Rain Man (1988)

Er zijn enkele films die ik in mijn beginjaren op MovieMeter met 4,5* beoordeeld heb, en die ik daarna nooit meer heb teruggezien. Rain Man is één van die films.

Ik heb eigenlijk altijd opengestaan om de film terug te zien, maar het is er nooit meer van gekomen. De conclusie na de herziening is dat ik dat veel eerder had moeten doen. Rain Man is namelijk oprecht een klassieker. Al is vrijwel de gehele kwaliteit van de film te danken aan één factor: Dustin Hoffman. Misschien wel een van de meest overtuigende vertolkingen die ik tot op heden heb mogen aanschouwen. Ontzettend realistisch en behoorlijk overtuigend spel van hem. Het is mooi om te zien dat een acteur helemaal opgaat in zijn rol. In zulke mate dat je er helemaal niet meer bij stil staat naar Dustin Hoffman te kijken. Hij ís gewoon Raymond. Raymond is met zowel zijn humoristische als aangrijpende momentjes ook direct een interessant figuur. Tom Cruise is ook goed in zijn rol. Wat me opviel is dat zijn personage ook goed is uitgewerkt. Ik heb meermaals gezien dat een personage opeens van het ene op het andere moment omslaat in gedrag. Hier is eerder sprake van een ontwikkeling (al gaat het vanaf de ontdekking dat Raymond de 'rain man' is wel een stuk sneller, maar ook daarna zijn er nog onwenbaarheden zichtbaar). Valeria Golino lijkt als opvulling te dienen, maar doet goed wat ze moet doen.

De sterke rol van Hoffman is zowel positief als negatief. Positief in de zin dat het Rain Man tot een onvergetelijke film maakt. Negatief in de zin dat hierdoor enigszins opvalt dat alles buiten zijn personage niet zo bijzonder is. Uiteraard concentreert de film zich vooral op zijn personage, dus het vorm geen groot probleem, maar ik merkte wel dat het tegen het einde aan af en toe wat langdradiger werd. Dat heeft niets te maken met Hoffman, want diens prestatie bleef gewoon op dezelfde (haast perfecte) lijn, maar ik merkte wel dat er wat te weinig afwisseling inzat voor het speelduur. Het wordt gelukkig niet saai, maar wel wat meer van hetzelfde.

Verder is het een film die de jaren '80 uitademt. De sfeer spreekt mij dan ook erg aan. De auto's, kleding en muziek; het heeft iets. Neem dit en een prachtig verhaal met interessante personages en je hebt een dramafilm die eigenlijk gewoon klopt, zij het net wat te langdradig. Rain Man weet binnen te komen en te imponeren. Het is een film die je raakt, maar het is niet alleen maar sentimenteel. Door de grappige situaties, die overigens bij vlagen behoorlijk op de lachspieren werken, zit er een luchtig laagje overheen.

4*

Wel goed, maar niet meer dan dat.

Hoffman is natuurlijk degene waarom alles draait. Die steelt de hele show. Cruise doet ook wel leuk mee.

Verder is het woord saai bij mij het eerste wat gezegd kan worden. Dat was het nogaleens namelijk.

Niet helemaal mijn film. Qua verhaal, wat gewoon weinig inhoud. Qua muziek van Hans Zimmer, wat sfeer moet brengen. Maar heel tam en melig is.

Door de prestaties van de beide heren Hoffman en Cruise een 3.5* Denk niet dat ik deze nog een keer op zal gaan zetten.

Gisteren voor het eerst gezien en wat voor een rol speelt Hoffman. Fantastisch gewoon hoe hij een persoon met autisme neerzet. Op sommige momenten grappig, andere dan weer dramatisch of emotioneel. Ik zie net dat Hoffman daar ook een Oscar voor gewonnen heeft, hetgeen me niet meer dan terecht lijkt voor zo'n grandioze vertolking. Doordat Hoffman zo goed speelt, vallen de redelijke rollen van Cruise en Co wel een beetje in het niets.

Verder is de plot een beetje mager en wat lang uitgesponnen, maar niet in die mate dat het verveelde. Filmisch ook mooi neergezet natuurlijk, met enkele prachtige shots (ik zie nu bv een shot voor wanneer de zon door de wolken doorbreekt, erg mooi!).

Geen film om elke week te zien, maar wel een roadmovie die zeker appreciatie verdient.

Zowel als drama als roadmovie niet al te sterk.

