Inland Empire (2006)

Interessante opmerking Narcissus. Heb je toevallig ook links naar schilderijen van Bacon (die aansluiten bij Inland Empire)?

Het gaat meer om de vervormng als uitgangspunt, bv. http://www.tate.org.uk/shop..., niet om de exacte gelijkenis. Er zijn zelfs interessante BBC films over Francis Bacon:

http://www.tate.org.uk/brit...

"This being David Lynch, the nudes tend towards the uneasy and disturbing, while the snowmen and the factories tend to be oddly calm and relaxing. In a series called Distorted Nudes, he has digitally manipulated Victorian erotic photographs into strange shapes, some of which resemble the brutalist torsos of his hero, Francis Bacon. He once described Bacon as 'to me, the main guy, the number one kinda hero painter ."

zie:

http://www.re-title.com/art...

Vormverandering, vervorming van de werkelijkheid kom je ook bij Kafka tegen: zijn verhaal De gedaanteverwisseling zegt genoeg.

Ook het Boedhisme met zijn reïncarnaties en karma's lijken mij ook een rol te spelen. Persoonsverwisselingen zijn immers belangrijke motieven in Lynch zijn films. (denk ook aan de konijnen etc...) Er wordt nogal smalend over Lynch zijn levensbeschouwing gedaan, maar Franz Kafka verwijst ook in zijn verhaal naar een Oosterse motief: de hoofdpersoon Gregor Samsa....naar samsara.

Vormverandering is een voorwaarde voor jawel: transcedentie. Hoe moeten we het hier en nu anders overstijgen? Kijken naar Inland Empire kan één van de vele vormen van meditatie zijn....

Lynch heeft een expositie in het Max Ernst Museum in Brühl (Duitsland) ... zie ook een artikel in het NRC van afgelopen zaterdag.

max ernst museum

Vervormingen spelen ook een rol in bijvoorbeeld Lost Highway (het gezicht van Mystery Man op die van Renee is daar een duidelijk voorbeeld van). Ook in Twin Peaks door middel van spiegels of super-impose veranderen mensen van gedaanten. Tijd voor een onderzoek?:P

Die fascinatie voor vreemde vormen begint al bij Eraserhead en dan The Elephant Man etc....o ja die zwerver in Mulholland Drive en vreemde of eigenaardige vormen van taal en vertellen zie Inland Empire.... weet waar aan je begint .

Wohoow guys, jullie gaan mijn petje hier weer helemaal te boven

Op die manier heb ik nog nooit nagedacht over David's films, ik vind ze gewoon een lekker oerinstinct-gevoel hebben.

Ik onderga ze zonder er verder over na te denken en dan zijn het telkens weer sfeervolle trips die me keer op keer kunnen boeien en verbazen.

Doorgronden zal ik ze nooit, maar telkens weer geniet ik van al het vreemde dat zich voor mijn ogen afspeelt

Maar nu laat ik jullie verder analyseren,

ik wou dit er gewoon effe terloops tussen gooien

Alle ruimte voor freaks!

Ik zie Inland Empire vooral als een vergroting – en tevens verrijking – van het bewustzijn.

Ik hoop overigens dat Lynch nog steeds ooit eens De gedaanteverwisseling gaat verfilmen.

Over veranderen van gedaante gesproken:

http://interviewproject.dav...

Met dank aan het mooie stuk van Arnold Grunberg in de NRC van vandaag. Hij was waarschijnlijk door dit bericht van NRC in juli geïnspireerd:

http://weblogs.nrc.nl/media...

Prachtige site. Een goudmijn aan verhalen! Tip: zie episode 2 Tommie 'Strange' Holliday. Tja.. niet bepaalt een sektariër die Lynch. Om met Inland Empire te spreken: "It is an old story...man reveals something".

Een perfect voorproefje voor Inland Empire en dan "Strange what love does" : http://www.youtube.com/watc...

