Solyaris (1972)

Je kan beginnen met deze 5 min uitleg op youtube kijken: YouTube - slavoj zizek on solaris.avi

Dit kan je waardering /begrip waarschijnlijk ook wel vergroten: Solaris - archive.sensesofcinema.com

Maar het leukste en wat Tarkovsky wil is natuurlijk dat je er zelf over nadenkt

Ik denk ook dat van deze film die shots nog wel even op je netvlies staan.

Zelf ben ik erg onder de indruk van het gebruik van Bach in de film.

Tja, hier wreekt zich dan weer mijn belabberde internet-connectie......you tube gaat waarshchijnlijk niet lukken........... Die andere zal ik eens checken.

To Mochizuki Rokuro: ongetwijfeld, die beelden blijven zeer waarschijnlijk wel hangen. Er valt immers van alles te zien. En die muziek: was aangenaam maar heb er niet heel erg bewust op gelet. tweede kijkbeurt zal ik de muziek ook een goede beurt geven. Luisterbeurt.........natuurlijk.

Na Zerkalo viel Solaris me wat tegen. Een intrigerende film zeker, goed verhaal, maar erg langdradig. Wat te maken kan hebben met de Sovjet-context in die tijd. Zoals Anatolia eerder schreef

Afgezien van de openingshots, vond ik het eerste half uur nogal slaapverwekkend. De film begint dan ook pas echt na de snelweg scene, die op zichzelf wel mooi is ( maar waarom is hij in China?, is hij misschien verbannen?) Dus dat zij hem dan vergeven.

Ook de zus van Tarkovsky verteld op de DVD dat Tarkovsky expres sommige scenes te lang maakte zodat de censuur daarover ging zeuren, en zo de belangrijkste scenes spaarde. Misschien is Solaris niet gecensureerd, en is ie daarom zo lang uitgevallen?

Op een paar dissidenten na, is iedereen hier wel erg lovend over deze film. Alsof het allen gelovigen betreft.

Gezien de Sovjet-context, het tijdperk en een beperkt budget, ongeveer 1 miljoen Roebel volgens wikipedia. Verdient de film alle lof. Maar het had wel beter gekund op een aantal vlakken.

Zo geloof ik nergens dat ik op een andere planeet ben, omdat bijna alles zich in een beperkt decor afspeelt. De ruimtereis van Kris is zeer kort, en de Solaris beelden lijken verdacht veel op de Aarde.

De film duurt erg lang maar het moment dat hij de

Om ook de vergelijking met 2001 te maken, vooral het middendeel van 2001 is briljant, het deel in de ruimte met de HAL-computer, waarbij je sterk het gevoel krijgt in de ruimte te zijn, en de eenzaamheid, angst, bevreemding en machteloosheid meebeleefd. Dit gevoel benadert Solaris nergens.

Ik versta helaas geen Russisch wat het wat moeilijker maakt om mee te leven, en moest het doen met de Nederlandse ondertiteling op de DVD, die niet best was,als er al tiep-fouten inzitten..........een haastklus.

Mwoah.....ik vind dat wel redelijk relevant. Ik deel het gevoel van Zeriel niet, maar ik snap zijn punt wel degelijk. Bij het bekijken van een spagetti western die is opgenomen in Spanje of Italie wil ik toch graag het gevoel hebben dat het zich in het wilde westen (van de VS welteverstaan) afspeelt. Wellicht van een andere orde (een pasta-westernis ietsheel anders dan een Sovjet-SF), maar ik kan me voorstellen dat dit aan je beleving van een film bijdraagt.

Zoals gezegd, ik had dat gevoel niet zo en heb daar bij Solaris ook niet echt op gelet. Er waren andere, mooie dingen die meer aandacht vroegen.

Maar een SF-film die opent met een orgel-fuga van Bach en een kabbelend beekje... Dan weet je toch wel ongeveer hoe laat het is?

Waarom zou je dan een reis in een ruimteschip willen beleven? Daarom lijk het mij irrelevant.