Het drama voelt veel te gemakkelijk aan. Een egoïstische eikel die binnen een week verandert in een liefhebbende broer. En de autistische broer die zich in die week behoorlijk aan hem hecht. Ik vind het maar weinig geloofwaardig. En bij een roadmovie verwacht ik toch dat er visueel wordt uitgepakt, al is het maar met de mooie natuur die onderweg passeert, het liefst ook nog eens mooi in beeld gebracht. Dat viel ook nogal tegen.

Wel nogal melige jaren tachtig muziek, en een speelduur die behoorlijk lang is gezien dat het op een gegeven moment wel duidelijk is wat voor obstakels het reizen met een dergelijk iemand kan oproepen.

Als positieve noot kan het acteerwerk van Hoffman genoemd worden, en de Las Vegas episode was ook nog wel vermakelijk, maar verder houdt het op. 1*.

Aardige film met goed acteerwerk van Hoffman en Cruise- het zou de opmaat worden voor een schier eindeloze reeks Hollywood films over iemand met een gebrek, waarvan het einde nog niet in zicht is. Hoffman gaat op in zijn rol en is zeer geloofwaardig, al is zijn personage niet gebaseerd op iemand met autisme, en Cruise doet eigenlijk weinig fout als zijn opportunistische broer.

Maar verder gebeurt er toch te weinig om de volle twee uur te boeien. De scene op het vliegveld is bijna klassiek (Qantus never crashed- wat overigens nog steeds klopt) en ook de black jack scene in Las Vegas was leuk maar verder was het geregeld saai.

Lange tijd geleden dat ik deze goede Drama / Roadmovie film voor het laatst helemaal heb gezien (ze zenden hem wel nog regelmatig uit op de televisiezender AMC) en het wordt misschien ook weer eens tijd om deze film te gaan herzien.

Het goede en origineel gevonden verhaal zit in ieder geval goed in elkaar (inclusief de sfeer) en weet ook eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut (duurt ruim 2 uren) te interesseren en te vermaken. Dat komt met name door de uitstekende cast en vooral natuurlijk door Dustin Hoffman in de ijzersterke en zeer overtuigende rol van de autistisch Raymond Babbitt, waar ik ook regelmatig om moest lachen (o.a. toen hij zei "ooooooooo fart" in de telefooncel en ook discussie m.b.t. de vliegmaatschappij, "Qantas never crashed", waarbij Raymond helemaal doordraait en waarna men maar besluit om te gaan reizen met de auto naar Los Angeles i.p.v. het vliegtuig). De scene m.b.t. het tellen van de tandenstokers in het wegrestaurant door Raymond Babbitt vond ik sterk en zeker omdat het later gebruikt (beter gezegd mibruikt) werd in Las Vegas en dan m.b.t. het tellen van kaarten.

De in de jaren 80 opkomende ster Tom Cruise in de rol van de geldzuchtige, althans in eerste instantie, Charlie Babbitt (oftewel de broer van Raymond Babbitt) deed het ook wel goed, maar hij kon zeker niet tippen aan Dustin Hoffman, die voor zijn rol ook een dikverdiende "Oscar" (voor beste acteur) won. Valeria Golino in de rol van Susanna (die de vriendin is van Charlie) deed het ook best aardig, maar haar vond ik vooral een opvallende verschijning (zelfs een heel klein beetje bloot van te bewonderen). Qua uitvoering zit het met het verhaal ook wel goed (misschien wel iets te langdradig en soms ook wat saai) en het drama (luchtig maar ook serieus) gehalte zit eveneens goed gedoseerd in het verhaal en neigt soms zelfs naar komedie. Omdat het hier o.a. gaat om een Roadmovie, krijg tevens vaak mooie beelden voorgeschoteld van de landschappen en plaatsen die men bezoekt met de klassieke mooie auto. Ook het einde van het verhaal mocht er wel wezen en was ook best mooi.

Al met al gewoon een goede en onderhoudende Drama / Roadmovie film, welke zicht lekker wegkijkt en zeker ook weet te vermaken. Dat laatste komt vooral op conto van de ijzersterk spelende Dustin Hoffman als de autistisch Raymond.

Komedie over een ernstige ziekte autisme. Jammer genoeg hebben

autisten lang niet allemaal dezelfde gave als Raymond.

Heb zelf twee autistische kinderen en kan er van mee spreken.

Niettemin zeer genietbare film met Dustin Hoffman in de rol

van zijn leven.

Een klassieker, schitterende soundtrack ok

5 sterren

Rain Man lijdt aan de variant van autisme die samengaat met het savantsyndroom. Vroeger noemden ze zo iemand een idiot savant, iemand die heel intelligent is op een beperkt gebied maar onnozel op andere gebieden. Hij heeft bijvoorbeeld een fenomenaal geheugen voor getallen en kan snel vierkantswortels berekenen, maar hij begrijpt niet dat een huis meer waard is dan een kilo peren. Hij is slecht in sociale contacten en het is moeilijk om door te dringen tot de persoon die verscholen zit achter die rituelen en die herhalingszinnetjes.

