La La Land (2016)

En Hart Beat (2016), natuurlijk.

Zo. Ik heb mijn kaartjes gereserveerd voor donderdag. Wel blij dat hij ook in Cinemec draait hier: Wel een film om met goed geluid te kijken en zo groot mogelijk scherm. Farhadi, Ozon en Dolan moeten maar wachten tot komend weekend

Toneel en Ryan Gosling is voor mij een vreselijke combinatie...

Dan kijk ik nog liever naar een romantische film met Brad Pitt of zo..

Poster doet me denken aan Into the Night (1985) - MovieMeter.nl, maar dat zal wel een loze referentie zijn zo te lezen heheh

Zeer aangename verrassing. Verwachtte wel een fijne film maar niet zo goed als dit. Wat bij Whiplash al opviel is hoe fysiek de muziek voelt bij Chazelle, en dat is toch wel een doorslaggevende onmiskenbare unieke kwaliteit. La La Land is geen uitzondering, en dit kan hij omdat het een musical film is nog verder doorvoeren. Wat mij betreft mogen alle sound Oscars naar La La Land gaan, hoe magnifiek Arrival op dit vlak ook was.

De film bruist van de energie. Daarnaast komt nog dat L.A. echt ademt en misschien wel het belangrijkste personage is van de film, en dus de titel meer dan waard is. Je voelt de zon branden op je huid, de aantrekking en afstoting van de stad vol big dreamers die kansen zien in onmogelijkheid en het hedonistische Californië. Om dan nog maar te zwijgen over het dromerige kleurengebruik en de film een hele fijne surreële sfeer meegeeft. Het einde geeft La La Land een nog surreelere laag, waar je iets mee kan doen, maar niet hoeft.

Cast is magnifiek, de chemie tussen Gosling en Stone is nog steeds om je vingers bij af te likken, en het is nog beter dan in Crazy, stupid, love. De love story is heel aandoenlijk en ondanks het nodige drama niet te vermijden is is het nooit theatraal of storend. La La Land is een magnifieke musical film maar vergis je niet, stilistisch staat La La Land nog sterker. Een film die in mijn hart zit, denk niet dat je een musical liefhebber hoort te zijn voor La La Land. Ga dit zien.

Mijn hoge verwachtingen van La La Land zijn vandaag volledig ingelost. Wat een heerlijk klassiek Hollywood verhaal. Voer voor alle cinefielen onder ons, met een prachtig scenario dat louter originele keuzes maakt. En vond je dat Ryan Gosling en Emma Stone in “Crazy, Stupid, Love” al een mooie chemie hadden, dan mag je deze film zeker niet missen.

P.S Ik bedacht vanmiddag dat het zien van deze film tijdens de kerstvakantie een leuk idee zou zijn voor alle azijnpissers, boze witte mannen en de andere cynische mensjes. Misschien dat 2017 dan toch nog een beter en leuker jaar wordt dan 2016.

Damned, weer zo'n film waar je heen moet omdat alles en iedereen 'm bejubelt, de film lijkt unaniem tot beste film van 2016 verklaard, maar waarvan ik nu al bijna zeker weet dat ik er weinig aan zal vinden: gezien de trailer is het precies zo'n film als Whiplash die ik nogal slap en in ieder geval gruwelijk overschat vond. Maar goed, er is maar één manier om zekerheid te krijgen (met frisse tegenzin naar de bioscoop dan maar)...

Waar ik gezien de trailer overigens wel hoge verwachtingen van heb is Moonlight...

De liedjes zijn geweldig mooi.

Maar het uitzicht, tja, ik heb beter gezien. Zelfs met de redelijke vermoeidheid die me in z'n greep hield, verwacht ik. Het komt niet door Ryan en Emma, maar door de best wel snelheid waarmee door de film wordt gesprint. Er wordt nooit helemaal stilgestaan bij sommige dingen. En dan red zo'n mooie scene aan het einde ook niet, nee.

