Inland Empire (2006)

Heeft Lynch dat gezegd of is dit een eigen mening? Juist bij de analyse van bijvoorbeeld MD blijkt tot in welk uiterst verfijnd detail Lynch alles heeft geënsceneerd.

Overigens denk ik dat jouw interpretatie geweld doet aan de typische delicate binding tussen schijn en werkelijkheid; het handelsmerk van Lynch. Je maakt je er 'iets' te gemakkelijk vanaf, denk ik. Maar 't is jouw persoonlijke kijk op een uitermate complex en abstract kunstwerk.

David Lynch heeft zijn films zo gemaakt dat hij de kijker veel aanleiding voor projecties geeft, d.w.z. de kijker meer de neiging zal hebben er meer betekenis in te leggen dan Lynch er zelf ooit heeft in gestopt. Maar het kan ook zijn dat Lynch, vooral door zijn improviserende (intuitieve) manier van werken, er meer heeft ingestopt dan hij zelf direct kon overzien. Als hij zijn eigen projecten terug ziet zal hij misschien verbaasd zijn over zichzelf en ironisch glimlachen.

Niets voor niets spot Lynch met de regisseur die alles z.g.n. in de hand heeft: b.v. de maffioze cruciale toestanden omtrent Adam Keshner (in de auto!) met The Girl in Mulholland Dr en de toevalligheden die op de set kunnen ontstaan... zijn van belang voor het eindresultaat van een film....

Iets wat toevallig tot stand komt, en logisch op zijn plek lijkt te vallen, suggereert een hoop...

Daarom blijven zijn films het herkijken waard... al vind je het eerst bagger.....

Eén ding is zeker: over de belichting heeft Lynch totale beheersing, hoewel Bucky, de (slechthorende?) lichtman, er een (s)potje van maakt....

Ironie is, ondanks al het serieuze, o zo belangrijk bij David-de filmpoët-Lynch...

Diva Paranoia als leidend, of beter lijdend, Filmgodin: veel interpretaties lijken corrupt: het is maar net wie of wat je vetrouwt. Strange what love does......

Een scriptgirl?... fascinerend!

Opzich vind ik de Lynch films in het algemeen best aardig, net als de eerste helft van de Twin Peaks serie, maar wat ik hier voorgeschoteld krijg? Ik kan er niks van maken en eerlijk gezegd kon ik bij bijvoorbeeld Mulholland Dr. of Lost Highway dat de eerste keer ook niet, maar deze film boeit me ook totaal niet zoals eerdergenoemde films dat wel deden. De film lijkt in herhaling te vallen ten opzichte van zijn eerdere films, zelfde kleuren trucjes, wisselende personages, maar tegelijkertijd probeert Lynch het nog ingewikkelder te maken voor de kijker. Ik heb volgens mij nog nooit zo vaak op de klok gekeken om te zien hoe lang een film nog zou duren. Hier en daar freaky scénes en sfeervolle decors, maar toch pakte het me totaal niet.

Ik weet eigenlijk niet eens wat ik over de film moet melden... I'm lost.

Gewoon eens herkijken als je ervoor in de juiste stemming bent. Ik begon ook met een verwarde 3,5*

Helaas heb ik bar weinig zin om deze film te herkijken, iets wat ik bij Mulholland Dr. en Lost Highway wel had, ondanks dat die ook met 3 sterretjes begonnen

Misschien ooit in de toekomst.

Deze laatste zin, die je hoogst waarschijnlijk onbewust aan je bericht toevoegde, zegt precies hetgeen Lynch de kijker wil laten beleven, want zijn uitgangspunt kan haast niet ander zijn dan:

De beleving van de protagonist = de beleving van de kijker, of v.v.?

Briljant.

Ik had precies hetzelfde als jou, maar na het teleurstellende Inception moet ik eerlijk bekennen dat ik steeds meer zin heb om deze nog eens een keer opnieuw te zien. Het is een verwarrende en soms frustrerende ervaring, maar Inland Empire benadert, nu ik er op terugkijk, de nachtmerrie érg goed.

Leu kdat je Inception aanhaalt, omdat ie het droomconcept beroerd uitwerkt. Dankzij Nolan zit er misschien een verhoginkje in voor IE .

Lang leve Nolan!

Ohhh, wat krijg ik toch zin in herzienig van deze film.

