Funny Games (2007)

Vreselijke tegenvaller.

Ik zag sommige mensen bij deze of de originele funny games zeggen dat het grof, geweldadig en shockerend is.Niets van dit alles is waar, wat je te zien krijgt is een uitermate saai en traag stuk cinema wat zo goedkoop en snel mogelijk in elkaar geflanst lijkt te zijn.

Ook van de boodschap die dan achter deze film steekt merk ik weinig en naar mijn idee zie je maar zo min mogelijk wat de twee hebben aangricht bij het gezin omdat Haneke's budget er gewoon doorheen zat. Het is nergens spannend, nergens interessant en lijkt gewoon eeuwen te duren.

Voor de echte moraalridders onder ons is het een aanrader, maar gewoon voor wat vermaak in de cinema zou ik toch maar een andere film kiezen. 1*

Tja, ik weet wat Haneke wil zeggen. Ik begrijp hoe hij dat poogt te doen. En verder kan ik er alleen maar om lachen.

Deze film, net als zijn voorganger, heeft 0 effect. De seutige criminelen, daar kan ik nog wel iets vinden, maar de film is compleet ongeloofwaardig, nog steeds. Geen moment dat ik het gevoel kreeg dat de twee echt macht over de familie zou mogen hebben.

Haneke blijft een vreselijke lelijkfilmer, de muziekkeuze is echt puberaal en weinig effectief, er wordt met veel grimassen geacteerd, tot op het grappige af (vooral Watts doet het slecht). Enkel Pitt weet zich een beetje te handhaven.

Na 5 minuten weten we het wel, is het moraaltje aangekomen (en wat een dubieus moraaltje ook). En de rest van de film is een pijnlijke herhaling van hetzelfde. En het ergste is, de doelgroep die Haneke voor ogen heeft zal hij waarschijnlijk nooit begrijpen. Voorts moet je al een stevige voorstander van het zevermoraaltje zijn om er meer dan 100 minuten naar te kijken.

Ik vond het niks, ik vind het nog steeds niks. Lelijk gepreek dat alle doel mist. Vader Hanebram zou beter op een doos in een park gaan staan, want van film heeft de man niet veel kaas gegeten.

1.0*, voor Pitt.

10 jaar later

Inderdaad zowat precies een 1 op 1 remake. Dus opzich redelijk nutteloos om te kijken als je de duitse al hebt gezien. Helemaal als de scenes die best sterk waren uit die film de tweede keer een stuk minder sterk zijn. Waar het origineel bij mij vooral de 3 sterren kreeg door de moord op het jongetje. Is de impact daar nu een stuk minder van bij mij omdat ik het al wist. En de kritiekpunten worden ook hier weer gemaakt. En aangezien ik nooit een review heb geschreven bij het origineel doe ik het hier.

Vooral het breken van de vierde muur en terugspoelen is redelijk funest voor de film. Door lange trage shots wil die de film eerst een realistische sfeer geven. En daar kon ik soms nog wel in mee gaan. Ondanks de slechte kadrering en editting. Maar dan maakt hij er toch weer een soort cool bedoeld geheel van. Hier had die moeten kiezen. En de boodschap, ik weet eerlijk gezegd niet wat ik ermee moet.

2 sterren. Voor de acteurs.

Ik blijf het toch een vrij sterke film vinden. Al is dit toch eigenlijk een wat overbodige remake, maar ja.

Ik ken volgens mij toch geen enkele film waarbij de bad guys zo wreed berekenend zijn en geen enkel gevoel voor menselijkheid kennen zonder overdreven over-the-top komisch of compleet ongeloofwaardig te worden. Grijpt daarom nog steeds wel aan. Je hebt echt zin om ze enorm op hun bek te meppen.

Ik blijk het origineel een paar jaar geleden een 2,5 gegeven te hebben, en eigenlijk sta ik daar nog wel achter. Als Haneke een punt probeert te maken door de kijkers een kutfilm voor te schotelen dan is dat hartstikke leuk, maar we moeten hier toch het resultaat beoordelen en niet wat voor leuk gebaar de regisseur maakt naar Hollywood of sensatiezoekers?

