Funny Games (2007)

Hoe bedoel je dat? Ik begrijp het verschil niet precies eigenlijk. Hitchcock laat ook weinig geweld zien.

Hitchcock liet dat juist invullen door de kijker, wat kos (of die dame dus) zegt. Beste voorbeeld: de beruchte douche-scene uit Psycho; ook al zie je in feite 'geen kont', je gedachten zien meer dan er in werkelijkheid te zien is.

Dat doet Haneke toch ook? Dus waar zit dan het verschil?

Haneke veroordeelt de sensatiezucht van de kijker, Hitchcock juicht het juist toe. Ook dat staat er duidelijk.

Ik heb het radiofragment net even geluisterd, maar ik heb nog geen idee wat ze nou eigenlijk wilde zeggen. Ze sprong maar wat van de hak op de tak en noemt wat scenes en films, maar uitleggen wat ze precies bedoelt kan ze niet. Ze noemt de moordscene uit Psycho, maar zegt er zelf al bij dat er toen zware censuur was. We zullen nooit weten wat Hitchcock met die scene had gedaan zonder censuur, dus die vergelijking slaat al nergens op. Haneke richt zijn kritiek volgens mij vooral op het cool en stoer in beeld brengen van geweld en dat is nou net wat Hitchcock helemaal niet doet.

Zware tegenvaller.
In het begin was er nog wel enigszins wat spanning te vinden, maar dat zakt op den duur totaal weg. Het niet tonen van het geweld, om het vervolgens zelf in te vullen en daardoor mogelijk meer mee te leven in de personages/emoties, werkte totaal niet in deze film. Was dit de bedoeling, dan is het Haneke goed gelukt om een totaal vlakke film te creeëren. De scénes waarin hij (Paul) tegen de camera oftewel het publiek praatte, stoorden mij. Ook de rewind-scéne. Nu lees ik hier dat het bedoeld was, om mij met mijn verwachtings-patroon te confronteren? Nou, mijn verwachtingspatronen ken ik maar al te goed, en daar ben ik echt niet dergelijke scénes voor nodig noch kijk ik een complete film simpelweg ter veroordeling van mijn (of ieder ander) sensatie-zucht. Dat is namelijk wat die korte scénes doen. Ze zuigen de hele film op, en veranderen het in één groot moralistisch stuk prul. En ook ontkracht het zowel de eerste scéne als de rewind-scéne. Wat blijft er over? Ja, inderdaad de telleurstelling, die Haneke schijnbaar wou meegeven, en dat is hem inderdaad goed gelukt. Helaas kijk ik geen film om telleurstelling op te wekken. In theorie misschien een leuk idee, maar in praktijk werkt het gewoonweg niet. Misschien leuk voor de mensen zonder enkele eigenkennis.
Voor de rest behoorlijk voorspelbaar en gevuld met een aantal lange zaaddodend-saaie scénes.

2*

Deze film van de week in de sneak gezien. Wat een ongelovelijke baggerfilm ! Dit zeg ik echt niet vaak. Maar aan deze film ontbrak alles: spanning, humor, verhaallijn, inlevingsvermogen, echt ongelovelijk bagger. Echt met zo'n gevoel van, waar zit ik in godsnaam naar te kijken..

Het begint al met die irritant lange beginscene met die klassieke muziek. En dan dat stukje dat ie terug gaat spoelen...

Een krappe 1 ster krijgt ie. En dat is eigenlijk nog te veel.

wat ik nou niet snap is, dat deze film zoveel lage cijfers krijgt? zijn het allemaal mensen die "hollywood tiener horror" gewend zijn of wat?... laat zowiezo dat horror maar weg, want dan denken de meeste mense gore, gillende wijven in een bos en monsters voorgeschoteld te krijgen op een hap klare manier! dit is een film die je meer Arthouse-thriller kunt opstempelen. en dan geef ik me zelf eigenlijk al een antwoord op mijn eerste vraag. Arthouse is voor veel mensen te saai, te langzaam of te moeilijk. tja en dan krijg je lage cijfers!

in deze film wordt de spanning opgebouwd door traagheid en irritatie, en zo is hij ook bedoeld! die 2 gasten zijn zo simpel en irritant dat de familie er geen grip op kan krijgen. onbegonnen werk met een einddoel die vanaf het begin al vast staan voor die gassies.

geen uitweg dus eigenlijk. en kijk dan maar eens wat je doet. wat hier aan de hand is staat dichter bij de realiteit dan de meeste andere kipnap-film's.

maargoed, als je Bruce, Arnold en Harrison Ford film's gewend bent, moet je deze maar laten liggen.

ik heb genoten en geef hem een dikverdiende 4.

