Inland Empire (2006)

Heb 'm al een tijd geleden gekocht hoor. Hier o.a. verkrijgbaar.

Hij is tegenwoordig bijna overal verkrijgbaar.

Ik heb hem zelf van FRS.

Oh, toch wel? Ik dacht, omdat er geen videotheek-release aanwezig was bij de statistieken.

Maar toch wel een hele mooie poster van die dvd.

Je kunt deze film eigenlijk vergelijken met picasso.

Trekt op niets maar toch zijn er mensen die er van houden.

Vandaag herzien en ik blijf grotendeels bij mijn eerste bevindingen. Al heb ik het dit keer iets makkelijker gehad om niet in slaap te vallen, wat ook wel met de setting te maken had waarin ik de film de eerste keer zag. Maar goed, dat terzijde.

Het eerste uur is sterk, zonder twijfel. Je leert de personages kennen en zonder dat er al te veel gebeurt heb je toch het gevoel dat er heel wat onder de oppervlakte zit te borrelen. Lynch werkt aan mysterie en doet dit aan de hand van losse scènes die ofwel iets beangstigend ofwel iets bevreemdend uitstralen. Zoals we dat van hem gewoon zijn eigenlijk.

Na het eerste uur neemt het hoofdpersonage een diepere plons in het mysterie. Er passeren meer fragmentarische scènes die steeds meer afwijken van wat je aanvankelijk dacht dat de kern van de zaak was (wat die dan ook moge zijn...). Niks spectaculairs echter. Hier en daar wel een intrigerende scène, maar over het algemeen toch meer vulling dan wat anders, bijna schatplichtig eigenlijk.

Het derde uur is een ramp. Niet zozeer omdat aan "het verhaal" geen touw meer vast te knopen valt, maar wel omdat er qua sfeer zelden nog iets te beleven valt. Dat typische onheilszwangere mysterie waar Lynch een patent op heeft is nergens meer voelbaar en het is zwoegen om het einde te halen. Een gebrek aan bizarre personages is de doodsteek.

Dat einde is dan weer van hoog niveau, hoewel het ook aan dezelfde ziekte lijdt als de rest van de film: te lang uitgesponnen en daarom inboetend aan impact. Maar Inland Empire wordt tijdens het slot voor het eerst écht eng en ook qua muziek is het, op het begin na, eindelijk kwalitatief in orde. Ik vond het voor de rest maar een eenvoudige score. Veel dark ambient, maar niets dat een beginnend muzikant niet zomaar uit z'n synthesizer kan laten rollen. Beetje teleurstellend toch als je het naast pakweg een Blue Velvet of Mulholland Drive plaatst.

Maar goed, hoewel ik algemeen beschouwd dezelfde bevindingen blijf hebben als de eerste keer, is deze kijkbeurt me toch net wat beter bevallen dan de eerste. Ik blijf het vooralsnog een van Lynch' mindere films vinden, voornamelijk omdat de film te lang is en soms te gemakkelijk overkomt. Alsof Lynch op automatische piloot regisseert. Binnen een jaartje nog maar eens herzien, want de afkeer die ik na de eerste keer had is nu toch wel verdwenen.

Mooie avatar.

Een film in het verlengde van Mulholland Drive of Lost Highway was dat misschien wel geweest, maar Inland Empire is toch een complete stijlbreuk ivm met die films? Thematisch niet heel anders, maar vooral visueel een duik in onbekend terrein.

Meestal zijn onze meningen over (horror)films vrij gelijkaardig, het is dan ook bijzonder interessant om af en toe films tegen te komen waarbij we bijna haaks op elkaar staan. Voor mij is INLAND EMPIRE immers één van Lynch's beste films, na deze vierde kijkbeurt werd me dat nog duidelijker. Die 'automatische piloot', daar ga ik absoluut niet mee akkoord, net om datgene wat ook Dutchtuga zegt. INLAND EMPIRE is misschien wel Lynch's meest gewaagde/experimentele langspeler en wijkt zeker en vast af van het Lost Highway/Mulholland Drive-pad, ook al kan je natuurlijk niet om de typische Lynchelementen één (die ik gewoon beschouw als elementen van het oeuvre van een cineast, zoals je dat bij alle grote namen hebt; ik beschouw het nooit als 'makkelijke herhaling' in elk geval).