Dit blijft imho een film met goed acteerwerk, een paar indrukwekkende scenes, maar scriptkeuzes die de boel weer totaal verpesten.

Wekte een film al vaker zulke verdeelde reacties op? Het origineel was in titel en plot bij mij bekend, en ik dacht dat dat toch wel een goed gewaardeerde film moest zijn. Van deze shot-voor-shot remake had ik dan ook weinig minder verwacht, zeker met het controversiële en actuele thema.

Maar het gros van het MM-publiek blijkt deze film saai te vinden! Vervelend, irritant.
Nou, ik niet. Sterker nog: ik heb zelden zo gespannen in de bioscoopstoel gezeten, zo gehoopt op een goede afloop ook. Ik heb geen enkel moment van saaiheid kunnen vinden, allicht aan het begin als de 2 sadisten nog niet in the picture zijn. Want als ze dat eenmaal wél zijn is de film een schokkend, naar, angstaanjagend maar bovenal aangrijpend stuk ellende. De acteerprestaties zijn stuk voor stuk dik in orde, waarbij vooral Tim Roth, Naomi Watts en Michael Pitt uitzonderlijk zijn. De angst en het sadisme en de pijn, de ellende en de sprankjes hoop zijn gewoon ontzettend voelbaar. De zo nu en dan wel erg lelijk geschoten beelden of anderszins krakkemikkige kaders doen daar eigenlijk gelukkig maar weinig aan af. Wat ik overigens toch wel een nadeel vond, het camerawerk voelde ook aan alsof het van 10 jaar terug was, wat je natuurlijk krijgt bij een shot-voor-shot remake. Maar daarop had best vooruitgang kunnen worden geboekt, en ik vond het zonde dat dat niet gedaan is. Maar het zit niet in de weg van de tergende en lugubere spanning, dus het is acceptabel. Naarmate de film vordert neemt dit overigens ook wel af.

Maar wat de film echt bijzonder maakt is uiteraard niet deze spanning, deze technische kant, acteerprestaties incluis, die al ver bovengemiddeld zijn, maar de opvallende boodschap. De film lijkt in het begin inderdaad meer thriller dan wat anders, maar al gauw wordt duidelijk dat de suggestie wel érg sterk is voor een standaard thrillertje. In andere films gebeuren immers wel gruwelijker dingen, maar daar maakt het nog niet half de indruk als hier. En Haneke vraagt ons dan: waarom wilt u dit zien? Wat u ziet is wat u wilt, toch? Deze thrillers zijn immers geen thrillers als ze niet slecht aflopen, iets wat ik me achteraf pas bedacht. De film had natúúrlijk dit einde, en de lijdensweg daarheen verschilt in feite ook weinig van andere films. Dit keer krijgen we alleen mee hoe het écht is. De angst, de pijn, de al dan niet aanwezige overlevingsdrang; het is verschrikkelijk. WAAROM kijken we hier in godsnaam naar?

De afstandsbediening-sequentie maakt dit alleen nog maar duidelijker. We worden op onze wenken bediend, niet?
Ik denk overigens ook dat onze 2 moordenaars niet menselijk zijn. Ze ondergaan immers handelingen die wij ons niet kunnen veroorloven, zoals het terugspoelen van de tijd met een afstandsbediening. Ze praten ook tegen ons, de kijker. Ze komen uit onszelf om ons een avondje fun te bezorgen. Wij zijn de moordenaars zou ik bijna zeggen. Als een hogere macht Gods moorden ze er lustig op los om aan onze geweldsgeile wensen te voldoen. Maar dat is slechts mijn verklaring.

Het enige kromme vind ik dat de boodschap voor mij niet echt werkt. De beoogde geweldsfilms zijn voor mij niet zo invloedsrijk dat ik er zelf gewelddadiger van ben geworden o.i.d. dus wat moet ik met deze boodschap? Ik weet het, geweld is slecht: ECHTER, er is een verschil tussen tv-geweld en echt geweld. Ook geweld in bijvoorbeeld computergames is iets anders dan the real deal. Mijns inziens weet Haneke geen onderscheid te maken tussen echt en nep geweld, en overschat hij de invloed hiervan. Maar ik weet daar in feite ook geen hol vanaf, ik ben nog nooit in aanraking met dusdanig geweld gekomen. Maar aan de andere kant: de enige keren dat ik bijvoorbeeld iemand in elkaar geslagen heb zien worden was op tv. Nu ik erover nadenk ... ons beeld van geweld wordt gevormd door de tv denk ik. Maar wat moeten we anders? Geweld op tv helemaal verbieden? Onmogelijk. Geweld zal ons altijd kenmerken, en wat Haneke in ieder geval voor elkaar krijgt is dat ik met deze film de gruwelen ervan nog eens onder ogen heb gezien. Wat in andere films wel anders is geweest, wat die andere films uiteraard niet slechter maakt.

