Irréversible (2002)

Check de film 7 nights 7 days maar (kan ook andersom zijn is frans )

Dan is deze film is duidelijk te hoog gegrepen voor je...

Ik heb Ghost in the Shell 2 maar even overgeslagen uit Onderhond's top 10, die kijk ik wel eens samen met deel 1. Op naar de nummer 4 in zijn top 10, de Franse film Irréversible. De film begint vrij apart, met twee halfnaakte mannen die wat aan het discussiëren zijn, maar over één ding zijn ze het eens, tijd maakt alles kapot. De camera is hier erg onrustig, gaat van hot naar her en naar mate de film vordert blijkt waarom, het is een soort weerspiegeling van de gemoedstoestand van Marcus die absoluut buiten zinnen is en de persoon 'Lintworm' absoluut moet spreken. Als hij de man gevonden denkt te hebben, volgt het eerste 'hoogtepunt', één van de meest grafische en gewelddadige scenes die ik ooit heb gezien, die er zo echt uitziet dat je maar moeite hebt om niet weg te kijken. Noé wil deze scene zo echt mogelijk in beeld brengen en dat lukt hem goed, naast de zeer openlijk neukende homo's, die geen van allen vies lijken te zijn van SM levert dit de film al meteen een X-rating op in de VS, lijkt me.

Aanvankelijk dacht ik dat Marcus op zoek was naar de man die een vriend van hem in elkaar had geslagen; de man die je aan het begin afgevoerd ziet worden, maar dat blijkt Marcus dus zelf te zijn. Bij het volgende deel van de film blijkt deze zich dus achterstevoren af te spelen en langzaam wordt duidelijk wat er is gebeurd. De wederom zeer grafische verkrachtingsscène lijkt wel eeuwig te duren en gek genoeg is de bloedmooie Monica Belucci hier perfect gecast.

Na dit tweede 'hoogtepunt' vraag je je af hoe je hier nog een einde aan kan breien dat voldoening geeft. We zien Pierre, Marcus en Alex op weg naar een zeer losbandig feest en onderwijl horen we Alex vertellen over een boek dat ze aan het lezen is, en hoe dromen de toekomst kunnen voorspellen. Achteloos gaan dit soort koetjes en kalfjes aan je voorbij, en juist daarin zit em de strekte, want het belang van deze scene zal later blijken, als Alex vertelt over hoe ze droomde van een rode tunnel die doormidden breekt.. Tegen het eind is de cameravoering ook een stuk rustiger, want alles is nog Paes en Vree en als het begin van de reeks gebeurtenissen dan onthuld wordt, weet je dat je naar een meesterlijke film hebt zitten kijken.

Een verdiende 5*

Heb deze film gezien, maar ben pas 15... Dat was dus niet zo slim van mij, want in de film zaten best wel brute scene's. Ik heb de film niet afgekeken, dus geen rating.

Volgens mij was ik jonger toen ik Clockwork voor het eerst zag, maar goed de scene in de nachtclub is al genoeg om jonge kijkertjes af te schrikken ja.

A Clockwork Orange hakt er een stuk minder hard op in dan deze film, als je het mij vraagt. Deze is een stuk explicieter en minder humoristisch (op een wrange manier humoristisch ja, dat wel, maar toch).

Nou, van mijn moeder moest ik Clockwork afzetten bij [edit kapp: spoiler voor Clockwork Orange verwijderd, spoilertags werken alleen voor Irréversible]

Bedankt.

En deze mocht je wel gewoon kijken?

Het zijn beide geen plezierige film maar Irréversible is van de twee wel zeker, zoals Karl van H. al aangeeft, de meest expliciete en realistische.

Als mijn moeder kritiek geeft op dat soort scènes zeg ik altijd dat het tijd wordt dat ze wat ruimdenkender wordt.

Duurde alleen wel zo'n tien minuten. Moet dat nou.