Op zich snap ik je kritiek wel, als ik het hier zo zwart op wit zie staan kan ik soms zelfs volgen. Maar mijn geluk is dat INLAND EMPIRE er keer op keer weet in te slagen om me écht op te zuigen, het is één van die films die echt aanvoelen alsof je in een droom of (eerder) een nachtmerrie aan het zweven bent. Je ziet soms eens iets dat je wat minder vindt, maar in mijn geval is dat dan omdat al de rest zo ongelooflijk prachtig en sterk is. Hét woord dat bij deze film past is voor mij in elk geval 'intens'. Dankzij Lynch's vreemde plotontwikkeling, drukkende soundtrack en soundscapes en ronduit freaky scènes/beelden zit ik bijzonder vaak ademloos naar het scherm te staren. Hoe mooi een film als Mulholland Drive mag zijn, dit voelt allemaal veel 'grootser' aan voor mij.

Na de vierde kijkbeurt worden de grote lijnen weer iets duidelijk, al zijn er nog erg veel elementen waarvan ik geen flauw idee heb hoe ik ze in het groter geheel kan laten passen. Een leuk lokkertje voor de volgende kijkbeurt dus.

INLAND EMPIRE blijft voorlopig nog op 4,5*, maar komt na deze kijkervaring eigenlijk bijzonder dicht bij de 5*, een cijfer dat ik erg zelden toeken. Prachtige film, indrukwekkende film, unieke film.

De meeste ja-knikkers hier zijn overduidelijk 'ik heb geen flauw idee waar het over gaat dus dan moet het wel tof zijn'-stemmers.

Ah, logica uit een onverwachte hoek.

Veel te kort door de bocht.

Film is echt meer dan verstand alleen. De meeste van David Lynch zijn films zitten zo in elkaar dat volgens mij bitter weinig mensen elk element kunnen plaatsen (en ik sluit zeker niet uit dat sommige elementen geen enkele diepere betekenis hebben, los van extra sfeerscheppend). Moet dat ertoe leiden dat het gros van zijn films sowieso een lage beoordeling verdient, omdat je wanneer je er niets van zou snappen niet eerlijk tegenover jezelf bent wanneer je toch een hoog cijfer toekent?

Ik ga niet mee in deze logica. INLAND EMPIRE voélt gewoon echt aan als grote cinema en kluistert je echt aan de buis; het feit dat de film verwarring zaait en ervoor zorgt dat je je eigen bevindingen bij momenten terug in vraag moet stellen vind ik net een grote sterkte van de film. Het is een uitdaging om keer op keer dieper in de film te graven, het echt 'ontdekken' van een kunstwerk. Klinkt een beetje zwaarwichtig, maar voor mij werkt het in het geval van deze film toch op die manier. Zolang een film er voor zorgt dat je aandacht op geen enkel moment verslapt - dat hij je m.a.w. compleet naar zich toezuigt -, dat je bij momenten vol bewondering naar de prachtige/bevreemdende scènes staat te staren en dat je achteraf even op adem moet komen (deels omdat je voelt dat het lang niet allemaal tot je is doorgedrongen), dan is dat voor mij sowieso een sterke film.

Beetje late reactie, maar vond het toch wel belangrijk te melden: Badalamenti heeft níet de muziek voor Inland Empire gecomponeerd, dit was voornamelijk Lynch zelf.

Ik heb toch echt regelmatig Penderecki gereduceerd tot wat creepy-ambient gehoord.

Edit: Soundtrack

Die heeft idd wat meer op zijn naam staan.

