Inland Empire (2006)

Zitten nauwelijks 5* bij de laatste 25 stemmen...

Hmm wazig wazig... Ik weet het nog niet. Nu 2x gezien, maar blijf er geen bal van snappen.. Probeer me ook bij het feit neer te leggen dat er nauwlijks een verhaal in zit, en ga puur af op de visuale pracht en duisternis, maar toch... wat is de bedoeling van deze film? Waar gaat het om? Wat probeert Lynch ons te laten bereiken?

Mullholland drive snapte ik de 1ste x ook niet, maar na veel erover te hebben gelezen en hem nog 5x gezien te hebben, is dat absoluut 1 van mijn favoriete films aller tijden geworden. Dus ik gun INLAND EMPIRE dat ook, maar ik kom er gewoon niet uit... I need help.

De film is lekker vaag, duister, moeilijk te volgen, en vereist veel veel concentratie... Maar wat zit erachter?? Heeft het toch een achterliggende betekenis zoals in bv mullholland drive of lost highway,

of is het toch "gewoon" een vage trip van Lynch die een wazig verhaal gebruikt om helemaal los te kunnen gaan met zijn expirimentele visie vol surrealisme, waarin de dialogen en scenes per dag en ter pleke zijn bedacht?

De zeldzame momenten dat Lynch er iets over gezegd heeft, is bij mij het meest bijgebleven dat hij het had over "FEEL-THINKING". Eigenlijk is Lynch een 'smerige hond', die een geraffineerd spelletje speelt met het onderbewuste van de kijker. Dit deed ie ook al in Lost Highway, waarin ie zeer korte fragmenten had gemonteerd van een gruwelijke moord.

Mag ik je een tip geven? Lees zo min mogelijk verklaringen van anderen, en bekijk de film minstens nog een paar keer, en laat je gevoel spreken, waarbij je eerste kijkbeleving het meest van nut kan zijn ...

Ik ben reuze benieuwd. Veel kijkplezier ... of 'have a good trip'.

O ja, Lynch heeft ook nog dit 'prijsgegeven':

Ik heb het idee met films van Lynch dat ie regelmatig voor hemzelf zelfs onbegrijpelijke nonsens afwisselt met de stukjes die wel degelijk een achterliggende significantie hebben aan de puzzel, om het geheel met een enigmatisch aura te omhullen. Lynch weet als geen ander dat mensen ook altijd naar een diepere betekenis gaan zoeken in de teksten van liedjes en de uitkomsten daarvan zijn vaker subjectief dan objectief en doen zelfs de schrijver versteld staan van de vergezochtheid van de aanhoorders. Om in Freud's Traumdeutung te spreken: "soms is een sigaar gewoon een sigaar". Moeilijk doen om het moeilijk doen is nu juist Lynch. En mensen die het als een uitdaging zien en er meer achter zoeken zal hij alleen maar verwelkomen, maar ze tegemoet komen zal hij nooit concreet doen, als een goochelaar zijn geheimen niet prijs geeft.

Hij schrijft gewoon een onoplosbare puzzel en de aangeboren verbindingsdrift van de kijkers brein doet de rest. Je kan er nu onderhand wel van uitgaan, hoe spitsvondig sommige lynch-exegeten met interpretaties op de proppen komen, dat de allegorische beeldsprakigheid in zijn films simpelweg te persoonlijk is om er met stellige zekerheid een rationale peil op los te laten.

De einstein onder de regisseurs die het best dromen met zo min mogelijk kwaliteitsverlies kan omsmelten naar het zilveren scherm. Zijn films zijn Edward Hoppers schilderijen die tot leven komen en de liefde bedrijven met die van Picasso in nachtmerries, en van wegen welke steevast uitgeven op ondoorgrondelijk geneuzel en paralelle kruispunten van schemerwerelden. Toch zijn er Twilight Zone afleveringen die hem naar de kroon steken.

Heb 'm vandaag gekocht, met een beetje geluk vanavond kijken of anders zeer binnenkort. Na het uitstekende Mulholland Drive en Twin Peaks heb ik hier hoge verwachtingen van

Lynch maakt zijn reputatie als dromenverfilmer meer dan waar: de film is een nachtmerrie om te kijken en de kans dat je erbij in slaap valt is bepaald niet klein. Nou ja, ik lieg een klein beetje, want de kans dat je deze film uit frustratie af hebt gezet voordat je de kans hebt gekregen in slaap te vallen is een stuk groter.

