La La Land (2016)

Heerlijke film. Hoe gek het ook klinkt: sterk door de clichés!

De passie en creativiteit spatten van het scherm bij La La Land. Ik zal nooit een groot fan worden van musicals. Zo vond ik het (vooral aan het begin) erg onwennig wanneer men vanuit het niets begon te zingen. Dan zie ik liever een 'musical' a la Sing Street waarbij de muziek prima en logisch in het verhaal past. Desondanks heb ik ontzettend genoten van La La Land. Niet alleen de muziek was top, maar ook de stilering was fenomenaal. Echt een film om bij weg te dromen. Emma Stone en Ryan Gosling blijken ook hier weer het perfecte filmkoppel te zijn. En wat kan die Gosling toch een heerlijke droogkloot neerzetten. Dat moment waarop hij gevraagd wordt om I Ran te spelen. Prachtig! Als de film eenmaal op gang komt dan raast die ook door waarbij het ene oogstrelende shot naadloos en in sneltrein vaart overgaat naar een andere compositie om je vingers bij af te likken. Al met al is het de passie van Chazelle die de film maakt tot wat het is. Ik ben daarom ook erg benieuwd wat zijn volgende project zal brengen.

Ik was overigens niet de enige in de zaal die de muziek kon waarderen. Zo haalde iemand in de rij voor me bij elk nummer de telefoon uit de tas om Shazam te checken.... Ooit van een soundtrack gehoord?

Zelden zulke grote clichés op zo'n uitmuntend geregisseerde, prachtig gefilmde, beeldende, sprankelende, magisch gespeelde en originele manier uitgewerkt zien worden. Erg bijzonder!

Musicalfilms, het kan wat zijn. We kennen natuurlijk heel veel musicalfilms, zoals de Sound of Music en Grace. La La Land was een musicalfilm met., zoals mijn moeder dat zo goed verwoorde, romantiek met 9 hoofdletters. Ik ben er geen fan van en na vanmiddag is mijn mening daardoor niet veranderd.

Allereerst de titel ''La La Land'' bezat geen enkele betekenis aan de film. Het verhaal was langdradig en veel scenes waren behoorlijk saai. Aan de film ontbrak een factor die, zeker met romantiek, prima samengaat: humor. Ik heb geen één keer kunnen lachen.

Over het acteerwerk was ik zeker te spreken. Ryan Gosling en Emma Stone speelden al eerder een stel, maar dan in de film Gangster Squad (2013). Ik ben nog steeds fan van het acteerwerk van Gosling.

De levenslessen ''ga je droom achterna'' en ''laat de mensen maar lullen (ofzo?)'' komen wel in de film voor en daar kan ik ook zeker mee leven. Het einde van de film was wel erg goed.

Conclusie: langdradig, saai, humorloos. Een ster voor het einde, een ster voor het acteerwerk en een halve ster voor het verhaal. Kom ik toch uit op 2,5 sterren.

Alsof we een totaal andere film gezien hebben.

van Merriam- Webster:

"Definition of la–la land:  a euphoric dreamlike mental state detached from the harsher realities of life. Also used as a nickname for Los Angeles, California"

Zowel qua thematiek als geografische locatie, dus minder onverklaarbaar dan je misschien dacht

Mijn vrees werd bewaarheid: het is niet mijn soort film. Net als bij Whiplash zien we mensen die knokken om hun droom waar te maken in de entertainmentwereld maar mis ik diepgang of iets origineels in het verhaal of de dialogen. La la land is bovenal een standaardliefdesverhaal in een semi-standaardmusicalvorm, hetgeen sowieso geen genres zijn waar ik snel voor warm loop. Het einde was wel aardig, al is de betekenis ervan en daarmee van de hele film wat vaag of dubbelzinnig: het leven is kut, je moet hard knokken om iets te bereiken en door die strijd kun je zo maar de liefde van je leven kwijtraken zodat je uiteindelijk toch ongelukkig blijft, zoiets? De film is wel goed gemaakt en heeft beslist leuke momenten, maar met name het middenstuk – waar Mia en Sebastian een stelletje vormen en er niet in slagen hun droom waar te maken – vond ik langdradig en saaiig.

