Adaptation. (2002)

Grappige film, slimme film. Ik ben hem gaan kijken omdat ik Being John Malkovich erg goed en leuk vond. De gekke sfeer van die film was hier minder aanwezig. Scènes als het gesprek van een van die indianen met Susan, het gesprek van Kaufman met zijn baas die alleen maar naar de vrouwen op zijn kantoor staart lagen wel wat in die lijn en zorgden voor wat humor in de film.

De acteerprestaties in deze film zijn goed, etc, maar vooral natuurlijk: de creativiteit van dit script is erg knap. En hoezeer ik het uitgangspunt ook waardeer, het werkt voor mij toch niet helemaal.
De hele crux van de raamvertelling zit hem in de hang naar originaliteit, waarbij het scipt van het personage Donald Kaufman lukt, het script van het personage Charlie Kaufman mislukt door de ontelbare clichés op het einde, en het script van de 'echte' (de lijn is summier) Kaufman eigenlijk heel knap is, omdat hij een film wilde maken waarin de karakters niet slagen. Bent u er nog? De paradox: de schrijver slaagt omdat de schrijver niet slaagt. Allemaal goed en wel, maar het doet me niets. Het idee is leuk, wat zeg ik - briljant creatief, maar ondertussen gleed mijn aandacht af in de grote finale. Het hangt ervan af hoe snel je de truc doorhebt en het is een kwestie van smaak, of je deze slimme move ook in al zijn humor en spitsvondigheid kunt waarderen. Zoals ik het nu persoonlijk heb ondervonden: de geweldige creativiteit (en dat is nog een understatement) en sterke uitwerking kunnen niet voorkomen dat het de film ergens aan ontbreekt.

3,5*.

dat het een bijzondere film is, is een understatement. ik bleef toch met een gemengd gevoel achter.
de opzet van de Adaptation is zonder meer geniaal: volgen hoe een (bestaande) sceanist een (bestaand) boek verfilmd tot de film waar je feitelijk naar zit te kijken (en dus uiteraard bestaat). daardoor lijkt het een autobiografie, maar eigenlijk toch ook weer niet: het spelen met die 'tijdlijnen' is zowel vermakelijk als interessant. gelukkig wordt het nooit overdreven ingewikkeld, zoals Kaufman in Synecdoche, New York wellicht wat doorschoot.

ik raakte een beetje uit de film toen het zichzelf naar een thriller wilde omvormen: de broers gaan op jacht naar het werkelijke leven van Susan. de tot dan toe geschepte sfeer en setting raakte daarme uit balans. het is dan ook iets te makkelijk om het overdreven gedrag van Susan aan de drugs toe te schrijven, het klopte gewoon niet lekker voor mijn gevoel. sowieso lijken er in het laatste half uur ineens zoveel mogelijk genres gepropt te moeten worden. ik snap de achterliggende gedachte vanuit het script, maar het werkte niet echt goed.

er zijn uit de film voldoende thema's te halen. de passie en de eenzaamheid en volop metaforen. Cage zet een sterke dubbelrol neer en de scenes met beide broers zijn vaak geweldig om te zien, uit acteursoogpunt. vanaf het eerste moment wordt je echt meegenomen in het hoofd van Charlie en voelde ik door de hele film emphatie. als kijker voelt het soms alsof je 'meeschrijft' aan het geheel.

interessante, originele film die zichzelf een beetje de nek omdraait in het laatste deel. zeker wel een film die een 2e kijkbeurt verdiend. niet omdat ie zo ingewikkeld is, maar omdat de thema's dan wellicht nog beter kunnen doordringen.

Allereerst: Hulde aan Cage! Wat een overtuigende dubbelrol zet hij hier neer, zelden vertoond!
De film is intrigerend en is ondanks het ingewikkelde scenario goed te volgen.
Toppunt van (h)erkenning voor een ieder in zijn of haar midlifecrisis.
Persoonlijk had ik voor een minder afwijkend slot gekozen, maar wellicht mis ik een dimensie het slot juist passend maakt. Het gekozen muziekstuk tijdens de aftiteling is niet minder briljant. *4.0

Verder ben ik heel erg nieuwsgierig naar een uitleg van de volgende quote aan het einde van de aftiteling. Kan iemand hier iets intelligents over zeggen?