Lynch noemt het een "mystery film about a woman in trouble", ik zou het 't best kunnen omschrijven als... een reeks beelden. Lelijke beelden vooral, die met name gedurende de dagscènes niet om aan te zien zijn. Gelukkig blijft Lynch, ondanks dit gebrek (dat gelukkig wel enigszins went), wel een meester in het creëren van een bedrukkende, beklemmende en naargeestige sfeer: het is alsof je een drie uur lange nachtmerrie aan het bekijken bent. En dat is eigenlijk ook precies het probleem van Inland Empire: ten eerste dat de film drie uur duurt (veel en veel en veel te lang), ten tweede dat de nachtmerrie-achtige structuur niet bepaald de kijker tegemoetkomt bij het ontrafelen van het verhaal. Normaliter hou ik wel van films die de kijker uitdagen, maar het is duidelijk dat Lynch hier zelf ook niet echt een idee heeft van wat hij wilt zeggen en maar hoopt dat de kijker het zelf een beetje recht weet te breien. Het irriteert meer dan dat het intrigeert, waardoor je na het tweede uur toch wel naar de aftiteling begint te verlangen. Ironisch genoeg vond ik dat ook meteen een van de meest genietbare onderdelen van deze film - al ligt dat volgens mij vooral aan de bekoorlijke cameo van Laura Harring.

2,0*

Goede recensie Karl . Lost Highway en Mulholland Dr. wel gezien? Ik ben benieuwd naar het contrast tussen je belevingen bij die films.

Dank je voor het compliment! Mulholland Drive heb ik wel gezien. Zag ook best wel wat raakvlakken met die film (Hollywood, vrouwen, uitbuiting, dromen, enzovoorts), maar van Mulholland Drive kon ik nog wel chocola maken. Hier schiet Lynch gewoon uit de bocht. De scènes op zich zijn nog niet zo heel erg onaardig, lekker vervreemdend, maar drie uur lang, zonder enige duidelijke samenhang... iets teveel van het goede. Overigens heb ik nog wel eventjes nagedacht over hoe de vork in de steel zou kunnen steken en ik kwam tot dezelfde conclusie als hier wel vaker op het forum voorbij is gekomen (vrouw ziet ideale wereld op tv, blablabla) maar de film was niet echt interessant genoeg om er nog langer over na te blijven denken.

Lost Highway heb ik nog niet gezien, omdat ik de dvd nog nergens heb kunnen vinden. De trailer zag er wel erg goed uit en ik hoop dan ook maar dat 'ie beter is dan deze.

Ik ben trouwens wel nog van plan om deze in de verre toekomst nog eens te herzien als ik ook de rest van Lynch's films heb gezien. Mulholland Drive vond ik namelijk wel goed (beter camerawerk, meer humor, meer (droom)logica) en ook Twin Peaks is fantastisch.

Klopt, dat ie het complexe van de storyline nog verder doorvoert dan bij MD.Wat vond je er eigenlijk van dat Lynch bij Inland digitaal ging. MD is inderdaad wat makkelijker te doorgronden.

Het digitale camerawerk was vaak ont-zet-tend lelijk. Neem nou die scène waarin de buurvrouw op bezoek gaat bij Laura Dern... 't lijkt wel het project van een stelletje amateurfilmmakers. Ligt niet alleen aan het feit dat de beelden er behoorlijk mat uitzien met veel grain, maar ook de manier waarop de camera schudt. Alsof er iemand bij zat met een handycam die toevallig het gesprek filmde. Lelijkste shot is ook als de koffie wordt ingeschonken en Lynch er met zijn camera een beetje boven gaat hangen, brrr... Ook de seksscène met Dern en Theroux was beschamend slecht, zoals de camera een beetje tussen hen in hing. Opnieuw erg amateuristisch en weinig stijlvol.

