Funny Games (2007)

Vergeleken met een film als the strangers kan ik concluderen dat haneke weet wat hij doet qua vertellen en hoe hij daarvoor een camera moet gebruiken, terwijl het andere voorbeeld niet verder komt dan een paar zgn lekker getimede schrikeffecten.

Respect daarvoor, toch een lage score omdat ik principieel het niet vind kunnen: een exacte remake te maken met dezelfde vervelende wijsvinger en quasi symboliek als bloed op een tv en zo..

Ook schokkend dat henake in zijn absolute bruutheid naar de kijker toch zijn home invasion flickje heeft gecencureerd in die zin dat het geweld tegen de slachtoffers nooit in beeld komt. In die zin was het origineel wel heftiger maar niet zozeer beter daarentegen.

Het beoogde effect: het ziekmaken van de kijker: is wat mij betreft niet gelukt gezien het esthetische karakter. In dat opzichte was volgens mij het origineel iets sterker. Maar goed ik was natuurlijk op het thema en de beelden voorbereid

Wat een prutfilm, geen greintje spanning of wat dan ook te bekennen in heel de film. (tegen slaapverwekkend aan)

Ik denk dat de maker origineel en onvoorspelbaar probeerde te zijn door zowel Georgie, de vader als Ann te laten sterven. Dit gaf echter geen voldoening. Die twee rijkeluiskindjes waren zo verschrikkelijk, dat ze verdienden afgerost te worden. Dit gebeurde niet, waardoor de kijker toch met een unsatisfied (ik ben het woord even kwijt) gevoel wordt achtergelaten.

Onbevredigend?

Die ja

inderdaad. begint leuk, eindigt kut.

Ik had het al zien aankomen..

Zelfde verhaal als bij het origineel eigenlijk.

Dat haneke ook een exacte kopie maakt van zijn origineel maakt deze remake nog veel overbodiger. Het is allemaal net iets "braver", de cast komt degelijk uit de verf (al vond ik Pitt er wel bovenuit steken). Al blijf ik dit een film vinden die ik van begin tot eind heel vervelend vindt, zeer laag tempo, en dat is vervelend in combinatie met een aaneenschakeling van scenes die mijn aandacht geen enkel moment wist vast te houden.

Je hebt hem weer binnen Haneke. 0,5*

Voor jou als individuele kijker misschien wel overbodig, maar niet volgens Haneke die zijn boodschap aan de hele wereld (lees: mainstream filmpubliek) kenbaar wou maken. Zijn originele film had enkel voet aan de grond in het arthousemilieu en met een Engelstalige remake zou hij dus meer mensen bereiken. In dat opzicht lijkt Funny Games U.S. me niet zozeer overbodig.

Naïef van Haneke dat hij denkt een boodschap in deze vorm te kunnen overbrengen aan het mainstream publiek.

Het is gewoon gemakzucht van de Amerikanen om geen ondertitels te willen lezen en daarom deze remake.

100% mee eens.

Wat bedoel je precies? (Heb een idee wat je bedoelt, maar ben niet zeker )

Ik denk dat het mainstream publiek hier de boodschap niet van in kan zien. Puur omdat de vorm te 'rauw' is. De impact zal zijn kracht niet verliezen, ze zullen de film afdoen als walgelijk en Haneke als geestelijk ziek maar dat is het dan ook wel.

wat is die bewuste boodschap trouwens, volgens jullie?

Boodschap... De film toont eigenlijk cartoon-geweld op een realistische manier. De twee jongens doen ook verschillende pogingen om de kijker te laten vergeten dat ze gruwelijke dingen aan het doen zijn. Ze maken er een spelletje van, dat niet alleen met de personages maar ook met de kijker wordt gespeeld: ze doen het allemaal voor óns.

Iets dat, afgaande op de berichten hier, nogal sterk z'n doel mist. Haneke vraagt een bepaalde manier van filmkijken dat het grote publiek gewoon niet gewend is. Een fantastische film, maar denk ik voor een kleinere doelgroep dan Haneke voor ogen had.