Al een lange tijd wilde ik deze film gaan bekijken, maar ik had geen idee wat ik hiervan moest verwachten. Natuurlijk wist ik dat er een aantal gruwelijke scenes inzitten, maar meer wist ik niet. Vandaag heb ik Irréversible dan eindelijk gekeken.

Ik moet zeggen, dit is totaal niet wat ik ervan verwachtte. Ik had het idee dat ik naar een soort Hostel/Saw zou gaan kijken, maar dan met een verkrachtingsscene (waar ik eigenlijk niet op zat te wachten. Niets bleek minder waar.

De film begon met geweldig camerawerk. Doordat je in het begin maar vlagen kon opvangen van het beeld, zat ik extra geboeid te kijken. De film had me gelijk te pakken en ik zat er midden in. Het roepte ook gelijk vragen bij me op, zoals bijvoorbeeld: 'Wie is Lintworm?'

Het acteerwerk was top! De mannen deden het erg goed. Nergens werd het te overdreven, terwijl het toch allemaal heel dramatisch was. Het leek allemaal zo echt en dat kwam mede door het verbluffende acteerwerk. En dan hebben we natuurlijk nog Monica Bellucci. Zij was perfect voor deze rol. Dit is de meest moeilijke rol die ik ooit in een film gezien heb en zij zette hem perfect weg. Petje af!

Dat het verhaal niet in chronologische volgorde verteld werd is bij deze film ook perfect gedaan. Zo wordt je gelijk in het verhaal gezogen en wil je heel graag weten wat er allemaal gebeurd is. Daarom zat ik ook op het puntje van mijn stoel te kijken, wat waarschijnlijk niet het geval was geweest als ze het verhaal wel chronologisch gemaakt hadden.

Het camerawerk vond ik echt helemaal fantastisch. Hierdoor ging je je meer en meer meeleven met Marcus en ging je jezelf bijna zo voelen als hem. Als hij onrustig is, is het camerawerk ook chaotisch. Ook de gesprekken helpen hier een handje aan mee. Als Marcus onrustig is hoor je veel geschreeuw en iedereen praat door elkaar heen. Hierdoor wordt heel de film onrustig en word je het zelf ook. Geweldig.

En dan hebben we natuurlijk nog de beruchte scene. Ik heb eigenlijk geen idee wat ik hier nou precies van vond. Aan het begin van de scene, wanneer ze de tunnel inloopt is de spanning zo goed voelbaar. Ik kreeg er kippevel van. Misschien dat dit ook is omdat zoiets gewoon echt kan gebeuren. Ik denk dat (bijna) alle vrouwen hier wel bang voor zijn als ze 's avonds in het donker alleen over straat lopen. Ik in ieder geval wel. Aan de ene kant vond ik het veel te lang duren. Aan de andere kant duurt het in het echt ook lang en verliest het zijn 'echt'-heid als ze het korter gemaakt zouden hebben. En de charme van de film is nou juist dat het allemaal zo echt lijkt. Het acteerwerk is tijdens deze scene ook helemaal top. En het eind van de scene ook.

Het einde van de film is ook echt perfect. Ik had geen ander einde kunnen wensen.

Dit was geen film, maar dit was een beleving. Eentje die je niet zo snel van je af zal kunnen zetten. De film heeft zoveel gevoel bij me los gemaakt, zoals ik dat nog bij geen enkele film gehad heb. Petje af voor de regisseur dus. Hier zouden veel filmmakers nog wat van kunnen leren.

5* voor deze perfecte film.

Mooi omschreven, ik ervaarde het precies zoals jij

Heb je recensie van beneden naar boven gelezen melvddonk, dacht laat ik het eens andersom lezen zoals in de film. Prima omschrijving hoor, maar knap dat jij alleen onrustig werd van die camera, ik werd er in ieder geval knettergek van. Als vrouw moet zo'n scene nog een stuk zwaarder overkomen als bij een man. Dwarrel' s dag heb je tenminste weer goed gemaakt door 5 sterren te geven.