Het uitgangspunt vind ik hoe dan ook boeiend genoeg voor een 2 uur durende speelfilm. Want hoe langer hij volhoudt, hoe sterker het effect. Als onze 2 sadisten na een korte afwezigheid weer terugkomen had ik het helemaal niet meer. Alle hoop leek nu definitief verloren. De boodschap was duidelijk. Dít is pas echt geweld. En daarbij vond ik de handelingen van het gezin niet bepaald vreemd hoor. Ontsnappen was moeilijk, en bovendien is het vrezen voor de rest van je gezin als je een dergelijke poging doet. Het script was prima in orde.

Naar mijn mening een sterke en vakkundig gemaakte film met een uitmuntende spanning en pijn die tegelijkertijd een hoop stof tot nadenken schenkt. Ook al denk ik niet dat ik de film ooit nog opnieuw hoef te zien.

4*

Knap gemaakte remake die erg sterk is en met name eng. Ontoegangkelijk misschien voor het grote publiek. Goed.

Scène voor scène remake van Hanekes origineel uit '97. M'n mening over de film an sich blijft dezelfde als bij de Europese versie (zie daar), maar toch even melden dat ik aangenaam verrast was door de acteerprestaties van wat je toch een sterrentrio mag noemen. Michael Pitt voorop, echt in your face die kerel!

Met de U.S. versie wou Haneke zijn boodschap aan een groter publiek verkondigen; Amerikanen hebben nu eenmaal een hekel aan anderstalige films en dus was een remake de enige optie. Wat de impact op het publiek was weet ik niet, maar gezien beide films kwalitatief gelijkwaardig zijn lijkt Haneke geslaagd in z'n opzet.

Tja, met zo'n remake zou ik eigenlijk ook gewoon mijn bericht bij Funny Games kunnen kopiëren. Mijn mening over de film blijft dan ook grotendeels gelijk: Een erg aardig plot met een paar uitstekende scènes, maar de uitwerking laat toch wat te wensen over en visueel is het allemaal ook niet denderend. Met de cast is erg weinig mis, vooral Pitt springt eruit. En tóch heeft hij niet helemaal het charisma van Frisch uit het origineel, vond die toch een stuk sterker. Verder ziet de U.S. versie er een heel stuk gelikter en wat kleurrijker uit, maar daar houden de verschillen imo wel op.

Net als het origineel, 3 sterren voor Funny Games U.S.

Het eerste wat vaststaat is het cijfer; dat was bij het origineel 3,5* en aangezien dit een *echte* remake is kan dat hier bijna onmogelijk hoger of lager uitvallen.

Dit blijft een uitermate boeiend uitgangspunt en een uitdaging voor de kijker. Het hangt tegen exploitation aan maar is wel erg moeilijk om naar te kijken. Over de exacte bedoelingen van Haneke kun je nog wel wat boompjes opzetten, en ook of je zijn methodes afwijst of juist aanvaart, en nog veel meer over of hij slaagt in zijn opzet of niet, maar een film die de kijker zo weet te raken verdient van mij een hoop krediet. Kijken dus!

Ik snap um niet zo goed. Wil je zeggen dat doordat bijvoorbeeld het personage van Pitt zich rechtstreeks tot de kijkers richt, je als kijker rechtstreeks betrokken wordt in het verhaal en je dus als het ware medeplichtig wordt?