Over veranderen van gedaante gesproken, het begint al bij the grandmother korte film van Lynch. Ik denk dat we het er wel over eens kunnen zijn dat dit een motief is wat door zijn hele werk loopt. Evenals mishandeling en vuur volgensmij?

Veranderingen, gedaanteverwisselingen of boort Lynch vanuit het perspectief van het personage zijn filosofische adagium aan:

We are like the spider. We weave our life and then move along in it. We are like the dreamer who dreams, and then lives in the dream. This is true of the entire universe.

Werkelijkheid en perceptie lopen als een rode draad door zijn hele oeuvre.

Vraagje. Is het Grunberg artikel ergens online te vinden, want ik heb 'm gemist?

En koffie natuurlijk!

En niet te vergeten: rode gordijnen.

YouTube - David Lynch "red curtains" question

Over rode gordijnen en rode lijnen gesproken:

Waarschijnlijk wegens auteursrechten niet op het net. Bij Arnon Grunberg draait het om het begrip 'authenticiteit': een modewoord in de filosofie. Een persoonlijke preoccupatie dat hij impliciet verbindt met David Lynch. Maar hier gaat het bij Grunberg inderdaad om de verhouding werkelijkheid en perceptie (hoe neem je de werkelijkheid waar en hoe interpreteer je die). Trouwens Grunberg is een Kafka liefhebber. Hij past 'de gedaanteverwisseling' in zijn leven(beschouwing) consequent toe. Denk aan zijn pseudoniemen en hij duikt 'overal' in allerlei baantjes op. Maar dit is zijn belangrijkste inspiratiebron: http://www.boekmeter.nl/boo..., al zal Grunberg nu nog zijn tong afbijten om dat spontaan en dus 'authentiek' toe (eh.. aan) te geven.

"Ook Lynch moet, (na het maken van Inland Empire), aan acute werkelijkheidshonger, (op zoek naar nieuwe vormen), hebben geleden en gebruikte hierbij het interview als lokaas. Hij had ook een film kunnen maken. Het is maar de vraag of zijn interviewmarathon dieper doordringt tot de werkelijkheid".

(NRC 8 jan 2010)

Hallo - ik heb de film gezien in de Studio's in Leuven toen hij uitgekomen is in België. Ik moet bekennen - als grote Lynch liefhebber - dat deze film als een goederentrein over mij gereden is. Ik zat met 3 mensen in de grote zaal van de Studio in een namiddag voorstelling.

Eerlijk gezegd was ik er niet goed van - het is zo vervreemdend zoals jullie ondertussen zelf hebben ervaren.

Ik had ook nog geen trailers gezien - dus de film was "vers" van de pers.

De film had enkele geniale aspecten, en ook enkele minder goed gelukte aspecten.

Geniaal =

- de intro (opkomen van de letters) - ik kan u verzekeren in een grote cinemazaal met 3 mensen erin is dat gewoon een kriebelmoment

- de typische Lynch stijl elementen zoals de nachtlampen/sfeerlampen,

- de vertolkingen waren van een subliem niveau

- de shoc elementen - het moment waarop Laura Dern met haar vervormd gezicht komt piepen, is ook weer subliem in zo een supergrote zaal,

Minder goed gelukt =

- duurt te lang,

- ik ben liefhebber van Lynch's verlies aan cohesie binnen zijn films (Mullholland drive, Lost Highway) - maar dit ging iets te ver. Op een bepaald moment begin je alle samenhang te verliezen - ok dat kan de bedoeling zijn, maar dat maakt de film minder goed dan Lost Highway en Mullholland drive,

- de muziek was niet van een slecht niveau, maar was duidelijk minder sterk dan Mullholland drive en Lost Highway,

- de Hollywood kritiek ligt er weer wat te veel op - Lynch moet niet te veel gaan moraliseren,

Al bij al een leuk experiment, en ik kan u verzekeren. Die mensen die de film hebben bekeken in de cinema (hoe groter de zaal - hoe minder mensen - des te beter). De flim gaf mij een echt vervreemdend en ongemakkelijk gevoel,