Dat zou overigens wel origeneel zijn, een omgekeerde recensie schrijven

Camerawerk in het 1e kwartier was inderdaad hoofdpijn opwekkend, snap niet hoe een mens hier positief over kan zijn.

Omdat het een belangrijk ingrediënt voor de sfeer is misschien?

Spaanse peper kan ook een belangrijk ingrediënt zijn, maar als je er teveel van bij doet, denk je dat je dood gaat. Dingen met mate brengen is fijner voor het oog. Dit was een gekte van jewelste.

Dit is gewoon als een malloot rondspinnen met de camera, het oog wordt geen enkele rust gegund en eigenlijk heb je ook geen idee waar je naar zit te kijken.

Jammer, want de rest van de film vind ik wel sterk.

Aan de andere kant heb je ook genoeg mensen die veel beter tegen peper kunnen dan anderen. Zo zit het denk ik ook met het camerawerk hier.

Zou kunnen, maar is het meteen een meesterkok als hij veel Spaanse pepers in zijn gerechten stopt? Nu houd ik op over pepers hoor, je snapt me wel. Dit is puur een smaak-verschil. Als je het niet erg vindt is het meteen een 5 en als je er gek van wordt is het ook meteen 3- zeg maar.

Het is te lang aanwezig om van weinig invloed te zijn op mijn oordeel.

En vandaag nog maar eens herzien, want mijn vaste filmmaatje, die deze nog niet had gezien, kwam langs en we hadden nog tijd voordat we naar The Killer Inside Me zouden gaan.

Het einde met Beethoven blijft gewoon een mokerslag waar je lange tijd van uitgeteld bent. Echt subliem. Maar ook de rest van de film blijft boeiend, vooral door de camera die alles zo vrij observeert, waarbij ik nog steeds vind dat het camerawerk aan het begin verre van storend is, integendeel, het draagt alleen maar bij aan de opgefokte sfeer. En ook het ongedwongen acteerwerk blijft geweldig om te zien, met name in de metro en het laatste gedeelte met Bellucci en Cassel.

Met het risico onbedoeld een discussie weer aan te zwengelen: ik had laatst nog een discussie met een kennis over de film en ik vond het wel interessant wat hij over de verkrachtingsscène vond. Hij zie namelijk dat hij het juist verre van exploitatie vond, omdat de camera daar te weinig voor inzoomt, waardoor het juist meer aanvoelt alsof je een ongemakkelijk voelende omstander bent. Ik kan het alleen maar beamen.

Memento is vergeleken bij deze film behoorlijk karig en gewoon.. beetje standaard hollywood crap. Nu is het een ongelijke strijd: aan de ene kant de voorvechters van independent Amerikaanse cinema.. aan de andere kant de ongehinderde oppositie van Europeanen die gewoon hun ding kan en mag doen. Maakt Irrersible op dat punt nu juist even wat beklemmender en indrukwekkender!

Huh? Je snapt toch wel waarom ik dat bericht plaats?

Bovendien kijk ik veel liever naar Memento, daar was het ten minste tot het einde toe echt goed.

Bij mij net omgekeerd. Ik vind Irréversible veel interessanter op technies nog verhaal gebied. Laat ik het einde maar achterwege, zowiezo een overwinning voor Irréversible

Ik kan zowiezo wel in de reactie van Orbit vinden over Momento.

@ chevy93 die recentie is briljant van dat linkje

Memento was ook goed maar bij lange na niet zo'n overdonderende ervaring als Irréversible is.

Met dezelfde manier van het vertellen van het verhaal houdt ook iedere vergelijking op.

Dat is waar, maar die link van mij gaat naar een bericht bij Memento. En dat bericht gaat ook over die enige vergelijking.

Wie had ook het dagelijkse wtf-momentje bij de gast die zichzelf zit te fisten in Club Rectum?

Ohja, en natuurlijk de 15 minuten durende verkrachting... How can I forget