is zeer overtuigend als getrouwd koppel. Zeer herkenbare situaties ook, waarbij de relatie centraal staat. Niet alleen het vervullen van dromen, maar ook de vraag of dit nu is wat je van elkaar mag verwachten. Nu we elkaar kennen, is dit wat we van elkaar verwacht hadden toen we nog vol dromen zaten. En uiteraard het belang van praten, communiatie, geven en nemen, prioriteiten, keuzes maken, ... Een film over relaties waar de meeste andere films eindigen. Volgens mij ook zeer persoonlijk gemaakt, aangezien ondertussen Winslet en Mendes in het echte leven uit elkaar gegaan zijn.

De film is sterk in z'n troeven, maar kan ook niet meer bieden helaas. Geen echte meeslepende scènes of visuele hoogstandjes. Wel een stevig drama, maar geen klassieker helaas.

Vond het een leeg vat. Geforceerde diepgang. In American Beauty gaf Mendes een mooi satirisch beeld van de leegheid van het bestaan ten aanzien van hypocriete buitenwijk gezinnetjes. Hier doet hij hetzelfde, maar met de verkeerde aanpak. Hij probeert je drama op te dringen, iets waar hij niet goed in is. In Road to Perdition bijvoorbeeld liet hij zijn onvermogen zien, serieuze relaties uit de verf te laten komen in de vader-zoon relatie. Hij kan blijkbaar zijn personages en hun relaties alleen geloofwaardig neerzetten en warmte meegeven in de vorm van een komedie (American Beauty, Away We Go).

Het begin (eerste half uur eigenlijk) bijvoorbeeld, vond ik zo ontiegelijk slecht. Mendes heeft de opdracht om onze hoofdpersonages snel bij elkaar te brengen en hun relatie dan direct serieuze vormen te laten krijgen. Dat lukt hem dus niet. Ten eerste geloofde ik de ontmoeting tussen Winslet en DiCaprio niet. Erg geacteerd. Verder was het eerste half uur fragmentarisch. Ah, ze hebben oogcontact. Kijk ze praten met elkaar op een feestje. Ah ze zijn een stel, He ze hebben ruzie, (maar waarom eigenlijk, waar komt dat vandaan). Die ruzie in de auto vond ik te belachelijk voor woorden.Ik ben geen relatie-expert, maar als je vriendin een kutavond heeft gehad en haar carriere aan haar neus voorbij ziet gaan, moet je gewoon effe je mond houden als ze daar om vraagt. Dan moet je niet een potje gaan lopen zeiken aan haar hoofd. Vond het totaal niet passen bij de personages, maar blijkbaar was een vroege confrontatie noodzakelijk voor de plot?

Verder komt de sleur er snel in, dromen vervagen en je ziet je leven aan je voorbij flitsen. Zo uit het leven gegrepen. Iedereen heeft dromen en bij niemand komen ze allemaal uit. Je kijkt dan naar de dingen die je wel bereikt en probeert het beste te maken van je leven. Je kunt best een goede film maken over gemiste kansen, maar je moet echt uitkijken dat het niet zeurderig en saai wordt (omdat het gaat over een saai bestaan). En dat is dus precies wat er gebeurt. Vond de zelfmedelijdende hoofdpersonages irritant. Nu ja goed, ze hakken de knoop door om toch het avontuur op te zoeken. Ik was vanaf dat moment benieuwd of de boel nog gered zou worden, hoewel ik de reden dat ze daar bij kwamen en hoe makkelijk Frank zich om liet praten ook weer compleet ongeloofwaardig vond, maar goed. Maar dan komt er een enorm voorspelbaar plotje met DiCaprio die opeens promotie maakt (kwam echt nogal belachelijk over) en vanwege zijn vernieuwde perspectieven had hij opeens het lef om iets ad rems te doen in zijn bedrijf (hoe cliche). Je ziet van mijlenver aankomen dat het avontuur niet doorgaat en dat dit het gezin zal verscheuren. Ik geloofde het niet en het interesseerde me al niet meer. Als je zo nadrukkelijk kansen op een beter leven laat liggen en stomme keuzes maakt, verdien je ook gewoon om kapot te gaan.

