Irréversible (2002)

een verschrikkelijk slechte film die pretendeert een soor "arthouse" film te zijn. Als je als regisseur met een film alleen maar wilt shockeren, dan houdt het voor mij op. Hij kan hier dan nog zoveel "pseudo-intellectuele" uitleg aan willen geven, maar als je de film gewoon in normale chronologie zou bekijken, zou je algauw merken, hoe stupide en nietszeggend deze film is. Het omdraaien van de chronologie is het enige wat dit nog een beetje kan verhullen.

Daar ben ik het wel mee eens. De film heeft, behalve die twee beruchte scenes, werkelijk niets speciaals te bieden en werkt toe naar een geforceerd einde (begin?) die je al lang van te voren aan ziet komen. Ook het omdraaien van de volgorde irriteert alleen maar en voegt bar weinig toe aan het eigenlijke verhaal. Dat deed Memento toch een stuk beter. Alleen het acteren van de hoofdpersonen en de muziek van Thomas Bangalter (Daft Punk) maakt de film nog enigszins kijkbaar. Voor de rest is het pretentieuze opgehemelde art-house troep van de onderste plank met bovendien een uitgekauwde conclusie. Zie werkelijk niet wat hier zo geniaal aan zou moeten zijn. En het camerawerk was ronduit irritant, maar ik ben dan ook geen fan van uit de losse pols geschoten films. Nou ja, de poster vind ik dan wel weer mooi.

Inderdaad, ik vond Memento ook beter. Daar was het veel meer een puzzelen doorheen HEEL de film om de verschillende aanwijzingen tot 1 geheel te brengen. Pas tegen het einde begint alles zowat te klaren. Bij irreversible moet je eigenlijk ook geen moment echt nadenken.

In Memento is het enkel op het verhaaltje gericht, Irréversible gebruikt de omgekeerde structuur om de emotionele beleving te veranderen (en te versterken). Alsof "nadenken" iets is wat deze film na zou streven.

Verder is de continue voortgang/montage nog een punt waar deze film zich duidelijk weet te onderscheiden.

dat kan wel zijn, maar dat is dan ook de reden dat ik het geen goeie film vond.

Er zijn zat films waarin het mij geen zak boeit wat de regisseur ermee wil bereiken of wat voor uitleg hij geeft. Een gevoel overbrengen, onder de indruk zijn, genieten van knap camera- en acteerwerk, goede muziek en sounds en sfeer bijvoorbeeld tellen voor mij minstens zo zwaar mee.

Bij Irréversible vind ik het trouwens ook niet interessant of er a) überhaupt wel een boodschap is die je moet kennen om de film mooi te kunnen vinden, en b) in hoeverre de regisseur er wel in slaagt om die boodschap goed over te brengen of juist niet (en dan heb je weer dat misselijke begrip 'pretentie').

De niet-chronologische volgorde vind ik sterk. En ja daar zijn meer films van. Memento vind ik ook goed. Maar daar draait eigenlijk de hele film om het omdraaien, een soort puzzelen om het puzzelen. Bij Irreversible heb ik dat niet, daar vind ik het juist sterk dat naarmate de personages in de film steeds meer plezier hebben, je een steeds wranger gevoel bekruipt omdat je de afloop kent.

Je doet nu net alsof de kijker bij een niet-chronologisch verhaal, geacht wordt te moeten gaan puzzelen. Het kan toch ook andere bedoelingen hebben.

Van dit alles vind ik niks terug in deze film. Ik zie trouwens ook niet in waarom je denkt dat een gevoel overbrengen haaks staat op een denkproces bij de kijker in gang zetten. Het een sluit het ander toch niet uit? Een goede film heeft de twee.

Ik kan mij één andere film herinneren die zich als één continue scene voordoet (en het ook daadwerkelijk is, bij Irrév zijn er montagetrucjes bijgekomen). Maar dat is dan weer geen verhalende film.