Ziek maken kon deze film zeker niet, bijna alles wordt offscreen gedaan. Daarbij dat de film zo goed als niet choqueerde. Wel is waar dat de film aardig begon, maar nogal na een tijdje moeizaam begon door te wegen met de befaamde "afstandsbedieningscène" als grootste ergernis in de film.

Vond het nogal vrij waanzinnig en egotrippend van Haneke om niks te veranderen van zijn origineel. Blijkbaar vond hij zijn versie in 1997 dus perfect, wat ik zelf niet kan beamen. Het doel van Haneke is mij duidelijk, maar de wijze waarop het wordt gebracht maakt totaal geen indruk.

ik heb alleen het orgineel gezien (die was niet schokkend maar wel erg naar) en geloof niet dat deze remaken u heel hoog op mijn lijstje staat...

De passages die zich in deze film afspelen hebben al vaker het witte doek gezien, dus vernieuwend is het verhaal nergens. Als dan ook de uitwerking nergens baanbrekend of vernieuwend is, dan zie ik niet in hoe die film choquerend kan zijn voor een doorwinterde horrorfan?

Nogtans had de film erg veel potentieel om baanbrekend te zijn en om echt te choqueren en stof te doen oplaaien. Klein nadeeltje hieraan zou zijn dat hij niet meer mainstream aanvoelt en dus geen geld in het laatje opbrengt. Vandaar de nogal brave uitwerking.

Je vergeet dat er daadwerkelijk een moment is waarbij er nogal een hevige hoeveelheid bloed te zien is: het moment dat één van de twee jongens wordt vermoord, vlak voor het terugspoelen.

Ik had al ergens eerder het volgende geschreven: Het draait namelijk niet om de sadisten, noch om de slachtoffers. Het draait om ons, de kijkers, de mensen die deze film uitgekozen hebben. Deze film combineert film/tv-geweld met échte mensen. Écht leed. Maar toch weer niet zo zwart/wit dat het ons duidelijk wordt hoe erg dat allemaal wel niet is. De twee jongens fungeren namelijk ook als stoorzender. Ze maken het geweld zo abstract dat je bijna meegaat in hun spelletje. Het bewust weglaten van de daadwerkelijke moorden helpt daar ook bij: het menselijk leed wordt even vaak confronterend getoond als weggelaten. Zo wordt het als publiek moeilijk om nog 'menselijk' en geschokt te reageren op het geheel.

Denk ook aan één van de laatste scènes: Naomi Watts wordt het meer ingegooid, maar de hele tijd wordt geconcentreerd op de onzinnige discussie van de jongens.

Oftewel: de film choqueert niet door ons zoveel mogelijk aan te grijpen, maar choqueert ons doordat we juist zo weinig geschokt zijn. Begrijp je een beetje wat ik bedoel?

Niet dat het aankomt bij de meeste mensen, maar op een bepaalt vlak klopt de film toch wel.

Ik begrijp jou Beitel . En ik denk net dat daar de grootste frustratie van Haneke schuilt, namelijk dat er slechts weinig mensen zijn boodschap daadwerkelijk doorhebben. Dan kan je je natuurlijk afvragen of de man goed werk geleverd heeft...

Het eerste wat vaststaat is het cijfer; dat was bij het origineel 3,5* en aangezien dit een *echte* remake is kan dat hier bijna onmogelijk hoger of lager uitvallen.

Dit blijft een uitermate boeiend uitgangspunt en een uitdaging voor de kijker. Het hangt tegen exploitation aan maar is wel erg moeilijk om naar te kijken. Over de exacte bedoelingen van Haneke kun je nog wel wat boompjes opzetten, en ook of je zijn methodes afwijst of juist aanvaart, en nog veel meer over of hij slaagt in zijn opzet of niet, maar een film die de kijker zo weet te raken verdient van mij een hoop krediet. Kijken dus!