Zal het geforceerde en ongeloofwaardige uitlegggen aan de hand van een voorbeeld dat dit m.i. het beste illustreert. Waar zijn de kinderen? De plot heeft kinderen nodig, want dat bindt onze hoofdpersonges aan verantwoordelijkheden. Alleen was er eigenlijk ook geen ruimte voor kinderen, omdat dit de focus op het ongelukkige paar en hun relatie zou verzwakken. En welke oplossing wordt aangedragen? We zien de kinderen amper. Ze zijn er eigenlijk gewoon nooit. Steeds ergens anders. Ik vond het heel geforceerd. Het klopte niet. Ik geloofde de steracteurs ook niet echt. Winslet is altijd wel sterk (maar kan een deceptie niet meer voorkomen), maar vooral DiCaprio redt het eigenlijk gewoon niet op momenten. Zonde ook van de saaie personages. Ongelooflijk dat je met bijrolspelers als Bates, Baker en Shannon nog steeds niets opschiet. Dit had echt de boel kunnen opleuken. Wat een ondankbare en zinloze rollen van met name die eerste twee. Shannon was wel leuk (hoogtepunt van de film), hoewel zijn rol als de gek die het allemaal wel doorheeft erg dik erbovenop ligt. Allerlaatste scene met de man van Bates die het geluid wegdraait van zijn gehoortoestel was wel goed. Dit soort scenes had ik echt meer willen zien.

Helemaal niets deze film. Echt een boekverfilming. En af en toe lukt het gewoon niet zo'n boek te vertalen naar het scherm. Het zat er gewoonweg niet in. Had contstant het idee dat ik naar iets zat te kijken dat bedacht was, geschreven en verzonnen. Absolute doodsteek voor escapisme. 1,5 sterren voor een van de grootste teleurstellingen van de laatste tijd.

Onbegrijpelijk suf drama over twee non-conformisten (en waar mag dat uit blijken?) die in de val van het burgerschap vallen.

Mocht iets van verwacht worden als American Beauty in de jaren vijftig...nope helemaal niet.

Ook degenen die Titanic-achtige hartstocht verwachten krijgen hier helemaal niets.

Ontzettend lege, nietszeggende film die helemaal nergens over lijkt te gaan.

Enige positieve bijdrage zijn de bezoekjes van John Givings die door z'n ouders naar DiCaprio en Winslet wordt meegenomen voor wat intellectueel gezelschap.

Sof.

Sterk drama.

Veel plot zit er niet in het verhaal. Niet dat dat moet, want het draait 'gewoon' om het leven van een getrouwd koppel, Frank en April Wheeler. Gedurende de gehele speelduur kabbelt het wat verder over hun ambities, hun keuzes en hun gevoelens daarbij.
Na de openingsscène vreesde ik het ergste; die ruzie in de auto was tenenkrommend. Godzijdank stijgt nadien het niveau zienderogen met een mooi slot. Ook voor mij had het echter iets sneller kunnen stoppen. De scène waarin Shep en z'n vrouwtje met hun gasten over de Wheelers praten voegt niets toe aan het geheel.

Eén van de redenen waarom ik de film absoluut wilde zien, was het duo DiCaprio - Winslet. ik vind hen een grote chemie hebben op het scherm. I.t.t. Titanic, moeten zij hier wel een heel ander soort relatie belichamen. Beiden doen dat uitstekend. Vooral Leonardo DiCaprio is echt goed.

Sam Mendes brengt een sfeervol beeld van de jaren '50. De kantoren, de kostuums met die hoeden, .. Ik denk dat dat toch redelijk juist die tijd weergeeft.
De dialogen zijn scherp, en enkele camerabeelden springen in het oog. Zo is de scène waarin Kathy Bates zo hard zaagt dat haar man z'n gehoorapparaat uitzet geweldig vormgegeven.

4

'k vond het wel een goeie film. Overtuigend geacteerd en toch wel een boeiend verhaal ook die de volledige speelduur kon boeien. Een prima dramafilm, wel niet zo straf als American Beauty, maar toch de moeite waard om te bekijken.

Ook ik werd vooral naar deze film toegetrokken door het duo Kate en Leo.
Al is buiten die 2 namen (en ohja, Kathy Bates ook niet vergeten) geen verdere link met de Titanic te bespeuren, niet dat ik dat had verwacht natuurlijk.
Maar ik vind Kate en Leo nog steeds zo'n aura rond hen hebben van liefde en passie.

