Funny Games (2007)

Wat moet ik dit nu voor beoordeling geven cg van vinden? Het is een kopie (bewust) van zijn origineel uit 1997, maar wat heb ik daar eigenlijk aan? Als ik die film niet kende of stel dat die niet had bestaan, had ik dit 4 sterren gegeven. De film maakte best weer indruk, zoals waarschijnlijk een herziening zou doen bij Funny Games Austria, die ik een paar jaar geleden zag. Een film als deze geeft mij een continu onbehagelijk gevoel en ik plaats mij de hele speelduur zonder moeite in de schoenen van de slachtoffers. Wat zou ik doen? Zou ik wat kunnen doen (er van uitgaande dat ik ook direct gewond zou zijn geraakt). Vind Funny Games (kies er een) een van de meest beklemmende films die er is/zijn.

Maar het origineel bestaat wel. Het is een kopie (shot for shot remake). Visueel vond ik het elkaar niet veel ontlopen, al was het origineel wat viezer en donkerder qua look. De acteerprestaties vond ik zo ongeveer gelijk, of misschien van het origineel iets beter. Funny Games Austria wint net aan op punten, maar die neigt dan ook naar 4,5.

Nu hebben we gewoon nog een keer precies dezelfde film. Eigenlijk vind ik dat een 1 waard. Als ie nu nog een keer precies deze film maakt, maar dan in het Japans (en daarna Spaans en...) moet ik hem dan weer extra aftrek geven, of weer beoordelen hoe die op dat moment binnenkomt? Vind het maar een onzinnig project, ik heb het origineel op dvd, dus waarom heb ik die eigenlijk niet gewoon nog een keer opgezet? Maar als ik hem beoordeel op hoe de film gisteren als een soort van herziening bij me binnenkwam zou ie ook 4 sterren krijgen. Dus wat moet ik nu? Misschien er nog maar eens goed over nadenken.

Wat een tegenvaller. Na andere goede en geweldige films van Haneke gezien te hebben had ik toch meer van deze verwacht.

Tot het moment dat het kind wordt gedood blijft de film goed, Haneke slaagt er ook in om de kijker een onbehaaglijk gevoel te geven. Op momenten is het kijken gewoon niet prettig (en dit bedoel ik in dit specifiek geval als compliment), zonder dat het voor mijn gevoel de grens overschrijdt dat kijken zo walgelijk wordt dat de film faalt (niemand gaat naar de bioscoop om walging te ervaren).

Maar dat moment vormt een keerpunt, waarna de film een doorsnee horrortje wordt met de nodige fouten waarom pakt hij geen mes? waarom pakt ze de andere telefoon niet uit de auto? en ga zo maar door. Vanaf dat moment verliest de film geloofwaardigheid.

Voor mij is het een van de mindere films van Haneke, en ook niet geschikt voor een breed publiek. Twee dunne sterretjes voor de eerste helft.

Onbehaaglijke maar erg spannende thriller met overtuigende acteerprestaties (Tim Roth misschien iets minder dan de anderen) met een slot toch wel anders dan gewoonlijk in dergelijke gijzelingsdrama's. Daarom is het ook Haneke, die hier, lang uitgesponnen, de spanning en het gruwelijke stelselmatig opdrijft.

Een goede film totaal anders dan Haneke's jongere suksessen die ik zag als "Das Weisse Band" en "Amour" maar in zijn genre heel geslaagd

De film begon sterk, wat traag, maar ik kon in deze film heel erg waarderen. Juist de trage opbouw sleepte mij mee in de gevoelens van de personages. Het acteerwerk heb ik niets op aan te merken. Totdat het kind dood gaat zat ik volledig in de film. Daarna op zich ook nog wel, maar werd de scene waar zij probeerde te vluchten wat langdradig, tevens was het voorspelbaar dat de tweede auto de 2 psychoten waren. Dat was voor mij nog niet eens zo erg, mijn cijfer had oorspronkelijk veel hoger gelegen dan een magere 2.5. De scene met de afstandsbediening was voor mij het breekpunt. Gelukkig was dit aan het einde, anders had ik de film uitgezet zonder het af te kijken. Na die scene heb ik in mezelf alleen nog maar gezegd: doodzonde.... En daar blijf ik ook nu nog bij, doodzonde dat het op deze manier gedaan is. Natuurlijk is de film fictie, maar door die scene werd ik daar tijdens de film op gewezen. Als ik een film kijken, wil ik er volledig in kunnen zitten en dus niet het gevoel hebben dat het allemaal maar nep is, helaas kon dat na die scene niet anders.