Als dat hetgene is wat je probeert te zeggen, ben ik het er absoluut niet mee eens. Toen Michael voor de eerste keer recht in de camera keek en iets zei vond ik dat zeer sterk, maar het probleem is dat Haneke verder in de film dan niet consequent te werk gaat. De algehele sfeer van de film is juist zeer afstandelijk, dit zou dan volledig haaks staan op zijn vooropgestelde doel. Door zo goed als geen enkele close-up of expliciete beelden te tonen raakte ik juist helemaal niet betrokken bij het verhaal of kreeg ik een gevoel dat ik meedeed. Zeer jammer, want het verhaal sprak mij wel aan en zou de basis kunnen vormen voor een zeer sterke film.

Naast dit volledige gebrek aan sfeer biedt Funny Games U.S. bovendien weinig ter compensatie aan; er wordt matig tot zeer slecht geacteerd en de handelingen van de personages zijn zo typisch en lomp dat ik mij bij momenten echt ergerde aan de film.

Ik had al zeer veel positiefs gehoord over zijn films, maar deze is echt gewoon slecht. Misschien waag ik mij binnenkort aan één van zijn andere films.

1*

1e ziening van Funny Games U.S., na wel al 2 maal het origineel te hebben aanschouwd.

Het raakt me een stuk minder!

Eigenlijk vind ik deze versie in ieder opzicht minder dan het origineel. Daarmee is niet gezegd dat de acteurs het niet goed doen: Ik vind dat alle 4 de volwassenen een voldoende halen.

Ik had het gerucht gehoord dat deze film een 'seconde voor seconde'-remake zou gaan zijn van het origineel. Het is me dan ook sterk opgevallen dat een aantal (veelzeggende) details sterk verschilt. Haneke heeft deze dingen niet ten goede veranderd...

Niettemin vind ik Funny Games een briljant werk. Maar dan met name de Duitse, eerste versie. Die versie geef ik een dikke 5 sterren.

Hier vind je mijn recensie voor het origineel, van 16122008.

Even goed als het origineel, aangezien het gewoon shot voor shot het origineel volgt.

Zelfde commentaar als bij het origineel, iets te veel een gimmick om mij echt te kunnen boeien, maar de acteerprestaties zijn zeer degelijk en de tijd vliegt voorbij.

3*

Ik dacht dat er maar 1 Funny Games bestond en dus kwam ik vandaag thuis met het idee het origineel te hebben gekocht. Bleek het de remake te zijn. Nou ja, beiden ken ik niet dus met interesse maar eens geprobeerd.

Wat een tegenvaller zeg! Ik verwachtte dat ik geraakt zou worden door de film door middel van shockerende momenten maar niets is anders waar. Trage en bij vlagen erg vervelende thriller die maar weinig kwaliteit heeft. Het grote pluspunt was dat de leider van die 2 gasten echt heel sterk speelde. Echt een griezelige, kille creap. Naomi Watts was sterk als de moeder en het plot van de film zou toch heel wat spannends moeten kunnen opleveren. Het concept vond ik sterk, daarom kocht ik de film.

De uitwerking is een grote sof. Saai en traag en bijna niks te zien. Ik heb ondertussen wat recensies gelezen en het was schijnbaar de bedoeling om juist niet te brengen wat de kijker hoopte. Nou, jippie. Daar maak je mensen blij mee en krijg je goede kritieken mee.

Alles bij elkaar was de film ondanks zijn traagheid best te doen en hij was zeker op een voldoende bij me geeindigd totdat dat vreselijk terugspoel moment met de afstandsbediening kwam. Dankzij die scene halveer ik mijn score. Werkelijk te vreselijk. Wie heeft dit verzonnen, waarom in godsnaam? Met 1 scene is de hele film compleet verpest, al het realisme verdween en mijn interesse was meteen weg. Wat een neppe sof. Dan lees ik in recensies dat dit gedaan was om de kijker weer terug te werken. Maar volgens mij is dit weer zon aandachtsgeile regisseur die graag apart wilde zijn. Helaas met een dramatische uitwerking.

Zeer teleurstellend. Zoals eigenlijk de hele film. Goed concept, deels goed uitgewerkt (de dreigende spanning was sterk) maar hoe kan je een film verpesten door de afloop.....

1,5*

Eerst en vooral wil ik vermelden dat ik meestal vrij mild ben bij het beoordelen van films.