De film moet het vooral hebben van de dialogen, en opbouwende spanning. De film heeft voor mij 2 hoogtepunten de scène aan tafel met de 'zot' die het uiteindelijk wel allemaal door had, en de ontbijtscène na de grote ruzie.
Vooral laatstgenoemde vond ik ronduit geweldig, zeker als je weet wat er na gaat volgen. Je voelt de ongemakkelijkheid langs beide kanten en de enorm geforceerde spontaniteit' terwijl je ieder moment denkt, nu gaat de bom ontploffen.' Wanneerdat uitblijft, voel je toch dat er iets gaat mislopen. Het is ontroerend en pijnlijk tegelijkertijd wanneer Frank zegt dat hij oprecht genoten heeft van het ontbijt.

De abortus van April zou je wel al kunnen zien aankomen hebben, maar toch vond ik het verrassend en geweldig gedaan. Het moment dat ze door het venster kijkt, lijkt alles goed te komen. Maar ja.

4*

De eerste keer dat ik revolutionary road keek twijfelde ik of ik de film überhaupt wel goed vond. Maar dagen na het kijken van de film bleef het verhaal nog erg spoken in mijn hoofd. Na 3 keer kijken kan ik wel zeggen dat er eigenlijk weinig films zijn die zoveel indruk op mij hebben gemaakt.

De American Beauty van de jaren '50 dus. Ietwat gemakkelijk van Mendes om dezelfde thematiek, de verveeldheid van het suburb-leven, weer te gebruiken, maar eerlijk is eerlijk, het is een indringend goed drama geworden. Met acteerkanonnen als DiCaprio en Winslet kun je ook niet misschieten. Ook die andere dame van de Titanic, Kathy Bates had samen met haar geschifte zoon goeie interessante bijrollen.

Op het eerste gezicht een simpele film, die ondanks het drama niet veel extra's om het lijf heeft, maar is dat wel zo? Heb best lang moeten nadenken over wat ik hier nu eigenlijk van vond. Had ook telkens het idee dat ik naar diepere lagen of betekenissen moest zoeken. Want met al het huwelijksgedoe, dromen die niet uitkomen, het burgerlijke leven in een suburb, facades tegenover de maatschappij en de buurt lijkt het weer slechts een nieuwe variatie op American Beauty; niet iets dat we niet vaker hebben gezien. Persoonlijk had ik gehoopt dat de film wat meer schwung zou krijgen door ze daadwerkelijk naar Parijs te laten gaan, maar dat was niet de richting die de film op wilde. Het lijkt uiteindelijk toch weer een 'gewoon' drama over een vrouw of een koppel die het burgerlijk leven niet wil.

Gelukkig worden we wel getrakteerd op DiCaprio en Winslet, een filmkoppel die een hoop mensen waarschijnlijk weer samen wilden zien. En ze stellen niet teleur, ze zijn allebei erg sterk in hun rol.
Misschien heb ik me laten misleiden door deze twee hoofdrollen, en dacht ik dat een film met hun twee wel iets meer in petto zou hebben.

Begrijp me niet verkeerd, er is weinig mis mee als geheel, maar ik had op iets extra's gehoopt, en niet weer een variatie op hetzelfde toch wel uitgekauwde thema. Ook heeft het ondanks het rechtlijnige karakter van de film soms iets rommeligs.

De rol van John, de 'gek', vond ik wel een interessante. Ik denk dat hij stond voor het geweten, voor de echte gedachten van de twee hoofdrolspelers, en dat hij ze als het ware gek maakte met wat zij als de waarheid over hun leven zagen. De enige die de waarheid durfde te spreken?

Best een sterke film, maar ik blijf toch met teveel twijfel achter, dus 3,5* in plaats van 4*

De American Dream, het ongebreidelde optimisme van de jaren-50 en -60. En de waarheid die daar soms achter schuilging, het verschil tussen droom en volwassen worden, het verschil tussen idealisme en verplichting.

Kate Winslet vooral is erg goed aan het acteren. Leo doet het in vergelijking wat minder, maar nog steeds best goed. Toch blijft de film misschien wat teveel in de thematiek hangen, en is er daarnaast vrij weinig om het iets extra's te geven. Maakt een stuk minder indruk dan American Beauty indertijd, bijvoorbeeld - het zou me verbazen als ik me deze film over een jaartje of wat nog herinner.

