Babel (2006)

Ik vond deze film niet echt goed moet ik zeggen. Ik vond het vrij saai worden op een gegeven moment. Het beginstuk vond ik sterk in scene gezet. Maar bepaalde stukken in de film vond ik niet echt in het plaatje passen bijvoorbeeld die chinese chick, die vond ik overbodig in de film. Door de verhalen die telkens door elkaar gaan, wordt is het naar mijn mening wat choatisch waardoor je de draad in de film kwijtraak, en dat vind ik jammer.

Ik geef deze film een 2,5.

Net op Film 1 weer gezien. Prachtig gewoon. 4!

Merkwaardige film die niet altijd even sterk is: 3.50
Bij het horen van de titel Babel wist ik niet echt wat ik kon verwachten, en ik ging er dan ook maar eens lekker voor zitten zonder verwachtingen vooraf. In alle opzichten is het een bijzonder aparte film geworden, en staat het haaks op de meeste andere films uit hollywood. Deze prent moet het vooral hebben van de emotionele gebeurtenissen, maar helaas is dat lang niet altijd goed gelukt. Ik wil eigenlijk zo snel mogelijk gaan vertellen over het verhaal in Babel, dus laat ik daar dan ook maar snel mee beginnen!

Wat het verhaal betreft ben ik gematigd positief. Hoewel het script erg goed is uitgewerkt, en de vier verhaallijnen elkaar geen moment in de weg zitten, heb ik er toch een ietwat nare bijsmaak van gekregen. Men spreekt van een soort kettingreactie nadat de jonge marokkaan een toerist neerschiet, maar ik vond dat alleszins erg meevallen. Het Japanse verhaal staat volledig los van de film zelf, en daarbij vond ik het Japanse verhaal over Chieko ook nog eens het minst interressants. Het paste geen moment goed tussen de andere drie verhaallijnen, maar dat heb ik hier al meer dan eens gelezen in diverse reacties.Het tweede verhaal van de achtergebleven kinderen van Susan en Richard had ook gebeurd als Susan niet neergeschoten was, en hebben enkel de twee verhaallijnen in Marokko direct met elkaar te maken. Deze twee verhaallijnen van Susan en Richard en de twee kinderen die de daad op hun geweten hebben zijn veruit het interessantst, maar helaas werd hier voor mijn gevoel de minste tijd in gestoken, wat ik als bijzonder jammer heb ervaren. Vooral het verhaal van het Marokkaanse gezin was erg boeiend, maar helaas helaas is men teveel uitgeweken naar subplotjes. De timing tussen de verschillende verhaallijnen is wel bijzonder sterk, en daar verdient Inarritu (of wie daar ook verantwoordelijk voor is) dan ook alle lof voor.

Ondanks de vrij beknopte rol van Brad Pitt doet hij het aardig, maar lang niet altijd even overtuigend. Ook de rol van Cate Blanchett stelt weinig voor qua omvang, en heb ik een beetje de indruk dat deze film twee "grote" namen nodig had om het grote publiek beter te kunnen bereiken. Misschien heb ik het mis, maar zo is het wel op mij overgekomen, al doen beiden het zoals gezegd zeker niet verkeerd. Deze film moet het echter hebben van de vele over het algemeen zeer goed geslaagde bijrollen. Ondanks dat het verhaal van de Japanse Chieko nooit echt kon boeien is haar acteren zeer sterk, en valt ze geen seconde uit haar rol met de gebarentaal en dergelijke. Ook de twee Marokkaanse kinderen zetten een zeer sterke rol, evenals de Mexicaanse "oppasmoeder". De dialogen zijn daarbij over het algemeen goed te pruimen.