"We're all one thing, Lieutenant. That's why I've come to realize. Like cells in a body. 'Cept we can't see the body. The way fish can't see the ocean. And so we envy each other. Hurt each other. Hate each other. How silly is that? A heart cell hating a lung cell."
- Cassie from THE THREE

Meestal zoek ik films uit op regisseur. Bevalt een film me, dan is dat vaak vanwege de sfeer, en dat is over het algemeen de verantwoordelijkheid van de regisseur. Plot boeit me vaak minder, maar ik had beter moeten weten toen ik deze film ging kijken omdat ik de vorige van de regisseur, Being John Malkovich zo interessant vond. Bij deze film werd het extra duidelijk dat dat niet zozeer zijn verdienste was, maar vooral van de scriptschrijver Kaufman, die ook voor deze film het script schreef en wel op weergaloze wijze.

Ik vind over het algemeen films die spelen met het concept film erg interessant, bijvoorbeeld Talking Head van Oshii. Hier moest ik ook aanvankelijk een beetje aan Offscreen van Boe waar de set van Allegro voorbijkomt, terwijl hier de set van Being John Malkovich. voorbijkwam. Maar wat hier gebeurt gaat toch stukken verder. Zo is het briljant hoe de voice-over van Cage wordt onderbroken door McKee met een uitspraak over hoe verderfelijk voice-overs zijn. Maar ook hoe er met clichés in scripts wordt gespeeld. Ik ben wel vaker films tegengekomen waar men clichés probeert te vermijden door ze te noemen, maar hier worden ze wel heel fraai geïntegreerd tot iets unieks. En bijzonder dat het nog autobiografisch is ook. Orleans en Laroche bestaan echt, en Kaufman heeft echt geprobeerd een script te schrijven dat als basis voor een verfilming van een boek over Laroche van Orleans moest dienen.

Dan de andere aspecten van de film: aardig acteerwerk, maar zo exceptioneel vond ik Cage ook weer niet. Het lijkt me lastig om jezelf als tegenspeler te hebben, maar het lijkt me ook dat als je dat niet kan, je normalere rollen ook niet optimaal zijn. Visueel vond ik het afgezien de eindscéne met de bloemenbak en de carcrashes, die behoorlijk spectaculair waren en erg dicht bij wat ik in Enter the Void heb gezien, niet meer dan redelijk. Wat stilering betreft had er nog veel gewonnen kunnen worden. Ik ben dan ook nieuwsgieriger naar andere films van Kaufman dan van Jonze, al kan over de laatste gezegd worden dat hij wel oog heeft voor bijzondere scripts die hem aangeboden worden. Ik zet enigszins laag in, 4*, maar ik verwacht dat bij een herziening er nog meer op zijn plaats valt. Een verhoging bij herziening is dus zeker niet uitgesloten!

Leep. Ik zie de humor vaak wel in van scenario's waarin personages worstelen met min of meer alledaagse dingen en volledig de puinpoeier in worden geschreven. Zoiets als Charlie's korte fantasietje over succes en vrouwen waar dan via één knipje mee wordt afgerekend door de bittere, zielige realiteit te tonen. Ja, leuk.

Het blijkt een script over het schrijven van een script waar Kaufman nog een paar stappen verder mee gaat. Niet alleen neemt hij zichzelf te grazen, hij mengt zich met een tweelingbroer in de film die parallel loopt aan zijn onmacht. En of dat allemaal nog niet genoeg is, is er iets anders dat ook een lel om de oren krijgt.

Minst soepele onderdeel van dat alles vindt plaats rondom Orlean en Laroche. Cooper doet het leuk, maar ergens halverwege bloedt dat enigszins dood. De beide broers moeten er aan te pas komen dat weer op te laten veren. Fijntjes hoe Donald begint als loser met rugpijn en stilaan verandert in een succesnummer.

Heerlijk wrang hoe hij met een lekkere tante aan de ontbijttafel zit, terwijl Charlie het helemaal kwijt is. Dat geldt evenzeer voor de grote finale, geweldig ingeluid door McKee en natuurlijk volledig uit de toon vallend, maar dat is de bedoeling. Een zure grap en zoete wraak verenigd in één. Dat is vernuft. Intelligente film.

