Inland Empire (2006)

Ik denk ook dat hij nog gaat groeien. Deze scene vond ik de eerste keer ook veel te lang, maar de tweede keer vond ik het een van de beste scenes in de film.

diep respect voor Laura Dern! laura een 4.5! de film op zich een 3.5

Ongelovelijk dat Lynch alweer een goede en mystieke film afleverd. Naar mijn mening zijn beste film tot nu toe (op The Straight Story na, maar dat is een totaal ander genre). Ik heb de volle drie uur gebiologeerd zitten kijken.

Ik vind juist de manier editing en het camera werk bij Lynch zijn films bijzonder goed. Ik ken maar weinig andere regiseurs die emoties zo goed in beeld kunnen brengen.

Net als bij de meeste andere Lynch films kan ik moeilijk zeggen dat ik er iets van snap, maar net als bij zijn andere films vermoed ik ook weer dat er meerdere interpretaties van de film mogelijk zijn.

vanmiddag gezien, jammer dat ze het hier absoluut niet konden waarderen :S

Dat worden 3 lange uren voor ze en omdat ze dat niet kunnen trekken gaan ze maar ouwehoeren en de film constant afkraken, echt heel irri.

Maar ik vond het weer een briljante film, sfeer was heerlijk en het werd geen moment saai 4,5*

Half jaar geleden gezien ofzo. Is eigenlijk weinig van blijven hangen. Dit itt tot Mulholland Dr. en Lost Highway. De film begon nog wel aardig, maar duurde gewoon te lang en idd te weinig spanning met als gevolg dat mijn concentratie wegebde en het vervelende lange zit werd. Zal hem ooit nog eens proberen (zat ook in een kut bios waar ik me benen niet kwijt kon) maar voor nu een krappe onvoldoende. 2,5*

Hmpf.. wat een zware bevalling zeg. Vooral als je er op het einde achter komt dat je net zo goed de film in 20 losse delen had kunnen bekijken, er zit toch nauwelijks iets coherents in.

Wat dat betreft ben ik het ook niet echt eens met allerlei laagstemmers die het zo lelijk vonden. Er zaten best wel wat mooie scenes in, een behoorlijk bizar sfeertje creerend, typisch Lynch.

Maar 75 % van de tijd vliegt hij helemaal uit de bocht en voel je je een beetje in de zeik genomen (ik althans).

Waar is het in godsnaam voor nodig om de hoofden uit focus te filmen of die konijnenkoppen op te zetten. heeft weinig met sfeer te maken wat mij betreft. Of moet ik denken van 'wat is dit vaag, dus is het ook cool' of zoiets. Ik zou werkelijk niet weten wat de man bezielt.

Maar goed, een paar aardige losstaande scnes dus, de rest kan me gestolen worden.

Dat is een enorm onjuiste constatering. De film draait voor het grootste gedeelte om de sfeer, die zich juist opbouwd doordat de scenes zich op elkaar stapelen. Ik kan je verzekeren dat je dat effect door teveel onderbrekingen absoluut teniet doet. Sfeer heeft toch iets coherents nodig om te werken (en er zit toch zeker een lijn in). Toen ik hem in de bioscoop was, vond ik het erg jammer van de pauze (terwijl ik normaal naar een pauze zou snakken in een film van 172 minuten). Jammer dat je het niet echt kon waarderen.

Bioscoop is wat dat betreft ook een totaal andere ervaring. Dan heb je veel sneller dat gevoel.

Ik werd thuis zelf constant afgeleid omdat de sfeer me weinig tot niets deed. Vooral na het eerste uur dat ik nog wel aardig vond, komt er zo'n grote lading trucs, vervorming, tijdsprongetjes, gezoom en wat al niet meer dat ik het wel zo'n beetje gezien had.

Toen was het alleen nog maar spaarzaam genieten van wat losse scenes.

Bij een Twin Peaks waar ik altijd groot fan van was, zitten dat soort sfeerbepalende scenes veel gedoseerder heb ik het idee. Hier is het een grote overdosis.

Alles evolueert hé...

^ Da's één. En dan opmerking no.2: ik zou de film nooit en te nimmer met het tv-serieformaat vergelijken (tenzij kos Fire Walk With Me bedoelt). Twin Peaks kon dan nog net door de beugel anno 1990, en dat terwijl het grootste gedeelte niet eens door Lynch zelf geregiseerd was. De beste man had precies hetzelfde probleem toen hij Mulholland Dr. als een pilotaflevering pitchte bij ABC: het werd onmiddelijk afgekeurd en je wil niet eens weten om wat voor idiote redenen (hondenpoep mocht bijvoorbeeld niet in beeld). Inland Empire mag dan "ongedoseerd" overkomen, maar dat heeft vooral te maken met Lynch die voor het eerst sinds Eraserhead weer onbelemmerd z'n gang kon gaan.

Wat een mysterieus kluwen !

Ik heb het spoilertopic even doorgenomen (puik werk van xav vooral), maar eigenlijk boeit het me allemaal niet zo erg.

Ik vind het allemaal wat over-the-top ; het komt bij me over als aanstellerij van Lynch.

