Irréversible (2002)

Ben jij niet zo'n fan van, nietwaar?

Cool, linkje met bron?

It’s a Japanese cartoon...

Interview Gaspar Noé

Damn, hij lijkt echt sprekend op een vriend van me, scary.

Dat ook niet, maar moeilijk voor te stellen dat Noé zo'n huilebalkje is.

Ik denk dat 'fantasie' niet het juiste woord is... Eerder nachtmerrie.

Ik ken de film al lang, maar heb lang belsoten om m gewoon niet te gaan kijken om mezelf de walging te besparen. Nu komt de grap: Ik heb de eerste 20 minuten van Enter the Void gezien (totdat er plots iemand kwam binnen lopen met een enorme behoefte aan sociale interactie), en nu wordt ik stiekem wel benieuwd. Daarnaast is het natuurlijk onacceptabel om als filmwetenschapper in opleiding films per definitie niet te kijken, ik heb me tenslotte ook al door Flower of flesh and blood weten te worstelen.... Zou het er binnenkort dan toch van komen?

Inderdaad! En vooral een film als deze is natuurlijk verplichte kost.

Kijk, ervaar en oordeel.

De tijd heelt alle wonden... Eh, wat?

De eerste keer zonder al te veel voorkennis in de film gestort en degenen die de film hebben gezien, laat ik ze in dit geval maar ervaringsdeskundigen noemen, zullen dan vast begrijpen dat ik nogal overdonderd werd. Vol walging heb ik de film uitgekeken, en kon het dan ook niet waarderen. Het gruwelijke geweld vond ik nog niet eens het ergste, wat mij fataal werd was de zinloosheid ervan. We worden gedwongen naar de meest heftige (mis?)daden te kijken zonder enige reden. Ik heb geprobeerd de film diep weg te stoppen, maar het is een film die je in haar greep laat. Langzamerhand kon ik de gruwelen die ons worden voorgeschoteld beter plaatsen en werd ik toch wel weer zeer benieuwd, en dat terwijl ik nadat ik 'm had gezien nooit meer iets met deze film te maken wou hebben. De film heeft een te grote indruk gemaakt om te vergeten en nu is die onvermijdelijke avond gekomen waar ik toch de dvd voor een tweede keer in mijn dvd-speler stop...

Een zwevende aftiteling en een idem dito camera leidt de kijker op een uiterst onplesante manier door de eerste, of moet ik zeggen laatste, scène? De camera lijkt totaal geen structuur te bevatten, en geeft zich over aan de chaotische wereld die hier door Gaspar Noé gecreëerd wordt, of blootgesteld. Door de chronologie op de kop te zetten wordt elke daad betekenisloos. Het is geen gevolg van een eindeloos proces waar uiteindelijk een doel bereikt wordt, er gebeuren simpelweg afschuwelijke dingen. Elke scène wordt het verhaal duidelijker, maar niet vriendelijker. Tot ergens halverwege de film, waar een van de meest beruchte scènes van het witte doek genadeloos wordt vertoond, waar de film opeens een vriendelijker karakter krijgt. Let ook op hoe de chaotische camera langzaam meer structuur en rust aanneemt naarmate het verhaal vordert/terugloopt. We zijn terug in een wereld waar feestjes, moraal en relatieperikelen elkaar ontmoeten. Maar degene die deze film onderneemt bezit het pijnlijke besef over hoe zinloos het allemaal is, aangezien deze volledige beschaving niets meer is dan een frontje voor een wereld waar chaos en begeertes heerst. De liefde tussen Alex en Marcus? Wat heb je er nog aan. En zelfs de morele filosofiedocent blijkt niet zo moreel te zijn als lijkt. Dit wordt een marteling wanneer we een prachtig einde zien waar een mooie toekomst lijkt te wachten voor Alex, Marcus, en... Dat ondersteunt door een meesterlijk stuk van Ludwig van Beethoven moeten we afscheid nemen van de wereld waar het gras groen is en de kinderen spelen, en worden we weer in de draaikolk van tijd meegenomen....