Ik heb er eigenlijk ook zin in om deze nog eens te kijken.

Heb gewoon terug zin om in deze geweldige sfeer te belanden, ik blijf gewoon genieten van deze film. Deze trip blijft mij ook steeds bij. Gewoon de ultieme filmervaring voor de liefhebbers!

Ik vind Inception meer een opletfilm en IE meer een sfeerfilm, en daardoor niet echt te vergelijken. Hoewel beide films dromen aanhalen doet Nolan dit strikt plottechnisch en Lynch dit suggestief en sferisch. Inception vond ik dan ook niet echt in het 'genre' mindfuck vallen.

Inception valt eigenlijk ook niet echt met Inland Empire te vergelijken, maar doordat ze allebei het onderwerp dromen hebben, was de link algauw gelegd. En dan valt op dat Inception heel veel kansen laat liggen die Inland Empire wél pakt. Dat ik van allebei hoge verwachtingen had en dat ze allebei (aanvankelijk in ieder geval) tegenvielen zal ook wel meespelen.

I agree!

Al die recensies van mensen die inception een 'breinbreker' vinden, wat ik zelf helemaal niet vind...Maar DIT! Ik snap helemaal niks van deze film...Ik kon na 1,5u mn aandacht er ook niet meer bijhouden...Wat werd er bedoeld, achterliggende gedachten?!

Gaat gewoon over de psyche van een actrice en hoe je jezelf kunt verliezen in een rol (andere parsoonlijkheid).

Gaat gewoon over....

Je moet er ook niet te diep over nadenken.....

"The phantom is gone and disappeared. This is the kinda shit I'm talking about"...(...)..."Fucking funny... people, they got their own particularities "

Yep, blessed is he who expects nothing, for he shall never be dissapointed...

Maar ja Nolan vs Lynch.. het is Hollywood vs Cinema art. leuk bedacht en uitgewerkte verhaaltjes vs puzzels, een lekkere domino's pizza (voor de mainstream eters) vs een echte italiaanse pizza. Naar mijn idee heeft Nolan zijn film bewust niet te ingewikkeld gemaakt, zodat iedereen er van kan genieten, jong en oud.. Wordt het te ingewikkeld en raadselachtig, dan haakt een groot deel misschien af, omdat ze het niet bij kunnen houden.. Want ik weet zeker dat Nolan's originele idee van Inception een veel groter mindtwist gehalte had, maar dat het is ver-hollywood

Maar ik zelf ben eruit over Inland Empire. Ik had Mullholland Drive en Lost Highway liever niet gezien voordat ik aan Inland Empire begon, want dan verwachtte ik geen puzzels met verborgen hints en antwoorden.

Het is meer een film als Eresarhead. Een verhaaltje dat zich leent om helemaal los te kunnen gaan met de visuele aspecten. Een aaneenschakeling van vreemde en nachtmerrie achtige beelden, om hiermee de kijker mee te nemen in een soort trip.

Ik zie hier een kunstenaar aan het werk, die de vrije hand heeft om met een handcamera, een vreemde, hallicuneerende film te maken, een schilder die aan een doek begint, zonder te weten wat precies de bedoeling wordt, maar gewoon iets donkers wil creeren.

Mensen een soort van natural high geven aan de hand van tripachtige beelden en een labyrinth achtig verhaal: Iemand die zichzelf verliest tussen droom en werkelijkheid.. Uiteraard een prachtig uitgangspunt om dan helemaal los te kunnen gaan..

Helaas pakt dit voor velen verkeerd uit, omdat het met een lelijke hand camera is gefilmt, het te lang duurt, en je totaal geen houvast hebt aan een verhaal. Maar op een bepaalde manier is dit geimproviseerde, onversneden kunst... Dit kun je waarderen, leren te bewonderen, of simpelweg irriteren... Net als alle kunst, voor de 1 spuuglelijk en voor de ander helemaal geweldig.

Er is zo weinig te vinden over wat Lynch er zelf van vindt en mee bedoeld, omdat hij dat zelf ook niet weet. Het is ter plekke verzonnen, en bedoeld om te kijker te laten denken, te laten hallucineren, te laten fantaseren, etc..

Lynch geeft hier surrealistisch en dark entertainment voor het oog en gooit zichzelf en de kijker in een doolhof waar ze beide niet meer uit kunnen komen.

