Irréversible (2002)

Het blijft voor mij te afstandelijk. Ik voel me een echte buitenstaander die maar moet aanschouwen wat voor verschrikkelijke dag deze 2 mensen uiteindelijk hebben. Misschien ook wel door de Franse taal wat wat verder van mij afstaat dan het Engels. Ik bleef niet kwaad of verdrietig achter, terwijl Drama mijn lievelingsgenre is.

Ja. Misschien moet dat ook wel. Dan zie je eens hoe hard het kan zijn... je kan stiekem meekijken.

Nee, het is meer dat de maker denkt hoe kunnen we de kijkers eens zoveel mogelijk geschokt achter laten. Dat is bij mij niet gelukt, omdat het voor mij te afstandelijk overkwam. Had te weinig connectie met de hoofdpersonen. He wat erg voor die vrouw kwam in me op. Haar naam ben ik nu zelfs al kwijt, wat mij zegt dat ik veel te weinig van deze mensen af weet.

Hmm... ik denk niet dat dát de bedoeling was van de regisseur. Je kan het opvatten zoals je zelf wilt.

Een verkrachting van een kwartier is niet bedacht om thuis eens even lekker bij in een scheur te liggen, dat ben je wel met me eens denk ik. Het moet je schokken en perplex doen staan. Dat deed het bij mij dus niet. Het begon me zelfs te irriteren, omdat ik het nu wel wist.

Je kijkt er duidelijk anders naar dan dat Noé het bedoeld heeft. Ook zoek je of kijk je naar de verkeerde zaken in deze film. Zoals gezegd gaat het niet om de spanning of de connectie met de karakters, maar om het scala van emoties die de karakters meemaken en dat je daar ongecensureerd getuigen van bent.

Hij heeft het dus bedoeld dat je er als kijker eigenlijk helemaal geen emoties bij moet hebben?

Ik houd van films die bepaalde emoties bij me opwekken. Alleen kijken naar wat 2 mensen meemaken en daar niks bij moeten voelen, vind ik eigenlijk belachelijk. Film is emotie vind ik. Als je dat als maker niet eens wil bereiken, dan weet ik dat ik geen andere films van hem hoef te gaan kijken.

Huh? Je moet niks.... 't is maar hoe je het zelf ervaart toch?

Maar als je op een uitgebreide biografie van de hoofdpersonen zit te wachten dan snap ik dat het tegenvalt. Die krijg je immers niet.

Maar dat het bij jou geen emoties opwekken wil niet zeggen dat het dat bij anderen niet doet. Deze film heeft zo ongelofelijk veel emoties bij me losgemaakt. Ik heb dit bij geen een andere film mogen ervaren.

Hetzelfde hier. Iedere keer als ik er aan denk krijg ik weer precies dat nare gevoel als ik bij het kijken had, en dat heb ik ook nog bij geen enkele film zo sterk ervaren.

Ik zou haast een tissue pakken voor de mensen hier, de film maakt wel heel erg veel los. Op wat harde scenes na heeft de film me totaal niet emotioneel weten te pakken. Hoe kan de film dat eigenlijk wel doen? Er zit niet echt een diepere gedachte achter, dus ik krijg ook niet echt momenten van ontroering.

Wat mij betreft een goede en soms keiharde film, maar emoties...tsjah... Daar is het genre gewoon niet geschikt voor...

Het drama genre niet geschikt voor emoties? Irréversible is juist een film die gedragen wordt door (bittere) emoties.

Ik vind het dan ook geen drama. Als ik 10 minuten naar een verkrachting zit te kijken, een kwartier naar een rondtollende camera, iemands hoofd ingeslagen zie worden door een brandblusser of een dialoog met de piemel van Cassel en de tieten van Bellucci continue in beeld krijg ik niet het idee dat ik naar een diepgaand drama zit te kijken nee

Dat de film shockeert is een feit, maar dat zijn gewoon emoties zonder al te diepgaande gedachten wat mij betreft. Heb emotioneel veel mooiere tripjes beleefd in films dan bij deze film.

Sorry, maar een camera 15 minuten lang rondtollen roepen bij mij geen enkele emotie op, behalve hoofdpijn. Snap ook niet dat je hiervan een traantje van zou moeten wegpikken omdat het zo prachtig is. En een natuurlijk relatie...tsjah... dat hebben we toch wel veel vaker gezien in films? Is toch ook weer niet zo bijzonder allemaal. En de woede uitbarsting vind ik wel weer mooi, maar meer omdat ik het geweld in films wel mooi vindt.

Is ook geen film waarbij je een traantje moet wegpikken. Het zit in de opbouw van de film van hoe het eindigt dat het lot of toekomst onomkeerbaar is. Geeft een ontzettend wrang gevoel bij.

Het camera werk is juist ontzettend origineel, begrijp dat je er hoofdpijn van kan krijgen. Het is ook niet bedoeld om plezier te geven.

Origineel en verassend gewoon. Ik hou ervan als de regisseur z'n eigen ding doet.

Origineel is niet altijd goed, en dat het niet bedoeld is om plezier te geven vind ik ook maar een zwak argument. Als ik een film wil kijken moeten mijn ogen er niet van gaan spacen, hoofdpijnopwekkend kan wat mij betreft nooit positief zijn. Ook al wordt er mee uitgebeeld dat de beste jongen zich spaced.

Voor de rest is de film inderdaad erg origineel, alleen heb je toch die climax aan het begin van de film en wordt het eigenlijk steeds wat saaier. Heb ik het persoonlijk toch liever omgekeerd, aangezien je juist buiten adem van een film moet zijn op het moment dat de aftiteling draait. Nu heb je toch al het heftige aan het begin van de film en druk je na de aftiteling de film toch minder ongemakkelijk uit dan als de film heftig eindigt.

Alsof de laatste minuten van deze film niet heftig zijn. Je moet je niet blindstaren op wat er letterlijk in beeld gebeurd, maar eens nadenken wat de gedachte en context bij die latere scènes zijn. Dat einde is verreweg het naarste van de hele film.

Toch blijven de 2 relatief vreemdelingen voor mij waar ik weinig bij voel. Misschien was het allemaal wat harder aangekomen als ik een soort van band met de hoofdrolspelers zou hebben. Nu sta je er behoorlijk ver vanaf en dat doet de impact geen goed.

Ja, want wat Knisper daar doet is echt zooo vergezocht.

Ik ben niet degene die er diepere gedachten achter zoekt. Alleen omdat de flm omgedraaid is heeft het begin(hier dus het einde) een diepere lading. Vind ik pure onzin.

Dan heb je wel een hele bekrompen en eenvoudige visie.

En trouwens, dat "alleen omdat de film..." maak je er geheid zelf van. Het is "mede omdat".

Vooral erg pijnlijk dat chronologische begin dat je op het einde dus te zien krijgt, lange tijd wordt je geconfronteerd met Belluci en Cassel hun geluk, wat prachtig gespeeld en in beeld gebracht is, en dat is bijna even pijnlijk als de verkrachting zelf als kijker.

Jullie zaten dus echt met de tranen in de ogen toen je Bellucci op het laatst haar boekje in het park zag lezen? Een verkrachting op zich is al erg genoeg toch? Daar heb je toch niet de rest van de dag bij nodig om dat nog erger te gaan vinden? Zijn miljoenen stelletjes zoals zij. Het draagt zo weinig bij om het nog erger te maken.

Ga even ergens anders trollen....

Wat een dedain. Dat jij nou een eenzijdige visie overhoudt betekent nog niet dat een degelijke analyse van Knisper daardoor pure onzin is. Integendeel.