Verder is die "openbaring" (voor zover dat er al eentje is) echt van miniem belang wat betreft de beleving van de film. Alsof Irréversible om een twist zou draaien.

Ach ja, smaken verschillen over muziek, gevoel, camerawerk, kunnen we lang of kort over lullen maar dat heeft geen zin

Maar jij ziet blijkbaar slecht acteerwerk? Dat vind ik bijzonder.

Dat bedoel ik ook niet, dat het een het ander moet uitsluiten.

Ja precies, de climax van de gebeurtenissen zit in het begin (hoe tegenstrijdig het ook mag klinken), dat is nou net de opzet van de film. En naar het einde toe werkt de film naar een climax van beleving, niet naar een oplossing o.i.d.

Lang geleden eens gekeken. Vond het een verschrikkelijk rare film, omgekeerd verteld, beelden waarin het lijkt alsof je heihard gaat op een paar XTC pillen uiteraard omdat 1 van de hoofdrolspelers zwaar onder drank en drugs zit, maar dit is zeer realistisch overgebracht kan ik vertellen en een paar keiharde misselijkmakende scènes erbij.

Heel opvallend was, weet ik nog, dat die keiharde scènes de enigste in de film waren die normaal waren, ipv die rare XTC beelden. of in ieder geval de verkrachtingsscène, de brandblusser scène daarvan weet ik niet meer of hij normaal was gefilmd, weet alleen nog dat ik dit zo echt vond lijken dat ik me afvraag of de acteur die de klappen kreeg nog wel leeft. Je ziet namelijk meer hersens dan in de gemiddelde slasher...

Absoluut geen hollywood film, meer iets van filmhuis of wat ervoor door moet gaan, en absoluut niet mijn steil maar ik werd vastgezogen in de film en heb hem moeiteloos gevolgd. Een aparte ervaring waarbij je met open mond naar die keiharde stukken zit te kijken. Zonder die stukken zou dit geen film zijn, en dan ook echt helemaal niet. De film draait gewoon om deze scènes. En dan snap je het ook waarom er zo op deze manier gefilmd is. Het is een plaatje wat precies in elkaar past.
Die geweldsscène is heel erg heftig, de verkrachtingsscène is de beste ooit en zal niet meer overtroffen worden dat zal iedereen die dit gezien heeft met me eens zijn

Jaren geleden gezien en nog steeds bijgebleven.
Net geen 5 sterren omdat ik het geen "meesterwerk" vind maar hij komt dicht in de buurt. 4,5*

Aanrader voor elke filmliefhebber....

Dat merk je in de trailer ook héél duidelijk !

Het overkomt me niet vaak, maar... Plus een halfje, want dit is toch wel erg goede cinema. Deze film blijft plakken aan de hersenstam. U weet wel..

Amai, die Fransen kunnen er wat van. Na Martyrs slaat ook Irréversible direct raak ! In het begin van de film krijgen we camerawerk die ik nog nooit eerder gezien had. Perfect origineel en enorm sfeervol, misselijkmakend een term die hier wel meer gebruikt wordt denk ik. In de verfilming zien we schokkende en sfeervolle beelden van een homoclub waarbij je zo iets hebt. Hoe zou je in godsnaam in zo'n club kunnen binnenstappen. Ook moest het een heteroclub zou de zeer lange scène een rauwe en donkere sfeer creëren. Maar niet alleen de magnifieke verfilming is daar de oorzaak van , ook de muziek en de durf van de regisseur zo ver te gaan in de brandblusser scène. Het camerawerk bracht eigenlijk niet zo'n aardig gevoel met zich mee, maar dat is ook de bedoeling geweest. Uiteindelijk past hij het effect weinig of niet meer toe en gaat hij over tot een beruchte, rauwe en schokkende verkrachtingsscène met daaropvolgend vreemd genoeg een feel-good achtig stuk waarin je gewoon kan genieten. Dat alles is in één film gestoken en na de film gezien te hebben kan je met gemak zeggen dat Irréversible ook erg goed in mekaar zit. Het einde geeft misschien niet op alles een antwoord maar het voelt gewoon aan alsof de film perfect geslaagd is, en dat is hij ook. Met extra dank aan het flits-en draai moment. En ook over het acteerwerk mogen we heel lovend zijn ! Perfect !

