Revolutionary Road (2008)

Film over een echtpaar dat een existentiële crisis doormaakt.

Ik herken daar wel wat in, ben ook een dertiger.

De spanning is zo nu en dan voelbaar tussen de echtelieden.

Eén en ander wordt mooi in beeld gebracht, vrijwel geheel in zachte tinten en met passende muziek.

No disrespect intended, maar om deze film echt te kunnen waarderen is enige geestelijke rijping noodzakelijk lijkt me.

The world is filled with people we may not like.

The film is depressing and ultimately tragic.

So are a lot of things in life.

Gister kunnen kiezen uit deze film of de timetravelers wife. Ik heb niet gekozen voor deze om de volgende reden:

Tekst op de achterkant van de DVD:

De met oscar genomineerde Caprio en de oscar genomineerde win slet in een met een oscar bekroonde verhaal dat met een oscar genomineerde oscar de genomineerde oscar won van andere genomineerde oscars....

Mijn indruk is dan dat de film groot gepraat wordt.

Gezien de beoordeling zit ik er naast... zie ik nu...

Aanrader of niet?

Had juist niet al die oscarverwachtingen en dan is het een vlakke film met inderdaad knappe acteerprestaties en boeiende ontwikkelingen in het verhaal.

Simpele verhaal met sterke acteerprestaties.. komt uit op een 3.

Ik vind de acteerprestaties in deze film uitermate goed.

en ook vele straffer als het praterige en oerconservatieve The Hours

Allereerst: wat een verschrikkelijke muziek hebben ze onder deze film gezet. Veel te sentimenteel en te nadrukkelijk aanwezig; het haalde me helemaal uit de film. Afgezien daarvan: prima dramafilm, duidelijk een boekverfilming, want de personages hebben teveel gebreken/zijn te menselijk voor een product dat rechtstreeks uit Hollywood komt. Chapeau daarvoor! Ook het camerawerk is erg mooi en de acteerprestaties zijn prima in orde; alles is, afgezien van de muziek dus, heel degelijk en vakkundig in elkaar gezet door een duidelijk ervaren regisseur. De laatste paar scènes - wat overduidelijk de epiloog van het boek vormt - waren helaas wel behoorlijk overbodig en haalden een beetje de kracht uit het einde. Van mij had het mogen eindigen op het moment dat Winslet het ziekenhuis belt, op dat moment dacht ik: nu stoppen! Maar helaas.

3,0*

Saai!!! Deed me denken aan een mop: Ken je die mop van dat stel die naar Frankrijk ging? Ze gingen niet! Alleen is die mop vele malen leuker dan de film en korter bovendien..

Oh heb dat gedeelte gemist dat Kung fu panda naar Frankrijk vertrok

Een film dat alles lijkt te hebben wat het nodig heeft. De chemie tussen Winslet en DiCaprio werkt nog altijd en het duo is zeer overtuigend als getrouwd koppel. Zeer herkenbare situaties ook, waarbij de relatie centraal staat. Niet alleen het vervullen van dromen, maar ook de vraag of dit nu is wat je van elkaar mag verwachten. Nu we elkaar kennen, is dit wat we van elkaar verwacht hadden toen we nog vol dromen zaten. En uiteraard het belang van praten, communiatie, geven en nemen, prioriteiten, keuzes maken, ... Een film over relaties waar de meeste andere films eindigen. Volgens mij ook zeer persoonlijk gemaakt, aangezien ondertussen Winslet en Mendes in het echte leven uit elkaar gegaan zijn.

De film is sterk in z'n troeven, maar kan ook niet meer bieden helaas. Geen echte meeslepende scènes of visuele hoogstandjes. Wel een stevig drama, maar geen klassieker helaas.

Het is een film dat je na 1 uur wel kunt raden hoe het afloopt

langdradig .

Dit is ook niet echt het type film dat om een plottwist schreeuwt, weet je wel.

Ondanks 2 topauteurs en hun sublieme acteer prestatie, zorgde het oersaaie script ervoor dat ik deze film maar net een voldoende geef.

Wat een saaie film. Het verhaal is best goed maar het is heel langdradig opgezet. Best wel een tegenvaller als je eerst hoort dat ze zoveel oscars hebben gewonne.

Jammer Leonardo maar ook jou mooie koppie kan mij niet over halen een betere waardering te geven.

Aangrijpend drama

Deze reeds 2x gezien en ik moet zeggen, de tweede keer beviel hij me stukken beter dan de eerste kijkbeurt.