Dustin Hoffman heeft voorbeelden uit het echte leven als inspiratie gebruikt, vooral Kim Peek. Het resultaat is dan ook geloofwaardig. De enige ongeloofwaardige scène is die waarin hij in één oogopslag het aantal tandenstokers kan tellen. Over zijn voeding valt ook wat te zeggen: pizza pepperoni, pannenkoeken met ahornsiroop, fishsticks... Dat lijkt me niet de gezonde voeding die je in een geneeskundige instelling zou verwachten.

Ook Tom Cruise speelt hier een van z'n beste rollen. Hij is het personage dat verandert. In het begin is hij een yuppie die zelf een gebrek aan empathie vertoont. Tegen het einde is hij door contact te leggen met z'n broer een completer persoon geworden.

Qua sfeer en tempo zit het goed. Tijdens hun autoreis zien we mooie beelden van een zonsondergang achter de voorbijglijdende snelweg. Het heeft dat oppervlakkige sfeertje van de jaren '80, terwijl het toch een ernstig onderwerp behandelt. En ik heb eindelijk die grap van Abbott en Costello begrepen.

"Raymond, am I using you?" - "Yeaaah!" - "Shut up!!"

Een mooie film over twee broers, de ene met het savant syndroom en de andere die zijn gehandicapte broer wil gebruiken om een erfenis op te strijken. Toen ik deze film voor het eerst zag werd ik enorm boos op het personage van Tom Cruise. Later in de film groeien de broers gelukkig wat dichter naar elkaar toe en begint Charlie (Tom Cruise) wat menselijkere trekjes te vertonen. Dustin Hoffman speelt zijn rol heel overtuigend, vind ik.

Film die altijd zal herinnerd worden door de magistrale vertolking van Dustin Hoffman (en ook Tom Cruise is uitstekend).

Film die boeit van begin tot het einde, het probleem van autisme deels grappig, deels doodernstig voorstelt maar vooral zijn beste, aangrijpende momenten kent bij de toenadering tussen de twee broers.

Dertig jaar oud maar gemakkelijk de tand des tijd overleefd. Cinematografisch eveneens genietbaar.

Interessante film over autisme, maar jammer genoeg geen reëel beeld van wat autisme precies inhoudt. De meeste mensen met autisme zijn helemaal geen “Rain men”. Jammer genoeg linkt de maatschappij het beeld van autisme aan deze film. Het pluspunt van Rain man is wel dat hierdoor autisme wat aan publiciteit heeft gewonnen.

De film wordt uiteraard in zijn geheel gedragen door Dustin Hofmann, één van de beste acteurs van zijn generatie. Hij speelt de rol van Raymond met verve met veel oog voor detail en expressie. Gebrek aan structuur en voorspelbaarheid gepaard met een onderontwikkelde emotieverwerking zorgen ervoor dat hij moeilijk functioneert in de maatschappij. Hoerdoor ontstaan ontroerende, maar ook soms best grappige situaties die hier al veelvuldig beschreven zijn (vliegtuigscène, tandenstokers, casino, tv-kijken, slapengaan, ...). Cruise daarentegen vind ik een beperktere rol spelen. Nooit fan geweest van hem en hij overtuigt me zelden (behoudens Eyes wide shut en Magnolia).

Het plot is behoorlijk al heb ik het toch moeilijk met de ontwikkeling van de relatie tussen de twee broers. Tot voor een week waren ze twee nobele onbekenden voor elkaar, maar na een week kunnen ze elkaar niet meer missen. Vanuit het standpunt van een persoon met autisme en vanuit het oogpunt van een egoïst is dat hoogst opmerkelijk. In zijn geheel meer dan degelijke film, maar een topscore is het net niet voor mij.

“What you have to understand is, four days ago he was only my brother in name. And this morning we had pancakes.”

Schitterende film met prachtrollen van Hoffman en Cruise. Rain Man leunt vooral op het samenspel tussen deze acteergrootheden, maar ook de rol van Golino als Susanna mag niet onvermeld blijven. Hoffman heeft een moeilijke rol door iemand met autisme te spelen, maar hij doet niet aan overacting en Raymond wordt nergens een karikatuur. Cruise heeft misschien nog wel de moeilijkste rol (zeker de interessantste) als de gladde en arrogante Charlie die steeds meer om zijn broer gaat geven. Humor en drama gaan hand in hand en de film schuwt de sentimentele momenten niet. En hier is het compleet verdient.