Ondanks dat Babel realistisch tracht over te komen heb ik dat lang niet altijd zo ervaren. Het begint al vrijwel meteen met het schieten op de bus, de aanleiding van het hele verhaal. Gezien de hoek van waaruit Yussef en Ahmed op de bus schieten vind ik het vrij onwaarschijnlijk dat de kogel uberhaupt door het raam schiet, en dan ook nog eens een behoorlijk stuk naar het midden van het lichaam van Susan. Hier had men toch wel iets zorgvuldiger naar mogen kijken, maar vooruit. Hoewel het Japanse verhaal het minst interressantst is, vond ik dit verhaal daarbij ook nog eens het minst realistisch. Het doofstomme meisje is al een 'typetje' op zich, maar haar seksuele gevoelens versterken het 'typetjes'-gedrag alleen maar, en dat heb ik eigenlijk geen moment kunnen waarderen. Ook de manier waarop zei met de tandarts, de jongens in de hippe tent (zonder slipje, en de benen wijd) en de rechercheur omgaat vond ik wel heel erg ver gezocht, en, ik zeg het nog maar weer eens: geen seconde bij het dramatische karakter van deze prent thuishoren. Wat men heeft doen besluiten om dit Japanse verhaal deze format mee te geven is me dan ook een groot raadsel. Tevens vind ik het ook nogal een tikkeltje ongeloofwaardig dat een man en vrouw met twee jonge kinderen alleen op reis gaan, maar vooruit. Afgezien van dit allemaal zit het verhaal wel vrij realistisch in elkaar, en geeft de film een goed inkijkje wat de belangen zijn van Amerikaanse toeristen in een Marokkaans land, en de relatie tussen Mexico en de Verenigde Staten.

Visueel is het een bijzonder goed geslaagde prent te noemen. Ik noemde al de timing tussen de verschillende verhaallijnen wat ongelofelijk sterk in elkaar zit, maar daarbij is ook de montage erg sterk te noemen, afgezien van de 'verdwaalde kogel' dan. Het camerawerk spreekt mij in deze film ook erg aan. Over het algemeen erg rustig met veel variatie in camerastandpunten, en hier en daar een wilde scene als het verhaal daarom vraagt. Veel beter kunnen mijn persoonlijke wensen op dit vlak niet worden ingevuld. Al had er voor mijn gevoel nog wel iets meer gedaan kunnen worden met de omgevingen, en de emoties die hier misschien iets meer aan hadden kunnen worden gekoppeld, maar dan praat ik echt over films uit de buitencategorie, die dit extra'tje ook nog eens in zich hebben. De sounds waren meer van hetzelfde, niet bijzonder sterk, maar ook zeker niet slecht.

Babel is een zeer aparte, merkwaardige film geworden die het aanzien zeker wel waard is. De raakvlakken tussen de vier verhaallijnen zijn flinterdun, maar de vier verhaallijnen afzonderlijk van elkaar zitten gewoonweg erg sterk in elkaar. Al is het Japanse verhaal wat minder interressant, maar daardoor zeker niet minder sterk qua uitvoering. Positief punt is ongetwijfeld de overgang en timing tussen de vier verhaallijnen, al had ik graag gezien dat men de aandacht nog iets meer naar het Marokkaanse gezin had verplaatst, wat de angel in deze film zou moeten zijn. Een beetje een gemiste kans als je het mij vraagt. Het realisme is over het algemeen in orde, al is het hier en daar wat vergezocht, en is er met het acteren ook helemaal niets mis, al zijn het toch echt de bijrollen die deze film maken, de aanwezigheid van Brad Pitt en Cate Blanchett ten spijt. Visueel staat Babel zeker zijn mannetje, en is deze prent toch wel op weg naar een ruime voldoende. Ik blijf echter van mening dat de verhalen een beetje (wel twee beetjes bij nader inzien) verkeerd zijn uitgekozen, en deze prent ietwat naar beneden halen: 3.50 (3.60).

@Weertenaar, wordt je niet ´n beetje moe van al dat lange recensies? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heerlijk om ze te lezen maar ik kan wel begrijpen dat ze niet altijd even toegankelijk zijn voor velen, wellicht beter als je ze wat korter maakt want het is toch wel zonde dat velen ze niet lezen.

Ik heb hem gister gekocht aangezien ik hem ook eens wil zien. Ik hoor zeer verschillende reacties, ben benieuwd. Ik denk dat ik hem vrijdag ga bekijken.

Deze film staat ook nog op mijn programma voor dit jaar. Tussen haakjes : doe zo verder Weertenaar : schrijf zoveel als je wilt : wie het niet wil lezen kan de bladzijde gewoon overslaan.

Go Weertenaar, altijd een genot om te lezen.