Maar nu ik 'Funny Games US' heb gezien kan ik niet anders dan hem neersabelen. Dit moet ongeveer, na catwoman en daredevil , de sléchtste film zijn die ik ooit heb gezien.

Onrealistische slechterikken. Veeel te lange saaie scenes. Ik heb ook doorheen gans de film geen enkel moment van beklijving gevoeld, mede doordat je nooit te weten komt welke richting de regisseur met deze film uit wil.

En dan kwam de scene met de afstandsbediening. Dat was echt de druppel. Op dat moment voelde ik spontaan een indigestieprobleem opborrelen.

Ik geef hem enkel een 0.5 omdat ik hier blijkbaar geen '0' score kan geven. Sorry voor de mogelijke intolerante indruk maar naar mijn mening kan deze film enkel goed worden gevonden door mensen die die dag net de lotto hebben gewonnen of een andere heugelijke gebeurtenis hebben meegemaakt.

Verschrikkelijk

Het orgineel van Funny Games, was in mijn ogen een waardeloze film. Het acteerwerk vond ik ondermaats, het scenario raakte me geen moment en met de personages kon ik absoluut niet meeleven. Het ergste waren nog de stilstaande shots die een eeuwigheid leken te duren. Voor sommige mensen werd hiermee misschien een gevoelige snaar geraakt maar voor mij was het vooral een goed moment om nog maar eens te gapen en vooral extra veel moeite te doen om niet in slaap te vallen.

Het meest ergerlijke vond ik nog het moralistische en pretensieuze gezever van Hanneke. Laat ik daar niet nog meer woorden aan vuil maken. Het werkt gewoon niet. Vaak wordt verwezen naar de afstandsbedieningscene maar het allerergste vond ik toch wel de slotdialoog op de boot. Toen ik deze had gehoord had ik het toch wel compleet gehad met de film.

Dan hebben we Funny Games U.S. Een shot voor shot verfilming. Dat ik hier uberhaubt nog de moeite voor heb genomen is te danken aan de goede rolbezetting en het idee dat het nooit slechter kon zijn dan het orgineel. En eerlijk is eerlijk hij is ietsje beter en dit is te danken aan de acteurs die het wat beter doen dan hun voorgangers. Vooral de twee boefjes doen het heel aardig en Watts en Roth spelen op routine al kan ik niet ontkennen dat Watts hier eigenlijk niet op haar plaats is. Het eerste uur van deze versie kwam voor mij beter uit de verf dan het orgineel en een hele tijd heb ik ook gedacht om hier 2 of zelfs 2,5 aan te geven. Maar toen kwamen de voor Hanneke belangrijke scenes en wist ik weer waarom ik deze film zo verafschuwde. Alles bijelkaar valt de film wel mee en sommige momenten zijn best interessant maar het is het idee van Hanneke dat me vooral tegenstaat.

Nou. Blijkbaar zijn er hier een hoop stemmers die een beetje chagrijnig worden als ze hun Happy-Hollywood-Einde niet krijgen...

Ook nog even een opmerking over het genre. Naar mijn mening kan dit zeker geklasseerd worden onder de noemer horror. De 2 jongens, schijnbaar los van alles, compleet en zonder enig geweten losgeslagen... Ik zie bijvoorbeeld weinig verschil met een afschwuelijk doorgedraaide cirkelzaagmoordenaar die iedereen uitmoord, behalve dan dat ze hier een tikkeltje subtieler te werk gaan. En uiteraard het onvermogen om hier ook maar iets tegenin te brengen. Ja, zeker horror.

Het is dus duidelijk geen standaard thrillertje, maar eerder een frontale aanval op onze eigen gevoelens en gewetens. Dit in combinatie met geweldige acteerprestaties - vooral Michael Pitt was subliem om aan het werk te zien - resulteert in gruwelijke, ietwat verwarrende nagelbijter. De ietwat tragere scènes door de shot voor shot remake (hoewel ik het origineel nooit gezien heb) wil ik dan wel door de vingers zien.

De film dwingt je mee te heulen met de aanvallers, en laat daardoor een wrange smaak achter. De beruchte afstandbedieningscène doet je nog eens extra afstand nemen van je geweten.

Roth vond ik persoonlijk iets minder goed gecast, maar Watts speelde zeer goed in deze bizarre, maar geniale prent.