Deze film vandaag weer eens herzien. Een lange maar ook vooral een vermoeiende zit. Lynch's films "Lost Highway" en "Mulholland Drive" waren al niet gemakkelijk maar zijn qua mystery toch niets vergeleken met dit abstracte kunstwerk. Een ander woord heb ik er niet voor. Visueel zag het er niettemin allemaal zeer mooi uit, maar toch vraag ik me af of Lynch niet een beetje aan het overdrijven is, want ook bij herzien van deze film kostte het mij weer de nodige moeite om de aandacht vast te houden, want ik raakte af en toe het spoor volledig bijster. Lynch werkte oa in deze film ook met een Poolse crew, maar de andere taal die je buiten het Engels hoorde was geen Pools maar duidelijk Russisch. Toch wel vreemd eigenlijk.

Voor mij is Inland Empire een van de meest raadselachtige films die ik ooit heb gezien en die nog lang door mijn hoofd zal blijven spoken. Ik zal deze film daarom beslist nog een keer gaan herzien, want hij kan er voor mij alleen maar nog beter door worden.

4,0*

Dat is toch echt gewoon Pools hoor.

Ik geloof dat er in de film zelfs iets in zit over dat Laura Dern naar Polen is verhuisd of dat haar man een Pool is ofzoiets.

In dat geval lijken het Pools en het Russisch veel meer op elkaar dan ik verwacht had. Ik heb jaren geleden wat Russisch geleerd en ik kon soms het eea in deze film verstaan, hoewel het "Russisch" in deze film bij mij over het algemeen wel erg onverstaanbaar over kwam. Dus waarschijnlijk was het inderdaad Pools. Lijkt mij ook wel logisch eigenlijk.

Inland Empire is wellicht de meest verwarrende Lynchiaanse droom tot nog toe. Zou me niks verbazen als Lynch dit als z'n meesterwerk ziet. Sfeer is weer erg krachtig, sensueel, spannend en bevreemdend. Mooie groothoeklens-shots ook, met name die close-ups. Ik vind echter, in tegenstelling tot de meesten hier, dat er te weinig individuele scenes in de film zitten die er echt bovenuit steken. Verder duurt hij te lang en mis ik toch wel enige coherentie. Daarom geld ook voor mij dat ik nooit een groot Lynch-fan zal worden maar zijn werk vrijwel altijd kan waarderen.

Mulholland Drive vind ik een absoluut meesterwerk in mysterie en schoonheid, maar Inland Empire heeft het gewoon niet. Het is David Lynch's eigen schuld dat hij geen geld meer krijgt van de studio's en alles met een handycam moet doen. Het pushen van de grenzen van film en/of kunst heeft niet altijd zin, en moet niet de drijfveer zijn voor het maken van een film, wat bij deze film wel het geval is. Verder is Laura Dern geen Naomi Watts of Laura Elena Harring, actrices die larger dan life performances leverden voor Mulholland. Laura heeft geen star quality, ze intrigeert me niet omdat ze eendimensionaal blijft en de historische dimensie mist die Laura Elena Harring wel kon laten doorschemeren.

Laura Dern heeft geen star quality? Historische dimensie?? x 10

Zijnde de eerste film van Lynch waarbij ik halverwege ben afgehaakt, omdat ik het eerste uur een herhaling van zetten vond (vgl. met name 'Mullholland Dr.') en de digitale beelden gewoon spuuglelijk zijn. Jammer.

Geen waardering toegevoegd.

net gezien en behoorlijk WOW.

Binnenkort zeker nog eens kijken, bizar mysterieus.

Ik geloof dat Lynch zei dat iedereen er zelf een film uit kan halen. Heel apart, iedereen ziet de dezelfde film, maar toch een compleet andere. Uniek en intrigerend.
De eerste 75 minuten zijn redelijk te volgen wanneer Susan zegt, midden in een scene, dat haar tekst zo in de film zou kunnen zitten is duidelijk dat ze zichzelf met haar filmkarakter verward.. De vele close ups, de digitale opnamen en enkele creepy scenes zorgen voor een beklemmende sfeer; de toon is al wel gezet. Hierna wordt de film alleen maar vager en lijkt er iets heel anders aan de hand... maar wat?