Ik ben een fan van goede eindes, mijn cijfer gaat dan vaak ook drastisch omlaag als het einde niet goed genoeg is, wat in dit geval dus indirect ook zo is. De rest van de film heb ik weinig tot niets over aan te merken.

Was niet op de hoogte dat dit een remake betrof. Maar redelijk sterke film! Alleen vond ik zelf dat er op sommige momenten wel dubieus wordt gehandeld. Zowel aan het begin als de twee jongemannen net binnen zijn. Als verderop in de film. Waarom is er sprake van een tweede telefoon of waarom niet de auto proberen te nemen? Dit was geen probleem geweest als er vlak voor het eind niet nog een scene was met de afstandbediening. Dit doet de film zo te niet! De spanning was compleet weg! Het leek wel of de regisseur niet kon beslissen hoe het moest aflopen. Hierdoor raak je als kijker ook gedesoriënteerd. Daarom een hele punt aftrek! Vraag me nu ook af of deze scene ook in de eerste versie zat?

Goede film omdat het je aan het denken zet. De filmmaker had een duidelijke boodschap en dat is altijd te waarderen. De film is ziek, maar daarin juist confronterend. Want eigenlijk is het helemaal niet zo vanzelfsprekend dat "torture" films vermaak zijn.

De cast is heel goed. Heel zielig is als dat jongetje wordt gedood.

"You shouldn't forget the importance of entertainment."

De eerste keer viel Haneke's Funny Games wat moeilijk. De timing was wellicht niet ideaal, maar sowieso was ik destijds onvoorbereid op Haneke's benadering. Zijn hand rijkt door de lens, door je beeldscherm en tikt je tegen het voorhoofd. 'let je op? kijk je? en waarom? wat vind je hiervan, wat verwacht je nu?'

Haneke is een filmmaker die regelmatig bij filmwetenschap geanalyseerd wordt (ook bij een van mijn filmvakken kwam hij uitgebreid naar voren, en die docent is nog steeds gebiologeerd door de film) en dat is niet zonder reden. Je hoeft hier niet te komen voor een toegankelijke, spannende thriller. Sterker nog, hij lijkt sommige scènes juist bewust te rekken om zijn punt te maken. Wie hier afkerig van is, kan wellicht dan toch beter die natgeregende chica's erin gooien. But you'd be missing out.

Losstaand van Haneke's boodschap echter, die je het beste zelf eruit kunt halen, levert iedereen hier een behoorlijke prestatie af. Tim Roth, Naomi Watts en Michael Pitt spelen geweldige rollen, maar ook de bijrollen tot het kind aan toe zijn uitstekend vervuld. Cameraman Darius Khondji is een begenadigd 'mooifilmer', maar hier is zijn werk uiterst behoudend. En dat geldt evenzeer voor de regie en montage: Het hartzeer wordt extra voelbaar door het gebruik van lange, ononderbroken scènes, gefilmd als één voortdurend statisch shot.

Het is een remake van Haneke's eigen Oostenrijke film Funny Games (1997), en bijna shot-voor-shot. Of dat noodzakelijk was, is een andere discussie, maar bijzonder is het wel en vooralsnog meen ik door de geweldige acteurs, deze remake van zijn eigen hand te prefereren. Met name één bepaalde scène maakt de gemoederen doorgaans los, en ook ikzelf was daar destijds behoorlijk door ontdaan, aangezien het tegen de normale wetten van de film ingaat. Toch meen ik dat de regisseur en film meer verdienen dan een vluchtig (doch voorstelbaar!) onbegrip, om vervolgens opzij te worden geschoven.

Haneke is geen doorsnee filmmaker, en Funny Games is geen doorsnee home-invasion film. De film gaat over onderwerpen als de grens tussen fictie en realiteit, de natuur van geweld, entertainment en de rol van de observator, en is schijnbaar bedoeld als een commentaar op violence & the media.