Spannende film. Dat zeker. Maar ik heb wel veel meer van dit soort films gezien. De regisseur wilde het waarschijnlijk toch wat anders aanpakken door wat speciale effecten er tussendoor te doen maar ik vond dat nergens op slaan.

Het opeens tegen de camera praten middenin de film vond ik al vreemd. Maar die terugspoelscene sloeg echt he-le-maal nergens op. Zo irritant !! Als je de gehele film door meer van dit soort effecten hebt, dan kan ik het wat meer plaatsen. Maar om nou de gehele film gewoon normaal te laten verlopen en dan opeens op het einde dit foefje erdoor heen, sloeg echt helemaal nergens op.

Ik kan het aan de ene kant wel waarderen dat het niet zo'n standaard einde had. Een hele goede scene vond ik toen die 2 gasten de ouders achterlieten nadat het zoontje vermoord was. De paniek, het haast niet meer kunnen denken en bewegen van angst. Het was heel goed overgebracht.

De 2 badguys zetten allebei hun rollen ook heel erg goed neer. Want wat waren ze irritant. Maar toch mis ik wel een beetje het hoe en waarom van deze twee figuren. Verder is de film zeker wel spannend. De film zelf geef ik een 2,5 maar door dat stomme effect ertussendoor haal ik er gewoon nog een punt vanaf want ik vond het echt belachelijk en nergens op slaan !

Redelijk maar aardige acteurs.

Een zielige scene an dat joch en verders vrij spannend

3 sterren

Ik las op de achterkant van de DVD dat de film dezelfde stijl heeft als A Clockwork Orange, het enige wat de twee films gemeen met elkaar hebben is misschien dat de twee psychopaten uit deze film teveel naar A Clockwork Orange gekeken hebben. Met andere woorden: dat de film zich kan meten met ACO is grootspraak, Funny Games US is niets meer dan een ordinaire thriller die een poging doet om af te wijken van andere thrillers maar daar niet helemaal in slaagt. Dat het verhaal voor niemand uit het gezin goed afloopt ervaar ik eerder als een pluspunt, zeker omdat de twee psychopaten zelf zo luchtig doen over de moorden.

Maar het verhaal op zich slaagt werkelijk nergens op: de personages binnen het gezin verweerden zich maar zelden, de situaties zijn onrealistisch aangezien George en Ann enkele uren de tijd hadden om hulp te halen en daar niet in slaagden, hetzelfde voor hun zoontje. En vanaf de terugspoelscène krijg je pas echt zoiets van 'waarom in godsnaam doen ze nu zoiets?' Een soundtrack was er ook al niet, buiten die paar scènes waarin er nogal harde rockmuziek gedraait wordt, scènes waren dikwijls te langdradig en vroegen om doorgespoeld te worden, alleen de acteerprestaties waren ook wel eerder een pluspunt: het is fijn om Tim Roth nog eens in een film te zien, Naomi Watts zie ik gewoon graag spelen en zowel Michael Pitt als Brady Corbet speelden de pannen van het dak als psychopaten.

1.5 sterren

Maffe en inderdaad ook een bizarre film maar ook geregeld ietwat saai. Het is inderdaad jammer dat de acteerprestaties (vooral die van Brady Corbet en Tim Roth) minder zijn want anders had er meer ingezeten. Naomi Watts ven Michael Pitt ond ik overigens wel redelijk spelen. De film had ook gerust wat korter mogen zijn want er zit niet veel vaart in deze film.

De muziek was wel heel apart

Is een mooi gegeven, de twee beschaafde gasten die meedogenloos te keer gaan, net als het origineel. Het was alleen bij vlagen veel te saai, waar het denk ik de bedoeling was om onder de indruk te zijn. Misschien ook omdat je het verhaal al kent, maar dan nog. Het gewauwel van die gasten tegen elkaar, de blikken in de camera.., de film wil wat bereiken, maar helaas, het doet me niets. Teveel vreemde en domme reacties van de personages ook.

Het acteerwerk van de twee gasten en het zoontje zorgt voor de sterren. Ook wel positief vind ik het ontbreken van een score/soundeffecten (behalve de cd-scenes uiteraard), en een slechte/realistische afloop kan ik vaak wel waarderen.