PS. En wat heeft Chazelle toch met het promoten van jazz? Zelfs in deze semi-musical (semi omdat er maar een paar liedjes in worden gezongen) lijkt het vooral om jazz te gaan (en dat die muziek niet dood mag gaan)... Gaan al zijn films over jazz?

Ja, alle drie. Zie ook dit interview.

"1e kerstavond met hoge verwachtingen samen met mijn vrouw naar La La Land.

We hebben samen honderden films gezien maar zoiets slechts als dit....?

Ligt het aan ons?

Ik denkt het niet want ook vanuit de zaal veel verbaasde reacties waarom dit wangedrocht Is beloond met hoge recensies van 4 of zelfs 5 sterren.

Matige zang en dans met 2 iritante hoofdrolspelers in een flutverhaal."

Heb jij toevallig niet een andere film gezien? De Zevende Hemel bij voorbeeld. Het is maar een vraag.

Don't feed the troll.

Wát een prachtige film. Van de magnifieke lange takes, de exploderende kleuren tot de chemie tussen Gosling en Stone die van het scherm spat. Bijna alles klopt aan La La Land. Tot het ontroerende einde aan toe. Wat mij betreft de mooiste film van het jaar en een waanzinnige ode aan het oude Hollywood.

Ik begrijp harrycanarry anders wel. Ik vroeg me ook al af: waarom laten ze twee acteurs zingen en dansen terwijl zij geen echte zangers of dansers zijn? En zoals ik ook al schreef in mijn recensie vond ik het ook nogal een onorigineel flutverhaal. Ik begrijp uit jubelende recensies van anderen hier dat de clichés juist de kracht vormen, maar ik moet bekennen dat nota bene mij dat metaniveau ontgaat. Ik kan sowieso weinig met al die films die vooral heel meta de filmgeschiedenis nog eens dunnetjes over doen en welke films steevast bejubeld worden. Misschien heb ik nog te weinig films gezien om vooral een metafilm vol zinderende filmclichés te kunnen waarderen...

Precies. Arme kerel.

De eerste film die hij ziet in zijn bijna tien jaar MovieMeter, en het is nog een gedrocht ook...

Ryan Gosling heeft een bandje.

Dead Man's Bones - "In The Room Where You Sleep" (live video) - YouTube

Maar wat moet je anders, iemand die goed kan zingen en dansen, maar niet acteren? En ook al vind je een natuurtalent wat dat betreft, Gosling en Stone zullen de film toch beter verkopen aan het grote publiek.

Precies. Neem de scene waarin Emma Stone "The Fools Who Dream" zingt. Dat nummer kan je wel laten zingen door bijvoorbeeld Rihanna zangeres/ kuch actrice kuch of Jennifer Lopez, maar dan mis je wel de gezichtsexpressie van Stone. Geef mij dan maar liever een topactrice die echt emotie kan overbrengen, dan een zangeres die beter kan zingen maar daar staat als dood hout.

nou dan heb je nu net 2 zangeressen die dus echt niet kunnen zingen

Heb ze toevallig beiden live gehoord en dan bakken ze er niets van...allemaal studio.

Nee geef mij dan Stone en Gosling lekker rauw en echt.

Rihanna kan juist geweldig live zingen, heb haar ook gezien. Prachtige warme, intense livestem.

Maar goed, gaat misschien een beetje off-topic.

Hmm. Ik heb dus echt een hekel aan musical is het dan nog steeds slim om deze film te kijken?

Schijnt semi-musical te zijn waarbij enkele liedjes ten horen worden gebracht. Ikzelf heb moeite met jazz...

Grappig dat veel mensen die hier niet van musicals houden deze film toch leuk vinden. Ik ben een groot liefhebber van oude musicals zoals Singin' in the Rain en Top Hat en voor mij komt La La Land nog niet in de buurt van deze films. Uiteraard zie ik dat er een ode is gebracht aan de Hollywood-musical maar de verfijning die (o.a.) bovengenoemde films hebben mist voor mij echt, en dit zit hem vooral in de vormgeving.