De film bevat meerdere lagen (3 zo lijkt het) en sommige zaken vallen samen en andere weer niet, maar misschien toch ook weer wel. Om er wat logica uit te halen moet je eigenlijk sommige scenes negeren en andere belangrijk maken, misschien onterecht. Terugkomende op hetgeen Lynch zei; maak er zelf een film van. Ik denk dat die zin het meest verklarend is van alle theorien.

Lastig om hier een cijfer voor te geven. Een cijfer beaseer je op je filmervaring, je relateert het aan andere films. Dat is hier erg lastig, het bedenksel is zo uniek en onnavolgbaar.. maar wat mij betreft een klasse werk.

Allesbehalve. Alleen de openingsscène is al een kunstwerkje op zich. Lynch gaat hier te werk als n ware cineast en haalt het maximale uit het medium. Verbluffend gewoon.

Deze film laat je afdalen naar de krochten van je onderbewustzijn en opent daar deuren waarvan je dacht dat die voorgoed gesloten waren.

Dit is een nachtmerrie-achtige trip doorheen het Lynch-Universum die je niet snel zal vergeten.

Een simpele verklaring krijg je niet, waardoor de hallucinante beeldenstorm alleen maar aan kracht wint.

En da's ook helemaal niet nodig, laat je gewoon meevoeren op de golven van je gevoel, dan is deze film een bijzondere belevenis.

Hij is niet zo sterk als zijn vorige film "Mulholland Drive (2001)", maar diezelfde, dromerige sfeer is aanwezig, en da's reden genoeg om deze te willen bekijken.

Ik geef hem een dikke 7/10

zeker de moeite om te herbekijken, al is het maar om te proberen iets van de sluier op te lichten.

Enkel voor de liefhebbers van David Lynch's vorige films.

Ik wist niet dat hij blut was? Is het niet gewoon een artistieke keuze geweest? Ik ben er in ieder geval niet rouwig om, ik moest er jaren geleden wel even aan wennen bij de eerste trailers, maar dat is meer dan goed gelukt.

Ik heb deze een jaar o.i.d. laten liggen, want ik was bang dat hij zou tegenvallen, maar 'Inland empire' is een stukje pure kunst geworden. Ook al is er een verhaal (of op zijn minst elementen daarvan) aanwezig, de nadruk ligt op de ervaring van de sfeer en het gevoel dat Lynch wil overdragen. Dat gevoel is in mijn beleving (uiteindelijk!) positief, omdat de film, anders dan vele andere Lynch-werken, verrassend luchtig eindigt. Alsof de hoofdpersoon eerst een enorme nachtmerrie moet doormaken en bepaalde geesten uit het verleden moet trotseren, als een soort van noodzakelijke catharsis. Maar dat is mijn persoonlijke beleving ervan en natuurlijk is de film ook wel grotendeels een behoorlijk donkere trip.

Een aantal scenes, waarbij de o.a. muziek helemaal loos ging, sprongen er nog net even extra uit, maar als gehele kijkervaring overstijgt dit zelfs het voorgaande 'Mulholland Dr.' en dat had ik niet durven hopen. Na 'Eraserhead' en 'The straight story' de derde maximale score voor Lynch!

5,0*.

Het pushen van de grenzen van film en/of kunst lijkt mij juist wel een goede reden. Als niemand eens wat anders probeerde waren we wellicht nog steeds naar statische long shots aan het kijken van mensen die uit treinen stappen.

Voor de geïnteresseerden: een artikel over cassavetes vergeleken met lynch (inland empire) kagablog » patricia pisters - kaganof.com .