Fellinesque film van Jonze. Best leuk maar ik vond het toch lastig er veel mee te kunnen. Was het tongue in cheek-cheesy? Moet haast wel, maar dat ik er nog niet echt 100% achter sta of dit echt heel goed werkte en het cliché-vermijden ook wel weer vanzichzelf wat cliché was zegt ook wel weer wat. Voor een keer is Cage erg lollig in zijn maniertjes enzo, maar verder vond ik Jonze in Where The Wild Things Are toch iets beter uit de verf komen. Vermoedelijk ligt Her me ook iets meer. kleine 3.5*

Adaptation. is een prachtige film die van begin tot eind weet te fascineren. Spike Jonze laat wederom zien uit welk hout hij gesneden is. Ook met onder andere Being John Malkovich laat hij zien dat hij een meester is met dit soort films. uiteraard een drama maar er zijn ook genoeg momenten die een lach op je gezicht toveren. Het leven van Charlie Kaufman wordt goed onder de loep genomen en je komt een hoop over hem te weten. Het mag duidelijk zijn dat hij autistisch verdrag vertoont, sociaal gezien is hij een wrak. Jonze laat op een hele interessante manier Kaufman's leven zien, en dat van de mensen om hem heen. Prachtig om die dikke grens te zien tussen de fantasieën (vaak seksueel) van Kaufman en de werkelijkheid. Charlie beseft allemaal heel goed wat echt en nep is. De overgang van realiteit naar fantasie en vice versa zorgt voor een uitstekend stukje cinema. Het is ook briljant om de conversaties tussen Charlie en Donald te zien, de zelfverzekerde alter ego van Charlie. Dit zorgt voor hele interessante schouwspelen en geeft de film meer inhoud. Charlie vergelijkt zich continu met zijn verzinsel. Donald zorgt ook voor het nodige stukje komedie, zeker een heel groot pluspunt.

Nicholas Cage speelt magistraal als de bijzondere man genaamd Charlie Kaufman. Cage laat weer eens dat hij een A acteur is, hij heeft heel wat films op zijn naam staan waarin hij een sleutelrol heeft gespeeld. Cage is simpelweg Kaufman. Hij heeft de gave om helemaal op te gaan in zijn rol. Na enige tijd heb je niet eens meer door dat Kaufman door iemand gespeeld wordt. Het komt allemaal heel geloofwaardig over, een perfecte cast van Spike Jonze. Meryl Streep speelt weer heel goed, zoals altijd. Streep speelt een ander type persoon dan Cage maar is net zo interessant. Chris Cooper speelt ook bijzonder goed. Op zijn minst gezegd is John Laroche een heel apart persoon, Cooper weet dat goed in te vullen. Jammer alleen dat zijn personage op een gegeven moment alle sympathie en interesse verliest. Leuk rolletje van Brian Cox als de man genaamd Mckee die een meester is in het schrijven van boeken en Kaufman ook nog wat te leren heeft.

Adaptation. is prachtige film die van begin tot eind interesseert. Cage speelt meesterlijk en de rest van de cast doet zeker niet voor hem onder. Het verhaal is prachtig en fascinerend. Spike Jonze heeft mij helemaal overtuigd van zijn vaardigheid in het maken van geniale films. Het was erg leuk om in Adaptation. de set te zien van Being John Malkovich en een kijkje op de set te nemen. Geniaal als Charlie Kaufman zijn hand opsteekt naar John Cusack en deze hem dan volledig negeert. Ook leuk om John Malkovich instructies te zien geven aan figuranten en medespelers. De echte beelden zijn een leuke bonus.

4*

Vermakelijke film. Er worden twee verhalen door elkaar verteld. Het is dan ook jammer dat het ene verhaal (met Cage) een stuk interessanter is en veel lekkerder weg kijkt dan het andere verhaal (met Streep). Hierdoor voelt de afwisseling toch wat te vaak als een 'onderbreking'.

Verder is het bijzonder slim geschreven, met een leuke ondertoon. Het scenario weet zichzelf tijdens de speelduur te reflecteren. Ook als (beginnend) scenario schrijver kun je wat leuke 'tips & trics' halen uit deze film.