Na een eerste, wat lauwere kennismaking, viel Funny Games nu heel wat beter. Aanmerkelijk!

3* ----> 4*

Heb deze film weken geleden bekeken. Kon moeilijk slapen en bepaalde scenes vond ik ronduit verschrikkelijk. Ik werd er misselijk van.

Funny Games US is een niet al te bijzondere film. Bovendien is het mijn debuutfilm van Michael Haneke. Niet direct overtuigd wat zijn stijl betreft. De film is nogal absurd met onder meer de hoofdrolspeler die tegen de kijker zelf begint te spreken, de gsm die niet wilt bellen maar voor de rest wel signaal heeft en werkt, enzovoort. Het toppunt werd bereikt toen Michael Pitt de afstandsbediening nam en de film terug begon te spoelen.

Het begin is nog tamelijk behoorlijk, ik kreeg van ver een beetje een gevoel dat ik ook in Mother! (2017) kreeg. Het gevoel van onbehagen en frustratie dat er mensen in je huis zijn die je er niet wilt. De hoofdrolspelers zijn best geslaagd, twee creepy kerels en je weet ook vanaf de eerste moment dat er iets mis mee is. Beetje straf ook dat dit op één of andere cyclus eindigt. Maar ok, blijkbaar zijn ze van een hogere entiteit die kan spelen met de tijd. Voor mij deed dit wel afbreuk aan de film die in het tweede uur al ontzettend saai begon te worden. Er gebeurt zo goed als niets en er werd teveel gezeverd. Als er iets is waar ik een hekel aan heb dan is het luisteren naar gezever. 1.5*

“Whether by knife or whether by gun, losing your life can sometimes be fun.”

Sterk. het eerste gedeelte van Funny Games is geweldig, met een onderhuidse spanning en een verraderlijke kalmte voor de storm. Michael Pitt is 'creepy as hell', en Roth en Watts zijn ook geweldig als echtpaar die te maken krijgt met de moordlustige spelletjes van Pitt en Corbet. Roth heeft gezegd dat hij getraumatiseerd was na het filmen van Funny Games, en ik geloof hem direct.

Na de dood van de zoon van Watts en Roth (fantastische keuze om de moord buiten beeld te houden en alleen het geschreeuw te laten horen) wordt het even wat minder, maar het laatste gedeelte is weer erg sterk. De scene op de boot, en de manier waarop Watts bijna achteloos overboord wordt gegooid, is donker, zeer donker.

Het origineel heb ik niet gezien. Ai. Zo’n opmerking staat soms gelijk aan vloeken in de kerk. Een origineel is volgens een deel van de goegemeente immers altijd beter dan de remake. Klopt soms. Klopt soms niet. Het toeval wilde simpelweg dat ik de remake wel tot mijn beschikking had en het origineel niet. Het besluit om die te bekijken was dus snel genomen. Helemaal toen uit eerder commentaar bleek dat remake en origineel niet veel verschillen.

De remake is goed. Het origineel laat ik derhalve aan mij voorbij gaan. Ik kan me niet goed voorstellen wat de lol is van het bekijken van die film als het rugzakje al is gevuld met de (bijna) synonieme remake. Grote schokeffecten zullen er niet meer zijn. Een afwijkende cinematografie ook niet. Ook de boodschap van de film is dezelfde en verrast niet meer. Laat maar. Ik hou het gewoon bij deze.

Goeie film. Geen thriller/horror met veel jumpscares, grootse effecten, snelle beeldwisselingen en (on)voorspelbare situaties die met een zenuwslopende knal uiteen spatten. In deze film gaat het er eigenlijk vrij monotoon aan toe. Langzaam ook. Op een bepaalde manier is het zelfs saai. Toch is het spannend.

De instellingen van de camera zijn weinig speels. Strak en sober wordt een home invasion getoond. De spanning wordt niet door een flitsende beeldmontage opgewekt. Niet door enge geluidjes. Niet door andere trucs. De spanning komt puur voort uit de beklemmende situatie op het scherm.

