Adaptation. (2002)

De poëzie van Orbit gaf me een aangenamer gevoel dan het kijken naar Adaption.

Dat orbit blijft vasthouden aan eeuwenoude conventies en formules, zegt wat meer over hem dan over deze film

Ach, dan hebben jullie het allebei niet begrepen.

Beste Reinbo,
ik denk niet dat het 'niet begrijpen' een probleem was (de basis van het verhaal staat trouwens toch op de DVD-hoes beschreven). Gewoon het feit dat de 'inleiding' tot de plot 75 minuten moet duren... 75 minuten dat er nauwelijks iets gebeurt met het verhaal! 75 minuten om duidelijk te maken wie Kaufman is, wat hij doet, en wat z'n specifieke persoonlijkheid is - allemaal op een veel te langdradige & herhalende manier.
Pas wanneer de Kaufman-broers met de wagen Orleans en Laroche volgen & de drugs ontdekken, ging ik rechtop zitten. Pas dan had ik het gevoel dat de intro voorbij was, en begon de film echt - trouwens behalve drama (geen komedie) ook nog thriller en actiefilm.
Het deed me een beetje denken aan Marathon Man: 1 van de betere boeken die ik ooit gelezen heb; maar de film: ruim een uur niks & vaag, en pas dàn komt de (boeiende) plot tot leven.

Ach ja, om het met een (waarheidsgetrouw) cliché te zeggen: de gustibus et coloribus non disputandum est...

Wat natuurlijk helemaal niet raar is bij een film van 115 minuten

Deze film heeft een aantal jaar in mijn top 10 gestaan. Afgelopen december viel hij eruit. Tijdens mijn jaarlijkse top 100 was de film een van de grootste verliezers, aangezien hij 25 plaatsen daalde in de lijst ten opzichte van vorig jaar. Een aantal dagen geleden sprak ik met iemand over deze film en kreeg ik ineens weer zin om hem te zien. Ik had hem al 3 keer gezien of zo, maar de laatste keer was een jaar of 2 geleden. Vrijdagavond ging hij weer op. En ik moet het toch weer eerlijk toegeven: ik hou van Adaptation!

Ik heb sowieso een zwak voor films over de filmindustrie. Van Sunset Blvd, via Sullivan's Travels, Singin' in the Rain en 81/2 tot Ed Wood. Ik mag er gewoon graag naar kijken. Maar Adaptation (ik laat de punt achter de titel bewust weg, omdat het irritant leest) is mijn abolute favoriet. Op knappe wijze geeft de film het creatieve proces van het scriptwijze weer, met alle obstakels, irritaties en briljante invallen die niet blijken te werken. Geweldig om te zien hoe Kaufman tijdens zijn werk wisselt tussen een oprechte drang naar vernieuwing, wanhopige pretenties, een soort narcisme en een naar voorgevoel dat er wel eens geen film gemaakt zou kunnen worden over de schoonheid van bloemen. Dit gaat gepaard met een briljante mix tussen humor en drama.

Ik heb me ook altijd afgevraagd hoe ze de echte Susan Orlean en John Laroche zover hebben gekregen om in te stemmen met dit script. Ze bestaan echt, maar zodra Donald het script overneemt worden hun karakters op een manier gepresenteerd die niet bepaald waarheidsgetrouw meer is. John Laroche moet zelfs sterven. Hij toont in ieder geval een fijn gevoel voor humor door met het script te hebben ingestemd. En voor Orlean is zelfs geen sympathie meer voelbaar aan het einde van de film. Ook dapper dat ze haar imago zo heeft willen laten verstoren. Gelukkig spaart Kaufman zichzelf ook niet. Het is toch wel een gewaagd spelletje met identiteit, maar het werkt gewoon fantastisch in deze film.