De film kent zijn mindere momenten maar de vaart blijft er in. Helaas slaat de derde akte iets te hevig een andere weg in en voelt het alsof de film geen waardig einde kent. Doordat Cage een leuke (dubbel) rol neer zet en Jonze een verfrissende visie aflevert worden de meeste mis stapjes wel verbloemt (haha)...

Naar aanleiding van Birdman (2014) ben ik Synecdoche, New York (2008) gaan kijken en naar aanleiding van Synecdoche ben ik Adaptation (2002) gaan kijken. Het zijn namelijk drie films die erg veel op elkaar lijken qua inhoud en vorm, zodat als je de ene goed vindt je waarschijnlijk de andere ook goed vindt (en ik vind ze goed!). Synecdoche en Adaptation zijn beide door Charlie Kaufman geschreven: hij is volgens mij de grootste scenarioschrijver en zijn stijl doet me denken aan die van de grootste cabaretier van Nederland, Micha Wertheim: ontregelend, diepzinnig, grappig, intelligent en heel, heel erg ‘meta’. Een soort Woody Allen maar dan veel beter.

Adaptation gaat – uiteraard - over een scenarioschrijver, ja over Kaufman zelf om precies te zijn, want waar kan een scenarioschrijver anders over schrijven dan over zichzelf als Kunst over het Echte Leven moet gaan? Maar de vraag die deze en andere genoemde films moeten beantwoorden is dan ook niets minder dan: wat is het ‘echte’ leven (en dan ook: wat is Kunst)? De scenarioschrijver, Charlie dus, woont samen met zijn tweelingbroer, maar het gekke is nu dat Charlie – uiteraard – de geniale scenarioschrijver is (genieën zoals Kaufman zijn niet bescheiden over zichzelf) en zijn broer een ‘nobody’ is maar dat Charlie ongelukkig is en geen raad weet met het leven terwijl zijn broer gelukkig is en het leven hem heel makkelijk af gaat. Dat is gek want ze hebben als eeneïge tweeling beide dezelfde DNA, zodat ze volgens de evolutietheorie beiden even goed aan het leven zouden moeten zijn aangepast. Toch doet Charlie blijkbaar iets fout, maar wat? Maar gelukkig is Charlie een genie zodat hij dat mysterie wil gaan oplossen in zijn Kunst.

Nu is de meest opvallende overeenkomst tussen de drie films dat ze erg ‘meta’ over hun kunst zijn (zoals de meeste naoorlogse kunst dat lijkt te zijn). Adaptation is zelfs een film over een film over een boek over een leven. Maar anders dan Birdman en Synecdoche zijn hier de niveaus wel duidelijk gescheiden. Dat moet ook – en hier komen de spoilers – want uiteindelijk blijkt de oplossing te zijn dat Charlie geen grip op het leven kreeg omdat hij zo intellectueel en ‘meta’ was: het probleem van sommige mensen zoals Charlie is dat ze te veel nadenken over het leven in plaats van gewoon te leven. Organismen zijn succesvol (en gelukkig) omdat ze zich niet afvragen wat anderen van hun denken maar gewoon hun ding doen: zij volgen niet alleen hun passie maar zijn ook hun passie in plaats van dat ze zichzelf zien door de ogen van de ander waardoor ze worden afgeremd en niet echt leven. Het leven is succesvol als men niet te veel met zichzelf bezig is (als object) maar als men waarachtig als subject leeft. Dat maakt plat amusement met onmogelijke actiestunts soms beter dan al dat filosofisch geouwehoer over het leven in ‘kunstfilms’ waardoor er geen leven en ook de kunst dood en saai is. De intellectueel denkt wel dat praten over zichzelf, over het leven en de studie van de passie van anderen het echte leven is, maar dat heeft hij mis. De paradox van Kunst is dan ook dat de kunstenaar uiteindelijk beide moet kunnen doen: echt leven en reflecteren op het leven.