Ryan en Emma acteren niet. Ze zíjn. Dat zegt eigenlijk al genoeg, want het is wel genieten.

"Here's to the fools who dream"

La La Land. De film waar ik dit jaar het meeste naar uitkeek. De film waar mijn verwachtingen zo hoog waren dat de film alleen maar kon tegenvallen. Gelukkig is dat niet gebeurt. Het is alles wat ik er van verwacht had en meer. Damian Chazelle weet na Whiplash weer met een ontzettend intense ervaring te komen. Dit keer helemaal in de stijl van de oude musicals. Het moderne gemixt met het klassieke werk echt fantastisch. La La Land heeft echt een heerlijke feel. De kleuren spatten van je scherm af, de personages zijn heel erg fijn om te volgen, de muziek is heerlijk, en de dans is geweldig om naar te kijken. L.A. is geweldig als locatie voor "Dreamers" die het willen maken in de showbusiness, maar ook de minder glossy kant wordt getoond. Hoewel de film toch ruim twee uur duurt, voelt dat nergens zo. Ik wilde niet dat het ophield. Ik wilde alleen maar meer. Het romantische aspect werk ook zeer goed. En dat is vooral te danken aan de chemie tussen Gosling en Stone. Hoogtepunt van de film is ook meteen het moment wat op de poster staat. Wat een heerlijke scene is dat toch. Naast het feel good aspect weet de film je af en toe ook zeker te raken met emotionele momenten.

Zoals gezegd is de chemie tussen Ryan Gosling en Emma Stone geweldig. Ze zorgen echt voor vuurwerk op het scherm. Maar ook individueel zijn ze heel goed. Alleen kan je niet wachten tot ze weer samen te zien zijn. Je krijgt geen genoeg van ze. Simmons laat ook fraai acteerwerk zien. Toch wel een acteur die ik meer en meer ga waarderen. En ik had het niet helemaal verwacht, maar ik vond John Legend ook een fijne performance geven.

Chazelle doet er alles aan om je als kijker in de juiste sfeer te brengen, en slaagt daar helemaal in. De feel van oude musicals als Singin' in the Rain. En dan vermengd met een moderne manier van filmen. En hoewel er niet in gezongen wordt, is de planetarium scene daar een mooi voorbeeld van. De cinematography is echt geweldig. Wat een mooie shots, wat een prachtige belichting. De production design is geweldig. Echt alles wordt gedaan om je mee te nemen naar La La Land.

In een musical zijn de muziek, de liedjes en dans natuurlijk erg belangrijk. En ook daar stelt de film absoluut niet teleur. Mooiste nummer voor mij is toch wel Audition (The Fools Who Dream). Hierin toon Stone haar hele kunnen. Een erg krachtige performance. Erg mooi gezongen en met zeer veel gevoel. We kennen het liedje natuurlijk al erg goed van de trailer, maar om het nu volledig te zien maakt het liedje zoveel beter. Maar ook Gosling heeft die echte musical skills. Die man lijkt echt alles te kunnen. Toch wel een van mijn favoriete acteurs van dit moment. De dans choreografie is erg goed. De muziek Justin Hurwitz is natuurlijk de driving force in de zang/dans scenes. Echt een prachtige "jazzy" score. Past ook weer perfect in de feel die de film uitstraalt.

Het kon niet anders of La La Land zou de film van het jaar voor mij gaan worden. En dat is het dan ook. Zelfs meer. Wat een heerlijke beleving is dit. Eentje waaraan ik in de toekomst nog heel plezier ga beleven. Ik kan niet wachten om hem weer te gaan zien.

Dat heb ik ook. Was het niet van plan daar musicals over het algemeen niet mijn ding zijn, maar ach, verder draait er ook niet veel soeps wat ik nog niet gezien heb, dus toch maar eens kijken waar men zo enthousiast over is.

(Nou, dat klinkt alsof ik me er echt op verheug!)