De film heeft me toch wel enigszins geïntrigeerd en is boeiend genoeg om hem nogmaals te bekijken... men zegt dat hij voornamelijk over communicatieproblemen gaat. Ik zie eerder verschillende partijen verspreid over de wereldbol die door een eenvoudige daad (japanner die zijn jachtgeweer wegschenkt) het leven van heel wat mensen overhoop haalt... interactief dus en toch wel origineel.

Beetje vreemd deze film. Wil volgens mij een beetje een inteligente ArtHouse-sfeer opzetten. Mislukt. Toch dom dat teveel mensen denken dat dit een filnhuis-film is, maar die hebben blijkbaar weinig ervaring.Wist namelijk bij elke scène wat er ongeveeer ging gebeuren (behalve bij het Japanse tienertje die uit de kleren ging). Boodschap was al na een paar scènes duidelijk, maar Gonzales was zo te zien bang dat we dit niet zouden begrijpen. Een echte Hollywood-film die een beetje zogenaamd interessant is. Alleen bedoelt voor van die irritanten zogenaamd C.G.A.érs. (Cultureel Geaccepteerde Amsterdammers)

2,5

Nou, ik kom uit Tilburg en hou ook veel van niet cultureel geaccepteerde films en zaken maar vind dit dan weer wel een prachtige film... Dus daar gaat je theorie

Had de film al een lange tijd liggen maar kwam er steeds niet aan toe hem te kijken maar gister heb ik hem dan eindelijk gezien.

Geweldige film die boeit van begin tot eind, het door elkaar lopen van de verschillende verhaallijnen hebben we vaker gezien maar werkt nog steeds erg goed, de verhaaltjes die ik persoonlijk allemaal erg goed vond zijn stuk voor stuk erg boeiend en natuurlijk weer de manier waar alles op een gegeven moment samenloopt is weer erg mooi gedaan, daarnaast waren de acteerpresties weer erg goed, vond vooral pitt, de mexicaanse oppas en het doofstomme japanse meisje erg goed spelen, maar ook de overige cast mag niet onder doen want die deden het ook lang niet slecht.
Verder zaten er nog een aantal prachtige scenes in de film die ik niet snel zal vergeten waaronder de scene in de woestijn met die twee kinderen, de scene waar de marokaanse man geen geld aan wil nemen van pitt en natuurlijk de eind scene met dat japanse doofstomme meisje dat naakt op het balkon staat en door haar vader omhelst wordt en nog veel meer.

Kortom opnieuw een geweldige film met het multiple storyline principe erin, mooie verhalen (met een mooi uitgangspunt), goed geacteerd, een paar erg emotinele score en een indrukwekkende bijpassende score maken dit tot een zeer geslaagde film.


4 sterren

Ik vind de film orgineel kwa verhaal, het zijn meerdere verhalen die uiteindelijk op elkaar aansluiten. Verder is het ook mooi gefilmt en ik krijg er een beetje z'n Crash gevoel van. ik zou die films bijde in het zelfde hokje plaatsen. De sfeer is ook wel goed, maar die is bij Crash beter.

Samengevat deze film verdient een 3.5

Prachtige film. Dramatisch en realistisch en dat ook nog in 3 verschillende settings. Knap gemaakt. Acteerwerk van Brad Pitt vind ik ook steengoed, maar dat geldt ook voor de Marokkaanse, Mexicaanse en Japanse acteurs en actrices. Kortom: 5*

Ik vind de combinatie van verschillende locaties en personages erg leuk gedaan. Zo word deze prent afgewisseld met verschillende personen die hun eigen levensgewoonten hebben. Je hebt dan echt het idee dat je naar een film zit te kijken met voor ieder wat wils. Dit vind ik erg knap gedaan, maar helaas zit het Japanse gedeelte van de film het verhaal een beetje in de weg. Dit komt doordat het gedeelte in Japan weinig betrekking heeft tot het verhaal. Maar verder is het een geslaagde film!