Heel opvallend is het ontbreken van muziek. Vreemd genoeg had ik dat pas laat door. De natuurlijke geluiden versterken de monotone cadans en daarmee de soberheid van de beelden. Ze versterken het beklemmende effect van de gijzeling. Ze accentueren de heftige emoties van de slachtoffers en de non-emoties van de daders. De film staat echt strak van de psychologische spanning.

Veel geweld. Het geweld vind veelal off screen plaats. Toch is het effect van het onzichtbare geweld immens. De kilte en het cynisme waarmee de beide daders hun psychologische oorlogsvoering ten uitvoer brengen, werken dermate veel afschuw op dat je je vervuld van afschuw en weerzin het liefst afwendt. Ook hier brengt het ontbreken van muziek extra kilte en emotieloosheid in de gewelddadige handelingen.

Fantastische daders trouwens. Michael Pitt en Brady Corbet spelen met veel overtuiging de arrogante en snobistische upper-class eikeltjes die heel zelfingenomen de gijzeling regisseren. Watts en Roth zijn dankbare slachtoffers die zich uitstekend weren met gehuil, gekrijs en aardig acteerwerk.

Leuk zijn de uitstapjes uit de film die de regisseur zich een enkele maal permitteert. De momenten waarop een dader in de onzichtbare camera kijkt en het kijkerspubliek toespreekt, ontstijgen even de beklemmende sfeer en benadrukken de onderliggende boodschap dat het voyeuristische publiek de compromisloze waar krijgt die het heimelijk wenst, ook al wil het kijkende volk daar, ingedekt door allerlei drogredenen, publiekelijk niet voor uit komen. Dat heb ik er althans uitgefilterd.

Fijne film.

Vreselijk.

Ben wel blij dat ik eerst de Oostenrijkse Funny Games eerst zag. Dat helpt me te herinneren dat deze Amerikaanse versie echt volledig brak is. Van dezelfde regisseur, dus toch opmerkelijk hoe een herhaling (zo noem ik het liever dan een remake) toch van zo'n lage kwaliteit kan zijn.

Ik snap het punt achter de film volledig. Wat ik niet snap is waarom deze film gewoon opnieuw herhaalt moest worden alleen dan in het Amerikaans. Als in, hij moest volledig nauwkeurig herhaalt worden. Ik vind het een nutteloze bedoening. Wellicht omdat een Amerikaanse versie meer geld oplevert.

Bij het origineel waren de twee jongens nog wel een beetje intimiderend en dreigend. Vooral Frisch als Paul wist goed indruk te maken. Echter zijn deze twee jongens, Corbet & Pitt, komen bij lange na niet in de buurt van de twee jongens uit het origineel.

Want waarbij die dus intimiderend en dreigend waren, zijn deze vooral afstandelijk en verlegen. Het komt geen moment echt over dat de familie in gevaar is. Alhoewel Pitt het bij vlagen nog wel vermakelijk weet te maken, is het allemaal net iets te afstandelijk. Alsof de jongens niet echt durfde te acteren.

Maar de jongens zijn in vergelijking met de wanprestatie van Watts nog een geschenk uit de hemel. Nu is het sowieso dat Watts weinig indruk op me maakt, maar dit is gewoon te gemaakt en ver ondermaats. Roth doet het bij het schreeuwen nog aardig, maar maakt voor de rest ook geen indruk.

Het valt ook bij deze Amerikaanse versie regelmatig op dat de loop van het verhaal te snel gaat. Watts begint al veel te snel vermoedens te krijgen terwijl de jongens nog echt geen foute dingen hebben gedaan. Het is een slordige loop.

Visueel ook redelijk kaal. Weinig detail en weinig interessant materiaal. Zo'n shot als de dode jongen die in de hoek bij de TV ligt is in het begin sterk. Maar het gaat zo lang door dat het gewoon saai begint te worden. Het is 1 van de meerdere zwakke regiekeuzes.

Haneke had dus blijkbaar een te groot ego om zowat niets te veranderen aan zijn origineel. Het was dus in zijn ogen al zowat perfect. Dat is gewoon een verkeerde instelling en zie hier het resultaat. Een nutteloze film met een sterke boodschap, maar voor die boodschap is het beter om gewoon naar het origineel te kijken.

“You shouldn't forget the importance of entertainment.”

