Irréversible (2002)

Heb deze film sinds korte tijd op dvd nadat ik veel goede dingen erover gehoord had,maar het was een tegenvaller.

Het begin irriteerde me gelijk al.

De camara die minuten heen en weer gaat met een nog irritanter gezoem.

Ik las dat dit de gemoedstoestand van Cassel moet voorstellen ofzo maar als dat echt zo was zou die nog verdwaald raken in een telefooncel,en bij mij wekte het alleen irritatie op.

Ik zat de hele tijd klaar om door te spoelen maar dacht dat het vast niet lang zou duren maar toen ik het echt gehad had spoelde ik door en begon die al.

Vervelend begin al.

Dan krijgen we een scene waarbij iemand erg bruut verminkt wordt,sterk en de toon is gezet,maar dan gaan we al snel terug in de tijd en merk ik dat de film in reverse gaat a la Memento.

Iets waar ik niet echt gecharmeerd van ben en ook nu afbreuk doet aan deze film voor mij.

Waarom is het niet gewoon zoals een normale film opgenomen,dan had de film meer indruk op me gemaakt want nu verpest het juist vele momenten.

De beruchte scene bijvoorbeeld,ja schokkend is het wel en erg realistisch alleen heb ik totaal nog geen connectie met het karakter van de mooiste vrouw die er rondloopt op aarde genaamd Monica Bellucci.

De scene is nu gewoon 'aardig' schokkend(het blijft een film,onthoofdingen en martelingen vinden mensen prachtig,dit moet je schokkend vinden) maar de klik met het karakter van Bellucci heb ik totaal niet,wat ik wel gehad had als het gewoon een normale film geweest was,want later in de film vond ik het een leuke meid.

Ook de zoektoch van Cassel en Dupontel naar de daders had erg boeiend kunnen zijn en zelfs een beetje spannend,maar voordat ik wist wat er precies aan de hand was dat al voorbij.

In plaats van een film die een beetje rustig begint,en dan schokkende gebeurtenissen heeft is het hier andersom,na de schokkende scene gaat de film eigenlijk als een nachtkaars uit en gebeurt er weinig meer behalve het wat beter leren kennen van de karakters,maar dat is veel te laat.

Zonder de schokkende beelden blijft er helemaal niks meer over en laat het nog duidelijker zien wat een mager filmpje dit eigenlijk is.

Misschien dat de film achterstevoren in elkaar gezet is omdat het anders nog duidelijker is dat je eigenlijk te maken hebt met een heel erg simpel verhaaltje.

Ook het camera-werk maar even anders doen dachten ze,en soms voegt het wat toe,soms niet.

Dankzij mijn favoriet Bellucci geef ik deze film geen lager cijfer want voor de rest was het 1 grote teleurstelling en een erg overgewaarde film naar mijn mening.

Dat camera werk kan je geweldig vinden of haten ik vond dat toch heel onheilspellend samen met de soundtrack. Eerste keer dat ik het zag werd ik er ook een beetje misselijk van. De 2e keer dat ik het zag was ik er aan gewend.

En het is een simpel verhaal dat ook achterstevoren makkelijk te begrijpen is en geeft de film meer een wtf is er aan de hand draai aan. Als de film normaal zou verlopen zou het minder boeiend zijn.

Connectie met Beluccie krijg je erna meer als je ziet wat voor gelukkig, beetje dwaas stelletje het is.

Juist het camera werk maakt de film erg onheilspellend, wat daar de hele bedoeling van is.

De gemoedstoestand wordt ook goed weergegeven. Cassel is helemaal door het dolle heen van wat er gebeurd is.

Ik zou zeggen probeer de film later nog een keer dan ben je ook meer gewend aan het camera werk.

Ik vond er niks onheilspellends aan,gewoon irritant,ik zit dan dus bij de groep die het haat

Precies

.

Nog minder boeiend,veel lager kan het niet m'n cijfer.

Precies ja,veel te laat,want dan zijn de licht schokkende momenten al geweest,en doet het er amper meer toe

Als de film gewoon normaal verlopen was dat camerawerk niet nodig,want na zo'n schokkende scene kan een goede acteur als Cassel dat zelf ook wel overbrengen op de kijker.

Overbodig voor mij

Misschien,maar dat deze film niet mijn ding is is een feit,een veel hoger cijfer geven na een 2e kijkbeurt lijkt me sterk,maar dat is voorlopig gissen.

Waarom zijn die 'schokkende momenten' toch zo belangrijk voor deze film? Zie de film toch eens als geheel in plaats van maar te focussen op die 2 scenes.