Ontzettend goede film.
Sterk verhaal, goed geacteerd, mooi gefilmt.
Het enige minpuntje was dat sommige shots nogal lang duurden. Wat maakte dat je soms een paar minuten naar de muur van het huis zat te staren.
Ik kan begrijpen dat mensen de scéne met de afstandsbediening slecht vonden, maar ik vond dit niet.
Het idee hierachter was namelijk dat de twee jongens (en dan vooral Michael Pitt) de macht hadden over alles wat er in de film gebeurde. Ze wisten namelijk dat ze in een film zaten en speelden met de wereld tussen realiteit en fictie. Dit was hun manier om te laten zien dat ze controle hadden over alles wat er in de film gebeurde. Daarom waren ze er ook zo zeker van dat de vrienden van Ann en George ze niet op zouden komen zoeken; ookal zóuden ze komen, ze zouden kunnen terugspoelen en het ongedaan maken. Vandaar dat de personage van Michael Pitt ook tegen de camera kon praten.

Een regisseur kan moeilijk van een kijker verlangen dat hij vreselijk geschokt wordt/is wanneer zijn film daar nogal overdreven op aan stuurt, lijkt me. We zijn toch niet onnozel???

Overdreven? Driekwart weet er niet eens echt een boodschap uit te halen, zo te zien aan de reacties hier. Daarnaast is 'choqueren' misschien wel een wat groot woord. Ik verwachtte een zogenaamd 'choquerende' film door heel veel zinloos geweld waarbij het moraal er van af zou druipen. Dit was meer een spelletje en een best interessante ook. Haneke is vast nogal moralistisch ingesteld, maar daar had ik weinig last van bij het bekijken van de film.

Ik weet het niet meer. Persoonlijk ken ik de geschiedenis van deze film al meer dan 10 jaar. Ik kan niet als een 'onbeschreven blad' deze film beschouwen. Maar dat er een stevige moraal in zit, lijkt me evident. Tuurlijk kan je de film bekijken als een exploitation flick maar ook zijn voorlopers hebben vaak last van dezelfde moralistische trekjes. Dus in die zin (puur bekijken als verhaal zonder achterliggende ideeen) vind ik dat al erg moeilijk.

Alleen al die tv onder het bloed. En dat voor de tweede keer.

Ondergewaardeerd (op Moviemeter) naar mijn mening maar voor mij was er ook een punt dat me een beetje uit de film haalde.
Het feit dat je niets ziet van de mishandeling vond ik wel goed, het was volgens mij ook niet de bedoeling om de kijker te choqueren op deze manier. Ik vond vooral Paul (Michael Pitt) heel sterk spelen, wat een misselijkmakend personage. Tim Roth vind ik normaal gesproken ook een erg goede acteur, jammergenoeg kwam hij niet veel aan bod met deze rol.
Hetgene wat mij stoorde en ook weerhoud om een hoger cijfer te geven, is hoe "cool" Ann en George bleven toen hun zoontje werd vermoord. Je hoorde inderdaad wat geschreeuw toen Paul in de keuken stond en George ging huilen toen de twee maniaken uit het huis waren (wat ik overigens wel een mooi shot vond). Daarna vond ik dat ze het te makkelijk accepteerde dat hun kind dood was. Natuurlijk kan ik niet uit ervaring spreken en zeggen dat ik helemaal kapot zou gaan als zoiets zou gebeuren, maar voor mij was dit heel ongeloofwaardig.

Subliem einde, heel onheilspellend hoe het beeld gefreezed werd op dat moment. Ik ga hem nog een keer kijken, misschien komt ti alsnog op een 4* uit.

Ps: Ik vind dat het genre "horror" (zoals hierboven vermeld) erg ontoepasselijk.

Het is een crime-thriller.

Home invasion voor de themafanaten