Het is toch zoiets als dromen? Voor mij dan toch. Je gaat naar bed - valt in slaap - gaat dromen - schrikt wakker van iets en het blijkt pas vijf minuten later te zijn. Ra-ra waar is al die tijd gebleven? Juist die fascinerende illusie van tijd en plaats (en herinnering) weet Tarkovskiy hier geniaal te verbeelden.

Absoluut, geen discussie op dit punt, maar ik kan me voorstellen dat de waardering van een film kan worden beinvloedt (sterk zelfs) door het al dan niet overkomen van een gevoel 'ergens echt te zijn'. Dat lijktme voor ieder persoonlijk. Maar laten wij blij zijn dat we dat gevoel niet misten.......

Wellicht - maar ik begrijp niet wat een ruimtereis daaraan zou bijdragen.

Ik kan je alvast wat verklappen: die scènes op Solyaris lijken niet voor niets heel veel op de Aarde!

Ja, mooi is dat, ga de boel een beetje verklappen. Ik schreef toch al dat ik hem binnenkort nog eens ga kijken? Mooie boel.

duidt u dan op een soort 'ander bewustzijn dat zich gewoon op aarde afspeelt? Dat gevoel hadik namelijk een beetje: dat alles op Solaris zich eigenlijk in de buurt van dat huis op aarde afspeelt,maar dat hij ineen ander bewustzijn ineen andere tijd op dezelfde plek is. Dat zou ook kunnen verklaren waarom uiteindelijk het huis op een eiland in het meer staat.

Na Stalker was het de beurt aan deze film van Tarkovsky om weer eens te herzien en i.t.t. Stalker is het voor mij ook bij de derde kijkbeurt weer erg moeilijk om deze film te doorgronden.

De film begint met een prachtige opening, mooie muziek van Bach en het oh zo mooie beekje. Echt Tarkovsky. Zeer mooi zijn ook de beelden van de oceaanplaneet Solyaris en de verkeersbeelden van ik dacht Moskou die van zwart-wit overgingen naar kleur en daarna weer naar zwart-wit m.u.v. de autolichten die fel rood afstaken. De scènes in het ruimteschip kwamen mij af en toe wat langdradig over, uitgezonderd de scènes waarin wij Kris Kelvin zagen met Khari. Die oogden zeer mooi, vooral de zweefscène met op de achtergrond een replica van "De Jagers" van Breughel.

Nu het verhaal. Ik moest bij het zien van de scènes van Kris met de verschijning van zijn jaren geleden overleden vrouw Khari denken aan mijn eigen dromen. Mijn ouders zijn ongeveer 10 jaar geleden overleden maar in mijn dromen zijn ze springlevend. Is het de bedoeling van Tarkovsky in het ruimteschip de dromen van Kris zichtbaar te maken, of is het zijn fantasie, of allebei? Het is mij allemaal niet erg duidelijk. Ook het einde vind ik erg raadselachtig.

Het moge duidelijk zijn; net zoals Stalker leent Solyaris zich niet voor een ontspannend avondje filmkijken. Van de kijker wordt veel inspanning gevraagd. Pasklare antwoorden geeft Tarkovsky niet. De kijker mag het deels zelf invullen. Tarkovsky blijft voor mij een van de boeiendste regisseurs in de wereld van de cinema, maar ook een van de moeilijkste. Ik moet toch nog maar eens meer films van hem gaan herzien.

4,5*

Mochizuki Rokuro schreef:

(quote)

Dat lijkt me ook volkomen irrelevant. Daar gaat het toch verder helemaal niet om. Blijkbaar heeft de imaginaire kracht van cinema in het algemeen en die van dit boek/deze film zijn uitwerking helemaal gemist.

Wat mij betreft is dat de essentie van film, dat je meegaat met wat je ziet. ....dat je erin opgaat, dat je het gelooft..........,dat je vergeet dat je een film kijkt.

Dit laatste komt helaas zelden voor, dat ik door een film in trance raak, en er echt inzit. Als geheel had ik dat niet bij Solaris, alleen bij bepaalde scenes.

Hoe raar dat deze wel in de top 250 staat en een gelijkaardige film als Blade Runner niet.