Waarom? Ik kon me veel beter inleven in de personages.
En dat is toch wel heel belangrijk bij een film als deze.
Het draait namelijk rond de twee hoofdpersonen, April & Frank.
En laten we daar dan ook meteen mee beginnen...
Kate & Leonardo doen het weer uitstekend. (tevens ook mijn twee favoriete acteurs/actrices)
Deze keer is het uiteraard helemaal anders dan in Titanic, daar was het allemaal rozegeur en manenschijn tussen de twee, hier is het allemaal een grote hoop ellende.
Maar ondanks dat, voel je toch de aantrekkingskracht.

De film gaat langzamerhand verder, zonder verwachtingen of het slecht of goed zal evolueren. Maar elke scène heeft wel een duidelijk doel en laat een diepe indruk na.

Het einde vond ik echt subliem.
Nee, niet mooi, niet prettig, allesbehalve zelfs...
Net alsof de regisseur dacht, genoeg rond de pot gedraaid, BAM, EINDE. Zo kwam het op mij althans over.

En ja, ik bleef me grote ogen achter...

Goede film met sterke rollen van Kate Winslet en Leonardo di Caprio.

Ik ben niet bepaald gek van drama's maar bij deze was ik echt wel bij de keel gegrepen. Goede acteerprestaties en vooral Kate Winslet(al was ik geen fan) acteert echt wel schitterend.

Ik vraag me af wat DiCaprio in vredesnaam moet doen om ooit een Oscar te krijgen.

Misschien moet hij maar eens weer een homo spelen ofzo,aangezien de Academy daar dol op is (Hanks,Penn,Firth).

Briljant acteerwerk van de beste man in deze film en speel Winslet helemaal weg.

Maar wie krijgt de nominatie: Winslet.

Tja, als het zo doorgaat met het negeren van hem kan het weleens de tweede Peter O'Toole worden.

Je geeft zelf aan dat de Oscars een klucht zijn dus waarom wil je dan dat hij er één krijgt?

omdat ik vind dat sommige gasten dat ding heel snel krijgen maar hij bijvoorbeeld wordt constant genegeerd.

als ze zelf Oscars uitdelen aan gasten zoals: Cuba Gooding Jr. dan denk ik inderdaad hoe moet je die Oscars nog serieus nemen ?

Die laatste Oscar van Pen was idd belachelijk die had naar Micky Rourke gemoeten. Er zal wel een dag komen dat hij genomineerd zal worden en 9 kansen op 10 zal het bij een film zijn dat je niet verwacht.

Prachtige film.Vooral hoe het naar het einde leid.

Voor 2e keer gezien en veel meer indruk gemaakt. Vreselijk zo'n leven.

Had wel een tranen in mijn ogen op het eind hoor. dat die man zijn hoorapparaat uit doet voor zijn irritante vrouw-goede rol van Kathy Bates. Zo triest.

I love Kate!


Dikke 4*

Vooraf had ik een beetje schrik van de populaire cast, dacht dat het er eentje ging zijn in de trent van Titanic, maar ik was meer dan aangenaam verrast!

Vele mensen onder ons huizen volgens mij met dat tegenstrijdige gevoel om ons te 'settelen', langs de ene kant lijkt dat huisje-tuintje-kindje-model een mooie manier om ons leven door te brengen, langs de andere kant schrikt het ons af. En des te verder we in dit proces verslingerd raken, des te meer gaat die tweede interpretatie de juiste blijken te zijn.

Heel dat model-gezin-aspect dat de Westerse cultuur zo in de ban heeft, dreigt ons te doen vergeten waar het echt om draait, wat onze échte natuur is. Eerst werken we om ons eigen stekkie op te richten, dan werken we om onze kinderen te onderhouden, tenslotte werken we voor ons pensioen. Wat we dachten te moeten doen om te kunnen leven, ontneemt ons net dat hele leven.

Voor mij heeft deze film dit perfect afgebeeld. Prachtig, diepgaand realistisch!

Vond het een leeg vat. Geforceerde diepgang. In American Beauty gaf Mendes een mooi satirisch beeld van de leegheid van het bestaan ten aanzien van hypocriete buitenwijk gezinnetjes. Hier doet hij hetzelfde, maar met de verkeerde aanpak. Hij probeert je drama op te dringen, iets waar hij niet goed in is. In Road to Perdition bijvoorbeeld liet hij zijn onvermogen zien, serieuze relaties uit de verf te laten komen in de vader-zoon relatie. Hij kan blijkbaar zijn personages en hun relaties alleen geloofwaardig neerzetten en warmte meegeven in de vorm van een komedie (American Beauty, Away We Go).