De film volgt dit in haar eigen ontwikkeling: Charlie wil iets nieuws, iets geniaals doen, maar precies daarom wordt het niets en net zoals bij Charlie de spanning stijgt naarmate de deadline dichterbij komt, neemt bij de kijker de spanning toe welke plotwending moet worden gemaakt om de film te laten 'lukken' met daarbij de in de film gegeven belofte door een filmscenario-expert dat alles nog goed kan komen met een geweldig einde (iets wat Micha Wertheim trouwens ook als thema neemt bij zijn show 'Voor je het weet'). De film is zeer gelaagd: bv. de titel 'Adaptation' verwijst naar Darwins theorie maar ook naar het proces van het omzetten van een boek in een film en het scenario van zijn broer over een moordenaar met multipersoonlijkheidsstoornis reflecteert de tweelingbroers die in werkelijkheid alleen Charlie is (Charlie heeft namelijk geen tweelingbroer in het 'echte' leven). In al zijn realisme - zijn vermeende obsessie voor de waarheid en het echte leven - lopen toch het 'echte' en de fantasie voortdurend in elkaar over. Het echte leven wordt vanzelf een fantasie als je je laat gaan in je passie. Uiteindelijk ondermijnt de film zichzelf.

Net als tussen Synecdoche en Birdman zijn de overeenkomsten tussen Adaptation en Birdman zo groot dat ik het me moeilijk kan voorstellen dat Birdman niet mede is geïnspireerd op het werk van Kaufman. Birdman lijkt veel ideeën van Kaufman te hebben gejat, maar waar Kaufmans werk uiteindelijk toch net iets te intellectueel is c.q. over zichzelf gaat waardoor het net iets te stroef loopt, zit Birdman helemaal in de passie c.q. adrenalinerush en loopt die film als een sneltrein waardoor Iñárritu met Birdman de meester nog wist te overtreffen.

Laatste film van Spike Jonze die ik nog niet gezien had, viel me eerlijk gezegd tegen gezien de relatief hoge waardering op Moviemeter. Het is een redelijke film, maar verschrikkelijk opgehyped. Wat mij betreft valt het in de categorie "arthouse made in Hollywood". Geen echte arthouse dus, maar een zuiver commerciële productie die dat imago probeert te gebruiken. Daar vind ik een film als The Secret Life of Walter Mitty (2013) ook onder vallen, deze film deed me daar aan denken. Die film lijkt me wel een aanrader voor wie deze film goed vond.

De film begint behoorlijk saai en komt pas richting het einde een beetje op gang, al is de "genrewissel" ontzettend opzichtig. Als het personage van Meryl Streep "We have to kill him" roept ontstaat er een droogkomisch moment dat als omslag dient om vervolgens als soort van thriller verder te gaan.

Het verhaal (scriptschrijver schrijft een film) is relatief eenvoudig maar wordt iets gecompliceerder gebracht door steeds tussen de verhalen te switchen, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik geen genialiteiten heb kunnen ontdekken. Ik vind het in die zin zeker geen "intelligente" film, je hoeft er volgens mij niet bij na te denken om het te kunnen volgen. Ook qua diepgang valt het erg mee, op zich is dat natuurlijk niet erg maar op een paar leuke quotes na is het meeste als je er bij stilstaat toch behoorlijk oppervlakkig, ook al wordt het in een heel diepzinnige toon gebracht ("Life is short. I need to make the most of it. Today is the first day of the rest of my life. I need to turn my life around. I need to fall in love. I need to read more, improve myself. I want my life back." etc. etc. etc.).

Door de wat saaie eerste helft kom ik niet verder dan 2,5* a 3*

Knappe film waarin werkelijkheid, fantasie, en een fantasie van de werkelijkheid, om elkaar heen draaien en bij elkaar komen. Er wordt meer dan behoorlijk geacteerd door Cage, Streep en Cooper, maar de hoofdrol is het script natuurlijk. Het is een gewaagd script, vooral omdat Orlean, Laroche, McKee, Kaufman's anaal gefixeerde agent Marty, en ook Kaufman zelf natuurlijk, allemaal echt bestaan.

De film is erg meta, zoals het andere werk van Kaufman, en het leeuwendeel van de film gaat over realistische beslommeringen over zijn falende werk als scriptschrijver. Maar als hij vastloopt en niet weet hoe te eindigen komt zijn (niet-bestaande) broer Donald to the rescue, en worden alle Hollywood-clichés ingezet waar Kaufman eerder nog tegen protesteerde. Daarom was die traan die Kaufman liet vallen zo grappig, als zijn broer een mooi verhaal vertelt over zijn gevoelens voor een meisje op de middelbare school: veel kijkers vonden dat waarschijnlijk een mooie scene, maar het was precies wat Kaufman bedoelde met "geen levenslessen of innerlijke groei!" Deed me ergens denken aan Hans Teeuwen die ooit zijn publiek ook zo'n middelvinger gaf door een nonsensgedicht heel gedragen voor te lezen om na de staande ovatie te zeggen dat het allemaal bullshit was.