Het is alweer even een poos geleden dat ik het deel uit ‘1997’ had gezien, ook wel het originele deel. Gisteren was het tijd voor de ‘remake’ met een iets andere blik op de film dan wat we ervan gewend zijn. Uitdagend dat zeker maar ‘Haneke’ speelt erg save door veel scenes toch vrijwel identiek in de film te plakken, dan wel niet met de nieuwe personages is er weinig verschil te merken. Dat was eigenlijk vrij snel duidelijk wanneer je de scene krijgt van het klassieke muziek wat opeens overschakelt naar een soort Grindcore, het bleef nog steeds leuk om te zien.

Toch deed de film zijn best, hij sloeg niet aan tenminste niet zo goed als zijn Duitse voorganger. De nieuwe visie van ‘Haneke’ was nou niet bepaald bijzonder te noemen, de film had naar mijn gevoel nergens de benodigde spanning waardoor hij zeker bij de lange praat scene rond het midden van de film onwijs hard in kakt en daar maar moeilijk uit kon komen, ‘Haneke’ werkte uiteraard volgens de voorganger die in mijn ogen zelfs daar sterker in was, ‘Watts’ doet het bijvoorbeeld leuk maar ik merkte weinig angst in haar ogen en weinig overtuiging (hoewel het natuurlijk geen straf is om naar haar te mogen kijken), niet zo goed als ‘Susanne Lothar’ wist over te brengen. Maar dat was niet alleen zij, ook de man van de familie vond ik niets zo boeiend en de twee tieners zagen er dan wel psychopathisch uit, ook dat was minder sterk.

Dus qua cast zat er niet echt een vooruitgang of verbetering in mijn ogen maar ook qua verhaal is er dus totaal niks veranderd. Dit kan op zich goed wezen, het is desalniettemin een ‘remake’ en toch waren heel veel beelden vrij simpel gekloond waardoor het kijken van de film niet als ‘vernieuwd’ aanvoelt. Moet dat altijd? Ik weet niet of ‘Haneke’ het zo bedoelt is maar, het lag me niet altijd.

Ik ga niet te diep graven in het verhaal omdat het vrij standaard is gezien het eerste deel en uiteraard daar gewoon simpelweg geen verandering in zit. De familie komt aan bij hun huis (het leek op een vakantiehuis) waarna ze contact krijgen met hun buurjongens na het vragen of de boot in het water kwam, de jongens hebben eieren nodig maar dit gaat natuurlijk dan fout en het begint voor de familie, ze gaan ‘spelletjes’ spelen.

Wat de meeste indruk wist te maken wist in deze film minder indruk te maken, dat is het moment dat het zoontje wordt gedood door een schot met een jachtgeweer door zijn hoofd die er dan werd afgeblazen, ik meende namelijk dat je dit wat heftiger zag afgebeeld in de eerste versie maar in deze film vond ik dat maar wat povertjes.

‘Haneke’ wist mij dus niet te betoveren met de nieuwere en frisse versie van ‘Funny Games’, hij deed het in 1997 naar mijn mening toch wel wat beter en leuker. Dankzij vele inkak momenten en maar weinig spanning vond ik het nog wat lastiger uit te zitten ook, zeker geen favoriet.

2.0*

Wat een boel sh*t in deze film vol met bullsh*t.....

Ik heb letterlijk 20 minuten tot misschien een half uur kunnen genieten van de film. Dat is toch best triest als het een film is met een speelduur van 107 minuten.... Het ligt niet aan het acteerwerk van de 5 hoofd karakters maar voor mijn gevoel gewoon aan een slappe manier van een "verhaal" schrijven.

Laatste 30 minuten waren echt absurd slecht en debiel.... Ooh ja ook nog: Saai, pretentieus en ja om mezelf effe te verlagen naar het kinderachtige manier van schrijven (maar zichzelf wel serieus nemen).....wat een poep film..hahaha ik ga gewoon stuk om het feit hoe erg je een film kan vernoiken...shiiit...

Vet hoor Naked City 3x als soundtrack gebruiken maar zorg dan dat je film de insanity van de benoemde band evenaart...

*1 en een slechte recensie voor een ontiegelijk slecht film!