Ik snap niet waarom semi-intelligente films per definitie een hoger cijfer moeten krijgen. Ongeacht thema of achterliggende gedachten, de presentatie is van uiterst belang. Een "simpele" film in zijn essentie of simpelweg een verhaal zonder een al te belangrijk thema/moraal (om het maar even zo te noemen) kunnen veel gevoel oproepen, of het nou spanning, verdriet of pret is. Er is niets mis met dergelijke type films.
Ingewikkeld/"intellectueel" is niet per definitie beter. Althans niet in de belevenis.

Zoals ik al zei, de presentatie is van uiterst belang, de manier waarop het thema gepresenteerd wordt. Hierin schiet deze film grotendeels de plank behoorlijk mis naar mijn mening en krijgen we een saai en tevens langdraderig filmpje voorgeschoteld, simpelweg terwille van het zogenaamde "geweldige" thema. Een film waarin keer op keer het tegenovergestelde gebeurt van de behoeftes van het publiek. Leuk en aardig, maar het roept telleurstelling op. Ik denk dat het grotendeel van de mensen best weten wat hun verwachtingspatronen zijn en hier dus ook echt niet keer op keer mee geconfronteerd hoeven te worden, zonder eigenlijk ook maar een enkel moment van bevrediging. Subtiliteit was een betere optie geweest naar mijn mening. Bijvoorbeeld met het mes op de boot, waarin het misleidende idee wordt gewekt dat daar iets belangrijks mee gaat gebeuren. Subtiele misleiding.
Eén van de weinige positieve uitwerkingen.

een semi-intellegte film is dit niet echt. simpeler dan dit kun je het niet ktijgen. maar als je de special effects, hollywood en de snelheid eruit haald (waar veel mensen aan gewend zijn) is het nu eenmaal een feit dat de waarderingen dalen. en dat geeft niet.... maar het geeft wel een goed beeld van het filmaanbod van tegenwoordig en het grote publiek. (en dat is van alle tijden hoor.... eerlijk is eerlijk) maar waar ik me druk om maak is dat film's die niet slecht zijn, als slecht bestempeld worden! omdat de film afwijkend is!? en zo is het nu eenmaal....

Ik heb hem net gezien en vond hem niet echt veel voorstellen. De eerste 50 minuten waren erg cool en de sfeer was echt sterk. Maar daarna werd de film behoorlijk langdradig. Het laaste half uurtje was opzich ook wel goed tot dat de scene met die afstands bediening kwam. Dat vind ik echt zo een super zware onzin en dat heeft meteen heel de film voor mij verpest. Ik heb het orgineel niet gezien en ik heb ook geen idee wat de regisseur hier mee wilde bereiken maar het heeft bij mij iig erg negatief gewerkt.

Verder moest de film het vooral van de psychologische spanning moeten hebben want er kwam erg weinig geweld in voor, als het er in voor kwam dan zag je het niet wat ook wel weer zijn charmes had.

Anyway heb een beetje gemengde gevoelens over deze film. Aan de ene kant was het wel een orginele film maar aan de andere kant gebeurde er zeer weinig en ik snap dan ook niet waarom die film verboden zou zijn in verschillende landen.

2/5*

Ben je bekend met het begrip 'subjectief'?

Je kan dus niet zomaar zeggen dat deze film niet slecht is, als algemeen feit.

ja, en ik snap ook dat mensen een film soms slecht vinden, en dat er bij elke film wel een kijker is die de film niets vindt..... maar laat ik het anders zeggen dan. ik vind het jammer dat film's die wat afwijken, of niet voldoen aan het doorsnee aanbod meteen in de pan gehakt worden. maar hij is nu in de bios, dus misschien komt nu het andere publiek aan het woord? ik hoop het!

Haneke dacht altijd al dat het origineel geschikt was voor het Amerikaanse bioscooppubliek. Alleen door de ondertiteling gingen de Amerikanen er niet naar toe. Dus toen hij het aanbod kreeg voor deze remake, was dat precies wat hij wilde.

Maar te zien aan de reacties en lage waarderingen heeft het niet zo veel zin, want het publiek vindt de film maar niks. Haneke wil het geweld in films aan de kaak stellen en de hypocrisie van de (Amerikaanse) maatschappij: geweld is lekker maar zodra er een borst in beeld komt, moeten de ogen dicht. Oftewel de zoon in de film krijgt een kap over zijn hoofd zodra het tweetal iets sexueels met zijn moeder gaat doen.