Veel mensen die ik over deze film heb gesproken gaan er bij voorbaat van uit dat de kostuums en decors in deze film wel goed zullen zijn omdat ze duidelijk aanwezig zijn en er voor een opvallend kleurenschema is gekozen. Maar dat gegeven op zich is voor mij absoluut geen reden om er direct vanuit te gaan dat dit dan goed gedaan is. Het stofgebruik van voornamelijk de kostuums van Mia vond ik goedkoop en voerde me totaal niet mee in de romantiek waar ik zo op had gehoopt. Ook in het kleurgebruik zat niet de liefde die zoveel oude musicals wel bevatten. Ja, ik snap dat de makers een moderne film neer wilden zetten, maar ook dan had ik zelf echt voor interessantere kleurencombinaties gekozen in plaats van alles maar op het doek te smijten. Het is niet het geval dat ik niet van felle kleuren houd, maar kijk naar Singin' in the Rain: elke (muziek)scene heeft zijn eigen sfeer en kleurengebruik waardoor je telkens in een andere wereld komt die past bij dat moment. Daarbij vond ik het kleurgebruik niet consistent. De ene scene was Mia heel flets en klassiek gekleed, en de andere keer droeg ze juist een enorm felle, moderne LA-achtige jurk. Jammer, daarmee hebben ze echt de kans gemist om met de vormgeving een verhaal te vertellen waar je op kan bouwen.

Ik zie absoluut de referenties maar ik voel aan alle kanten dat er te weinig in is gedoken. Het beste concrete voorbeeld daarvan is voor mij de scene dat Mia en Sebastian samen gaan dansen en allebei dezelfde schoenen dragen. Ik snap het idee dat het leuk is als ze allebei ouderwetse dans-schoenen dragen. Maar had Mia dan schoenen gegeven die in kleur ook mooi zouden staan bij haar jurk, in plaats van haar schoenen te geven die gewoon echt heel lomp staan bij haar totale outfit en totaal geen verfijning uitstralen. Dit soort kleine details stoorden me erg, maar ik kan me goed voorstellen dat dat voor iemand die minder op vormgeving gericht is niet zo hoeft te zijn!

Alleen de epiloog bevatte voor mij de magie waarvan ik had gehoopt dat de hele film deze zou hebben. In een interview las ik dat de kostuumontwerpster een bepaalde realiteit wilde vast houden bij het karakter van Emma Stone, maar dan nog denk ik dat dat op een andere manier had gekund door verschil te maken tussen de fantasie-scenes en de realistische scenes (bijv. door middel van verschillend kleurgebruik). Dus niet door te refereren aan onze alledaagse realiteit. Als dat wel per se het uitgangspunt had moeten zijn hadden de makers daar naar mijn idee consistenter mee om moeten gaan. De soundtrack vond ik wel erg goed, als ik die luister word ik gek genoeg wel meegevoerd.

Ik heb ook niks met musicals maar ik vond het een prima film. Het is meer een muziekfilm dan een musical (vind ik).

Het is allemaal puur persoonlijk. La La Land wordt veel vergeleken met Singin' in the Rain (1952) bijvoorbeeld, maar de een vind ik geweldig en de ander verschrikkelijk.

De trailer van La La Land geeft wel een goed beeld van de film. Vind je die niets, dan zou ik er niet aan beginnen.

Voor een film waarbij ik niet in de hoofdoelgroep zit ben ik aangenaam verrast over hoeveel ik mij met La La Land heb vermaakt. Dit is een hele passievolle, ambitieuze musicalfilm die een perfecte balans weet te vinden in een dramaverhaal vertellen, muziek maken en personages ontwikkelen. In de meeste life-action musicals die ik heb gezien beginnen de liedjes heel plots, en de liedjes proberen het verhaal aan elkaar te knopen door vlugge expositie te zingen. In La La Land is er altijd een fijne opbouw naar de muziekscenes waardoor ze nooit onwelkom waren of me uit een interessante dramascene haalde. Het koppel wat je volgt zijn twee sterk uitgewerkte menselijke figuren die leuk waren om te volgen. Ik kon met ze lachen, maar wanneer het verhaal serieus werd leefde ik met hun mee.