Verlies aan cohesie dat ik bij de eerste kijkbeurt had verdween bij volgende kijkbeurten. Lynch gebruikt zelf het woord abstractie. Tijd speelt bewust een rol in deze film: alleen de ironsiche titel al gezien het centrale thema "vreemdgaan": High on blue tomorrow"s.... een vluggertje vandaag op spijt van morgen....en in die blauwe nachtelijke scéne zegt zij rol verwisselend: "it is a story that happens yesterday but I know it'is tommorow". Ook de 'unheimische' buurvrouw geeft duistere hint's....zij wijst en regiseert de film in een ander tijddimensie. Mensen die in een waan geraken zijn hun besef van tijd kwijt. Die waan wordt door de opzet van de film voelbaar gemaakt....

Je kan dit soort spielerei flauw vinden maar het wordt consequent in de gehele film uitgewerkt ....na een paar keer kijken blijken er duidelijke patronen te zijn die de verwarring ontwarren. Denk aan motief licht etc. Lynch neemt je bij de neus om je te intrigeren en te vervreemden.... Bij mij werken die suggesties.

De vreemde suggestieve dialogen, vreemde taal zijn ook motieven in vooral de eerste 1,5 uur...ofwel: je praat, wat de ander begrijpt, maar je zegt niet wat je bedoelt....of andersom: je spreekt uit wat je bedoelt, maar de ander begrijpt je niet. Ben je echt of speel je een rol? Dat heeft zijn consequenties en daar, in die vervreemding, moet je voor betalen.....Wij als kijker worden daarin door Lynch meegenomen en op de proef gesteld. Ik vind dat spel fascinerend. Het is meer dan navelstaren...

Vaker kijken loont.

Als ik één tip mag geven - probeer de film eens te bekijken op het grote canvas van de cinema zaal. Een nieuwe dimensie wordt geopend - ook het surround geluid was wel goed. Vooral bij de intro - ik vind die nog altijd de geniaalste ooit gezien - beter zelfs dan Lost Highway ...

Te gek voor woorden.

Lynch doet het weer: hij heeft me weer in een trance gebracht en dit keer 3 uur in een droom/nachtmerrie wereld. Je wordt de hele tijd meegenomen op een trip die je volledig in de war brengt en dat is best wel orgineel. Je ziet de waanzinnigste dingen en je kunt bijna geen interpretatie gebruiken. Echt een vreemd meesterwerk. De acteerprestaties zijn geweldig, dit is dan ook een geimproviseerde film waar 300 uur beeldmateriaal van is.

Het verhaal: erg mooi gedaan van Lynch, gewoon dag op dag zijn gedachten in een film plaatsen. Je krijgt dan soms wel een te moeilijk verhaal (wat je een verhaal kan noemen). Het begint allemaal bij een vrouw Nikki. Een gelukkige vrouw die getrouwd is met een machtige en rijke man. Ze heeft audititie gedaan voor een rol in een film waar ze heel erg in geiïntreseerd is. En dan komt er een of ander gestoord oud mens wat zeveren en dan wordt het leuk. Ze krijgt te horen dat ze de rol heeft maar het blijkt een soort van remake te zijn van een Pools onvoltooide film. Daarna begint het een soort van Alice in Wonderland te worden en is het vanalles en nog wat.

De 3 uur zijn voorbij gevlogen, en dit had ik niet verwacht. De film heeft me geen seconde verveeld. Het vreemde camerawerk, vreemde sfeer, vreemde muziek en vreemde acteerprestaties hebben daar alles mee te maken.

Ik ga deze film een 4.5* geven

Film blinkt werkelijk drie uur lang uit in virtuositeit, maar ik kon er helemaal niets mee.

Zo ontzettend vaag, niet leuk meer.

Wel goed dat dit gemaakt kan worden hoor.

Vandaar toch drie sterren.