Wat me opvalt, nu ik erover nadenk, is dat deze gebreken vooral opvallen bij de verhaallijn waarin Dern actrice is. Bij de barbecue, die immers ook overdag afspeelt, vond ik het digitale camerawerk alweer een stuk minder storend. Ik weet niet of dit komt doordat er een andere camera is gebruikt of doordat de belichting anders is; misschien was ik er tegen die tijd wel weer aan gewend. Tijdens de nachtscènes viel het eigenlijk maar amper op dat er digitaal gefilmd werd. Misschien ook omdat die veel spannender waren.

Ik denk dat ik de film beter had gevonden als 'ie ouderwets was geschoten. Al realiseer ik me dat de film ook nooit zo zou zijn uitgebracht als nu als dat het geval was geweest. Wat misschien ook maar beter was, wie zal het zeggen?

Ik en een paar kameraden zitten al een tijdje te twijfelen of we deze moeten kijken. Hij schijnt nog ingewikkelder te zijn dan dat we gewend zijn van Lynch?

En hoe staat het met de soundtrack e.d. ?

De soundtrack is geweldig en bizar. Maar deze film is meer een trip die je moet volgen. Het is gewoon een nachtmerrie een dan krijg je vaak hele vreemde dingen te zien. Dus gewoon niet teveel bij nadenken

Ik weet niet of dit wel een film is die je met je vrienden moet kijken. Het lijkt me dat je nogal in de film moet worden gezogen om 'm te kunnen waarderen (gezien een verhaal ontbreekt) en het is maar de vraag in hoeverre dat lukt met een stel vrienden op de bank. Nu ken ik je vrienden niet, maar míjn vrienden zouden deze film zeker geen drie uur volhouden.

Niet echt een film om met vrienden te kijken. Alleen afgezonderd, zonder invloeden van buitenaf is de enige geschikte manier om de ultieme Inland Empire beleving te realiseren.

Inderdaad alleen geschikt als je 3 uur naast je vrienden op de bank kunt zitten zonder iets tegen elkaar te zeggen.

Wij kunnen onze bek ook niet houden hoor, zal hem wel een keertje alleen kijken!

Met vrienden erbij heb je tenminste nog wat leuks te doen tijdens dit saaie geneuzel.

Zelfde hier, maar dan ook echt alleen.

Ik heb hier nog eens over nagedacht, en ik denk dat ik wel een bevredigende verklaring heb waarom Mulholland Drive wel een goede film is en deze niet ( ).

(Pas op, mogelijke spoilers voor Mulholland Drive! Sla de volgende alinea over als je deze film nog niet gezien hebt.)

In Mulholland Drive wordt in het eerste gedeelte een spannend en mysterieus verhaal uiteengezet, dat vrij conventioneel is (afgezien van enkele mysterieuze gebeurtenissen zoals de zwerver achter het eettentje) en daarom de kijker nieuwsgierig maakt naar wat gaat volgen. Bovendien ziet de film er erg mooi uit, met de scène in Club Silenzio als (emotioneel) hoogtepunt. Als de film hierna omslaat en op het eerste gezicht een warboel wordt, ben je desondanks geprikkeld om naar antwoorden te zoeken, omdat het eerste gedeelte zo goed beviel. Tenslotte geeft de film, ondanks de wissels van de namen en personen en andere aanvankelijk onverklaarbare gebeurtenissen, toch de indruk dat er heus wel een logische verklaring achter schuillt.