Lang naar uitgekeken en absoluut niet teleurgesteld. By far de film van het jaar voor mij. Ik ben dan ook zeker een sucker voor dit soort films en deze stijl. Eigenlijk wel voor alles in deze film. Het is misschien wat zoet, maar echt wauw wat een film.

Allereerst de muziek is geniaal, zowel de score als de liedjes. De teksten zijn mooi en passend. En hoewel Gosling en Stone beide niet de beste zangers zijn brengen ze het heel erg mooi en treffend. City of Stars zal voorlopig nog wel door mijn hoofd galmen.

Ik vond Whiplash goed, maar een beetje overrated. Maar Chazelle heeft hier ook visueel echt een meesterwerk neergezet. Een perfecte ode aan oudere Hollywood films wat ook knap is aangezien hij wel in de moderne tijd plaatsvind. Maar hij voelt toch lekker nostalgisch. De kleuren en decors zijn daarin ook leidend. Soms zie je duidelijk dat het 'nep' is, maar het past en dat is het belangrijkst.

Het verhaal is klein maar teder. Het einde zonder er iets te verklappen is briljant en bezorgde mij kippenvel.

En de cast.. Beter gecast had er niet kunnen worden. Ryan Gosling en Emma Stone zijn de perfecte match. Ze spelen, dansen, lachen en zingen perfect. Zelden zo'n goede chemie gezien. Zeker niet in recente films.

MEESTERWERK!

5*

Wow wat een geweldige film.

Hij laat je idd denken aan de geweldigeouderwetse hollywood films.

Stone en Gosling spelen echt zeer goed in deze film die stijf staat van charme en geweldige muziek.

Laat aub de oscars regenen voor deze geweldige film.

Naomi Watts (goed je weer te zien!) denkt niet dat je een musical liefhebber hoeft te zijn voor La La Land, en ik denk dat hij daar volkomen gelijk in heeft. Als je van tevoren besluit met je armen over elkaar er niets aan te vinden, lukt dat je heel misschien, maar met een enigszins open mind, is de kans meer dan een beetje aanwezig dat La La Land je volkomen verrast.

Ik hou zelf niet eens zozeer van musicals, al kan ik enkele wel waarderen. Maar de meeste elementen die me in het genre vaak storen, lijken hier te ontbreken of worden overschaduwd door de chemie tussen de acteurs, de liefde voor film, muziek en dans die wordt uitgeademd, en de aansporing om niet te snel de brui te geven aan je dromen. Gosling en Stone spetteren van het scherm, en zelf als Portman fanboy van het eerste uur, zal ik eventjes aan deze performance denken, mocht Natalie er met Jackie met de Oscar voor beste actrice vandoor gaan.

Vanaf de openingsscène is duidelijk dat de nog jonge Chazelle er gelijk mee aan de haal gaat. Remmen los. Terwijl de soundtrack nog naswingt, glijden de beelden in bed nog door mijn hoofd. Wat een moves. Wat een long takes. Boy meets girl, yes. Maar de manier waarop Chazelle dat verbeeldt, heeft me met open mond doen kijken. En luisteren naar de lekker jazzy sounds. Wat mij betreft snel weer. Met koptelefoon.

4,5*

En dan te bedenken dat oorspronkelijk Miles Teller en Emma Watson de hoofdrollen zouden vertolken. Ik wil niet weten hoe de film er dan uit had gezien. Gelukkig zit er nog genoeg gezond verstand in Hollywood. Gosling en Stone zijn een geweldig filmkoppel. Ik ga vanavond naar La La Land, ben benieuwd.

In Cinema Paradiso zien we een jongetje met een betoverende glimlach in een oude bioscoopzaal een film kijken. Zo heb ik me constant gevoeld in de bioscoop. Damien Chazelle is een regisseur die mij al helemaal overtuigd had met zijn debuut, Whiplash. Eerlijk is eerlijk: ik wist niet precies wat ik moest verwachten van zijn nieuwste film, La La Land. Het blijkt nochtans een van de meest magische bioscoopervaringen van het jaar te zijn.