Ik heb deze film altijd opgevat als een beperkte meticuleus uitgewerkte exercitie, en daardoor niet te vergelijken met reguliere films. In zekere zin is Funny Games volstrekt complementair aan een doorsnee (gewelds)film: Het laat alleen zien wat doorgaans weggelaten wordt. Het laat geen geweld zijn maar het lijden. Het rolt niet van het ene in het andere spektakel, het is eerder saai. Dat saaie is een gevolg van het vooropgezette doel, een logische consequentie van de focus op het lijden en daardoor inherent aan de exercitie. De film MOET welhaast saai zijn om zijn punt te kunnen maken. Daar kun je graag naar kijken of niet, als een exercitie in film over geweld is Funny Games erg interessant, al is het maar omdat het iets probeert. Het belangrijkste dat je Haneke zou kunnen verwijten: Had het niet subtieler gekund? Maar ook hier kun je Haneke verdedigen: het is in de oppervlakkige uiterlijkheden (het non-subtiele, de stijlkenmerken van een thriller) dat Funny Games op een plagerige manier mainstream doet, om dat vervolgens met de inhoud teniet te doen. Een andere sluimerende vraag is hoe diepzinnig het statement nu eigenlijk is, maar dat is uiteindelijk misschien niet zo belangrijk, omdat Funny Games als experiment nogal alleen staat en dus nauwelijks concurrentie geniet van films die het noemenswaardig diepzinniger doen. A history of violence, alsmede The unforgiven, doen dat bijvoorbeeld niet subtieler naar mijn mening .Maar ik houd me aanbevolen voor tips.

Ik blijf het toch een vrij sterke film vinden. Al is dit toch eigenlijk een wat overbodige remake, maar ja.

Ik ken volgens mij toch geen enkele film waarbij de bad guys zo wreed berekenend zijn en geen enkel gevoel voor menselijkheid kennen zonder overdreven over-the-top komisch of compleet ongeloofwaardig te worden. Grijpt daarom nog steeds wel aan. Je hebt echt zin om ze enorm op hun bek te meppen.

dank , dank , dank! voor de mooie uitleg!

Tsja, toch wel sterk gespeeld door die twee psycho's. Ik wilde echt die film induiken en ze net als Kos op hun bek meppen. De boodschap die de regisseur wil overbrengen kan ik een beetje begrijpen wat betreft de hypocrisie van maatschappij.

Typisch dat er tussen Funny Games (1997) en Funny Games U.S. (2007) qua waardering bijna een punt verschil zit, terwijl het qua verhaal, thema etc. toch exact dezelfde film is.

Waarschijnlijk ligt de score voor de 2007 versie niet eens lager vanwege de acteerprestaties of omdat het merendeel het een overbodige remake vindt, maar vooral omdat het nu het 'grote publiek' is dat deze film voorgeschoteld krijgt (in tegenstelling tot het 'filmhuispubliek' in 1997)...

...en dan is het wel erg leuk om de reacties te lezen van de mensen die actie, snelheid en bloed willen zien, zoals het immers hoort in een goede film:

Iets te makkelijke aanname, zeker gezien de 1.5* verschil die tussen de Psycho versie van Van Sant en Hitchcock liggen.

Dat was niet bepaald een exacte remake....

En ook niet door dezelfde regisseur. Ik denk dat je aanname wel klopt, Aurum.

Wha Volgens mij zelfs exacter dan die van Funny Games.

Jawel, Van Sant kopieerde elk shot.

En de hypocrisie van de filmmaker 'in dit geval Haneke' dan?

Wat een vreemde vergelijking. Voor beide versies van Psycho geldt toch dat ze het 'grote publiek' bereikten? Bij Funny Games geldt dit alleen voor de remake, wat nu net het verschil maakt.

In het geval van Psycho zit het verschil in score hem dus waarschijnlijk in de regisseur (meest aannemelijk) of wellicht de acteurs.

Overigens heeft meneer Van Sant wel een aantal overbodige 'smeuïge' details toegevoegd aan zijn versie.

Je hebt idd gelijk zie ik, heb die remake ook nooit gezien.

Ik ben namelijk van mening dat van Funny Games overbodig is. Ik bedoel, had Haneke niet meteen kunnen bedenken dat hij met een Oostenrijkse arthousefilm niet het gewenste publiek zou bereiken?

277 stemmen voor een film uit '98 ... het grote publiek is nooit bereikt, de nieuwsgierige Psycho fan wel.

Het verschil in regisseur zal er uiteraard verder ook wat toe doen, al is het gewoon maar het "idee" dat een ander het geregisseerd heeft.

Toch vind ik het makkelijk om het gewoon op het onbegrip van het bioscooppubliek te steken.

Misschien had ik beter 'bioscooppubliek' kunnen zeggen. Ook al is Psycho (1998) geen klapper geworden, ik denk wel dat het merendeel van die 277 stemmen van 'bioscooppubliek' kwam, waar dat bij Funny Games (1997) dus niet het geval was.

Laat ik duidelijk maken dat ik geen lage dunk heb van bioscooppubliek ofzo, ik wil het derhalve ook helemaal niet op onbegrip steken. Ik denk dat het vooral gaat om een verwachtingspatroon (actie, snelheid etc.) dat niet ingevuld wordt.

Laten we ook maar niet verder off-topic raken. Het begint een beetje een wrange smaak te krijgen 'bioscooppubliek' met 'filmhuispubliek' te gaan vergelijken, terwijl ik over beide helemaal geen oordeel wil vellen (en mezelf ook tot beide reken).