Prima.

Typisch zo'n film waarbij ik na afloop denk "Leuk om eens gezien te hebben". Deze film vond ik op geen enkel vlak uitblinken, en een top 250 notering vond ik daarom dus ook wat overdreven, want nergens vond ik dit bijzonder.

Hoffman zet een goede rol neer, al drijven ze soms de spot met autisme wel erg ver. Oom Cruise doet het prima, en levert een prima prestatie af. Golino was erg matig en leek er alleen maar te staan voor het uiterlijk. Nergens heel hard gelachen, af en toe wel een glimlach moment.

Niet een bijster sterk, maar wel een gezellig verhaal. Leuk om eens te kijken met het gezin, vrienden of zelfs de kids. Nergens blinkt dit uit, maar bereikt volgens mij zijn doel wel, en dat is vermaken en gezellig zijn.

Aardig drama dat natuurlijk draait om het verschil tussen beide broers, niet alleen qua intelligentie, maar ook qua omgang en waarde qua materialistische zaken. Je zou zeggen dat Ray de contact gestoorde is maar Charlie kan er ook wat van. Daarnaast draait de problematiek tussen de twee voornamelijk rond de onkunde van Charlie die plots zijn leventje waarin alles gebeurt zoals hij dat wil, en vooral draait om hem zelf, geconfronteerd wordt met het feit dat hij rekening moet houden met/zorgen voor een ander. Charlie blijkt hoewel hij wel leert en langzaam verandert een wat mij betreft erg onaangenaam persoon. Toch groeiende de twee naar elkaar toe...

Dat Ray uiteindelijk de genoemde Rain Man blijkt te zijn was eigenlijk wel te verwachten. Hoffman zet uiteraard zijn rol erg goed neer, en Cruise speelt toch wel een redelijk typerend rol voor hem. Golina is erg leuk en staat me nog goed bij van de absurde eet/sexscene uit Hot Shots. De soundtrack is erg jaren '80/'90 en bijna Zimmer onwaardig.

Afgezien van de rookmelder scene die erg goed opgebouwd is biedt de film mij verder niet zoveel behalve een paar hele aardige momenten van verbroedering tussen de twee of komische momenten. Aardig voor een keer weer gezien te hebben maar dat is het dan ook wel weer. Hoewel de verandering van Charlie, staat de houding van Charlie me minstens 60% van de film erg tegen. Daarnaast kan ik me niet zo goed inleven wat Charlie nu eigenlijk wil. Weer moet hij perse zijn zin hebben met de zorg van Ray met een juridische strijd tot gevolg. Maar waarom laat hij Ray niet gewoon in zijn veilige omgeving in Wallbrook en gaat Charlie in de buurt wonen en regelmatig langs? Het plot lijkt me dan ook vooral gesponnen voor het verhogen van drama en de zogenaamde verandering en inzet van Charlie voor Ray, doch vind ik het geheel een gebrek hebben aan logisch realisme in wat beter is voor Ray.

“97X, bam! The future of rock 'n' roll. 97X, bam! The future of rock 'n' roll. 97X, bam! The future of rock 'n' roll.”

Daar is dan toch echt mijn officiële vakantie afsluiter als film, ik wou het wat rustiger aan doen en kwam al gauw uit op deze roadmovie ‘Rain Man’. Een bijzondere en integrerende film die veel mooie scenes had maar, toch net een tikkeltje te lang duurt. Het verhaal was op het begin heel erg interessant maar na een uur werd de film wat minder en kakte het verhaal voor mij wat lichtjes in. Maar dan toch is dit een vrij sterke film met een super goed acterend duo, en de film is om van te smullen.

De film draait over het algemeen voornamelijk over de rol van de autistische Raymond Babbitt. De acteerkunsten van Hoffman waren uitstekend en hij vertolkte zijn rol prima, het was wel de persoon die er boven uit stak. Cruise was aardig maar voelde meer aan als een extraatje om toch een evenwichtsbeeld te krijgen, hij acteerde leuk maar het was niks bijzonders van zijn kant: precies zoals we Cruise kennen. Valeria Golino deed het ook wel leuk met een kleine naaktscène er bij, als de knappe Susanna hing ze er maar een beetje bij, en kwam ze plots aan het einde toch weer terug.