Als de heerlijke opening scene je al niet pakt (een prachtig gefilmde zing en dans scene op de snelweg in een file) dan gaat het verhaal dat wel doen. Beiden omarmen Gosling en Stone de bescheiden persoonlijkheden van hun personages en leveren ze in de door jaren '50 en '60 geïnspireerde musical-sequenties hun liefde en intimiteit voor elkaar. Tussen deze scènes door hebben we nog hun prachtige gezichten waarbij woorden niet nodig zijn om door middel van beeld duidelijk te maken wat deze mensen voor elkaar voelen. Dit is een persoonlijke film die je bij het hart grijpt, over de dagelijkse dingetjes in het leven zoals angst, bescheidenheid en een identiteit hebben in deze grootse, moeilijke wereld. Het einde laat zien dat het niet altijd loopt zoals we misschien op de lange termijn hadden gehoopt, maar het prachtige eindshot zegt: het is goed, we zijn tevreden.

La La Land is een waanzinnig mooie film.

Apart dat deze bij pathe onder pac films valt, er zijn daardoor ook maar weinig voorstellingen op een dag.

Ben in ieder geval benieuwd of het wat voor mij is, heb totaal niks met musicals maar gezien alle lovende kritieken kan ik het niet maken om niet te gaan. Whiplash heeft me vorig jaar ook positief verrast dus wie weet!

MENEER L3GIOEN Jij moet wervende teksten gaan schrijven voor filmmaatschappijen! Ik heb een gloeiende hekel aan musicals (één uitzondering: Dancer in the Dark (2000) - MovieMeter.nl) maar door jouw enthousiasme (en prachtige verwijzing naar Nuovo Cinema Paradiso (1988) - MovieMeter.nl) gaat ik deze film nu zeker kijken!

Ik vond magisch ook het juiste woord. Erg toepasselijk.

I hate musicals but i loved La La Land...

Zo typisch musicallig vond ik hem trouwens ook niet, dus mede musicalhaters hoeven zich niet door het label 'musical' af te laten schrikken. Okay, er wordt hier en daar een stukje gezongen, maar het is niet dat men te pas en te onpas gaat zingen en dansen. Wat dat betreft vreesde ik bij de eerste scene met grote vreze, maar het bleek erg mee te vallen qua blij dansende en zingende menigtes.

Is een muzikale film per definitie een musical? Ik weet het niet, maar ik vond dit -mede door de droom van Gosling, een jazz musicus van de oude stempel die graag zijn eigen jazz club wil openen- vooral een fijne muziekfilm waarin de liedjes (die in aantal zeer meevielen) me niet stoorden.

Verder was het vooral een mooi liefdesverhaal over dromen van leven van je talenten, met wat drama en wat geluk. Het verhaal is misschien niet heel diepgaand, maar dat doet er ook niet zo toe.

Het ziet er daarnaast ook nog eens prachtig uit, de muziek -buiten de liedjes om- is erg te gek, als je van ouwe jazz houdt tenminste, en geeft de film nog meer die sfeer uit de 50's.

Kortom, bijzonder lage verwachtingen, erg goed mee vermaakt. Dat had ik niet verwacht, als ik hier niet zoveel laaiend enthousiasme had gelezen had ik hem zeer waarschijnlijk links laten liggen.

Zo geweldig dat ik mee ga in het 5***** enthousiasme vond ik hem nou ook weer niet, maar een dikke 8 scoort ie toch wel.

Stone overleeft dit debacle, maar Gosling is kleurloos en heeft een veel te zwakke zangstem. Minstens net zo erg is het totale gebrek aan chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Hoewel de spectaculaire, maar volstrekt zinloze openingsscène de indruk wekt dat we hier te maken hebben met een uitbundige, luchtige en vrolijke musical, blijk je opgezadeld te worden met een flinterdun verhaaltje van boy-meets-girl, boy-loves-girl, boy-loses-girl, boy-gets-girl-back. Natuurlijk, veel van de musicals uit de hoogtijdagen van het genre draaiden ook om dit simpele verhaal, maar het ontbreekt hier aan vlotte, messcherpe dialogen, aan humor en aan boeiende ondersteunende karakters. Kortom: het script van La La Land is ronduit slecht en het is onbegrijpelijk dat het slappe verhaaltje is uitgerekt naar een speelduur van ruim twee uur! De liedjes zijn stuk voor stuk zwak, Stone en Gosling zijn matige dansers en de melodramatische scènes werken niet, omdat dit extreem overschatte curiosum te nadrukkelijk zoekt naar de lach én de traan en daar hopeloos in faalt.