Film zit dicht tegen briljant aan, en toch hoopvol dat deze film gemaakt kon worden, want het is toch redelijk ontoegankelijk. En sportief van Orlean, Laroche, Marty en McKee dat ze toestemming gaven hun niet al vleiende alter ego onder hun eigen naam te laten meespelen.

Speciale film dit. Leuke tweeling dat wel, kan me er ook zelf nog wel in (terug)vinden (ben zelf van een tweeling). De gemeenschappelijke interesses om filmscenario's te schrijven, hun karakter dat niet helemaal tegengesteld is maar toch verschillend is, enz. De film is dus nog redelijk vermakelijk maar het einde is niet al te best. Hoe ongeloofwaardig dat ze wat beginnen te babbelen terwijl ze hun verstoppen voor Susan en Laroche. Het einde is nog wel redelijk grappig daardoor. Hoe dan ook weer een bekendere film die ik van mijn lijstje kan schrappen.

Fijne herziening.

Al is het vooral Kaufman's werk dat overeind blijft. Jonze blijft als regisseur duidelijk meer op de achtergrond. Bewust allicht, maar toch vind ik het een beetje jammer. Maakt dat het bijna 15 jaar na release nog steeds een fijne film is, maar niet meer de film die ik écht geniaal kan vinden.

Het script van Kaufman blijft dat wel, maar na een paar keer gezien te hebben is het nieuwe daar ook wel een beetje vanaf. Acteerwerk ook erg goed, wat mij betreft één van Cage z'n beste rollen, en humor ook super. Saai is het zeker niet en gelukkig duurt de film ook niet overdriven lang.

Visueel is het oké maar eenvoudig, de soundtrack herinnerde ik me al niet meer de dag erna. Wel een film die z'n basiskwaliteit bewaard heeft en zeker een aanrader voor mensen die van iets apartere films houden, maar vond hem bij herziening toch ietsje minder.

4.0* en een uitgebreide review

Aardige verhaalstructuur, maar echt grijpen doet het mij niet. Het acteerwerk van Cage is zeer behoorlijk, hij zet zijn dubbelrol goed neer. Ook Cooper overtuigt. De verhaallijnen grijpen (uiteindelijk) in elkaar, waarbij wel duidelijk is waar de film naar het einde toe op aanstuurt, maar ik kon er niet zoveel mee. Wellicht wel een film die bij herziening beter wordt.

Het verhaal valt best wel mee en Nicolas Cage doet het niet slecht. Maar verder is het voor mij weinig boeiend en ik vind ik er als film ook niet zo veel aan. Toch wel wat gedateerd ondertussen en te weinig pit. Visueel mocht het trouwens ook iets creatiever. Misschien niet de juiste moment gekeken? Opvallend veel positieve reacties hier. Wie weet bij een herziening binnen enkele jaren...

Totaal geen komedie. Jammer weer want ik was juist in de mood voor een komedie. Had al zo mijn vraagtekens hoe een plot als deze komisch zou kunnen zijn. Nu weet ik het antwoord. Niet.

Geen eenvoudige film waarbij de diepere laag aanwezig is, maar daarom niet steeds doordringt. Als je het achteraf bekijkt zit het wel prima in elkaar waarbij gespeeld wordt met werkelijkheid en fantasie en een combinatie daarvan. Met een personage dat ook in werkelijkheid bestaat (Charlie Kaufman) om dan te beginnen achter de schermen van 'Being John Malkovich". Hoogst bizar allemaal ... of ingenieus, wie zal het zeggen?

Interessant wordt het wanneer Charlie's alter ego en broer opduikt en eigenlijk totaal het tegenovergesteld is van wat hij is en denkt. Charlie is onzeker, zowel op werkvlak als in de liefde. Hij worstelt al eventjes om een degelijk script te schrijven over een boek met orchideeën.

