Solyaris (1972)

29,99 bij bol.com wel heel duur en dan weet ik nog niet welke release het is.

iemand?

Dat is de Ruscico/Moskwood uitgave.

Hier een link met de beeldkwaliteit in vergelijking met Criterion uitgave. klik

Bedoel je dat de beeldkwaliteit van de Ruscico/Moskwood release van mindere kwaliteit is.

Tja, wat is minder. De Criterion uitgave is opgepoetst en lijkt er wat beter uit zien. Je zou het ook kunnen zien als aantasting van het origineel. De Criterion dvd heeft alleen Engelse ondertiteling. Ik ben zelf in het bezit van de Ruscico uitgave. Als je daar belangstelling voor hebt moet je maar even via PM contact opnemen.

Bedankt

ik heb gister solaris(de artificial eye versie) gekocht bij Van Leest voor maar 11,99.

Een koopje toch.

Zeker, en bovendien een goede tip. De enige van Tarkovsky die ik nog moet hebben op dvd. Was ie in de aanbieding of is dat een blijvend lage(re) prijs?

volgens mij is dat gewoon de vaste prijs, een vriend van me had m al in maart voor die prijs gekocht.

Voor diegene die 'm niet heeft, Nostalghia is ook voor 11,99.

Tarkovsky's zesde film die ik zie en op niveau van de meeste.

Een absoluut meesterwerk kan ik Solyaris helaas niet noemen. Helaas want de potentie was er wel. Het schortte vaak een beetje aan de afwerking. Waar de beelden prachtig kunnen zijn worden die wel eens verstoord door een wiegelende camera of afgeraffelde editing. Het eerste kleine uur is de minste van de film. Bijna de gehele tijd saaie regsitraties van de hoofdrolspeler met familie en Burton. Hier en daar een vleugje symboliek maar verder weinig om naar huis over te schrijven. Iemand trouwens een idee waarom de afwisseling tussen kleur en zwart wit? Vodn het niet meteen van toegevoegde waarde. Het laatste anderhalf uur is stukken sterker dan het begin. Vaker mooie beelden, sterke soundtrack en een hypnotiserende sfeer die je doet verzinken in de filosofie van de hoofdpersonages. Tarkovsky kan hier met weinig middelen veel moois op het scherm toveren. Niet zo sterk als Offret of Rublyev maar wel één van de betere.

4*

Die scene...tegen het einde...dat het regent binnen in die blokhut.

Om te huilen zo mooi....

Na Stalker en Ivanovo Detstvo weet Tarkovsky mij met Solyaris opnieuw weer te pakken.

Solyaris is net als Stalker af en toe een wat moeilijke zit, niet dat het saai word of iets dergelijks.Maar je krijgt in een aantal scènes zoveel naar je hoofd geslingerd dat het soms erg moeilijk is om in een eerste kijkbeurt allemaal te kunnen behappen en daar zo 1-2-3 iets mee te doen.Het stelt dingen in vraag over de betekenis van het leven, maar voor mij ook heel erg de vraag "Wat zou je doen als je in iets een tweede kans krijgt in je leven".Dat vond ik erg spelen in Chris' situatie.Hij toon hier een erg menselijke kant, eerst is hij bang voor datgene maar later verdwijnt dit en maakt het plaats voor een emotie, en dat vond ik ook een sterk punt in de film 'wat maakt een mens nou een mens'.De hele filosofie hierachter bleef mij maar boeien en de vele dingen die ik waarschijnlijk heb gemist in die filosofie vragen gewoon om een herziening, waarvan ik al zeker van kan zeggen dat die gaat komen.

Solyaris is naast erg filosofisch natuurlijk ook gewoon een film, en filmisch gezien is het ook en klein pareltje.De sfeer is lekker mysterieus en laat de kijker dan ook een beetje aftasten wat er gaat gebeuren.De muziek die toch wel erg weinig aanwezig is draagt ook heel veel bij om die sfeer neer te zetten.Het camerawerk is van een geweldig niveau en de verschillende kleurstijlen die gebruikt worden zijn heerlijk om aan te zien.De ene keer z/w, de andere keer in het blauw en dan weer in kleur.het ruimte station is ook schitterend vormgegeven en ziet er ook gebruikt uit.Je gelooft echt dat er al een aantal jaren in geleefd is.Van de ruimte en de planeet zie je niet echt heel veel, maar steeds heb je het besef dat het aanwezig is.Ook weer fijn was de aanwezigheid van het water en het geluid daarvan (dat was het eerste waar ik op ging letten natuurlijk).De acteerprestaties zijn ook erg goed.