Moedige film. Meestal is American suburbia de backdrop voor menige uiteindelijke happy ending. In deze film is Revolutionary Rd een boulevard of broken dreams. Moet uitputtend geweest zijn voor Kate Winslet. Bijna ondraaglijk om haar Weltschmerz te zien. En net zoals bij Mendes' American Beauty vormt de score (mostly piano) een integraal deel van het gevoel dat wordt uigestraald. Je vraagt je af of deze Britse regisseur de Amerikanen nog een keer een laatste spiegel zal voorhouden, als in een drieluik...

Jaren na de eerste kijkbeurt weet deze film me nog altijd te grijpen. Mendes laat hier zien dat hij een gelijkaardige thematiek zowel op meer artistieke wijze — American Beauty — als in pure dramavorm weet over te brengen. Plotgewijs liggen de credits hier natuurlijk bij Richard Yates, maar het is klasse hoe het audiovisueel gebracht wordt; inclusief de acteerprestaties van beide protagonisten én het niet te onderschatten personage van 'insane' John.

Op zich wel een degelijke boekverfilming, om niet te zeggen nauwgezet, maar door de verandering van het medium wordt het eindresultaat toch wel behoorlijk anders. Mede door de relatief korte speelduur en het vrij expressieve acteerwerk krijgt de film van Revolutionary Road een wat dramatischer karakter. De leegheid en kilheid die rond beide hoofdpersonages hangt in het boek komt daardoor wat meer op de achtergrond te staan. Ook verandert de thematiek van tamelijk subtiel naar vrij kort door de bocht.
Verder vind ik dat Mendes veel goede keuzes heeft gemaakt. Dat begint natuurlijk al bij de casting; hoewel ik geen fan ben van Winslet past ze uitstekend in de rol van April, maar qua acteren vond ik DiCaprio een stuk beter. Vooral de ontbijtscène, het werd al gememoreerd door otherfool, aan het einde is bijzonder knap gespeeld, in al z'n banaliteit buitengewoon pijnlijk en gênant.
Filmisch wordt het vrij sober gehouden maar met een duidelijke lijn, waarbij de shots van de mensenmassa's uit het begin die fraai terugkomen rond het voorgenomen vertrek naar Parijs, erg goed werken in de karakterisering van Frank. De muziek is ook passend en mooi.
Het laatste kwartier kent wat teveel drama, ik denk dat de film dat niet nodig had (in tegenstelling tot het boek). Wél voortreffelijk is het echte einde; Mendes toont twee 'gewone' koppels en het toneelstuk dat zij voor elkaar opvoeren waardoor ze weliswaar niet zo eindigen als de Wheelers, maar of dat veel beter is...

Een zeer goede film over een stel dat los wil breken uit de maatschappelijke ketenen en de hopeloze leegte van het burgerlijke bestaan van huisje-boompje-beestje om in Parijs een vrij, authentiek leven te gaan leven, gesitueerd in de hoopvolle jaren ’50 toen dergelijke dromen heel gewoon waren en vormgegeven in een zinderend huwelijksdrama dat erop is gebaseerd dat iedereen naar zo’n ‘echt’ leven verlangt maar de een die droom sneller opgeeft dan de ander.

American Beauty 2.0. Een aangrijpende film, niet omdat je meeleeft met de personages, maar wel omdat het je eigen gevoelens en ideeën over het leven op de proef stelt. Er zitten enkele uitstekende dialogen in en het spel is behoorlijk met hier en daar enkele uitschieters van met name van Kate Winslet. De naargeestigheid en het gevoel dat er iets onder de oppervlakte speelt is continu voelbaar. En de psyche van sommige archetypes wordt mooi blootgelegd met name waar het gaat om het overkomen van cognitieve dissonantie.

Toch kan deze film niet hoger dan een vier halen, omdat Sam Mendes zich na American Beauty ook enigszins herhaalt zowel qua thema als qua muziek; bovendien wordt de rol van sommige karakters in de film onvoldoende uitgediept en lijkt die soms ad hoc.

Goede film over ambities, frustaties, misverstanden, zwakheden, en tenslotte drama's binnen een jonge gezin.

Erg realistisch en uitstekend getypeerd.

Het verhaal krijgt beslist een boost door het uitstekend spel van DiCaprio en Winslett.