Het meest opmerkelijke aan La La Land is de cinematografie: dit is de mooist uitziende life-action film die ik dit jaar gezien heb. De film zit vol met creatieve, muziekvideo achtige sequenties die een sierlijk gebruik hadden van compositie, kleur en belichting. Er zitten allerlei langdurige shots in de film waarbij ik verbaasd was over hoe ze het voor elkaar konden krijgen zo lang te filmen en toch zoveel hoeken duidelijk in beeld wisten te brengen. Je zou het, in dat opzicht, met Birdman kunnen vergelijken (ze zijn verschillend, maar hebben een paar opmerkelijke overeenkomsten).

Waarom ik het geen 4* of hoger wil geven ligt aan het feit dat ik dit type verhaal te vaak heb gehoord. Het is een typisch verhaal over je dromen volgen die ik zo vaak heb gezien dat, tegen de tijd dat ik La La Land zag, ik iedere scene zag aankomen ruim voordat het gebeurde. La La Land is een film die iets te hard probeert om voor de Oscar te gaan waardoor de Oscar tropes mij afleden. Dit valt terug te zien in zijn ambitieuze filmstijl, maar ook zijn verhaal heeft een typische Oscar-bait onderwerp. “De onontdekte actrice die een droom heeft, maar waar de keiharde filmwereld weerhoud haar deze droom te realiseren. Of een man met passie voor een uitstervende prachtige muziekstijl etc”. Ze zijn prachtig in beeld gebracht en geloofwaardig geschreven, maar het deed me niet zoveel omdat ik er te bekend mee ben.

Als iemand die in de regel weinig heeft met life action musicalfilms, of films over het volgen van je dromen bied La La Land genoeg sterke dingen om voor een fijne filmzit te zorgen. Het ziet er prachtig uit, de liedjes zijn aangenaam om te horen en het koppel is een sterk uitgewerkt duo die fijn is om te volgen.

3,5*

Wat was dit een fijne verrassing. In alle opzichten een verbetering ten opzichte van Chazelle's toch matige Whiplash: ditmaal geloofwaardige personages, dito plotontwikkeling en de passie voor jazzmuziek komt nu wél goed naar voren. Wanneer Chazelle het goed doet, dan doet hij het érg goed: La La Land blies me vanaf de eerste scène volledig weg. Een bitterzoet en eenvoudig verhaaltje dat nergens zijn hand overspeelt, waanzinnige choreografie en aansluitende cinematografie, heerlijke liedjes, gevatte dialogen en de onovertroffen chemie tussen Stone en Gosling maken dit makkelijk het meest plezierige bioscoopbezoek van het hele jaar.

Geen stof tot nadenken, alleen de vraag wat heb in nou net in hemelsnaam gezien, flinterdun qua "verhaal" niet eens "feelgood". Wel uitgerust na een dag werken!

De film lijkt op Singin' In The Rain (1952) die ik zojuist voor het eerst op TV zag (La La Land lijkt ook bewust (elementen van) dergelijke klassieke films te kopiëren hetgeen in de huidige postmoderne knip-en-plak-mode lijkt). Maar de film Singin' In The Rain heeft juist alles wat ik had gehoopt dat La La Land zou brengen maar ik er niet in vond:

Singin' in the Rain (1952)

Ik ben het hier compleet mee eens. Mooi samengevat.

Ben het hier grotendeels mee eens. Ook ik voelde geen romantische vonk overspringen tussen Gosling en Stone. De film is echt véél te lang, zeker een half uur, voor zo weinig -en repetitief- verhaal. Zat tijdens het middenstuk regelmatig te knikkebollen. Gelukkig herpakt de film zich en komt er wat venijn en pit in als Sebastian & Mia ruzie krijgen. Over het algemeen miste ik ook humor en was de film erg braaf. Een paar tieners voor mij zaten zich echt stierlijk te vervelen en helemaal ongelijk kan ik ze niet geven. Ik vind deze film uiteindelijk nogal overhyped. Ook de trailer is nogal bedrieglijk omdat 't daar lijkt alsof de film een heel hoog tempo heeft wat dus erg tegenvalt.

Om met een positieve noot te eindigen: beste scene van de film was het A-ha coverbandje waar Stone Gosling een verzoekje laat spelen, dáár spatte wel humor & chemie vanaf.

2,5*

Singin' in the Rain (1952) heb ik tot mijn schaamte nog nooit gezien, binnenkort maar eens doen.

Is dat nou echt nodig om van John Legend een acteur te maken