Bij Inland Empire ontbreekt dit allemaal. Aanvankelijk wordt er nog wel een aardig plotlijntje uitgezet (de Poolse vrouw die waarschuwt voor een moord; de film blijkt een remake te zijn waarbij de hoofdpersonen van het origineel zijn vermoord - prima voer voor een spannende horrorthriller), maar dit wordt algauw overboord gegooid en komt gedurende de film ook niet echt (bevredigend) meer terug. Daar waar Mulholland Drive pas tegen het einde omslaat en meer vragen dan antwoorden geeft, begint dit bij Inland Empire al vrij vroeg, nog voordat er iets écht interessants is gebeurd. En dit duurt dan ook nog eens twee uur, en elke keer als je denkt dat je weet wat er een beetje aan de hand is, slaat de film opníeuw om. Dit is zo'n frustrerende bezigheid dat je na een tijdje niet eens meer zin hebt om naar antwoorden te zoeken; je weet toch dat het plot over een halfuurtje weer een andere kant op zwabbert. (Zoals ik al eerder zei: de film duurt te lang. Er lijken ook veel te veel ideeën in te zitten die niet worden uitgewerkt; alsof Lynch genoeg materiaal had voor drie films.)
Ook het feit dat de film er - in mijn ogen althans - niet mooi uitziet werkt niet mee. Er komt niet echt iets moois op het scherm dat de nieuwsgierigheid prikkelt.
Als de film is afgelopen valt er met wat denkwerk wel iets van te maken dat enigszins logisch is, maar het is, in tegenstelling tot bij Mulholland Drive, totaal niet bevredigend om nog wat losse eindjes aan elkaar te knopen, omdat de film én te lang duurt (en dus teveel nog onbegrepen scènes bevat) én niet echt interessant om te kijken was was. Lynch laat je toch wel met een gevoel achter dat je een of andere artsy fartsy film hebt gekeken die zó ingewikkeld is dat er altijd wel een groep mensen is die 'm daarom fantastisch vindt. Ik zie op sommige reviewsites ook dat er met 4,5* en 5,0* sterren wordt gestrooid. Ik zal me er wel niet populair mee maken, maar ik durf vrij zeker te zeggen dat als deze film niet door een erkend filmmaker als David Lynch was gemaakt, dat die scores toch wel een sterretje of twee, drie lager zouden liggen. Stel dat deze film door een stelletje filmstudenten zou zijn gemaakt - want zo ziet de film er ook uit -, dan zou het ongetwijfeld zijn afgedaan als een onbegrijpelijk broddelwerkje waar je niemand echt een plezier mee doet. Maar goed, dit heeft niet echt iets met de film zelf te maken, maar meer met hoe hij wordt beoordeeld.

Mensen die in deze film geïnteresseerd zijn zou ik dan ook eerst aanraden ander werk van Lynch te bekijken alvorens ze hieraan beginnen. Wellicht dat het beter bevalt als ze wat meer vertrouwd zijn met het andere werk van de beste man - dit lijkt me immers een film die vooral door de fans wordt gewaardeerd. En het zou zonde zijn zijn andere films links te laten liggen omdat je wordt afgeschrikt door deze onbegrijpelijke en lelijke film

Toch vind ik Inland Empire veel beter te volgen en minder ingewikkeld dan een Lost Highway. In Inland Empire zit veel herhaling en komen belangrijke (soms zelf precies hetzelfde) terug. Wel allemaal met een zekere mate van abstractie.

Maar goed, ik kan me heel goed voorstellen dat sommigen hier niet zoveel mee kunnen en dat heb je ook goed uiteengezet, Karl.

In beleving zijn deze drie mindfuck-films nochtans erg verschillend naar mijn mening.

Mulholland Drive is mysterieus, maar verraad ook wat meer mainstream-stukjes gedurende het eerste 3/4 van de film ( de humoristische interlude's bijvoorbeeld ) en is wat mij betreft de meer rechtlijnige, totdat Lynch natuurlijk weer een serieuze twist met je brein begint te doen tijdens de laatste 20 minuten van de film. Desalniettemin blijft de feel van de film erg waarheidsgetrouw.

Lost Highway is in zekere zin vergelijkbaar met MD , maar je krijgt toch meer de indruk van meerdere werelden in de film of ze er nu zijn of niet. Nog een tikje moeilijker te volgen dan MD, maar op de een of andere manier voelt hij nog vrij filmisch aan.

Inland Empire daarentegen kwam op me af als een volledige waas die me opzoog in een kolkende droomsfeer. Een minder fijne ervaring om als film naar te kijken dan de andere twee, maar ook alweer een bijzondere ervaring. Of het plot nu begrijpelijker is dan die andere twee of niet, de stijl waarmee Lynch deze film weergaf bracht me volledig uit verband ( op de goede manier ).

Vooral die eerste twee beschouw ik als filmische meesterstukjes. Inland Empire is meer een artwerk dan wat anders. Er reden aan geven 'lijkt' zinloos en alles ( de duur van de beelden, de opeenvolging van scènes,...) brengt je als kijker uit verband en dat kan voor sommigen erg frustrerend zijn.

Ik denk juist dat Lost Highway in vergelijking met MD en Inland Empire veel beter te volgen is. LH is namelijk vrij chronologisch opgebouwd en bevat 3 duidelijke aktes (het zou ook kunnen dat ik deze makkelijker vind omdat ik hier een tekst over heb geschreven).