Ik wil nog wel een bescheiden lans breken voor de kostuums en de set-decoratie: dat zijn prima imitaties van de MGM-look uit de jaren '50, toen de musical [met o.a. The Band Wagon en Singin' In The Rain] zijn artistieke hoogtepunt bereikte. Maar La La Land komt kwalitatief nog niet in de buurt van een middelmatige lowbudget-musical uit die periode.

“It's pretty strange that we keep running into each other.”

Pure filmmagie. Ik bedacht me tijdens het kijken van La La Land dat dit is waarom ik ooit verliefd ben geworden op film. Je wordt twee uur lang meegevoerd in een andere wereld, en voor twee uur bestaat er niets anders dan deze wereld vol muziek, romantiek, nostalgie en melancholie. Maar regisseur Chazelle maakt niet de fout door te veel te zwelgen in nostalgie voor het oude Hollywood. De film staat met beide benen in het hier en nu en Hollywood staat ook symbool voor gebroken dromen, die door de steun die Mia en Sebastian bij elkaar vinden toch nog kunnen uitkomen.

De regie van Chazelle is precies en zelfverzekerd. Hij is niet bang om lange stiltes te laten vallen en de gezichten van de acteurs het werk te laten doen. Gosling is sterk, maar het is Stone die de grootse indruk maakt. Haar gezicht wanneer ze tijdens haar doorbraakauditie “The Fools Who Dream” zingt zal ik niet snel meer vergeten. Net zoals de muziek die op dit moment op repeat staat op Spotify. Ik had veel meer muziek verwacht, maar dat valt best wel mee. De relatie tussen Mia en Sebastian staat centraal en de muziek is eigenlijk een uitvergroting van hun gevoelens op dat moment. Pas op het laatst gaat Chazelle echt los met een slotakkoord waarbij je ogen en oren te kort komt. Die blik en dat lachje van Stone en Gosling op het laatst…. Schitterend.

"It's pretty strange that we keep running into each other."

Normaal gesproken ga ik musicals het liefst uit de weg, maar voor deze titel maak ik graag een uitzondering. Damien Chazelle weet namelijk na 'Whiplash' wederom te imponeren met een film waarin muziek centraal staat.

Aan de basis staat een simpel boy-meets-girl verhaal waar beginnend actrice Mia en jazzpianist Sebastian elkaars pad alsmaar blijven kruisen. Als kijker volg je de ontwikkelingen die de twee met elkaar doormaken gedurende de jaargetijden. Het vormt de opmaat naar het vervullen van diens dromen en geconfronteerd worden met de harde realiteit.

Het verloop mag dan clichématig zijn, maar de aandoenlijkheid houd je vast. Mede dankzij Ryan Gosling en Emma Stone die de sterren van de hemel acteren, bovenal voelt de chemie tussen deze twee erg oprecht en natuurlijk aan. Deze ongebreidelde enthousiasme zet de toon van de film maar weer eens goed aan.

Met 'La La Land' weet Chazelle op zijn eigen manier een hommage te brengen aan de klassieke musicals uit de jaren '50. In het bijzonder valt de prachtige mise-en-scène op; voornamelijk one-shot scènes waar de kleuren en het decor de overhand krijgen. En dan heb ik het nog geen eens gehad over de aanstekelijke muziek en geweldige choreografie. Het is gewoonweg genieten geblazen waar een wirwar aan emoties de boventoon voert, met een fantastisch slot die zo uit het hart gegrepen is.