Veel is er al gezegd over hoe de film zich in het laatste half uur ontwikkeld. Ook door mijzelf, dus ik zal er niet te diep meer op ingaan, maar het blijft gewoon briljant. Het hele thrillerelement met die krokodillen is totaal belachelijk, maar bij de dramatische scènes in dit stuk betrap ik mezelf er steeds op dat ze toch op mijn gevoel spelen. Het gevolg is dat ik mezelf moet uitlachen dat ik alweer in deze bewuste sentimentele valkuil trap. Geheel in de geest van de film dus, waardoor ik me niet hoef te schamen (of juist wel?). Daarom waardeer ik hem alleen maar meer. Ik ken geen film die zo'n gevoel oproept. Er zijn nog twee andere scènes in de film (voor het goedkope Donald Kaufmangedeelte) die mij op een persoonlijk niveau gigantisch aanspreken, maar die hou ik voor mezelf. Ik zeg wel dat die scènes tevens heel grappig zijn. Het blijft een knappe mix tussen twee genres, ondanks dat komedie duidelijk de overhand heeft. Zeker achteraf gezien.

Ook al het andere in de film is gigantisch genietbaar. De scène bij de seminar van van McKee is een van de beste scènes ooit over creativteit in film. Het acteerwerk van Nicholas Cage is weergaloos. Een van mijn favoriete acteerprestaties ooit en het doet me betreuren dat ik Cage tegenwoordig nog alleen maar aantref in oninteressante actievehicels. Waar is die acteur van gewaagde keuzes uit de jaren '90 gebleven? Ik heb niet veel met Streep, ook hier niet, maar hier hoef ik haar personage gelukkig niet sympathiek te vinden. Dat scheelt. Chris Cooper is briljant. Leuk ook dat ik nu Maggie Gyllenhaal herkende. Deze actrice kende ik de vorige kijkbeurten nog niet.

De film is op een paar momenten na niet eens zo bijzonder gefilmd als ik me herrinerde, maar de regie van Jonze blinkt vooral uit in de manier waarop hij het script gewoon de kans geeft om zich goed te ontvouwen. Niet revolutionair, maar zeer toepasselijk. Het liedje Happy Together krijg ik de komende dagen weer niet uit mijn hoofd.

Ja, ik hou van deze film! Terug in mijn top 10 ermee. Sorry It's a Wonderful Life, sorry James Stewart, sorry Frank Capra. Wat is een top 10 toch eigenlijk belachelijk met zoveel sterke filmkeuzes. Maar dat terzijde.

5 sterren blijven staan. Geen idee waarom ik dat er bij vermeld.

Tot nu toe twee keer gezien en beide keren in slaperige omstandigheden. Dankzij jou bericht moet ik de film binnenkort weer een kans geven. Heb er nu al weer zin in

Ik had mezelf allang voorgenomen iets over die laatste 30 minuten te vertellen. Echter kwam het er steeds niet van. Nu lijkt me dat toch wel een geschikt moment. Toevallig weer bij jou

Ik zie het einde namelijk als één grote relativering. De hele film gaat namelijk over conventies. Regeltjes voor het maken van een (succesvolle) film. Daar wordt vaak de draak mee gestoken. McKee die verteld geen Deus ex machina of voiceover te gebruiken. En u raad het al; dat wordt in Adaptation nu juist wél gedaan. En zo zitten er wel meer van dat soort geintjes in. Maar McKee heeft anders wel gelijk met zijn 'nothing happends in the world speech' en het feit dat een film een conflict of probleem nodig heeft. Anders verveel je je publiek. Er zit dan ook een conflict in deze film. Wel meer dan één zelfs. Kaufman verteld ons dan ook dat het gebruiken van conventies een film niet per definitie slechter maakt. Natuurlijk is ook de climax weer een grote knipoog. Waar Charlie Kaufman tijdens de hele film juist tegen predikt ontwikkeld zich langzaam tijdens die 30 minuten; hoofdpersoon overwint obstakel(s), ondervindt levenslessen en heeft succes op het einde. Maar daarom is het juist ook één grote relativering ...

''Shit, that's voice-over. McKee would not approve. How else can I show his thoughts? I don't know. Oh, who cares what McKee says? It feels right.''