Het einde van de film laat bij mij wel wat vragen open is hij terug op Aarde?Zit hij op de planeet?Is zijn vader ook dood?Dat laatste lijkt me sterk want hij was in het begin ook al te zien., maar dat vond ik ook juist bijdragen aan het hele mysterie wat zich in de film afspeelt.

Opnieuw een prachtige film van Tarkovsky die mij elk moment heeft geboeid en entertaind!Zal bij herzienig ook zeker kans maken op een verhoging.

4*

Ga hem morgen in Lantaren/Venster (Rotterdam) bekijken. Eenmalige vertoning om half 4, met een inleiding al om 2 uur, voor de geintresseerden.

Visueel bijzonder hoogstaand, maar ik neem aan dat iedereen dat heeft kunnen zien, sowieso al goed voor een voldoende. Prachtige openingsscene, en dat blijft de volle 3 uur zo.

Verder blijft het natuurlijk zware Russische kost. Na al eerder Stalker gezien te hebben was ik niet echt zeker of het genre me uberhaupt verder zou liggen. Het filosofische aspect in Solaris lag me sowieso wat beter dan die in Stalker, en visueel vond ik Solaris niet echt veel onderdoen.

4*

Technisch is deze film in ieder geval een meesterwerk, ik heb regelmatig met open mond naar de visuele pracht zitten staren, en wat me bij deze film, in tegenstelling tot 2001 vooral trok was dat het over mensen en emoties gaat. Ik vind dit een bijzonder interessante film en het laatste shot is eigenlijk wel geniaal.

Mysterieuze in een rustig tempo voortslepende film. Solyaris bleef me de hele tijd intrigreren. De mooie cinematografie hielp daar natuurlijk ook erg bij. Het serene einde moet zeker niet onvermeld blijven. Prachtige scene !

Mijn tweede film van Andrei Tarkovsky, Solyaris, is mij beter bevallen dan Stalker.
Het is inderdaad een langdradige film, maar als je er eenmaal inzit komt je er ook gewoon niet meer uit. Het heeft me helemaal meegesleurd. De film kwam bij mij over als een soort droomwereld, die tijdloos is door de prachtige beelden die je voorbij ziet gaan. Ik vind het zelf moeilijk om te vertellen wat de betekenis zou moeten zijn van sommige scenes, maar voor mijn gevoel begrijp ik het wel en dat is het belangrijkste. Zo ik genoot ook echt van de muziek van Bach en de beelden die ik voorbij zag gaan bij de zweefscene, de kippenvel stond ook op mijn armen.

De acteerprestaties vond ik erg sterk. Ik vond Natalya Bondarchuk nog wel het indrukwekkendste van allemaal. De blik in haar ogen gaf mij niet alleen een angstaanjagend en beklemmend gevoel, maar je ziet ook wat haar frustraties en onbegrip is, wat op een vreemde manier ook weer erg intens overkomt.

Het einde vond ik het wel het beste. Je ziet Kris bij zijn vader staan en het begrip dat zij uiteindelijk voor elkaar hebben, wat eerst zo moeilijk ging, ziet er echt geweldig uit.

5,0*

Ik ook! Ik vind de aantiteling van de film alleen al geweldig. Die heb ik pas niet minder dan 6 maal achtereen bekeken. Alleen witte Russisch-Cyrillische letters tegen een zwarte achtergrond, met van die orgelmuziek. Nu ik de film vaker heb gezien begint bij mij dan de film al helemaal weer. Niet minder dan fantastische Bach muziek in de film, terwijl ik helemaal geen klassiek liefhebber ben. Maar hier werkt het tot in de perfectie!

Mijn vierde Tarkovsky alweer (na Stalker, Andrey Rublyov en Zerkalo) en ik blijf het een fascinerende regisseur vinden. Ik vond dit achteraf toch wel Tarkovsky’s meest toegankelijke film al blijft het enorm goed omletten, omdat je zoals altijd erg veel voorgeschoteld krijgt.