Al met al een heerlijke musical die je een ongenaakbare magische ervaring geeft. Dit is zonder twijfel een must-see, ook al houd je niet van het genre.

4,5 Sterren.

Walter S.!

Dankjewel voor je compliment. Altijd leuk om te horen. Ik ben benieuwd hoe jij de film gaat ervaren.

Je had eerder onderstaande van mij verwacht?

Met die instelling ga ik sowieso niet naar de bios, ik laat me graag verrassen en ga wel vaker naar films waar ik niet heel veel van verwacht. Demolition leek me ook een heel vervelende film over een ingezonden brievenschrijver, maar dat bleek ook een erg mooie film (vond ik dan).

Bij La La Land was ik erg benieuwd geworden waar dat laaiende enthousiasme vandaan kwam, hield ik rekening met een Arrival scenario (ook hoge cijfers maar deed mij ook niet veel) en met het "daar was ik al bang voor, niks voor mij" scenario. Bleek dus niet het geval. Ik had ook al een vluchtplan, als ik er niks aan vond zou ik na 3 kwartier naar die Star Wars film gaan. Ook geen idee of ik dat leuk had gevonden, ik heb nog nooit een Star Wars film gezien. Weet ook niet of het dan wel nut heeft om zo'n film dan te gaan kijken, maar daar kom ik dan wel weer achter.

Geen verkeerde instelling lijkt me!

Leuk dat je er meer mee kon dan je verwachtte. Altijd een aangename verrassing

Ik haat musicals...maar wat een geweldige film! De chemie tussen de hoofdrolspelers druipt van het scherm. Over de top romantisch, magische scenes. Film van het jaar.

'This is the dream! It's conflict and it's compromise, and it's very, very exciting!’

Weergaloos, betoverend, niet van deze tijd, liefdevol, intiem, uniek - de Nederlandse taal is te beperkt om het einde van La La Land in woorden te vatten. Die paar minuten waarin Sebastian achter zijn piano dagdroomt over hoe het had kunnen aflopen is van een schoonheid die eigenlijk helemaal niet bij deze tijd hoort. Een hommage aan de musical, maar dan wel een die ook in één klap zélf een ijkpunt voor het genre is.

Het begint al direct schitterend. Lekker cliché - hier mag het - beginnen mensen in een file spontaan te zingen en dansen. Kleurrijk, vrolijk, nostalgisch en de camera vangt de minutenlange scène in een enkel shot. Even denk je dat dit de teneur voor de komende twee uur gaat worden: shiny happy people. La La Land is echter veel meer dan dat.

De ‘Ik haat musicals maar vind La La Land schitterend’-opmerkingen zijn niet van de lucht, en dat is volkomen logisch. Het is namelijk een musical-drama-hybride die met de ene voet in het verleden staat en de andere in het hier en nu. Dat levert geen rommeltje aan stijlen op; alles vloeit even naadloos in elkaar over als de prachtige colour fading tussen de scènes.

Voor een groot deel is dat te danken aan Emma Stone. Ze zwiert met zo’n souplesse door de film dat je je afvraagt waarom ze nu pas in een musical speelt. Ze is niet de beste zangeres ter wereld en ook het dansen zal haar flink wat moeite hebben gekost, maar haar enthousiasme en intensiteit maken alles veel meer dan goed. Ze geniet en is als een vis in het water, wat bijzonder aanstekelijk werkt.

Ze is zelfs zó goed dat Ryan Gosling er wat bleekjes bij afsteekt, maar dat beperkt zich gelukkig vooral tot het dansen en vooral zingen wat bij hem maar net de ondergrens haalt. Verder weet hij zich prima te verbergen achter zijn kenmerkende stoïcijnse façade, een muur die zijn personage bovendien prima past. Daarnaast is de chemistry met Stone goed. De minpuntjes zijn hem dan ook vergeven.