Bij de eerste kijkbeurt overviel mij een enorme verveling. Gedachten als: "Remake? Lynch is teveel met een herhalingsoefening bezig" en "Hij komt niet los van waar hij in Mulholland Drive mee bezig was", "Hij zou een Western moeten gaan maken met robuuste mannen"....Ik had geen behoefte zijn raadsels op te lossen.

Maar Lynch gun ik altijd een tweede kans. Want zijn manier van filmen intrigeert. Hij probeert altijd wel iets anders. Vooral de vervreemdende close-ups zijn boeiend. Hoe hij die Poolse buurvrouw in beeld zet is prachtig: als een 'unheimische heks' uit een sprookje...

Ook de burgelijke sitcom van een a-seksuele konijnenfamilie waarbij het gemaakte gelach om iets onwezenlijks moet lachen versterkt de vevreemding.

En de angst om 'vreemd te gaan'....krijgt een sinistere uitwerking: de klant of regisseur kan alles van het meisje, cq actrice verlangen....Acteren of prostitueren that's the question? Wat is de kern van acteren en regiseren...De regisseur doet suggesties de actrice vult dat met haar 'wezen' in.

Die mooie superieure ironie ontbreekt dan ook.

Maar hoe langer ik de film bekijk en denk te begrijpen dat filmwerkelijkheid iets psychotisch is..... Toch ben ik niet zo bevangen als bij Mulholland Drive . Die film heeft iets dwingends wat ik, ondanks titel, bij Inland Empire mis. Het is teveel geheim om het geheim. De gaten die ik moet vullen zijn zwarte gaten. En de psychose of hypnose geeft....verlies van tijdbesef....verlies van identeit. Maar een duidelijk dwingend verhaallijn ontbreekt. Lynch neigt hier teveel naar L'art pour l'art. (waar ik Mulholland Drive onterecht mee typeerde). Zijn teveel aan suggesties blijven in een vage asscociatie hangen.

Maar misschien is dat wel het noodlot dat aan een fim kleeft dat over een filmverhaal gaat waar een vloek op rust.

Een boos langdradig sprookje dus.

Toch, wezenloos achtergebleven, verhoogt naar 4.......de beelden zijn zo mooi sfeervol geschoten.

Het verlangen om nog eens te kijken blijft op de loer liggen.

Dat Lynch een groot regisseur is zal ik niet snel in twijfel trekken. Hij weet me altijd wel een ongemakkelijk gevoel te geven en heerlijk vreemde scènes op het scherm te toveren. Inland Empire is niet anders. Er is weer genoeg te beleven en te zien en een aantal momenten zijn wederom briljant en Lynchiaans naargeestig. Het enige wat Inland Empire voor mij anders maakt dan ander werk van deze regisseur is dat het totaalplaatje eigenlijk opvallend weinig indruk achterlaat.

Ik heb er geen problemen mee dat ik de film niet snap, laat dat duidelijk zijn. Dat is zelfs een kracht van Lynch, want dat wekt namelijk een vervreemdend gevoel op die voor een onderhuidse spanning zorgen. Daarbij kwam het op mij over als wederom een verhaal over een iemand met een alter ego die geconfronteerd wordt met haar zondes. In dit geval die Poolse vrouw die zich lijkt te schamen voor haar losbandige seksuele leven (en mogelijk ontrouwheid in het huwelijk) en zich vervolgens als Laura Dern haar angsten ziet confronteren. Of zoiets. Ik heb er geen studie van gemaakt en er zijn wellicht andere interpretaties mogelijk, maar met kennis van vorige Lynchfilms kom je toch al een heel eind lijkt me.

Mijn probleem is ook niet dat het niet overkomt als een coherent geheel, zoals andere lijken te stellen. Volgens mij heeft Lynch namelijk zijn uiterste best gedaan om alles aan elkaar te knopen. Er zit veel herhaling in van camerastandpunten, locaties, attributen, personages, citaten en zelfs complete scènes. Zo valt alles als een soort abstracte puzzel in elkaar. Het gevoel dat er gewoon maar willekeurige dingen gebeurden had ik nooit.