Strange what love does

Gisterenavond was ik nog eens alleen thuis en het was dus een geschikt moment voor een lange film te zien. Na even een gedeelte van underground te hebben gezien kreeg ik ontzettend veel zin om Inland Empire te zien. Ik was al een tijdje vanplan om deze een een terug te zien. Na mijn eerste kijkbeurt bleef het wat rondspoken in mijn hoofd. Bij deze kijkbeurt heb ik weer even gefascineerd gekeken als de eerste keer. Het is echt allemaal zeer verwarrend maar toch erg boeiend. Zo gaan de 3 uren toch snel voorbij.

Deze film is absoluut niet geschikt voor iedereen. Ik kan nauwelijks geloven dat deze film heeft gedraaid voor groot publiek in de bioscopen.

Ik ben eigenlijk best ook wel verwonderd hoe deze film is gemaakt, het is allemaal zonder script gemaakt dus het geeft best wel een vreemde stijl. De geïmproviseerde dialogen zijn soms echt wel heel raar.

De stijl van deze film is ook zeer bijzonder, het is allemaal opgenomen met een speciale camera waarmee het in de film best een dromerige sfeer vormt. Voor alle duidelijkheid deze film is zelfs een soort van droom/nachtmerrie. De sfeer wordt ook wel gemaakt door de fantastisch muziek.

Het verhaal: We volgen Nikki, een actrice die een nieuwe rol krijgt te spelen. Samen met Devon krijgt ze te horen dat het script een bijzondere en aanstaanjaagende geschiedenis heeft. Wanneer ze beginnen lukt het allemaal vlot, Nikki en Devon kunnen goed opschieten met elkaar maar dan beginnen ze hun te hard in te leven in hun rol dat Nikki even de weg naar realiteit kwijt is.

Dan zien we allemaal vreemde en aanstaanjaagende dingen geburen. Ik heb mij een aantal keren verschrokken met geweldige schrikmomenten.

Ik blijf nog altijd met de film in mijn hoofd. Dus ik ga de 4,5* verhogen naar een 5*.

Lynch is echt één van mijn favorieten regisseurs aan het worden. Ik bij elke film al genoten, fantastische meesterwerken. Ik ga één van deze dagen ook nog een Mulholland Drive opnieuw kijken.

Herzien en ik verhoog mijn stem van 4,5* naar de volle 5*. Werd volledig in de sfeer gezogen ( nog meer als de eerste maal) en beleefde weer opnieuw een nachtmerrie zoals alleen Lynch ze je kan bezorgen. Klachten over de speelduur ? Pffff... een Lynch-film kan me bij wijze van spreken niet lang genoeg duren. Tot nog toe de enige regisseur die me werkelijk het gevoel geeft dat ik een rare droom aan het beleven ben, terwijl ik niet eens slaap.

Het is nu dik twee jaar geleden dat ik de film voor het eerst zag. En ondanks dat deze Inland Empire toen een enorme deceptie was ga ik 'm toch maar op dvd aanschaffen binnenkort. Heb eigenlijk wel zin in een herziening van deze belabberde film.

Ben best wel verwonderd over de grote meningsverschillen bij deze film. Het moet blijkbaar echt, maar dan ook echt je ding zijn.

Ik hoop het. Alle herzieningen van Lynch' werk vielen tot nu toe positief uit, al gaat-ie met deze film wel érg ver. Dit is toch een behoorlijke stap ''verder'' dan z'n vorige werk. Maar ben benieuwd. Nu nog even het goede moment afwachten.

Valt toch wel mee? Blijft een beetje the same fucking ballpart (dit is geen irritatie reply btw, ik heb Pulp Fiction herzien ) als Lost Highway en Mulholland Drive. De enige film waar Lynch wel erg ver gaat is Rabbits.

Opnieuw wordt er als een gek gegooid met 5 sterren. En opnieuw blijft het gemiddelde vrij laag. Ik snap het niet.