Het verhaal was wel leuk. We volgen de wat asocialer Charlie die zich bezig houd in de autohandel van de wat luxere merken (zo zagen we o.a. Lamborghini voorbij komen) en is eigenlijk een eikel. Als hij onderweg is met zijn vriendinnetje Susanna krijgt hij te horen dat zijn vader is overleden, een man waar hij duidelijk geen goede band mee had. Hij keert terug en komt zijn broer Raymond tegen in een verzorgingstehuis. Raymond is zwaar autistisch maar krijgt van hun vader de drie miljoen uitgereikt omdat hun vader Charlie niet hoog in zijn vaandel had. Charlie besluit om Raymond mee te nemen en die drie miljoen op te eisen maar dat lijkt nog geen makkelijke klus. Door zijn ziekte heeft Raymond veel zorg nodig en dat loopt soms toch wel uit op wat nare situaties.

Wanneer het verhaal eigenlijk niet echt meer een bepaald eindstation had, de auto’s waren ingenomen en Charlie kon zijn bedrijf bijna afschrijven draait het voornamelijk nog om de verbroedering, de twee die meer naar elkaar groeien. Het had voor mij ook twintig minuten korter gekund maar goed.

Het verhaal deed me vrij weinig, het concept daar in tegen vond ik erg interessant. Ik ken zelf wat mensen die autisme hebben en na het zien van o.a. deze film en ‘Het Beste voor Kees’ word je wel wat wijzer en op de feiten gedrukt over deze aandoening/ziekte. Het is soms ontroerend maar over het algemeen keek de film wel prima weg, al had ik er een beetje meer van verwacht en zeker van Cruise.

3.5*

Deze wilde ik al lange zien. Ik vind ‘m wel goed, maar niet zo goed als verwacht. Het geheel maakte niet heel veel indruk op mij, al vind ik het wel goed gespeeld, en ik vind het verhaal met de reis van de broers en hun kennismaking met elkaar, waarbij ze elkaar leren waarderen met al hun (grote) verschillen, een interessant gegeven. Echter bleef het voor mij wat oppervlakkig en ik werd niet meegesleept. Valeria Golino vind ik een erg leuke, mooie verschijning. Ik had niet eerder films gezien waarin zij nog zo jong is. Voldoende, een 7. 3,5*

Niet helemaal geweldig. typisch zo'n product van meer dan 20 jaar geleden. Alles voelt enorm gemaakt aan en de film wist me daardoor nooit echt te trekken. Vooral Hoffman stoort met zijn maniertjes en overtuigt niet. Dan is Cruise een stuk beter, al is zijn personage ook vrij karikaturaal. Het tempo is wel prima verder, de sfeer zo nu en dan goed en enkele kleine momenten zijn wel mooi maar als geheel biedt dit ding te weinig. 2,5*

Een film die minder goed is geworden door wat dommigheden, maar waar het gecompenseerd wordt door een mooi tijdsbeeld van de jaren tachtig.

Want het is wel een beetje vreemd dat Charlie zijn broer zomaar mag meenemen uit het te huis zonder daarvoor iets te tekenen, of bewijzen dat hij iets heeft geregeld zodat het welbevinden van Raymond gegarandeeerd is. Ook komt hij mensen en zelfs doktoren tegen die nog nooit van autisme hebben gehoord anders dan "i read an article about this.."

Daar staat een heerlijk tijdsbeeld van de 80s tegenover. Met name Tom Cruise die de hele tijd aan het bellen is met bedrade telefoons.

Dat autisme inmiddels heel anders bekeken wordt, kan je bv. toetsen aan deze uitspraak uit de film: "De meeste autisten kunnen niet praten of communiceren." Ofwel zijn we veel sneller gaan spreken van autisme (al hoor je tegenwoordig ASS te zeggen, dacht ik) en sprak men toen enkel over autisme bij de echt zware gevallen, ofwel is het nu gewoon meer alom aanwezig door veranderende tijdsgeest? Of... ? Ach, we zitten hier niet om daarover een discussie aan te gaan, maar om over films te reageren.

Rain Man is en blijft wel een boeiende en meeslepende road trip en brak misschien ook wel een lans voor autisme, maar de lof die deze film kreeg, is me toch net iets te hoog. Zeker het feit dat de skills gebruikt worden om grof geld te scheppen in casino's was weer over-Amerikaanse grootsheid (al is het om zichzelf uit de penarie te krijgen). Maar wel pakkend te zien hoe de bromance zich ontwikkelde. En iconische rol voor Dustin Hoffman. In mijn anders best vlekkeloze jeugdherinnering speelde hij ook The Champ in de gelijknamige film, maar dat blijkt dus Jon Voight te zijn.

Het was alweer 9.808.381 minuten geleden dat ik deze film laatst zag.