Met een driftige stoelschoppert schuin achter me had ik ondanks de mooie plaatjes en het aanstekelijke sfeertje in het begin - na die filescène - wat moeite om in de film te komen. Vaak kun je dan wel inpakken; eenmaal uit een film kom je er heel moeilijk weer in. Het is tekenend voor de enorme klasse van La La Land dat ik stuiterend in m’n stoel de pauper achter me na verloop van tijd bijna niet meer opmerkte. De magie werkt als een Disneyfilm op een kind - na verloop van tijd verdwijnt alles om je heen en zit je alleen in de zaal.

Als je de film in één woord moet samenvatten, is het liefde. Een liefdesverhaal, liefde voor de klassieke musicals - die Technicolor-intro alleen was al smullen - maar ook heel veel onverbloemde liefde voor de jazz. Het zal dan ook geen toeval zijn dat rising star Damien Chazelle alleen nog maar jazzfilms (de eerste moet ik nog zien) heeft gemaakt. De bevlogen manier waarop hij Sebastian over het genre laat praten, toont aan dat hij zelf net zo goed een man on a mission is; La La Land is Seb’s.

Tot nu toe wist maar één keer een musical - Les Misérables (2012) - me tot tranen te roeren, maar bij die laatste blik tussen Mia en Sebastian waarin zonder woorden een heel verhaal wordt verteld, schoot ik vol. Het is die constante combinatie van grote, uitbundige en kleine, intieme momenten die ervoor zorgt dat La La Land zich na afloop in je hoofd blijft afspelen als een weemoedige herinnering aan een prachtige tijd die nooit meer terugkomt. Daarom is het ook zoveel meer dan just another musical; diepgang en bitterzoete emoties zijn net zo prominent aanwezig als het uitbundige werk, zonder dat het verhaal te topzwaar wordt voor het genre.

Unieke prestatie van Chazelle kortom, en dan te bedenken dat hij pas aan het begin van zijn carrière staat.

La La Land, onder meer een nickname voor L.A. maar het klinkt ook gewoon heel vrolijk. En vooral dat laatste geldt in dezen; lange tijd terug dat ik zo blij en warm werd van een film. Dan heb je helemaal geen bijzonder plot nodig (misschien moet het juist simpel gehouden worden), zolang de aankleding maar goed is. En die is geweldig, met fleurige jurkjes die heerlijk afsteken tegen de achtergrond, een leuk inkijkje bij de studio's en dat alles tegen het zachtroze decor van L.A. En dan met een Emma Stone die elk moment in beeld staat te shinen van heb ik jou daar. Wat een verschijning, met daarnaast ook nog een knap staaltje acteerwerk. Of ze nu audities doet, of dat ze daadwerkelijk emotie moet tonen. Fijn ook dat er chemie is tussen haar en een degelijke maar verder wat flegmatieke Gosling. Dan maakt het ook niet uit dat beide niet de beste dansers en zangers zijn, die blik aan het eind maakt dan alles goed.

Maar de chemie met Gosling ten spijt, uiteindelijk is dit de film van Stone en Chazelle. Want ook de regisseur maakt er en feest van. Mooie lange shots (alleen al dat knappe geweldige eerste shot), soms leuke ideeën (plons in zwembad was fantastisch) en vooral de hele ode aan film. Net als die grote musical Singin' in the Rain speelt ook deze La La Land rond Hollywood. Daarnaast mag de plot dan niet bijster origineel zijn, hij eindigt wel fantastisch. Het eerste deel van de film is vooral musical, daarna meer een normale film (al raakt de film hier heel even wat flow kwijt) en aan het eind haalt Chazelle nog eenmaal genadeloos hard uit. Het begint al met dat liedje dat Stone zingt vol emotie, om dan te eindigen in die jazzclub met die alternatieve geschiedenis (of wat je er ook in wilt zien). Perfecte film voor kerst. 4,5*.

De muziek het dansen de liefde voor de film, het spat er allemaal vanaf. Stone acteert weergaloos en ook Gosling doet het geniaal. Heerlijke film die geen moment verveeld.