Precies. Het voelt goed. En daar is ALLES mee gezegd. Wat maakt het uit als de film nogal conventioneel wordt uitgewerkt, als deze op jou gevoel inspeelt? Waarom zou je rationeel denken als je emotioneel geprikkeld wordt? In mijn geval vond ik het einde zelfs grappig, spannend en ontroerend tegelijk. Wat maakt het dan nog uit dan een film clichématig eindigt. Zolang het maar goed wordt uitgewerkt en natuurlijk niet gekunsteld aanvoelt. Het einde bevestigd dat het dus wel kan. Daarom vind ik het ook zo raar dat de mensen dit enkel als een geintje zien, maar er niet door geprikkeld worden. Hoe kun je dit dan een geweldige film vinden? Dan heeft de climax geen enkel nut en valt Kaufman eigenlijk in diezelfde stompzinnigheid als die hij afkraakt.

Conventies zijn niet voor niets conventies. Clichés zijn niet voor niets clichés. Als die nooit zouden werken dan zouden ze er ook niet zijn. Ik denk dan ook dat Charlie Kaufman ons daar een genuanceerde kijk op geeft. Conventies en regeltjes zijn echt niet altijd iets slechts, maar zijn ook zeker niet altijd de enige uitweg tot het maken van een goede film. Ik denk dan ook dat Kaufman daar niet zo mee bezig is. Ja, hij maakt toevallig wat minder conventionele films, maar het lijkt me dat hij dat enkel doet, omdat hij 'dit soort' films leuk vindt om te maken. Noch om bewust tegen de stroom in te gaan, noch om te provoceren.


Grappig ik had precies hetzelfde. Ik herkende haar ook pas toen ik van de week de film voor de 4e keer had opgezet. Ze speelt ook maar een kleine rol, maar altijd leuk om iemand te herkennen

Dat lijkt me stug. Deze film gaat bijna over conventies, clichés en regeltjes. Dan kun je toch moeilijk ontkennen dat Kaufman er niet mee bezig is. In zekere zin is de film wel degelijk provocerend, al voelt de film ook meteen zichzelf en de persoon Charlie Kaufman aan de tand.

Ook vind ik dat je de film gewoon als een complete grap kunt zien. Het einde al helemaal. Wat ik echter waardeer is dat er niet meteen voor de makkelijkste weg gekozen is. Geen recht-in-je-gezicht-parodie, maar een perfecte, bijna serieuze kopie van hoe een gemiddelde Hollywoodfilm zo'n scènes zou aanpakken. Als is de onvermijdelijke deus ex machina uiteraard wel recht-in-je-gezicht, maar hoe kan het anders?

Bij een film over regeltjes en formules ontkom je er natuurlijk niet aan. Dit is dan ook een uitzondering. Maar bij een Being John Malkovich krijg ik toch niet het gevoel dat Kaufman zo'n orgineel screenplay schrijft enkel om orgineel te doen. Het levert gewoon een frisse en leuke film op. Moet dat door bepaalde conventies, dan gebruikt hij die heus wel.


Het einde is zeker één grote grap. Ik bedoel maar, ironischer kan het eigenlijk niet. Alle regeltjes en formules die duiden op een hollywood prent, worden hier toegepast. Satire pur sang. Het grappige is dat het even duurde of voordat ik dat doorhad Maar wat deze 'satire' vooral zo sterk maakt is het feit dat deze regeltjes ook daadwerkelijk werken. Als dat niet het geval is dan is het einde net zo stom als de regeltjes zelf. Daarom ben ik er nog steeds heilig van overtuigd dat de film ons probeert te vertellen dat al die talloze regeltjes helemaal niet altijd zo stom zijn. Waarom zou je een film om zijn conventies minder goed moeten vinden als het werkt?

Ja, dat dacht ik dus ook gister avond.. Ik dacht als ik hem nu (11 uur savonds) kijk dan lig ik om half 1 op bed en dat is wel goed... Maar ik dacht van nou.. daaar gaat mijn half 1 norm

Goede film trouwens, zeker de moeite waard om nog een keer te kijken:)!

Als ik zo je verhaal lees bevestigd dan enkel mijn vaststelling. De film gaat helemaal niet om het plot of het verhaal. De film gaat over de onzin die men in Hollywood geloofd en naar handelt. (Conventies) zie ook de posts van aire en TOR.

Gister herzien en ik blijf bij de 4 sterren die ik eerder gaf.