Om dan uiteindelijk te eindigen met iets wat hij helemaal niet wou in een pure Hollywoodiaanse stijl. Prima film, niet 100% allemaal duidelijk voor mij, maar toch van genoten, zeker van de uitstekende Nicolas Cage. Hopelijk heeft hij na Pig terug de draad wat opgepikt!

Jonze.

Uit een tijd waarin hij serieus goede concepten wist neer te zetten, alleen in tegenstelling tot Being John Malkovich een stuk minder te bekoren. Waarschijnlijk omdat Adaptation wat minder gebruik maakt van sciencefiction-elementen en eigenlijk een intelligent maar wat regulierder verhaal naar voren brengt.

Cage mag de hoofdrol vertolken in een film die waarschijnlijk door velen wordt beschouwd als één van zijn beste films. Ik vind alleen dat de meeste concurrentie die hij kent vanuit zichzelf vooral binnen de tijd van nu zit. Vroeger was hij wat minder zorgvuldig met zijn rollen, maar daardoor komt deze film er wel positief uit. Zijn acteerwerk is redelijk, al blijft het allemaal nog wat onzekertjes.

De overige personages interesseren wat minder maar staan er wel, waar ik zelf vooral tegenaan liep is de beperkte kwaliteit op audiovisueel niveau. Soms wat interessante montage, verder een film die vooral een remmend effect kent. Het past aan de ene kant wel bij het concept, maar wetende dat Jonze behoorlijk wat creativiteit kent op regievlak komt deze film vooral teleurstellend over.

Verhaal is sterk maar het is toch het presentatiegebrek dat het niet helemaal lekker uit de verf laat komen. Degelijk acteerwerk, meerdere verrassingen en een goed lopende lijn, maar geen film die een echt absorberend effect kent. Er wordt geen moment echt uitgenodigd tot empathie of andere emotie, en dat is wat mij betreft een cruciaal element dat ontbreekt.

Een scriptschrijver is bezig met een script voor een film. En zijn tweelingbroer is ook scriptschrijver. Het gaat over orchideeën en over een journaliste die een orchideeënexpert interviewt. En zo is het een film in een film in een film enzovoorts. Ik heb dit soort dingen al eens eerder gezien. En ook wel beter denk ik. Ach, op zich had de film wel iets, maar het kwam ook allemaal wel erg geforceerd en semi-intellectueel gemaakt over. En dat stond me toch vooral tegen. Ik moest ook wel aan Woody Allen denken, maar dat niveau haalt de film bij lange na niet. Ook Nicolas Cage en Meryl Streep zijn zeker allebei erg goede acteurs. Maar ook bij hun had ik zo mijn twijfels of zij nou juist de goede personen waren voor deze rollen. Nee, de film laat me duidelijk onbevredigend achter. En ik betwijfel of ik de film bij een herziening ter zijner tijd beter zal gaan vinden.

Na vele jaren was ik benieuwd of de score van 4* nog steeds gerechtvaardigd was en dat is zeker en vast het geval. Er zit behoorlijk veel in deze film verwerkt. De struggle van Charlie om het script af te werken is behoorlijk intens en boeiend om te volgen. De relatie met zijn tweelingbroer zorgt voor de nodige komische noten in de film. Heerlijk om te zien hoe zijn tweelingbroer plots erg getalenteerd blijkt te zijn als scriptwriter, terwijl Charlie zelf maar geen goed script kan schrijven. Naar het einde toe neemt de film een wending en wordt het bijna een thriller. Charlie en Donald komen in een confrontatie terecht met Susan en Laroche, dat uitmondt in een crash.

Sterk einde van sowieso een sterk geschreven script, maar ook Cage doet het erg goed als de tweelingbroer Charlie en Donald. De twee broers zijn erg verschillend qua karakter en dat zorgt voor enkele leuke scènes. Charlie is de timide broer die er niet in slaagt om zijn relaties te doen werken. Zelfs de schrijfster van het boek durft hij niet aan te spreken (erg sterke scène in de lift), terwijl Donald dan weer de uiterst zelfzekere broer is. Wat mij betreft is dit één van de beste rollen van Cage.

Score van 4* blijft stevig staan.