Ik hou het op 1,5*.

Was er in Lost Highway en Mulholland Drive nog sprake van een grondige analyse over de plot en de verhaalsstructuur, na afloop van deze film keken mensen elkaar verbaasd aan.

Is Lynch aan het dementeren ? Gebruikt hij speciale pillen ?

Of gaat hij ons een weer stap voor ?

Geen touw aan vast te knopen, maar wat hebben we 172 minuten lang genoten. Fascinerend !

Ik kijk nu al weer rijkhalzend uit naar zijn volgende productie.

Laura Dern was overigens ook erg goed.

*****

Sja, wat te zeggen? Ik heb het einde gehaald. Vervelend was het niet, maar wat moet ik ermee? Mijn art for art’s sake petje op en me verwonderd afvragen waarom een schroevendraaier op Hollywood Boulevard uitgerekend op de ster van Dorothy Lamour valt? Elke zin is zwanger van potentiële betekenis, elk shot kan een sleutel bevatten, elke letter of cijfer een ingang zijn. Of niet. Is het stiekem niet gewoon vrij makkelijk om zo’n script bij elkaar te schrijven waar niets begrepen hoeft te worden, kun je je er stiekem eigenlijk gewoon geen buil aan vallen? That is, als je het filmische talent van Lynch hebt, want dat talent is dan onontbeerlijk en ontegenzeggelijk aanwezig. Spannend, eng, virtuoos, vindingrijk en beeldend. Je ziet een enorme leegte niet vaak zo smaakvol vormgegeven, maar het is die schreeuwende leegte die voorkomt dat mijn interesse geprikkeld raakt, laat staan dat ik me laat meevoeren. Nee, ik blijf vinden dat deze man de laatste jaren schromelijk overschat wordt.

Je geeft zelf perfect aan wat de film voor sfeer bij je oproept en vervolgens dat je gewoon simpelweg niks met die sfeer kan. Sfeer is persoonlijk maar ik kan me iets bij jou sfeerschepping voorstellen. Er zijn echter zat mensen die wel iets met die sfeer kunnen.

Raar is het dan ook dat je angeeft dat ie goed is in het scheppen van een bepaalde sfeer en vervolgens zegt dat ie erg overschat is. Het kan je smaak niet zijn, maar dat staat er los van. De opzet is geslaagd, want de sfeer is er immers.

Zeg als ik sfeer wil koop ik wel een Anton Pieck kalender of een kerstboom. Sfeer is nog geen kunst.

Ja juist, zou ik zeggen. Een dermate lange sfeertrip laten zien en die ook daadwerkelijk kunnen vasthouden, ja voor mij is dat wel kunst.

Dat vind ik kunstig. Maar goed, art for art's sake is niet mijn ding. Lynch is voor mij gedaald naar het niveau van die regisseur van Suspiria, die heeft ook niets te zeggen.

Mooie omschreven Olaf . Volledig mee eens.

Een gevoel neerzetten en overbrengen is misschien minder concreet, maar daarom heb je nog niet minder te zeggen.

Sowieso zijn de regisseurs die echt iets interessants te vertellen hebben op 1 gehandicapte hand te tellen.

Ik zou het met je eens zijn Olaf, ware het niet dat Mulholland Dr. bewees dat Lynch daadwerkelijk een boodschap heeft die je er uit kan halen. Inland Empire (maar ook Lost Highway) zijn cryptischer, met name omdat Inland Empire gefilmd werd zonder dat Lynch zelf het verband zag totdat hij het op het einde tegenkwam.

Dat zorgt voor een moeilijke kijkervaring, waar je heel moeilijk iets uit kunt halen. Maar ik durf niet te twijfelen aan het feit dat er een boodschap uit te halen valt die van al die losse eindjes een geheel maken. Moeilijkdoenerij om moeilijkdoenerij moet niet worden opgehemeld (zie Donnie Darko), maar David Lynch gebruikt het medium film op dezelfde manier als grote schilders als Picasso of Dali. Anders, maar zéker niet zonder boodschap.

Wat me soms stoort aan Lynch is dat hij eerst een hoop (mooie) beelden schiet en er achteraf een verhaaltje aanbreit zoals het hem uitkomt. Nogal gemakkelijk. Althans, zo komt het op mij over.

In bepaalde films, zoals bv. Mulholland Drive valt het evenwicht tussen tekst en beeld erg goed mee, maar in Inland Empire is de balans compleet zoek.

En had ik al gezegd dat ik dat "woew woew" toontje eigenlijk heel vervelend vind? Het cijfer 47, oeeeh man, daar heb je hem weer! Heee, axxnn, wat een gekke code.... He, daar is ook nog een kamertje. "Paard gaat naar de put"......interessant. Het is Twilight Zone. Voor wie dat nog wat zegt.

Dat heeft Lynch nog nooit gedaan. Lynch weet dondersgoed waar hij mee bezig is. Het is alleen dat deze surrealistische manier van filmmaken blijkbaar minder wordt gewaardeerd dan bijvoorbeeld in de jaren 60.

Voor mij is deze film zeker wel kunst. De emotie in de laatste scene bij de hereniging van The Lost Girl met haar man en zoontje. Zoveel emotie, misschien wel de beste scene ooit geschoten.