Overigens vind ik de soundtrack, en dan met name "the ghost of love" weer erg erg sterk. Erg sfeervol...

Ondanks de losse hand zit er meer idee achter dan je bij de eerste kijkbeurt zou denken. Gelukkig loopt Lynch daar niet mee te koop.

Er zijn elementen die de hele film door benadrukt worden. Kijk nog eens: er komt een 'Alice in Wonderland' uit het doolhof....maar wel op een 'Lynch manier' natuurlijk.

Na het uitkomen van zijn film in 2006 heeft Lynch wellicht meer prijsgegeven dan hem lief is. Vooral zijn 'uitlating' over "REALITY SCENES" mag als ver- of ophelderend gezien worden?

Interessant om te zien hoe deze film de gemoederen bezig blijft houden.. Daar waar MD en LH opgeloste zaken zijn, valt er hier nog veel te ontdekken...

Ik denk dat er wel degelijk een betekenis en vorm van symboliek achter zit, in de trend van MD en LH. Er worden in het begin van de film namelijk 2 enorme hints prijsgegeven. Je ziet het poolse meisje staren naar een tv. Ze kijkt naar een sitcom over konijnen, en opeens zie je de scene, die later volgt tussen laura en haar creepy buurvrouw, versneld afgespeeld voorbij komen op de tv. Dit wijst er dus op dat Laura een bekende actrice is van tv.. Vervolgens zie je, na een wazige scene tussen die 2 poolse kerels, een scene van een konijn. Die er met een langzame fade in, in komt, en met een langzame fade out, weer verdwijnd.. Hieruit concludeer ik dat het poolse meisje in slaap valt, en vervolgens droomt dat ze laura is, en een rol krijgt aangeboden voor een film.. Wat volgt lijkt me een lange droom van het poolse meisje, dat droomt over het leven als laura, vervolgens laura's personage gebruikt voor haar eigen straat leven, zoals bij Bill Pullman gebeurde in LH, en uiteindelijk niet meer weet wat realiteit is en wat niet. Lost in a dream

Dit is voor mij typisch Lynch...

Heb de film niet helemaal goed kunnen volgen, wat me de volgende keer hopelijk wel lukt, maar zijn er mensen die deze theorie delen?? En die meer verwijzingen of symbolieke zaken hebben ontdekt?

Iemand vertelde me dat tijdens de vrijscene tussen Nikkie en Billy de kleur blauw extra belicht is, deze kleur blauw zou weer moeten refereren naar het blauwe doosje uit Mulholland, waar de kleur blauw staat voor een overgang tussen realiteit en droom

Zo ik ben weer gelyncht.

Wat een unheimisch gevoel... Een behoorlijk intense beleving van een andere gedachtenwereld; decors van huiskamers die me al zowat de bibbers geven en gezichten vól in beeld van een rustig deinende camera waardoor ze bijna de televisie uitknallen. Helemaal geen 3D voor nodig. Ze krijgen allemaal een vreemd soort charisma met zich mee (waarbij ik me afvraag of ze dat in andere films ook zo hebben), al beginnend bij de buurvrouw, yeiks. De dames die the locomotion doen, heel... nice.

En Laura Dern, wow.

Vreemd zijn de scenes die zich afspelen tijdens de 'andere realiteit', maar wanneer het zich verplaatst naar het hier en nu (voor zover dat onderscheid goed mogelijk was) is het zelfs overladen met spanning. De confrontatie tussen Nikki's man en Devon, of die tussen Nikki en zijn vrouw, de seksscene, allemaal broeierig op z'n zachtst gezegd.

Vrij vermoeiend voor je zintuigen, dat wel. Het laatste uur vond ik zwaar, maar Inland Empire bevat genoeg sterke scenes (de buurvrouw, de gezichtsvervanderingen in de gang, de eerste ontmoeting met de circusartiesten, etc.) die het vooruitzicht van nog meer daarvan je loodsen naar de aftiteling. Leuk om Harring trouwens nog even te zien.

Freaky film, al was het alleen maar dankzij de score die allesbehalve geruststellend is. Vooral het nummer Ghost of Love is behoorlijk hypnotiserend, bevreemdend en geil. 'So strange what love does, when you're all alone...'. Geïnterpreteerd als verlangen naar een acteursrol is dat zinnetje begrijpelijk (en het is nou niet dat ik alles doorheb; op een gegeven moment raakte ik het spoor bijster in de kronkels van Inland Empire).