Wat een saai gedoe. Films over zinloos geweld zijn er al meer gemaakt. Deze 2 criminelen hebben ook niet echt een motief nodig en voor hen is mensen vermoorden gewoon een spelletje. Waarom ze dan niet craetiever zijn is toch wel de vraag. Een hoop blabla, maar als het er op aankomt is er totaal geen verrassing. Zo geschift zijn ze dan blijkbaar ook niet. Bovendien komen ze zonder meer binnen en lukt het de nogal zwakke Tim Roth niet om hen buiten te werken. Scènes zoals die met de gsm worden eindeloos gerokken voor niets. Waarom gaan ze niet naar de auto, waarom krijgen ze de poort niet open (toch elektronisch), of gaan ze naar de boot. Dat mes in de boot in het begin van de film is al een voorbode voor later (zou je denken) maar eens het zover is, is de pudding al lang in elkaar gezakt. Grote teleurstelling!

Absoluut een rotslechte film. Op Tim Roth na erbarmelijk acteerwerk, bij momenten moordend saai (dat 15 minuten durende shot van de woonkamer!) en totaal niet spannend of choquerend. De acties van het koppel zijn enorm dom en traag en de enige moorden die gepleegd worden zijn dan nog niet eens in beeld of worden simpelweg teruggespoeld (!).
Kortom, de idee achter de film vind ik zeer fascinerend, meer de uitwerking lijkt nergens op. Misschien ga ik binnenkort de originele versie eens zoeken, want die is naar het schijnt wel het bekijken waard.

Poeffff, wat een moeilijke film om te beoordelen.

Aan de ene kant vind ik het zieke gedeelte wel mooi, ik houd wel van sadisme in films. Ook het acteerwerk van de twee jongens vind ik zeer overtuigend en tegelijkertijd ook dreigend overkomen. Watts vond ik ook erg leuk in dat telefoongesprek aan het begin. Komt allemaal erg natuurlijk over.
Ook de statische cameraposities kan ik wel waarderen, ik houd wel van rust en overzicht.

Aan de andere kant is het allemaal wel erg langdradig soms, de statische shots zijn wel mooi, maar ook ontzettend langdradig. Soms zie je van die scenes die makkelijk minuten korter hadden kunnen duren. Daardoor duurt de film ook 20 minuten te lang wat mij betreft.
Ook miste ik echt expliciteit, ondanks veel groffe aandoende momenten zie je eigenlijk ook weer helemaal niets op de afstandsbediening scene na. Ook het moment dat Watts uit de kleren moest vond ik eigenlijk maar tijdvulling aangezien Haneke weer helemaal niets durft te laten zien.

De veelbesproken momenten over de afstandsbediening en vlak daarvoor wanneer de beste jongen de kijker toespreekt heb ik ook gemixte gevoelens over. Aan de ene kant is het origineel, aan de andere kant vind ik dit een belediging naar de kijker toe. Erg gemakkelijk en zorgt er ook voor dat het niet meer realistisch overkomt.

Lastig om over te oordelen, houd op de gulden middenweg.

2,5*

Wat een ontzettende K#T film. Het begint al met de muziek bij de opening. Toen had ik al een vreemde smaak in de mond. Maar goed, even kijken hoe het verder gaat... Nou, best aardig. Tempo zit er goed in. Maar ik krijg al snel het gevoel 'waarom doen ze in godsnaam niets'. Ach ja, dat is wel vaker bij films... kom op...

Dan krijgen we opeens zo'n moment waarbij een van de jongs de kijker aanspreekt in de camera. Vond dat totaal niet passen bij de film. Dat had eigenlijk voor mij het teken moeten zijn om hem uit te zetten.

Vervolgens zit je een kwartier te kijken hoe iemand probeert op te staan. Zucht...

En de kers op de slagroom (nee, niet positief) was de scene met de afstandsbediening. Klaar... Basta... rot toch op met je film! Verschrikkelijk...

Nee, héél erg zonde van mijn tijd. Had nog beter naar Popstars kunnen kijken!