Enkele sprekende scènes. Alleen de figuur van de zwakzinnige vriend lijkt mij wel toch sterk overdreven.

Opnieuw een erg sterke film van Mendes die me inderdaad doet denken aan American Beauty. Ook hier een soortgelijk onderwerp met de nette voorgevels en propere voortuintjes, maar met het principe van "ieder huisje draagt zijn kruisje", hoe perfect je je ook naar de buitenwereld toont, het is slechts schijn. De dromen die elk gezin tracht na te steven, maar onhaalbaar lijken door het eigen gecreëerde gevoel van hopeloze leegheid is zo frappant. Het gras is groener aan de overkant, het is een idee dat bij velen speelt en in deze film sterk naar boven komt. Deze film kan niet tippen aan de topfilm uit 1999, maar dat is helemaal geen schande.

Zeer sterk acteerwerk van Di Caprio en Winslet. Ook Michael Shannon kan ik steeds meer apreciëren. Schitterende rol speelde die. Di Caprio toont nog maar eens waarom hij tot de beste acteurs behoort van deze generatie. Schitterend hoe hij zich oprecht kwaad kan maken zonder te overacten. Zeer sterke dialogen, maar ook de andere scenes (zoals de ontbijtscene) voelt erg oncomfortabel. Het einde met die oude man is eveneens zo confronterend dat je jezelf er in herkent. Willen we dat allemaal wel niet eens? Het geluid afzetten: eventjes weg van de wereld, de sleur, het leven, het gezaag...?Wederom een film van Mendes waar je flink kan doorreflecteren op jezelf of op de samenleving.

Ik snap het einde van de film niet!! Maar veder top film!

Zit sterk in elkaar. Je ziet de frustratie bij haar en de machteloosheid bij hem. Er is iets gaande en dat voel je de hele film.

De tafelscene met de buren en hun zoon is geweldig, fantastische bijrollen ook. (Michael Shannon!)

Mocht qua tempo af en toe wat vlotter, maar dat is meer mijn ongeduldigheid. De film komt door dit tempo wél goed binnen, en een keer geen happy end is ook een goede afwisseling.

Drama met een hoofdletter.

Wie graag enige subtiliteit verwacht in z'n dramas kan deze film maar beter links laten liggen. Zowel Mendes als het duo DiCaprio/Winslet doen er alles aan om er zoveel mogelijk feels in te steken. Jammer genoeg voelt het verhaal zelf geoverdramatiseerd aan en weet het acteerwerk van de hoofdpersonages niet echt te overtuigen.

Wel geweldig is Michael Shannon, zowel z'n personage als hoe hij hem neerzet. 't Is jammer dat hij maar in twee scenes voorkomt, het zijn meteen ook de beste momenten van de film. Hij verdient eigenlijk een spin-off film, al lijkt me dat dan eerder een zwarte comedy te worden.

Verder verdrinkt deze film in de degelijkheidheid.'t Is allemaal wel aardig in elkaar gezet, visueel af en toe een extratje, pianotjes op de achtergrond, drama links en rechts, maar net als waar men zich tegen wil afzetten in deze film, is het gewoon zo enorm burgerlijk.

Moest het drama zelf dan nog indruk gemaakt hebben had het nog een doel gehad, maar zelfs het einde weet maar weinig emotie op te wekken. Raar hoe je zo'n moment eigenlijk zo weinig gewicht kan meegeven. Middelmaat dus, type film dat vooral voor de Oscars gemaakt lijkt.

2.0*

Visueel mooi aangekleed met enkele sterke momenten. Die geluidloze dansscène van enkele seconden bijvoorbeeld, maar ook het laatste stuk vanaf de abortus is prima werk. En in potentie een erg mooi thema dat Mendes wil verfilmen. Maar helaas is dit veel te theatraal. Vooral Winslet is ergerlijk, maar ook samen met DiCaprio is dit een vreselijk ding. Vol grote EMOTIES, HUILBUIEN, SCHREEUWPARTIJEN. Op den duur zat ik er maar verveeld naar te kijken. En dan soms komt er weer een prachtige ingetogen scène tussendoor die veel meer zegt, zoals op het strand. En zeker DiCaprio los is prima te doen. Dan veer ik als kijker op, tot de volgende uitbarsting begint. En met die rol van Shannon kon ik ook weinig. 2,5*.