Je hebt het over dat de film 'uit gaat als een nachtkaars' omdat er niets meer gebeurd, terwijl je daarvoor zegt dat normale films rustig beginnen. Volgens mij is het einde het begin, dus klopt je uitspraak niet echt.

Het gaat juist om de combinatie van acteur en camera die deze sfeer creëren. Als je dat niet zo ervaart/kunt waarderen dan kan ik me voorstellen dat je het irritant vindt en dan dus overbodig.

Ik denk inderdaad dat deze film niet voor je is weggelegd.

Het einde is dan wel het begin, maar we zijn in films vooral gewend dat er een opbouw naar iets schokkends komt. De zaken waar je geschokt van kunt raken komen vooral in het begin.

Het voelt als ware de film afbouwt in plaats van opbouwt, omdat de chronologie dus andersom is.

Het kan dus voelen als een nachtkaars die langzaam uitgaat. Ik blijf er bij dat het 2e deel juist wel erg mooi is en het begin zwaar irritant en niet zo schokkend als velen hier verkondigen.

Ja, maar die vlieger gaat juist niet op, omdat er in deze film juist wel opgebouwd wordt. Door de gebeurtenissen later in de film, worden de schokkende gebeurtenissen in het begin in een ander perspectief gezet. Emotioneel werkt het dus daarom ook gewoon.

Nee, bij mij werkte het helaas niet zo dat ik het schokkender vond toen ik de rest van de dag te zien heb gehad. De verkrachting op zich was al bruut genoeg dat de film ook chronologisch had mogen zijn van mij. Voor mij is er door deze manier van filmen geen winst behaald.

Voor mij voelde het als afbouwen, omdat er niks bijzonders meer gebeurde.

Behalve dan dat er context en inhoud wordt gegeven aan de tot dan toe lege personages. De hele emotionele afwikkeling hangt daar vanaf. Ik snap niet dat je dat 'afbouwen' kan noemen.

Dat je aangeeft dat 'we' gewend zijn dat films in chronologische volgorde verteld worden geeft al aan dat je niet open staat voor een dergelijke benadering van een simpel verhaal. Want dat gevoel dat je naar het einde toe krijgt is ook geen spanning maar meer machteloosheid. Je weet wat er gebeurd is terwijl de beelden alleen maar mooier en de personages gelukkiger worden.

Deze film draait om wat je wel weet en niet om het opbouwen van spanning, want dan ben je er met het verkeerde idee aan begonnen.

Wel goed quoten. Ik zei dat we VOORAL gewend zijn dat een film in chronologische volgorde verteld wordt.

Als Irréversible chronologisch verteld was hadden we ons toch ook gewoon machteloos gevoeld?
Dan had je in het begin gezien hoe gelukkig ze samen zijn en dat ze zwanger is.
Ik vind het concept van andersom filmen helemaal niks extra's bijdragen aan het effect of het gevoel wat je ervaart.

Ik voelde helaas ook geen spanning in het begin. Alleen maar misselijkheid door der camera. Misschien heb ik al te veel perverse dingen in films gezien om nog echt geschokt te reageren op een moord met een brandblusser of een harde verkrachting. Ik ben verhard helaas.

2,5 is niet eens zo laag in mijn geval hoor. Is gewoon een gemiddelde film als je naar mijn stemgedrag kijkt. Ik vond het 2e deel van de film op zich gewoon erg mooi. Het gaf mij alleen niet een nog rotter gevoel, doordat ik weet wat ze nog te wachten staat. Het werd gewoon zeer sereen gefilmd zoals hun gesprek in de metro. Zo'n gesprek zou ik ook kunnen hebben. Kwam heel echt en goed over, heel menselijk. De 2,5 sterren zijn ook gewoon gegeven aan de 2e helft. De 1e helft krijgt 0 sterren.

Ik was een klein beetje pissig, omdat Bellucci zo laat in zo'n strak jurkje er alleen vandoor ging en dan een toch niet zo heel erg veilig uitziende tunnel neemt. Ze had echt terug moeten keren. Verder had haar vriend van de stuff af moeten blijven. Die was erg ver heen. Ongelukjes zitten in een klein hoekje, maar je moet proberen wel die kleine hoekjes te vermijden.
Ik vond het dus erg wat deze 2 mensen moest overkomen, maar ik had niet meer medelijden met ze dan met welk randsom stel dan ook. Hoe vredig hun dag dan ook verder verlopen was hiervoor.