Het mooie van deze film vond ik dat er eindelijk een karakter was, Chris, met wie je kunt meeleven en die oor de kijker behoorlijk toegankelijk is, iets wat ik in zijn andere films eigenlijk nooit heb gehad. De vragen over de zin en de betekenis van het leven en alles daaromheen zijn erg interessant uitgewerkt.

Visueel is het vaak weer erg mooi, met lange shots en een fijne mysterieuze, soms zelfs spannende sfeer, die prima ondersteund wordt door muziek van Bach. De overloop tussen beelden in zwart/wit geschoten naar kleur en andersom zag er ook erg goed uit. De acteurs doen het ook prima, waarbij Natalya Bondarchuk er echt uitspringt met alle emotie die ze in haar rol weet te leggen. Zeer overtuigend.

Na het zeer sterke eerste gedeelte, zakt de film helaas in het tweede gedeelte toch een klein beetje in. Het wordt op sommige momenten ietwat langdradig en de film oogt net wat minder krachtig dan het eerste gedeelte. Het einde van de film is daarentegen dan wel weer subliem en een schitterende scene. Sterke film dus, die vier welverdiende sterren waard is!

4,0*

Prachtige Soviet-sciencefiction. Erg mysterieuze sfeer met veel visuele pracht. Het verhaal is vrij duidelijk en het gegeven wordt mooi subtiel uitgewerkt. Er wordt verder goed geacteerd. Tegen het eind wordt de film inderdaad iets langdradiger omdat er met onderwerp verder niet zoveel wordt gedaan en het meer een psychologisch drama wordt (ook geen probleem, maar ik prefereerde het eerste -meer sciencefictionachtige deel).

De snelwegscene, opgenomen in Osaka, vond ik echt geweldig.

4*

Opnieuw een mysterieuze film van een grootmeester.

Solaris deed me vooral aan 2 films denken: 2001 (Zoals andere posters al veel vermeld hebben) en Alphaville. Die laatste omdat het zowat op dezelfde manier gemaakt is. Beide films spelen zich af op een andere planeet maar de scènes zijn zonder special effects opgenomen. Ik vind het veel meer sfeer brengen dan de special effects die een paar miljoenen dollars kosten de tijd van 't jaar. Al is Tarkovsky een briljant filmmaker en goed in sfeer brengen. Solaris zit vol prachtige shots.

De filosofische kant van het verhaal is boeiend en het doet je nadenken maar Stalker vond ik daar nog ietsje verder ingaan.

4,5*

Mijn derde Tarkovsky en inmiddels wist ik al wat ik kon verwachten. Veel lange, uitgerekte shots en uitgebreide filosofische discussies. Cinematografisch zit het weer uitstekend in elkaar alhoewel ik het laatste uur minder vond dan het eerste uur. Ook kon ik geen vat krijgen op (de bedoeling van) het kleurengebruik. Dan weer kleur, dan weer zwart-wit, dan weer sepia. Dat haalt de film niet omlaag maar ik had wel het gevoel dat ik blijkbaar iets miste.

Na het zien van het zeer sfeervolle Ivanovo Detstvo was ik benieuwd naar meer films van deze regisseur en dus heb ik me aan deze gewaagd.

Wederom is dit een meesterlijke film van Andrei Tarkovsky, die misschien wel dé beste regisseur van het voormalige Sovjet-Unie genoemd mag worden. Ik ken slechts één andere regisseur die een film zo vakkundig neerzet als Tarkovsky en dat is Stanley Kubrick. Het camerawerk bestaat soms uit prachtige, symmetrische shots of shots die gewoon bedoelt zijn om een bepaalde sfeer weer te geven. Een opvallend voorbeeld daarvan bij Solyaris is toch wel de beelden van een camera die een autobaan volgt met tunnels en hoge gebouwen langs de weg. Die scènes zijn niet meteen een toegevoegde waarde voor het verhaal maar wel voor de sfeer die de film overbrengt naar de kijker. Hetzelfde kan gezegd worden over de zorgvuldig uitgekozen soundtrack..