INLAND EMPIRE minder ingewikkeld dan Lost Highway? Op z'n zachtst gezegd: vreemd. De scheiding, die Lynch aanbrengt tussen droom en werkelijkheid is in LH van een eenvoud, dat je het zelfs aan een kind van 4 kunt uitleggen, terwijl in IE deze scheiding(en) tot op de dag van vandaag (4 jaar na dato) nog altijd heftige diiscussies opleveren (zie IMDB forum e.a.).

Kun je me uitleggen wat je bedoelt met:

Zijn hier wat woorden weggevallen of lees ik niet goed?

Welke scheiding?

Goed verwoord, ik kan me hier wel in vinden. Toch nog fijn dat je hier op terug kwam.

Ik heb de DVD ergens halverwege afgezet dus geen punten. Korte impressies: Lelijk om naar te kijken, onverzorgde mise-en-scène, flauwe ideeën. Het lijkt wel of de film is gemaakt door een amateur die een grote bewonderaar is van David Lynch. Geef mij maar 'the real thing'!

Ik ben het met je eens dat de scheiding tussen droom en werkelijkheid tot op zekere hoogte wel duidelijk is en de hoofdlijnen van Lost Highway zijn op die manier ook wat duidelijker. Maar met het precies invullen van de details en bijvoorbeeld de verhouding van de slotscene met de rest van de film heb ik nog geen sluitend en kloppend geheel kunnen vormen.

Daar is inderdaad wat weggevallen. Ik bedoelde dat belangrijke scenes terugkeren. Zo zie ik de scene waarbij Laura Dern zichzelf op het bioscoopscherm ziet, terwijl ze met de psychiater praat als een sleutelmoment.

Deze film heb ik voor het eerst gekeken toen ik ziek in bed lag, met vrij hoge koorts.

Dat was echt eng.

Als dit je al hoofdbrekens oplevert dan geloof ik niet dat je de essentie van IE wel hebt kunnen doorgronden. Op internet kan je trouwens een heel goede verklaring vinden. Zowel MD als LH zijn al zo'n beetje 'kapot' geanalyseerd, dus laten we ons bezighouden met de onontdekte en onverklaarde gebieden van IE.



Volgens mij is een 'herhaling' per definitie iets wat terugkeert.

Verder gaat het meteen al een richting op, waar ik het niet mee eens ben. Met die psychiater bedoel je Mr K, die in een groezelig kamertje met een metalen deur, op de vierde verdieping is gehuisvest, achter de overbekende rode Lynch gordijnen?
Vervolgens noem je het moment, waarop 'Dern' (wie is zij eigenlijk?) dit onderhoud met Mr K waarneemt op het grote witte doek in het theater een sleutelmoment.

Sorry, ik kan hier geen chocola van maken. Het fascinerende van het sleutelmoment in MD is dat het ook letterlijk het moment met de blauwe sleutel in Winkies betreft, maar in IE durf ik te beweren dat het sleutelmoment zich aandient op het moment dat Lanni en Lori de vraag opwerpen "WHO IS SHE?" en dit in tweevoud!!

Dat vind ik niet interessant. Lynch zijn films zijn niet bedoeld om tot in de details geanalyseerd te worden.

Overigens in het kort:
Doordat de film begint met de Poolse vrouw (Karolina Gruszka) zie ik dit als het startpunt. Zij beeldt zich in dat ze een ster is (grote Amerikaanse actrice) om aan haar eigen leven te ontsnappen. Langzaam komt echter de waarheid binnensijpelen en gaat het leven van de actrice steeds meer op haar eigen leven lijken. Mijn sleutelmoment is een moment van realisatie, waar duidelijk wordt dat een miskraam (of verlies van een kind in ieder geval) haar in een diep dal gestort wordt (overigens in combinatie met een nare man/vriend). Vervolgens bevrijdt Dern de Poolse vrouw uit haar diepe dal en krijgt daar applaus voor. Eind goed, al goed.
Overigens wil ik niet beweren dat dit het enige juiste zou zijn, maar mijns inziens is er geen goed en fout en is dit vooral een nachtmerrie die zoals altijd alle kanten opgaat.