Het begin (eerste half uur eigenlijk) bijvoorbeeld, vond ik zo ontiegelijk slecht. Mendes heeft de opdracht om onze hoofdpersonages snel bij elkaar te brengen en hun relatie dan direct serieuze vormen te laten krijgen. Dat lukt hem dus niet. Ten eerste geloofde ik de ontmoeting tussen Winslet en DiCaprio niet. Erg geacteerd. Verder was het eerste half uur fragmentarisch. Ah, ze hebben oogcontact. Kijk ze praten met elkaar op een feestje. Ah ze zijn een stel, He ze hebben ruzie, (maar waarom eigenlijk, waar komt dat vandaan). Die ruzie in de auto vond ik te belachelijk voor woorden.Ik ben geen relatie-expert, maar als je vriendin een kutavond heeft gehad en haar carriere aan haar neus voorbij ziet gaan, moet je gewoon effe je mond houden als ze daar om vraagt. Dan moet je niet een potje gaan lopen zeiken aan haar hoofd. Vond het totaal niet passen bij de personages, maar blijkbaar was een vroege confrontatie noodzakelijk voor de plot?

Verder komt de sleur er snel in, dromen vervagen en je ziet je leven aan je voorbij flitsen. Zo uit het leven gegrepen. Iedereen heeft dromen en bij niemand komen ze allemaal uit. Je kijkt dan naar de dingen die je wel bereikt en probeert het beste te maken van je leven. Je kunt best een goede film maken over gemiste kansen, maar je moet echt uitkijken dat het niet zeurderig en saai wordt (omdat het gaat over een saai bestaan). En dat is dus precies wat er gebeurt. Vond de zelfmedelijdende hoofdpersonages irritant. Nu ja goed, ze hakken de knoop door om toch het avontuur op te zoeken. Ik was vanaf dat moment benieuwd of de boel nog gered zou worden, hoewel ik de reden dat ze daar bij kwamen en hoe makkelijk Frank zich om liet praten ook weer compleet ongeloofwaardig vond, maar goed. Maar dan komt er een enorm voorspelbaar plotje met DiCaprio die opeens promotie maakt (kwam echt nogal belachelijk over) en vanwege zijn vernieuwde perspectieven had hij opeens het lef om iets ad rems te doen in zijn bedrijf (hoe cliche). Je ziet van mijlenver aankomen dat het avontuur niet doorgaat en dat dit het gezin zal verscheuren. Ik geloofde het niet en het interesseerde me al niet meer. Als je zo nadrukkelijk kansen op een beter leven laat liggen en stomme keuzes maakt, verdien je ook gewoon om kapot te gaan.

Zal het geforceerde en ongeloofwaardige uitlegggen aan de hand van een voorbeeld dat dit m.i. het beste illustreert. Waar zijn de kinderen? De plot heeft kinderen nodig, want dat bindt onze hoofdpersonges aan verantwoordelijkheden. Alleen was er eigenlijk ook geen ruimte voor kinderen, omdat dit de focus op het ongelukkige paar en hun relatie zou verzwakken. En welke oplossing wordt aangedragen? We zien de kinderen amper. Ze zijn er eigenlijk gewoon nooit. Steeds ergens anders. Ik vond het heel geforceerd. Het klopte niet. Ik geloofde de steracteurs ook niet echt. Winslet is altijd wel sterk (maar kan een deceptie niet meer voorkomen), maar vooral DiCaprio redt het eigenlijk gewoon niet op momenten. Zonde ook van de saaie personages. Ongelooflijk dat je met bijrolspelers als Bates, Baker en Shannon nog steeds niets opschiet. Dit had echt de boel kunnen opleuken. Wat een ondankbare en zinloze rollen van met name die eerste twee. Shannon was wel leuk (hoogtepunt van de film), hoewel zijn rol als de gek die het allemaal wel doorheeft erg dik erbovenop ligt. Allerlaatste scene met de man van Bates die het geluid wegdraait van zijn gehoortoestel was wel goed. Dit soort scenes had ik echt meer willen zien.

Helemaal niets deze film. Echt een boekverfilming. En af en toe lukt het gewoon niet zo'n boek te vertalen naar het scherm. Het zat er gewoonweg niet in. Had contstant het idee dat ik naar iets zat te kijken dat bedacht was, geschreven en verzonnen. Absolute doodsteek voor escapisme. 1,5 sterren voor een van de grootste teleurstellingen van de laatste tijd.