Dat nummer vat ook perfect de sfeer van de film samen. Zal hem ongetwijfeld nog eens zien, maar voor nu is het goed en geen gespit op internet om het te ontrafelen. Wat mij betreft indringender dan Mulholland Drive, maar net onder Lost Highway.

PS, typisch (en logisch) hoe steeds vulgairder het taalgebruik van 'Sue' wordt, waartegenover 'ze' in het begin nog afkeurend stond..

Met ditzelfde gevoel verliet ik in 2006 de bioscoop. Ondertussen is de tijd 4 jaar verder en heb ik (helaas?) nog nergens (fora op internet) enige overeenstemming gelezen over 'het verhaal' dat Lynch probeert te vertellen. Iedereen heeft zo z'n eigen kijk op deze visuele 'trip'.

In MD zitten elementen, die de scheiding tussen werkelijkheid en droom op een subtiele wijze aangeven. In IE lijkt Lynch EN de complexiteit EN de verweving tussen deze 2 werelden zo moeilijk te hebben gemaakt, dat men letterlijk het spoor bijster raakt. Lost in a dream ...

Toch meen ik dat Lynch op zeer geraffineerde wijze ook nu weer elementen in zijn film heeft gebruikt om scheidingen aan te geven: "reality scenes" naast een grote hoeveelheid "abstractions", waaronder dromen, metaforen, symboliek, hallucinaties, etc. gerekend mogen worden.

Kortom, er is nog een lange ontdekkingsreis te gaan, waarin de broodnodige koffie de alertheid zeker zal helpen. Deze film staat bovendien bol van de verwijzingen naar de geschiedenis van Hollywood, wat het een portaal maakt tot vele andere prachtige films.

Om er een paar te noemen: Nightmare Alley, Sunset Boulevard, My Favorite Brunette, meerdere films van Kubrick, Queen Kelly, The Lady From Shanghai, etc.

Heb 'em weer eens herzien...

Ik denk dat bepaalde hints vooral worden aangegeven met kleuren. Met name blauw en rood spelen een belangrijke rol in deze puzzel... De vrijscène tussen tussen nikki en devon is helemaal in het blauw, en zelfs als de camera wegloopt uit de kamer en naar buiten komt, zie je in het raam van de auto een weerspiegeling van een erg blauwe lucht. Kan toeval zijn, maar bij Lynch.. Vast niet.
Vanaf die scène gaat de film ook een andere kant op, en lijken we afscheid te nemen van nikki als actrice in blue high tomorrow. De eerst volgende scène zie je Nikkie ook naar zichzelf kijken.. Erop lijkend dat ze nu iemand anders is.. Als ik het vergelijk met eerdere puzzels van lynch, dan betekend blauw dat we in een andere realiteit stappen. Mijn gedachte is dat we vanaf dit moment, het werkelijke leven volgen van het poolse hoertje, maar dan gespeeld door Nikki/Laura. Omdat het hoertje tegen haar opkijkt fantaseert ze erover hoe Nikki de dingen in haar leven zou aanpakken.

Veel in deze film heeft volgens mij ook te maken met Sigmund Freud's theorie over ID, ego en super ego..

Een bewijs dat Nikki eigelijk het poolse hoertje is, is te zien in die ene schrik scène waarin de poolse in elkaar geslagen wordt…even later zien we nikki bij haar dokter zitten met allemaal blauwe plekken op haar gezicht...
Alleen snap ik de kleur rood nog niet helemaal…

En het einde is nog een raadsel voor me.. Wie steekt nu wie neer? En waarom?

Mijn theorie tot nu toe:…De poolse heeft er genoeg van dat ze zich inbeeld Nikki te zijn, en steekt uiteindelijk zichzelf neer.. In een scène vlak voor de steekpartij, zit het poolse meisje bij een kaars terwijl ze zegt. Ik moet mezelf verlossen van deze droom.
Jammer dat de film best moeilijk wegkijkt, en iets te lang is.. Hierdoor is het toch moeilijk je concentratie erbij te houden.. Daar waar LH en vooral MD er erg mooi en sfeervol uit zien, interessante personages en geweldige dialogen hebben, is IE een stuk minder "genietbaar"

denk aan spoilers

Deze vandaag op BD besteld. Lynch en BD =

goed plan, komt de score het best tot z'n recht.