Wel grappig dat je Balde Runner gelijkaardig noemt. Ik begrijp geloof ik wel wat je bedoelt, maar het is minstens ook zo verschillend.

Zal een kwestie van aantal stemmen zijn. Hoe meer stemmen dergelijke 'art-house' films krijgen des te lager het gemiddelde wordt. Als Solyaris 2000 stemmen zou hebben stond-ie ook niet in de Top 250.

Nu ja, voor mij zit Blade Runner in hetzelfde 'a thinking man's sci-fi film' kamp als 2001: A Space Odyssey of Solyaris. Ook zijn er verschillende thema's die overeenkomen. Wel is het zo dat de 'geaardheid' veel duidelijker is bij 2001 of Solyaris. Met Blade Runner heb je het 'probleem' dat het een buitenkant heeft (flik jaagt op robots) en en binnenkant (de existentiële thema's).

De remake vond ik klote, maar dit wekt intresse.

Zeker zien, planeet! De film is echt een ervaring en de DVD ziet er trouwens best goed uit. Ik vond de remake ook maar niks.

Mijn 5e Tarkovsky en wederom een boeidende, maar lastige film. Boeiend was de film vooral in het eerste deel en op het einde. Daartussen zakt het érg in.

Toch is dit typisch weer zo'n film die je alleen om het einde al snel weer eens uit de kast gaat halen, want die roept nogal wat vragen op. En dat niet alleen; ik heb echt met verbazing zitten kijken naar deze fascinerende scéne. Eerst heb je al in de gaten dat er ''iets'' niet helemaal klopt, omdat het in huis regent en buiten niet (!?) en daarna gooit Tarkovsky je helemaal in een diep dal. Dat maakte het saaie 2e deel weer een beetje goed.

Op visueel vlak zit het zoals altijd weer goed met Tarkovsky. Toen ik in het begin direct al getrakteerd werd op een meertje met dat stromende water (prachtig, typisch Tarkovsky) dacht ik dat ik al op de oceaanplaneet zat, of blijkt dat eigenlijk ook gewoon zo te zijn?Jammer dat ik nog niet alles goed heb meegekregen in het middenstuk op het ruimteschip - daar moet ik de film echt nog een keer voor opzetten. Dat vond ik...

... nog niet altijd even interessant, maar kent ook weer z'n pluspunten, zoals de zweefscéne en het prachtige gebruik van Bach (de hele film). De filosofische dialogen en levensvragen komen (hopelijk) bij de volgende kijkbeurt meer boven water.

Iemand enig idee hoe ik aan deze film kan komen?

Met een beetje mazzel ligt hij bij Fame in Amsterdam. Oh en bol heeft em ook, zij het een beetje prijzig: bol.com | Soljaris, Donatas Banionis, Natalya Bondarchuk & Jüri Järvet | Dvd

Mijn eerste Tarkovsky en meteen al een lastige.

Interessant zeker, maar toch moeilijk te volgen. Het camerawerk is mooi en het verhaal interessant. Soms was ik het spoor even kwijt en vooral op het ruimteschip wordt de film uiteindelijk een sleur. Maar het wordt niet te erg. Voorlopig een voldoende. Ben benieuwd naar andere Tarkovsky's, al moet ik me wel voorbereiden op weer een paar moeilijke films.

3*.

Ik zal is kijken volgende week of ie in de Fame ligt.

Kmoet er wel speciaal 100 KM voor rijden maar dat neem ik voor lief.

Mocht iemand daar nog is binnen wandelen en tijd hebben om even te kijken, graag!

Dan heb ik wat zekerheid.

Jammer overigens dat (bijv. op BOL.com) men niet gebruik maakt van de poster hier boven. Heeft iets geniaals vind ik.

Hopelijk de film ook

Ladies and gentlemen,....... we got him! (1000ste berichtje overigens)

De poster hier is prachtig inderdaad, maar een andere poster voor deze film vind ik wellicht de mooiste filmposter ooit: iconoclassic: ajourneyroundmyskull: ... - nostalgiya.tumblr.com

Ook geweldig ja!

Waarom in VREDES naam gebruiken ze 1 van beiden niet!?!

Zonde!