Voor mij en prachtige film. Mooi rauw gemaakt met vele contraste. Nadeel is dat men de film vooral zal onthouden vanwege de heftige verkrachtingsscene.

Waarom is dat een nadeel ?

Een love it or hate it film. En ik vond hem erg slecht. ER waren scénes die mij boeiden maar dat waren niet de befaamde scénes van deze film. De verkrachting vond ik echt maar niks, veel te sadistisch. En die scénes in die homoclub vond ik zo vies dat ik bijna op STOP drukte. Echt niets voor mij deze film.

Wat mij ook stoorde was de camera, je kon totaal niet volgen wat er gebeurde in sommige scénes. Waren die mensen die deze film maakte soms begaaid en dronken ???

Voor de rest echt helemaal niets speciaals. Buiten dan dat zoals iedereen al weet dat de film andersom speelt wat ik wel leuk vond.

1* voor een paar spannende scénes

Eigenlijk is dat een compliment aan de regisseur, geeft namelijk de gemoedstoestand van de hoofdpersoon weer (stijf van drugs en woede in het begin, en rustig aan het einde)

Inderdaad, naderhand begrijp je pas waarom het begin zo druk is.

Ja dat klopt misschien wel maar het is maar een onderdeel van het verhaal. De rest heb je ook nodig. Ik ben bang dat ik alleen deze scene onthoudt . Dat doet de film tekort.

Zucht, Niet, dus (zie de voorbeelden in mijn eerste bijdrage in dat topic).

De meeste users geven hier een gemiddelde/goede beoordeling aan. En daarnaast zijn de lage stemmers bij deze film (en dus haters) verreweg in de minderheid ten opzichte van deze hoogstemmers, maar al helemaal tegenover de gemiddelde stemmers. Deze film roept dus bij de meeste users een gemiddeld/goede waardering op en de film is dus helemaal niet zo omstreden als iedereen ons doet geloven. Meer een 'love it'-film dus. Al kan ik je opmerking ook wel een beetje begrijpen. De laag-stemmers zijn vaak wel écht fel gekant tegen deze film en maken relatief veel herrie

... en niet iedereen maakt zo'n opmerking met het MM publiek in z'n achterhoofd.

Heftig.

Controverse heeft een vreemd effect op mij. Extreem gewelddadige scènes zijn niet fijn om naar te kijken, maar wel realistisch. Het idee dat zulk geweld in deze wereld plaatsvind maakt het voor mij zo indrukwekkend. Het is afstotelijk, maar tegelijkertijd indrukwekkend. Zo denk ik ook over Irréversible. Aan de ene kant is de film gruwelijk, vooral de verkrachtingsscène is erg heftig. Maar dit is niet zomaar een zieke fantasie van Noe, dit soort dingen gebeuren. Noe laat ons gewoon de meest duistere kant van de mensheid zien.

Het begin , eigenlijk het einde, vond ik het minste. Vooral die openingsscène, met de 'tijd vernietigt alles' boodschap, vond ik zwak. Gelukkig duurt dit maar een paar minuten en we gaan naar de vorige gebeurtenis. Het camerawerk is in het begin wat overdreven. Aan de ene kant is het wel sfeervol, maar uiteindelijk irriteerde ik me er lichtjes aan. Natuurlijk, het geeft de verwarring en woede van Cassel aan, maar het had beter gekunnen. Noe bewijst zichzelf hier niet met het dynamische camerawerk, maar wel met het gebruik van kleur en geluid. Die duistere, roodbelichte beelden zijn wel doeltreffend. Maar vooral dat aanzwellende, zoemende geluid is fantastisch. Erg sfeervol, erg onheilspellend en erg duister. Uiteindelijk belanden we in een climax: Cassel slaat door in woede, het geluid wordt harder en er wordt gevochten. En dan wordt de verkeerde man zijn hoofd ingeslagen met een brandblusser. Oef! Dit begin is redelijk indrukwekkend, maar tot nu toe zit ik rond de 3*.