In Irréversible staat de wereld op zijn kop. Gaspar Noé weet zijn chaos briljant te schieten en waarschijnlijk met de meest accurate precisie. Net zoals op deze manier een soort geordende chaos ontstaat, wordt er enkele keren gehint naar een gedetermineerde wereld, waar wij allen gedoemd lijken te zijn. De tijd maakt alles kapot... In eerste instantie was ik geneigd dit een 'ongepolijste diamant' te noemen, maar deze term gaat hier niet op. Het is juist een paar mooie glitters die Gaspar Noé er weet af te poetsen en zo een gruwelijk, rauw, hyperrealistisch meesterwerk creëert. Duizelingwekkende cameratechnieken, zeer realistisch en overtuigend spel van hoofdrollen Monica Bellucci, Vincent Cassel, Albert Dupontel en alle bijrollen en feilloos monteerwerk (hier doel ik op de scènewisselingen en het gebruik van muziek). Nu nog een keer dat machtige stuk uit de 7e van Beethoven opzetten, hoewel het me misschien fataal wordt.

4,5*

Mooi geschreven

Bedankt!

Le temps détruit tout

De eerste keer toen ik deze film zag vond ik hem echt maar niks en dat kwam waarschijnlijk omdat ik mij toen alleen maar focusden op de gruwelijke scénes. Een grote fout die ik toen had gemaakt. Maar men 2de kijkbeurt beviel al stukken beter en vond het allemaal erg goed gedaan en behaalde toen 4*. Nu gisterenavond een 3de keer gekeken en deze keer vond ik het zelfs een meesterwerk:

Noe heeft hier wel echt erg hard werk aan gehad. Ten eerste: de acteurs, er zijn denk ik niet veel die zo van die rollen willen spelen. Ten tweede het camerawerk, briljant gewoon. En ten derde het script, daar moet toch serieuz wat lef voor nodig zijn voor zo'n hardcore verhaal te schrijven.

Even wat over dat eerste punt: Bellucci, prachtig gespeeld, ze leefde haar echt mooi in met haar personage en heeft veel lef getoond voor de camera, denk niet dat er nog veel actrces rondlopen die haar rol willen spelen.
Dan Cassel, erg sterke acteur, ik verschrok mij even een ongeluk hoe een opvliegend personage Marcus was, echt wreed!

Het verhaal: zeer aangrijpend moet ik zeggen. Hoe meer je te weten komt hoe hartverscheurender het is. Ik ben nog steeds echt graakt, stel je maar eens voor dat jij Marcus bent, van een mooi en gelukkig leven opeens een hel en dan op 1 avond! Vreselijk gewoon

Ik ben erg onder de indruk. En nu ben ik nog nieuwsgieriger naar 'Enter the void'. En binnekort zal ik ook maar eens een 2de kijkbeurt wagen met Seul Contre Tous.

Van 4* - 5*

Irréversible is een overdreven nihilistische visie op de malaise binnen de grootsteden. Noë sleurt de kijker mee in een grauwe wereld vol hoeren, drugs, louche homobars en vigilantes, allemaal op een extreem sombere manier in beeld gebracht. Er wordt constant geroepen en getierd en het geweld is zodanig excessief, waardoor het vooral als geforceerd compromisloos overkomt. Wat confronterend realistisch moet voorstellen, lijkt daarom allemaal juist zeer kunstmatig.

De film begint cinematografisch afschuwelijk. De eerste 15 minuten zijn gefilmd met een piepklein cameraatje dat hectisch naar alle kanten zweeft en voortdurend rond zijn eigen as draait. Noë poogt op die manier de kijker een gevoel van desoriëntatie mee te geven, maar de totale overdaad van gezwalp en gezwaai had enkel als gevolg dat ik de functionaliteit ervan niet meer kon inzien en het gewoon erg 'art-farty' leek allemaal.

Ironisch genoeg stralen de 'rustiger' gefilmde scènes veel meer dynamiek uit. De film kent enkele fenomenale tracking shots, met als neusje van de zalm hoe Monica Belluci in de tunnel afdaalt. Prachtig rood kleurgebruik en zo dreigend in scène gezet dat het lijkt alsof ze onderweg is naar de hel. Ook de loeiharde industrial soundtrack van Thomas Banglater past als gegoten bij het hallucinante karakter van de film en qua sound design klinkt de film vaak indrukwekkend. (vooral tijdens de scène op het feestje)

De beruchte verkrachtingsscène vond ik dan weer perfect in de teken staan van de doorzichtige nood om het allemaal zo hardvochtig mogelijk uit te beelden. Typerend genoeg is uitgerekend die scène gefilmd in een onafgebroken one shot van 9 minuten. Een trucje dat ook al voorkwam in menig exploitation-film, zoals I Spit on your Grave.