Film waar ik opzich wel nieuwsgierig naar was, maar tevens niet helemaal wist wat te verwachten. Bij het verhaal en de aanwezigheid van Winslet moest ik overigens wel meteen denken aan Little Children.

Even is het wennen als je meteen in de over geprikkelde situatie tussen April en Frank geraakt waarvan meet af aan geruzied wordt. Even klaart de lucht en vraag ik me af of we een tijdsprong gemaakt hebben naar een betere tijd. Het idee Parijs ontstaat en even is daar een opmerkelijke revival. Wanneer er twijfel over het plan ontstaat, en een nieuw element in de relatie voor complicaties zorgt, barst de bom en komt de film pas echt op gang.

Net als in Little Children wordt genadeloos afgerekend met 'het plaatje' en keurslijf waar iedereen zorgvuldig in gepropt wordt en geen ontsnappen aan is. Zo hoort het toch? Je hebt alles toch? Het leven is perfect zo...toch? Nou...nee, niet dus. Heerlijk vind ik die sluimerende twijfel, dat men toch iets anders verwacht had van het leven. Ik persoonlijk ben ook absoluut niet van het huisje, boompje, beestje idee. Toch wordt enige twijfel en poging verandering in de sleur te brengen of de kop ingedrukt of met scepsis ontvangen. Waarom...? Wat het perfecte plaatje voor velen lijkt is een nachtmerrie voor een ander. En hoe ook niemand de breuk en keuze steunt of begrijpt, noch eerlijk is. De enige die de vinger op de zere plek durft te leggen is de labiele John die uitermate goed de zeepbel door prikt en knelpunten identificeert. Geweldige rol overigens van Shannon. En na afloop wordt er alleen nog maar slecht gepraat over het zogenaamde droomkoppel. Hoe snel mensen je laten vallen als je niet aan hun beeld voldoet.

Revolutionairy Road is vooral het twee deel een uitmuntend drama met een drietal geweldige acteurs die op de toppen van hun kunnen presteren. Moraal van het verhaal zondermeer het aansprekende aspect dat er genoeg eenheidsworsten in de wereld zijn die doen wat hun omgeving van hun verwacht, ookal worden ze verteert door onvrede. Vecht, probeer, leef en volg je dromen, is wat vooral April lijkt uit te stralen terwijl Frank zich laten gijzelen door 'zekerheid'. Hoewel ik bij aanvang twijfelde over de film ben ik na afloop door het tweede zeer sterke deel in shock en kan ik niets anders zeggen dit een erg sterk en aansprekend drama is. Zie nu al bijna uit naar een tweede kijkbeurt.

Had gehoopt op een melige romantische film voor een gezellige avond met het vrouwtje... Is me dat even anders uitgedraaid. ( Had ik beter even op voorhand wat meer informatie gezocht over wat deze film nou eigenlijk ging)

Maar goed, terug naar de film..

Ja waarover gaat deze film? Ze hebben waar de meeste mensen onder ons naartoe leven , huis-tuintje-gezinnetje... Alleen is dit voor April niet genoeg,

die meer wilt van het leven en wilt weglopen van het leven ze nu hebben. Ze wilt het onbezorgde leven, zonder verplichtingen en zien wel van dag tot dag waar ze uitkomen. Dit kwam toch zo over voor mij, Frank was volgens mij perfect gelukkig met zijn leventje in ‘the suburbs’.

Ik zeg niet dat de film niet degelijk gemaakt is of dat het acteren niet goed is, al is het ook zo dat ik ze beide al beter zien spelen heb. Al een geluk dat ik ze beide graag zie spelen anders had ik deze waarschijnlijk niet uitgekeken.

Uiteindelijk gebeurt er heel weinig in deze film, eigenlijk gewoon een hele saaie prentieuze film. Het was voor mij de minuten aftellen.

2*

Ik had er meer van verwacht. Leonardo DiCaprio en Kate Winslet speelden natuurlijk elf jaar voor de release van deze film een iconisch koppel in een prachtige film, dus het was logisch om ze opnieuw bij elkaar te brengen. Dat het beiden goede acteurs zijn of dat ze onderling chemie hebben hoefden ze dan ook niet meer te bewijzen.