Ik zal de film komende week is rustig bekijken. Heb hoge verwachtigen!

Solaris en een vijf sterren sudoku puzzel van denksport.

Het verschil? 10 euro!

Overeenkomst? Ik begrijp ze allebei niet!

Het leek aardig te beginnen. De enorm uitgerekte lange beelden zoals we van Tarkovsky gewend zijn. Stalker kon ik best waarderen. Het was ook ingewikkeld maar je kon er vooral je eigen ideeën, meningen en gedachtes op nalaten.

Dit is misschien bij Solaris ook het geval maar ik werd te vaak op het verkeerde been gezet.

Ik wist al snel niet meer wanneer ik iets achter iets moest gaan zoeken.

Ook raakte ik snel verward door de omschakeling naar zwart wit beeld en kleuren.

Film duurde echt te lang en op een gegeven moment was er weinig nieuws meer te zien vooral omdat we veel scènes in dezelfde ruimtes te zien krijgen.

Muziek was goed evenals het acteerwerk.

Maar dat was voor mij niet genoeg om de 165 minuten met een voldaan gevoel uit te zitten.

Jammer maar Solaris was te zware kost voor mij!

Daarom slechts 2 sterren!

Ik heb Solaris nu een week geleden gezien en ik heb lang nagedacht over wat voor cijfer ik nou moet gaan toekennen.

De traagheid van de film vind ik niet stored en heeft op de lange termijn meerwaarde. Als deze film een 'normale' snelheid zou hebben gehad, zou dit aan alle thema's die hier worden behandeld afbreuk hebben gedaan.

Het is duidelijk dat Tarkovsky met deze film een hoger doel wilde bereiken dan amusement: het publiek moet na de film doorfilosoferen over de besproken thema's.

Maar juist dit idee werkte naar mijn mening niet goed genoeg. Waar ik na het zien van '2001' rustig kon doorfilosoferen, lukte dat met Solaris amper. Het hoofdthema (naar mijn beleving: kan een man zich werkelijk verzoenen met het niet terug te halen verleden of is hij voorgoed verplicht tot spijt en schuld aan zijn spirituele verlangens?) wist mij gewoonweg niet te raken.

Als je dus niks met het thema kan, blijft er naar mijn mening weinig over van de film. Solaris bevat namelijk maar een gering aantal mooie plaatjes; de rest is en blijft één grote grauwe boel.

Misschien dat ik bij een volgende kijkbeurt de film beter kan waarderen. Het filosofische concept spreekt me namelijk wel aan en daarom kijk ik toch uit naar mijn volgende Tarkovsky.

2* voor nu.

Nu Hollywood gestopt is met het maken van volwassen SF, waar blijven de Russen tegenwoordig met hun sciencefictionfilms? Deze is gemaakt toen het eigenlijk onmogelijk was om zo'n film te maken in Rusland dus je zou toch verwachten dat het vandaag anders ligt nu er grote budgetten voorhanden zijn? Kom op, Rusland!

Hoe hou je het in godsnaam voor mogelijk dat iemand (ik dus) Stalker zo'n ongelooflijke k*tfilm kan vinden en deze zo'n briljant meesterwerk? Ik begrijp het niet. Maar ik meen het wel, Stalker verviel zowel esthetisch als inhoudelijk in pseudo-intellectuele bullshit, op het schaamtelijke af. Terwijl ik Solyaris écht slím vind, slim én oprecht én ontroerend én onthutsend én visueel een pareltje. Iedere filosofische gedachte is uitdagend en houdt vanuit een steeds wisselend perspectief wel steek, iets waarin Stalker niet slaagt.

(Voor de Stalker-fans: ik heb Stalker vaak genoeg (4 keer) geprobeerd, maar het werkt niet voor mij. Ik erger me dood aan die film)

Het lukt mij gewoon niet echt om ze beiden te begrijpen. Misschien ben ik met mijn Mavo te laag opgeleid ofzo Maar Stalker maakte bij mij nog iets van gevoel los, in tegenstelling tot deze film.

Ik zou ze beiden graag is willen herzien. Maar de speelduur staat me bij films als deze nog wel is tegen.