Ik vind het prima dat je deze film zo waardeerd hoor Knisper. Maar als je anderen daarvan wil overtuigen (en dat wil jij) moet je niet zo ongelooflijk erg overdrijven door die scéne (die echt verder niet uniek is in filmland) te omschrijven als "de beste scene ooit geschoten".

Dat gelooft niemand en kan (hoeft niet) zelfs een beetje 'gebrainwashed' overkomen, zoals Tom Cruise dat Scientology gedoe loopt te promoten op een manier die alleen maar averechts werkt.

Wat ik wil zeggen is eigenlijk: minder is soms meer!

Point taken, maar dat neemt niet weg dat het voor mij een van (voor een echte nummer 1 moet je inderdaad alles op een rij zetten) de mooiste scenes is. Een scene met een enorme pay-off, dat je vooral met een verzadigd gevoel achterlaat. Het geeft mij in ieder geval het gevoel dat ik de film heb 'begrepen'. Dat is het belangrijkste. Je hoeft niet elke film onder woorden te kunnen brengen.

Mijn gevoel tijdens die scene was "Nou, dat kan er ook nog wel bij. Het kost niks extra...".

Mocht je nog steeds niet beslist hebben. De R1 heeft ook nog eens 1,5 uur aan deleted scenes. Mocht je nu nog twijfelen:

http://www.dvdbeaver.com/film2/DVDReviews32/inland_empire.htm

Daar merk ik anders niks van. Hij is zo bezig met z'n sfeer, dat hij vergeet een verhaal te vertellen. Ofwel vertelt hij het verhaal in de montagekamer, ofwel wil hij het tijdens de film vertellen maar komt het niet over door een nijpend onevenwicht tussen tekst en beeld.

Op zich hecht ik niet eens zoveel belang aan "een verhaal", maar de voortdurende lofbetuigingen van de fanbase over "geniale storytelling" lokt natuurlijk wat tegenkanting uit.

Vaagheid en surrealisme kan ik best verdragen, zolang het niet gratuit is. Vaagheid om vaagheid en surrealisme om surrealisme vind ik nogal gemakkelijk.

Neem nu Blue Velvet of Mulholland Drive, twee van Lynch's beste films in mijn ogen. Het evenwicht tussen tekst en beeld is in deze twee films min of meer hersteld. Met mondjesmaat geef Lynch hints, maar hij laat ook genoeg raadsels over voor de zelfstandige kijker die de puzzelstukjes naar eigen goeddunken in mekaar kan schuiven. En plus trakteert hij ons op een sinistere sfeer die de subtiele hints van slagkracht voorzien. Iets wat ik volledig mis bij Inland Empire. Beeld is geen middel meer, maar een doel. Lovenswaardige ambitie, maar dan moet je er wel voor zorgen dat de visuals enigmatisch en magisch genoeg zijn om de narratieve lacunes te camoufleren en de kijker vervolgens drie uur lang te boeien.

Blue Velvet is toch wel een rechtlijnig lynch werkje, als je kijkt naar de manier waarop het vertelt wordt. Ook MD is tot op 30 minuten voor het eind ofzo nog best duidelijk in zijn verhaallijn.

Daarom denk ik niet dat je dat kunt vergelijken. Een film als Inland moet je eerder vergelijken met een Lost Highway, waar ook niet uit word gegaan van logica in de verhaalstructuur.

Zijn sfeerbeelden ZIJN in dit geval de storytelling, of je het nu geniaal vind of niet. Nog belangrijker is misschien nog wel of je het 'snapt'. De beelden zeggen iets, maar wat ze zeggen, dat kan voor iedereen verschillend zijn. Als je het voelt, heb je dus daadwerkelijk een 'verhaal' gezien, logisch of niet.

Wat dat betreft heeft Knisper het hierboven mij ook erg goed verwoord.

Voor de rest denk ik niet dat het zin heeft om erover door te gaan. Dit is puur een meningsverschil tussen 2 kampen en een miljoen woorden zal nog niet kunnen duidelijk maken wat de film inhoud, aan de mensen die er niet van houden. Andersom geldt hetzelfde.

Het niet ontdekken van een verhaal in deze film, komt toch echt vooral voort uit desinteresse. Dat neem ik jou dan niet kwalijk, aangezien een film wel genoeg moet aanspreken en uitnodigen om daadwerkelijk het verhaal te volgen en hier in te investeren. Ik heb de drie uur inmiddels drie keer gezien en ik kan je echt verzekeren dat de film enorm goed opgebouwd is en werkelijk weinig scenes kent die niks toevoegen aan het verhaal.


Deze scene als voorbeeld: wanneer Laura Dern de 7 vrouwen voor het eerst ziet zeggen ze:In the future you will be dreaming in a kinda sleep. When you wake up, someone familiar will be there. Dat vertelt heel duidelijk wat er op het einde gebeurd. Bovendien herhaalt Lynch bepaalde stukken in de film, waardoor de film best te bevatten is. Ik vind hem persoonlijk veel makkelijker te doorgronden dan bijv. Lost Highway.