Het verhaal was niet altijd even simpel te volgen, zo krijg je (zeker in het begin) nogal veel informatie voorgeschoteld en worden de personages niet zo goed voorgesteld. Maar de filosofische gedeeltes en de sfeer van de mens die het onbegrijpelijke probeert te verklaren is interessant te noemen, het verhaal vond ik zelfs zo boeiend dat de 165 minuten (in twee stukken) die deze film duurde bijna omvlogen. In deze film komen ook vele belangrijke zinvragen aan bod ondersteund met prachtige settings en visueel hoogstaande beelden voor een tijd waarin het nog moeilijk was om bepaalde effecten na te bootsen.

Ik vond Ivanovo Detstvo toch nog net ietsje boeiender en makkelijker te volgen dan Solyaris, maar dit is zonder twijfel ook een meesterwerk.

4.0 sterren

Binnenkort in het filmmuseum te Amsterdam, naast Stalker, Nostalghia en Andrei Rublev. kan niet wachten! (begin december)

de zoveelste kijkbeurt, toch gebracht van 5 sterren naar 4, waarom nou precies weet ik niet echt... mss omdat het wat saai wordt naar het einde toe??

Wat ik uit de film viste na een tweede viewing (eerste viewing was ik gewoon overdonderd) en ook na wat dingen te hebben gelezen.

Bij dat thema van wat is menselijkheid kan ik me ook wel vinden. Voor mij ging het ook voornamelijk over dat hij steeds verder verwijdert raakt van de natuur/menselijkheid en terecht komt in een cynische rationele technologische sfeer (de professors zijn niet echt emotionele personen, wellicht een beetje narcistisch omdat die ene een oplossing zoekt voor onsterfelijkheid?). Het verhaal gaat dan weer een andere kant op als hij zijn vrouw weer hallucineert/fantaseerd. Hij kan gewoon niet zonder liefde. Hier draait het volgensmij om: des te verder je verwijdert raakt van de natuur/realiteit en meer terecht komt in een technologische/geconstrueerde wereld des te onmenselijker je wordt. Maar omdat je toch mens bent kun je niet zonder liefde.

ps. de moeder die vergeleken wordt met zijn (ex-)vrouw is ook iets wat volgensmij terug komt in Zerkalo.

2e keer dat ik hem zie.

De eerste keer was jaren geleden met een SF-festival in het filmhuis in Arnhem.

Stalker kijk ik één keer per jaar, maar nu ben ik bezig de overige Tarkovsky's ook weer eens terug te kijken.

En ook Solaris blijft zijn meesterwerk-status houden.

Was even bang dat het tegen zou kunnen vallen, maar dat had te maken met die vreselijke Soderbergh-remake van een paar jaar geleden.

Deze film is het wel: een hypnotiserend, diep menselijk werk dat Kubrick's 2001 overtreft op deze punten.

Gezien als het antwoord op Kubrick’s 2001: A Space Odyssey. Een uitspraak waar Tarkovsky zich overigens van distantieerde. Begrijpelijk, want hoewel beide films het thema van contact met intelligent buitenaards leven behandelen, is de sfeer toch heel anders. Tarkovsky merkte na het zien van 2001 op dat de film te steriel was. In Solyaris is het ruimteschip een kille locatie in staat van verval. De film kent een lengte van bijna drie uur en is erg traag. Het is geen spanning en sensatie in deze sciencefiction maar eerder emotie en melancholiek. Een boeiende film, van begin tot eind.

Pffffffffff. Tweede film van Tarkovsky die ik zag (eerder Stalker). Het is toch niet mijn soort film, wellicht. Te moeilijk denk ik. Ik waardeer de prachtige beelden en de enorme sfeer die de regisseur in de films weet tebrengen, maar ik heb toch te veel het gevoel de films gewoon niet te snappen. dat had ik lang geleden al met Stalker (waarvan vele shots nog steedsop mijn netvlies staan) maar nog meer bij Solyaris.

De vergelijkingen met 2001 snap ik niet. dat vind ik niet alleen qua verhaal maar vooral ook qua beelden en sfeer een totaal ander soort film.

Wellicht laten bezinken en overeen tijdje nog eens kijken. En wellicht gewoon trachten te kijken en over me heen laten komen.

Maar goed, ik lees hier toch wel vaak over symboliek en filosofie: iemand een goede tip waar ik inhoudelijke informatie over symboliek, filosofie enz.in Solyaris vandaan kan plukken?

Geen beoordeling want dat lukt nog even niet.