Het probleem is dat ik nooit echt betrokken werd bij wat er gebeurde. Mulholland Dr. is natuurlijk op de eerste plaats een briljante mind-fuck, maar daarnaast mag ook de sterke dramatische ondertoon niet vergeten worden. En eigenlijk hebben alle Lynchfilms wel zoiets, inclusief Lost Highway. Dit wordt bereikt door gelaagde personages, maar ook door af en toe een gewone scène toe te voegen. Deze zijn er niet om op adem te komen. Je zou zelfs kunnen stellen dat het tegenovergestelde waar is. Deze scènes dienen ervoor om de vreemde scènes vreemder te maken en de verlies van de realiteitszin van de personages voelbaarder te maken. Hier verdrinkt Lynch de kijker meteen in de waanzin. Daarnaast gooit hij ook weinig relatief drama en humor in de mix en lijkt hij te denken dat vervreemding genoeg is om de boel overeind te houden.

Zo komt het dat individuele scènes op mij wel werken hier, maar dat er een spanningsboog ontbrak die mij emotioneel betrokken maakte en benieuwd maakte wat voor gekkigheden er nu weer zouden komen. Het is nu iets te vrij allemaal. Sommige momenten zijn groots, andere vallen een beetje dood (al werd het gelukkig nooit saai). Briljant wordt het echter nergens. Of misschien bij die stukjes met die konijnen, die ironisch genoeg uit een andere film komen. Rabbits moet hoog op mijn nog-zien lijst komen staan, blijkt wel.

En ik weet dat het conservatief is om te zeggen dat DV lelijk is, maar ik denk dat er zeker een halve punt extra ingezeten had als Lynch wat traditioneler gefilmd had. Ik vond de kleuren nu wel erg dof en het geheel verloor sfeer. Ik heb niets tegen deze filmstijl, in Public Enemies werkte het geweldig. Inland Empire is echter eerder een argument tegen DV. Lynch schiet genoeg mooie plaatjes hier, maar DV verpest ze regelmatig een beetje.

3*

Wat betrokkenheid en spanning betreft deel ik The One Rings mening. Of het een bewuste keuze is van Lynch om voor DV te kiezen weet ik niet....maar de groezeliger manier van filmen past wel bij de psychologische desintegratie van de actrice.

Bij Mulholland Drive blijft alles stijlvol binnen de perken. In Inland Empire is de droom veel psychologischer en serieuzer. Waanzin: "the needle stuck in the same groove". Ik heb sterk het idee dat Lynch de kijker het gevoel wil geven een psychose te beleven. Het heeft dan ook geen zin om alles precies te duiden. Die sterfscéne op het eind tussen de betrokkenloze illusies van de daklozen (die dus vaak ook psychotisch zijn) geven dat volgens mij ook aan. Zigeuner mythe: zonder vaste woon of verblijfplaats. Een actrice die zwervende is....Maar ook de vreemde tijdsbeleving, de konijnen, de identiteitsverwarring, angst voor vervreemding. Er is geen groot verschil tussen (film)kunst, gekte, de zelfkant van het leven...en het gewone volgzame (konijnen) leven. De scheidslijnen zijn veel dunner dan de meeste mensen denken: er zit een gaatje in de zijden sluier van ons gezond verstand..."it is strange what love does". Je hoeft je huis maar uit te gaan en je komt ongewone dingen tegen. Lynch lijkt met Inland Empire de grenzen tussen die verschillende werelden te willen slechten. De verbeelding is de totalitaire machthebber als in een mateloos boos sprookje.

Mulholland Drive is een gepolijste droom dat in een nachtmerrie eindigt. Met Inland Empire zijn we direct al in een verdoemde waanwereld.

Die rabbitfilm wekt ook mijn nieuwsgierigheid.