Vincent Cassel is wederom getypecast als uitbundig alpha mannetje, maar dat is gelukkig wel een rol die hem ligt. Bellucci en Dupontel daarentegen leveren beiden een staaltje theatrale mimiek en geforceerd acteerwerk af. Er is totaal geen interactie tussen hen en de dialogen die ze voeren zijn meestal ook saai en geknutseld, met als dieptepunt het bedroevende gesprek over klaarkomen.

Hierdoor vond ik de omgekeerde volgorde van de film geen geslaagd gegeven, aangezien de derde akte gewoon dient om aan de hand van de personages de pseudo-filosofische premisse uit te diepen met onnodig gezever over determinisme. Op zich is het wel een interessant idee om met de gemoedstoestand van de kijker te spelen door de choquerende climax voor de rustige introductie te laten komen, maar daar blijft het dan ook bij. Het werkte gewoon niet voor mij. Al helemaal triestig vond ik dat random stoboscoopeffectje op het einde. Vreesde Noë dat de film an sich voor niet genoeg impact zou zorgen, dat hij de kijker nog maar gauw even fysiek onwel moet maken?

Dat kan ik nog steeds niet plaatsen. In een film waar juist chaos en zinloosheid lijkt te regeren, het thema determinisme. Misschien heeft dit ook met Nietzsche te maken, ik vond namelijk veel Nietzsche terug in deze film, maar hij heeft het over 'houden van je lot' (amor fati), en dat lijkt me hier niet helemaal... op zijn plaats. Wat maken jullie ervan?

@yeyo: wat bedoel je met alpha mannetje?

Dat hij telkens weer een testosteron gedreven macho speelt: La Haine, Mésrine, Sheitan.. Niet dat het veel uitmaakt, hij is altijd wel overtuigend in dat soort rollen.

Een mens leert elke dag bij.

Heb je toevallig ook een reactie op die andere vraag?

De film zojuist gekeken. Ik was onder de indruk geraakt van de recensies van deze film en begon dus met een redelijke verwachting. Ik ben een aardig doorgewinterde thriller en horror kijker dus ik ben wel wat gewend, maar wat ik hier aantrof maakte mij niet meer dan misselijk. Ik heb niets tegen de homoscene, maar om nou een film te maken waarin er nadrukkelijk te zien is hoe mannen seks met elkaar hebben gaat mij ver. Daarnaast vond ik de verkrachtingsscène redelijk ziek. Hoewel ik redelijk fan ben van de Franse cinema, krijgt deze film van mij niet meer dan 1,5 ster.

Is toch helemaal niet nadrukkelijk te zien. Volgens mij is het helemaal niet te zien.

Je kan er in het begin wel vlagen van opvangen, maar het is niet zo dat je het echt een aantal seconden in beeld hebt ofzo, dat niet. De homoscene bestaat nou eenmaal ook en ik zie niet in wat er mis mee is om dat te laten zien op beeld.

"Waar is de Lintworm"

"Waar is de Rectum"

"Ken jij Guillermo Nunez".



De eerste 15 minuten heb je zoiets van "maar gaat dit in godsnaam over" maar daarna wordt de film boeiend en soms ook grof (ook qua taalgebruik), zeg maar gerust soms heel grof (o.a. de verkrachtingsscène met Monica Bellucci die wel erg ver ging). Dat de film achterstevoren wordt afgespeeld maakt het wel soms moeilijk om te volgen en houdt ook in dat je de film geconcentreerd moet volgen. Maar al met al is dat best goed te doen (zeker ook omdat de film gewoon boeiend is). De dader kreeg overigens zijn dik verdiende loon en niet bepaald zachtzinnig Ik vond verder overigens Vincent Cassel (ondanks zijn klokkenspel) zeer sterk spelen. En Monica Bellucci zag er natuurlijk weer heerlijk uit (vooral op het einde, wat eigenlijk het begin was ).

Klopt, maar de man waarvan zijn gezicht verbouwd werd met een brandblusser, was niet 'de lintworm' m.a.w. niet de dader.

volgens mij was hij het wel want hij had namelijk een pak aan.

Maar volgens mij heb je gelijk want hij had onder dat pak een licht hemd en die man die met de brandblusser bewerkt werd had een donker shirt aan. De dader was inderdaad de man die naast hem stond. Ze leken wel qua gezicht erg op elkaar.