't is natuurlijk erg origineel allemaal en de film bevat flinke zelfspot (wat mij ook erg bevalt hieraan), maar ook dit keer kon ik er helaas weinig om lachen. Ligt niet zozeer aan de film zelf, maar serieuze momenten hier en daar hadden wat mij betreft weg mogen blijven. Gelukkig kent de film een briljant scenario en ik blijf het geweldig vinden hoe de dubbelrol van Cage is mogelijk gemaakt.

Wellicht dat ik Adaptation na een derde herziening nóg meer ga waarderen. Voorlopig blijf ik nog steeds op een nette 4.

Mijn stem heb je in ieder geval! Ik ging erin met een open mind, had geen idee wat ik kon verwachten. Snapte er ook niks van, tot ik de forums erop na sloeg. Dan besef je pas hoe briljant de film is. Persoonlijk vond ik het een moderne mindfuck.

Maffe film die de kijker regelmaitg op het verkeerde been zet. Het script steekt ijzersterk in elkaar en weet naar een sterke (en overdreven) climax toe te werken. De structuur zowel vanuit het perspectief van de schrijver Kaufman als het karakter uit het scenario dat hij schrijft is ingenieus bedacht.

Op het hoesje van de dvd staat dat ie maar iets van een 80 minuten duurt. Klopt dat of staat hier de juiste duur(114min)?

De film duurt 114 minuten. De hoes heeft het verkeerd

Ok, thanks. Ga me er vanavond eens aan wagen.

Sterke film.

Al had ik me meer verwacht aan een komedie, vond ik dit toch net iets meer drama. Maar dat is absoluut geen minpunt. Het verhaal kent een boeiende verhaallijn en wist (bijna) constant mijn aandacht erbij te houden. Al werd hij naar het einde toe wel wat voorspelbaar.

Trouwens, er is hier één persoon die zeker moet vernoemt worden want die trok de film simpelweg naar een hoger niveau: Nicolas Cage. Die zet hier gewoon een énorm boeiend personage neer en hoe...

je hebt het duidelijk niet begrepen. die eerste 75 minuten zijn niet om duidelijk te maken wie kaufman is enzo. die zijn er juist om op geniale wijze duidelijk te maken dat hij, kaufman, niet verder komt met zijn script.

in deze film schrijft hij het script voor de film die je aan het kijken bent. en hij kan maar geen begin vinden, dus heb je een "intro" van 75 minuten. het is hartstikke leuk om te zien dat wat hij in zijn recordertje zegt, dat je dat al hebt gezien, eerder die film.

dit is briljant bedacht en daarom is het zo'n geweldige film om naar te kijken.

ook de strijd die kaufman met zichzelf voert in deze film is geweldig. hij probeert juist een film te maken waarin niks gebeurt (zie de scene bij die scriptschrijvers-bijeenkomst). en dat lukt hem dus aardig goed!!:) dat is het leuke, want omdat hij bij dat begin blijft steken, is zijn doel al bereikt; namelijk: geen standaardfilm.

(5* trouwens)

Tja, volgens da pauselijke fanclub is elke encycliek op zijn manier óók geniaal - maar daarom nog niet boeiend.

Jeewee, we delen '12 Angry Men' in onze top 10; díe noem ik ook geniaal én boeiend...

(Terwijl ik na het bekijken van 'Adaption' naar m'n platenspeler spurtte & weer opleefde bij het eerste nummer van de eerste 7" van Buzzcocks; dat heet 'Boredom'...)

hm.. ja daar verschillen we dan inderdaad in.

juist omdat het zo geniaal was vond ik het zo boeiend om naar te kijken. dit is typisch een kaufman-verhaal en die vind ik wel vaker boeiend, om het geniale (being john malkovich, eternal sunshine...).

haha, ik vind het echt gaaf om al de reacties hier te lezen. De mensen die de slimmigheid van de film "begrijpen" vinden het echt een top film. Nou is Kaufman ook echt een meester schrijver.