Als het camerawerk rustiger wordt, wordt de film ook beter. Vooral de scènes na de verkrachting waren mooi. Over de verkrachtingsscène zelf is al veel gezegd. Iedereen is het er wel mee eens dat het enorm frustrerend was om iemand te zien verschijnen terwijl Bellucie verkracht wordt, en dat hij meteen weer weggaat. Ik heb gehoord dat Noe een liefhebber is van Stanley Kubrick, dat is in deze scène opzich wel merkbaar. In A Clockwork Orange liet Kubrick geweld en verkrachting al redelijk open in beeld verschijnen. Noe leeft in een nieuwe tijd waarin Kubricks film niet meer zo schokkend is, daarom gaat hij een stapje verder. Hij doet wat Kubrick toendertijd niet kon (of wilde?) en laat alles open in beeld gebeuren. Zelfs op het laatst komt de camera nog even naar Belluci toegesneld om te zien hoe haar hoofd kapot wordt geslagen op het beton. Net op het moment dat we denken genoeg gruwelen te hebben gezien. De scènes erna bij het feestje, de metro en thuis bij Cassel en Belluci zijn het beste. Het acteerwerk van de dame en twee heren is bovengemiddeld en het camerawerk is hier wel erg goed. De liefde in de scène bij Cassel en Belluci thuis overtuigt zo erg dat het pijnlijk is. Je weet immers wat er gaat gebeuren.

Ik geef nu een 3,5*, over het algemeen toch erg indrukwekkend. Ik vind alleen dat de boodschap niet zoveel met de film te maken heeft. Geen aanrader voor mensen met een zwak hart. Ik raad mensen met epilepsie trouwens aan om de film vlak voor het einde af te zetten.

Als mensen me zouden vragen wat ik de meest bijzondere scène van Irréversible vond zou ik niet weten wat te antwoorden aangezien de hele film een bizarre stijloefening was. Dynamisch camerawerk, lange shots, prachtig kleurgebruik, controversiële scène's (de beruchte verkrachtingsscène), ... het zit allemaal in Irréversible, vooral de laatste scène behoort nu al tot één van mijn favoriete filmscène's. Heel dat laatste stuk is trouwens een rechtstreekse eerbetoon aan Stanley Kubrick, zo zie je hoe Marcus, gespeeld door Vincent Cassel, een platenspeler aanzet (A Clockwork Orange) en een veel duidelijkere verwijzing is natuurlijk de poster van 2001: A Space Oddysey die er mooi in beeld komt. Zeker de combinatie van felle kleuren met de muziek van Beethoven maakt het geheel helemaal af tot een scène van intense sfeer, zeker als je daar ook nog eens de stroboscopische flitsen aan bijvoegt helemaal op het einde. De muziek van Ludwig von Beethoven is trouwens nog iets wat A Clockwork Orange en Irréversible gemeen hebben met elkaar. Het verhaal had helaas nogal weinig inhoud en kwam gesofisticeerder over dan het eigenlijk was. Ook het feit dat je al op voorhand wist wat er zou gaan gebeuren, doordat de verhaalvertelling van achter naar voor verliep zorgde ervoor dat er een deel van de spanning verloren ging. Toch wist het verhaal mijn aandacht erbij te houden, al kwam dat meer vanwege de speciale stijl die Gaspar Noé hanteerde dan vanwege het simplistische verhaal.

4.0 sterren

Ongelofelijk, jullie snappen werkelijk geen ene bal van deze film.

Dolgedraaide film als je 't mij vraagt. Soms vaag gefilmd en dat het verhaal niet chronologisch wordt getoond wil ook iets speciaals mee geven aan de film.

Zeg dan niks.