Toch levert het wat mij betreft niet opnieuw dezelfde succesformule op. Zelfs niet als Sam Mendes - toch zeker niet de minste - aan het roer komt te staan kennelijk. Revolutionary Road barst van de langdradige scheldpartijen en ruzies, die mij op den duur echt begonnen tegen te staan. Ik snap dat het onderdeel is van het verhaal, maar zó extreem had van mij niet gehoeven. Er zaten ook enkele stille scènes (bijvoorbeeld die op het strand) in die de afbrokkelende relatie weergaven en die maakten meer indruk. Gelukkig slaagt de film er wel in om het tijdsbeeld over te brengen, doet de cast het over het algemeen goed en zitten er enkele wendingen in waardoor het over het nog wel boeiend blijft. Dat het een film is die lang weet te beklijven kan ik echter niet zeggen.

3*

Dit is zo’n type film waarbij ik mezelf geen minuut verveel en die me starend naar de aftiteling achterlaat. Dit is natuurlijk hoe ik het persoonlijk ervaren heb. Toen ik terugdacht aan wat er nu daadwerkelijk gebeurd was in de film, buiten de constante ruzies om, kon ik eigenlijk maar twee dingen bedenken. De abortie die April pleegde, die resulteerde in haar dood en ‘the big fight’ die de ochtend voor de dood van April plaatsvond .

Ondanks zijn niet overgrote plot, weet de film uitstekend medeleven op te roepen voor beide personages. Dit komt deels door hun backstory en deels doordat ze lijken gevangen te zitten in hun eigen karakter . Natuurlijk helpt het acteerwerk van Leo DiCaprio en Kate Winslet ook mee.

Ben buiten een aantal bekende films om niet gigantisch bekend met de speelstijl van Winslet, maar deze film vind ik haar zeer sterk. En ook na de afgelopen paar maanden veel DiCaprio films gekeken te hebben, kom ik erachter dat hij voor mij een van de enige acteurs is die zó bekend is en tegelijkertijd nogsteeds zó goed kan acteren. Kijk je in dezelfde middag twee van zijn films, lijk je toch naar een compleet andere acteur te kijken. En keer op keer vertolkt hij zijn rol meesterlijk.

Prachtige film over een Amerikaans gezin die besluiten naar Parijs te verkassen. Het tijdsbeeld (midden jaren '50) wordt mooi neergezet en niet alleen door de aankleding. Mooie muziek van Thomas Newman en hier en daar best aangrijpend. Sterk acteerwerk van de gehele cast en uiteraard fijn om Leonardo DiCaprio en Kate Winslet samen terug te zien na Titanic.

Uitstekend drama met uitstekend acteerwerk. Niet alleen van de hoofdrolspelers, maar ook hun buren en de makelaar met hun gestoorde zoon (Michael Shannon) die te zijn weggelopen uit Shutter Island Heerlijke taferelen. In het begin hoopte ik wel dat het gekibbel niet te lang zou duren en dat we twee uur zouden kijken naar echtelijke ruzies. Dat valt dan wel weer mee. De buren en de makelaar geven dat beetje extra dat de film nooit verveeld. Wat me wel erg opviel was dat je hun kinderen nauwelijks zag. Die waren dan wel erg vaak bij hun oppas als de onderlinge strijd weer naar boven kwam. Ze werden ook bijna niet betrokken bij hun plannen op naar Parijs te gaan. Ik kreeg hier even een (Ik vertrek) gevoel bij. Ook vind ik de wipscenes in Amerika vaak in een tel voorbij gaan. Zoals bij twee vogels. Niet realistisch maar goed het is Amerika he. En dan die vacuümaspiratie-abortus apparaat. Wat een gruwelijk ding. vroeg mij trouwens af waarom hij het niet gelijk weggooide Maar goed het eind is een beetje zoals je gaat verwachten al was de uitkomst misschien net even anders. "Leuk" is nog de scene als de man van de makelaar het gehoorapparaat uitzette. Tja het is een pittige film, maar wel goed gebracht.

Ik ben deze film pas gaan kijken nadat ik hoorde dat Leonardo dit zijn beste acteurprestatie vond. Dus niet zijn beste film, maar als acteur. Ik kan hierin meegaan. Ook de aankleding in 115 Revolutionary Road is dik in orde.

Film 4.0
Beeld 4.0 (blu ray)
Geluid 4.0