Ja, sorry Knisper, ik kreeg dat wrange gevoel niet. Ik denk dat ik de film te afstandelijk vind. Je mag meekijken met hun dag, maar ik voel geen verbintenis met deze mensen. Door de manier van filmen lijkt het ook meer onwerkelijk, waardoor het schokeffect bij mij een beetje vlak bleef of zo. Kan het niet anders uitleggen. Ik heb het echt een eerlijke kans gegeven vind ik.

Het lijkt erop alsof je de film constant in chronologische vorm benaderd. "Je mag meekijken met hun dag" en helaas gebeurt er iets erg. Maar zo is de film niet te omschrijven. De omgekeerde chronologie heeft wel degelijk zijn doel. UIteraard heeft die dat, waarom zou Noé het anders zo gemaakt hebben? Dat was een retorische vraag.
Alle gelukkige beelden die je in de tweede helft ziet hebben zo'n ongelooflijk wrange bijsmaak, juíst door je voorkennis van wat er komen gaat. Je kunt de tweede helft niet interpreteren alsof je het chronologisch hebt gezien, dan mis je een portie empathie.

Het heeft zijn doel omdat de maker het niet voor niets zo gemaakt heeft. Jaja en dan moet iedereen meteen die manier even goed vinden? Heel eerlijk gezegd had ik niet heel veel op met de 2. Gun ik ze dit? Nee. Lig ik er meer wakker van, omdat blijkt dat ze zwanger bleek? Misschien. Vind ik het zielig voor hem? Niet echt, hij heeft zijn hele neus volgesnoven en weet de hele avond al niet meer wat hij doet. Er is teveel afstand naar de kijker. Ik mis zeker wat empathie. Ik heb dat ook al uitgelegd met dat ik hun keuzes niet erg snugger vind. Bellucci straalt ook altijd zo'n sterke vrouw uit dat ik altijd denk dat ze voor zichzelf kan opkomen, maar dat gebeurde niet. Misschien waren het voor mij wel de verkeerd gekozen acteurs/actrices. Het is heel jammer voor jullie,maar niet iedereen deelt de mening dat deze film perse beter is, omdat hij niet chronologisch is.

Daarom zeg ik ook dat dat de reden is waarom je de film anders ervaart en dus beoordeeld.

Je kunt in ieder geval niet zeggen dat we je niet hebben proberen te overtuigen

Dat is jullie goed recht uiteraard. Net als jullie niet kunnen zeggen dat ik mijn standpunten niet naar voren breng. Jullie overtuigen is mijn doel hier niet en is ook vanaf seconde 1 onmogelijk. Maar daar zitten we hier ook niet voor gelukkig.

Ja, ik heb nu al een paar keer aangegeven dat dat dus geen wet is. In een film ben je sowieso machteloos hoe het dan ook geschoten wordt. Als er iets naars gebeurd kun je ze toch al nooit waarschuwen. Ik zie graag de schokkende zaken op het laatst in een film ipv in het begin. Blijft daardoor veel langer hangen bij mij.

Een film die niet chronologisch gefilmd wordt kan de hele film hartstikke spannend blijven.

Memento is een voorbeeld daarvan. Ook het werken met flashbacks vind ik altijd erg fijn.

Meer gevoel proberen op te wekken, omdat in het 2e deel een vredig leven wordt gefilmd werkt bij mij dus kennelijk niet versterkend.

Wat een fenominale film. Zeer origineel en prachtig geacteerd. Er zitten echt ongelooflijk lange shots tussen die gewoon vlekkeloos gaan ( de metro, verkrachting, op bed. Het lijkt wel of de regisseur zei: 'doe maar gewoon hoe je normaal ook doet'.
Die camera neemt je overal mee naartoe en je hebt er geen controle over. Waarom zou je alles zo filmen zoals het altijd wordt gedaan? Dit bewijst dat dat helemaal niet hoeft.
Ik snap niet waarom je symphatie nodig zou hebben voor de personages. Hoe je het hier ziet gebeuren kan eigenlijk niet realistischer. Klabam, de waarheid wordt onder de neus van de kijker geschoven.
Er lijkt in het totaal niet veel te gebeuren maar m'n aandacht werd continu vastgehouden door deze grauwe manier van filmen en de hele goede cast.
Wat betreft de volgorde en het niet-chronologische: dit is gewoon anders dan anders. Ze doen hun eigen ding, top.
Heerlijk einde met dat draaien en dat geknipper.

Ik drop 'm direct in m'n top10.