Bijna-kopie van het origineel. Dat gaf ik vier sterren. Halfje eraf voor de verminderde impact als je twee zulke films maakt, halfje erbij voor de geliktere look en voor Pitt en Colbert die ik creepier vind dat de jongens uit het origineel.

Haneke's boodschap is nog steeds wat wankel en zweeft op het randje van hypocrisie, maar als iets dat het midden houdt tussen vormspel, thriller en zedenschets blijft het een bijzondere film die ook in deze vorm indruk maakt.

Weer 4.0* dus.

Hmm, zeer apart.

Omdat ik The strangers een ontzettend goede film vond en ik het idee had dat deze film ook een beetje hetzelfde verhaal zou hebben was ik erg benieuwd naar deze film. The Strangers is op een of andere manier ook ontzettend langzaam en saai gefilmd, maar wat een spanning!

Wat een mooie, aparte manier van filmen. Je merkt al dat dit een andere film is als je gewend bent, na de eerste 5 minuten. Je ziet een auto rijden... er word gepraat.. maar je ziet ze niet.. Dit komt overigens ook heel vaak terug in de rest van de film. Apart. Leuk.

Ook de muziek aan het begin van de film vond ik wel wat hebben. Het begint met klassieke, zachte muziek. En dan komt de 'introductie', heerlijk!

Ik vind het z'on aparte manier van filmen (en dan heb ik het nog niet over de afstandsbediening en het in de camera kijken) dat ik dat alleen al enorm respecteer aan deze film.

Het verhaal is ontzettend angstaanjagend. Realistisch. Spannend. Het hakt er gewoon meteen in. Het draait er niet om heen..

Tot (daar komt ie) het lompe moment van de afstandsbediening. Als dat gedeelte niet in de film had gezeten had ik er ongetwijfeld een 5 voor gegeven. Dan was het ongetwijfeld een van de beste films. Maar helaas..

Het 'in de camera kijken' kon ik nog wel hebben.. daar kon ik nog wel overheen kijken. Maar waarom ze besloten hebben om dat gedoe met die afstandsbediening te doen? Dat haalt toch heel het realistische gedeelte van de film weg? En persoonlijk vind ik dat dit soort films het daar van moeten hebben..

Erg, erg jammer..

De acteerprestaties zijn allemaal top! Michael pitt vind ik zoiezo al een lekker gemene kop hebben, dus hij is perfect gecast. Zijn 'bolletje' heb ik nooit eerder gezien in een film, maar ook hij deed het absoluut niet slecht.

Tim Roth en Naomi Watts.. daar hoef ik niets over te zeggen toch? Ik denk dat bijna iedereen wel weet dat ze beide talent hebben.

Ik lees hier dat heel veel mensen zich ergerden aan het feit dat er heel lang, en langzaam gefilmd werd op bijvoorbeeld het opstaan van Ann. Dat zijn, voor mij, de momenten die ik erg spannend en realistisch vond overkomen. Tuurlijk, het duurde lang. Maar zo gaat het in de realiteit toch ook?

Jammer. Heel jammer.

Omdat ik de rest van de film wel degelijk goed vond ga ik hem geen onvoldoende geven, maar nogmaals.. het is gewoon erg jammer.

3,5*

Een exacte kopie van het orgineel alleen ontbreekt de knipoog weer wel. En ja, wat moet ik daar dan verder van zeggen. Wat ik van het verhaal vind kan je eigenlijk teruglezen in mijn recensie bij de 1997 versie. Echt de hele film is gewoon precies nagespeeld. De locaties zijn precies zo nagebouwt als het orgineel, de lijn is hetzelfte. De acteurs zijn dan wel weer erg goed, waaronder Michael Pitt, die ik nog wel van Last Days ken, en ook Naomi Watts was erg goed als de moeder. En ja, wat kan ik er verder over zeggen, lees me recensie bij de orginele versie maar. Opzich vond ik dit nog wel een geslaagde remake, maar echt heel erg noodzakelijk is ie niet.

3,5*

Film met een akelig verhaal en waarbij de hoofdrolspeler, zowel het gezin als de gijzelnemers, irriteren. Haneke wil schokkeren maar doordat de karakters je weinig boeien werkt het niet. Het verloop is zeker wel origineel, maar het idee van de film mislukt mijns inziens.