De mensen die de film niet "begrijpen" kunnen hem uiteraard ook niet waarderen en de humor en essentie van de film ligt dan ook niet zo voor het grijpen en wordt je ook niet zo in de schoot geworpen. Misschien is deze film een beetje te slim voor zijn eigen bestwil

Eens herzien maar net als bij de eerste visie werd ik zeker niet weggeblazen. De film mikt meer op het verstand dan op het hart lijkt het, hoewel het hoofdpersonage toch aandoenlijk genoeg zou moeten zijn om met 'm mee te voelen.

Net als bij bijvoorbeeld Synecdoche, New York ligt de nadruk op een complex kluwen tussen realiteit en fictie waarbij het uitkijken is welke van de twee nu de overhand neemt.

Adaptation drijft dus wel op een origineel uitgangspunt en dat levert een intelligente prent op maar 't raakt mij eigenlijk niet. 'k Heb wel eens gedacht dat überoriginele cinema, waarbij alles liefst zo inventief mogelijk is, me nooit echt zal kunnen meeslepen, maar bij bijvoorbeeld Eternal Sunshine Of The Spotless Mind leefde ik wél volledig mee. Hangt dus meer af van de manier waarop personages worden uitgewerkt en 'k vind de emotionele slagkracht van Adaptation eerder beperkt. Cage doet het nochtans erg goed als beide Kaufmans, maar het verhaal wordt in mijn ogen nogal steriel gebracht. Behoorlijk vaag, maar 'k kan het niet anders onder woorden brengen.

Ook de andere acteurs zijn best overtuigend, maar diep snijdt het allemaal niet. Op visueel vlak vind ik deze Spike Jonze evenmin overweldigend en dus blijft het bij 3* voor het bijzondere basisidee. Sorry fans.

Geweldige film die inderdaad als 1 grote grap kan worden opgevat. Cage in de beste rol die ik van de man heb gezien. Cooper was ook uitstekend. Streep is altijd goed. 5*

Ik kan geen film over bloemen maken, dan maak ik maar een film waarom ik geen film over bloemen kan maken. Die Kaufman toch, altijd een plezier zijn films.

Erg fris idee om dit te laten zien. Het begin is al fantastisch met de evolutie van onze blauwe planeet. Later wordt dit dan gemengd in de film als Kaufman zijn ideeën, geweldig. Ook de stukken van Being John Malkovich die ertussen gemonteerd werden was amusant.

Beide broers kunnen dus hun gang gaan met het schrijven van het script wat op het einde enorm goed uitpakt. Ik denk dat Kaufman hiermee ook de vraag wilt stellen: Maakt een goed script een goede film? Want de eindscènes staken zeker niet boven de middelmaat uit enkel past dit perfect in het hele concept. Vond heel de situatie met de dubbelrol van Cage geloofwaardig overkomen. Meryl Streep wist me ook eens een keertje echt te overtuigen in haar rol.

Knappe zelfspot.

****

Minder dan andere Kaufman's (Eternal Sunshine, Being John Malkovich) maar het blijft een erg goed script. Zijn personages zijn altijd ontzettend echt. Acteerwerk is goed.

3,5*

Opnieuw laat Kaufman zien wat voor genie hij eigenlijk is.

Want wat een geniaal script is dit. Complex, vol met parallellen, een briljante structuur en mooie verwerving van fictie en werkelijkheid. Heb als ik het hier zo nalees ook nog de nodige zaken gemist. Ben benieuwd wat een herziening hiermee doet.

De muziekkeuze is bijna perfect en Cage is DE acteur voor rollen als deze, fantastisch die droge kop van hem. De regie van Jonze had van mij eigenlijk wat aparter en inventiever gemogen maar misschien is die overige ruimte voor het script juist wel goed.

4* voor nu.

In dit soort rollen vind ik Cage dus perfect in z'n element. Hij werd in mijn ogen veel te vaak als actieheld gecast en daarvoor vind ik hem absoluut niet overtuigend.

Hele vage en absurde film met een glansrol voor Cage (waar ik nog steeds geen uitgesproken fan van ben). Deze is welliswaar minder dan "Malkovich" maar ook Adaptationi zit heel goed in elkaar met perfect uigevoerde plottwists en een hele goede sfeer.