Je moet deze film begrijpen, want het gaat hier niet om zoveel mogelijk geld binnen halen, maar om de problemen in de wereld aan te geven. Miscommunicatie is daarom het thema, en als je dat weet ben je al een stuk veder. Naarmate je de film veder analyseert, begrijp je, dat bij elke seconde, blik van een acteur of wat dat ook er over nagedacht is, en dat is wat deze film sterker maakt dan andere. Ook brengt deze film andere culturen aan de orde, onder andere de cultuur van andere soorten mensen. Het dove meisje dus. Haar rol maakt deze film anders dan anders. Het heeft inderdaad minder betrekking op het directe verhaal, maar in de context van miscommunicatie is deze lijn cruciaal. Ik snap wel waarom niet iedereen deze film waardeert, maar toch jammer want het is een meesterwerk. Net als 21 grams, maar die is net iets makkelijker te begrijpen omdat de emoties dichter bij de mensen zelf staan en makkelijker te begrijpen zijn.

Tja, ik kon niet veel met deze film. Ik voelde niet veel voor de personages, omdat ze juist door hun miscommunicatie waarschijnlijk, niet bij mij over konden brengen wat ze voelden. Hij was ook zo traag, zeker in het begin en het middenstuk. Prima als een regisseur zo'n film wil maken, maar het kan niet de bedoeling zijn dat het gaat vervelen. De muziek deed af en toe pijn aan mijn oren bij de bruiloft bijvoorbeeld.
Wel een applausje voor de Marokaan die Pitt hielp, die heeft zijn rol zeer sympathiek en geloofwaardig gespeeld. En voor Pitt zelf bij het einde van de film.

een rakende film met een stevig drama

ps: Brad Pitt zag er wel overdreven uit

hier ben ik het helemaal mee-eens. alleen het japanse gedeeldte kon me niet echt boeien, verder prima film

Indrukwekkende dramatische film, mooie verhaallijnen en zeer mooi in beeld gebracht. Het Japanse verhaal vond ik zeer interessant. Die stomme vader in Marokko zou in feite veroordeeld moeten worden : wie geeft er nu een geweer aan 2 kleine kinderen.

Vandaag herzien.

In tegenstelling tot velen vind ik juist het Japanse gedeelte het meest interessant. Niet omdat ik otaku ben maar omdat het de hele backbone van de film is.

Niet alleen is het de schuld van de vader dat de Amerikaanse vrouw wordt neergeschoten maar tevens suggereerd het dat zijn vrouw om het leven is gekomen door dat geweer.
Juist het gedeelte met de kinderen en de bruiloft vond ik het minst interessant.

ik begrijp dit soort films helemaal niet precies. op de een of andere manier kan ik die brug niet maken waardoor het voor mij gewoon losse verhaaltjes worden waarvan ze niet allemaal even boeiend zijn.

Helemaal mijn soort film.

De acteerprestaties zijn erg sterk, zelfs van de mensen die helemaal geen acteur waren/zijn.

Alejandro González Iñárritu begint voor mij een soort van fenomeen te worden, wat een briljante regisseur is dat toch.

Goede film....verder is al alles uit de doeken gedaan door mede stemmers: 4,0

Sublieme film en afsluiter van een trilogie die bol staat van oprechte emotionaliteit en doorleefde vertolkingen.

Ik vind het sowieso al een enorm interessant gegeven hoe de levens van de personages drastisch kunnen veranderen in een paar seconden en dat die gebeurtenissen allemaal een link hebben met elkaar. Telkens werkt hij dat prachtig uit, alleen vind ik hier dat het verhaal over het doof, Japans meisje wat snel en gemakkelijk aan de andere gekoppeld is.

Maar so what, dit is een intelligente, sfeervolle, mooie film die je pas loslaat als de aftiteling er is.

ik heb over deze film heel veel goede verhalen gehoord, maar dat viel flink tegen. Vond het matig en sommige verhalen wat slordig bij elkaar gestopt in de hoop een geheel te vormen.

Deze film heeft me zeer aangenaam verrast. En het acteren was meer dan goed, niemand deed voor de ander onder. Prachtig. 4,5*

Net herzien. Was alweer ruim een jaar geleden dat ik hem had gezien. Was toen niet echt onder de indruk, nu wel. Alleen het einde snapte ik niet helemaal. Wilde dat japanse meisje nou van het balkon springen?

Erg fijne en sterke film met een interessante verhaallijn, goede acteerprestaties en een strakke regie.

4.5*