La La Land (2016)

Als je van film houdt wel, geweldige film.

Ja, dan kan je deze film makkelijk gaan kijken. De "ik haat musicals maar ik heb van La La Land genoten" reacties op dit forum zeggen genoeg. Ik had zelf ook veel meer muziek verwacht. Het verhaal en de personages staan centraal. Kijken dus!

Wát?

Wát?

Het verbaast me dat je een film als Little Miss Sunshine dan wél kan waarderen, want de broeken van Steve Carell kunnen natuurlijk echt niet. Ieder natuurlijk zijn interessegebied en specialisme, maar deze film afrekenen op futiliteiten in de garderobe vind ik waanzin.

Een meer passende film had Damien Chazelle niet kunnen maken. In een chaotisch Amerika, politiek verdeeld en gebrandmerkt door de Geist des kapitalismus (zoals Max Weber het eens definieerde), bestaat the American Dream alleen nog bij gratie van harde, waar nodig meedogenloze werkers. De dromers zijn voorgoed de dromers; het oude is voorbij, het nieuwe gekomen. Of toch niet? La La Land is pure melancholie, een greep naar vervlogen tijden. ‘They don’t make movies like this anymore’, las ik ergens in een recensie-tagline. Een rakere uitspraak kwam ik naderhand niet meer tegen met betrekking tot deze film.

Eigenlijk is alleen het eerste shot van La La Land al een droomsequentie waar Dali jaloers op zou zijn. Surrealistisch ten top, want waar het musicalgenre in de ‘50s nog prominent vertegenwoordigd was, vereist het voor veel mensen vandaag de dag de nodige gewenning mensen spontaan tot zang en dans te zien overgaan. Niets getreurd echter voor de musicalhaters. Waar het begin van de film nog gekenmerkt wordt door een (mijns inziens dan weer erg fijne) dosis musicalgeweld, drijft het vervolg veel meer op de dramatiek tussen hoofdrolspelers Emma Stone en Ryan Gosling.

De conventies zouden me er normaal toe drijven Gosling eerst te noemen, maar dat doe ik in dit geval niet. Het is immers Stone die in dit geval de show steelt. Haar enthousiasme lijkt gemaakt voor het musicalgenre, maar tegelijk is ze als actrice-in een actrice het levende uithangbord van de quote ‘Hollywood sucks’. Stone geniet en heeft verdriet. Moeiteloos schakelt ze tussen die emoties, terwijl ze zich vocaal staande houdt. Dat is knap, want een zangeres is ze niet, en dat is ook wel te horen. Ryan Gosling gaat dat allemaal minder goed af. Hij mag van mij voor altijd die mysterieuze romanticus achter de piano blijven. Of de acteur die 90 % communiceert via gezichtsuitdrukkingen. Maar zingen hoor ik hem liever niet meer…

Of een andere casting La La Land goed had gedaan, weet ik niet. De chemie met Stone is er immers wel. Maar toch, evenals het uiteindelijk toch wat simpele scenario zorgt zo’n tekortkoming toch voor de nodige olievlekjes op een verder prachtig schilderij. Want een schilderij, dat is het toch bijna. Visueel-esthetisch is La La Land een lust voor het oog. Na style=substance gooi ik er graag een neologisme in: production design=sfeer. Wat mij betreft ging dat zeker op hier. Onmisbaar is dan eigenlijk ook de muziek, want wat heeft Justin Hurwitz weer een onweerstaanbare soundtrack gecomponeerd. De musical-liedjes zijn qua vorm en tekst al ijzersterk, maar de muzikale omlijsting van de instrumentale score (beluister bijvoorbeeld de ‘Epilogue’ eens) is zo mogelijk nog beter.

En toch, ondanks al die superlatieven, miste ik nog iets. Misschien ligt het aan de torenhoge verwachtingen die ik van tevoren had, misschien heeft het iets te maken met het minder in het oog springende middenstuk. De balans was wat weg, toen er na twee nagenoeg perfect gechoreografeerde musical-performances ineens louter aandacht werd besteed aan de ups-and-downs van dreamcatchers Stone en Gosling. Ook ben ik er niet uit of ik nu heel gelukkig was met de bijrol van John Legend. Los van het feit dat Legend geen acteur is (en dat wat mij betreft ook niet moet willen zijn), oogde het wat paradoxaal juist de soulvolle Legend Gosling te zien meesleuren in een wereld van commercie en pompende beats. En een vermomd betoog opvoeren over de pracht van jazzmuziek, dat deed Whiplash uiteindelijk toch beter.

Maar die gedachten kwamen pas later, en vormden niet de hoofdmoot van mijn oordeel toen ik de bioscoop uitliep. Nee, toen was ik toch bezig met de positieve details. De aanstekelijk enthousiaste Stone, het uitgekiende camerawerk, de intertekstuele referenties die Chazelle’s liefde voor het medium film mede tentoonspreiden. En natuurlijk met het prachtige einde. Dromers zijn voorgoed dromers, zei ik ergens aan het begin al. Een spel met alternatieve verhaallijntjes, strak aaneen gemonteerd: zo maak je een schijnbaar simplistisch plot fris, spannend en nog enigszins inventief ook.

Ruim 4* (en die herziening komt er nog wel).

Sorry maar wat is dit voor een gelul?

Als ik zo rond lees is er toch wel degelijk veel tijd besteed aan de kostumering. Vond het zelf ook juist opvallen in positieve zin!

Zo. Eigenlijk is het niet netjes om te stemmen. We zijn in de pauze gewoon naar huis gegaan, wat een drama. Je wordt al strontmisselijk van die overspannen camerabewegingen. Neem dat gedraai van beelden zoals in het zwembad. Ergelijk. Verder is het verhaal drie keer niks en wordt er hier en daar matig gezongen. Pianospel is van uitstekende kwaliteit, dat wel. Maar goed, deze film is niet aan mij besteed dus.

Stemmen als je de film maar voor de helft hebt gezien, ik zal er denk ik nooit aan kunnen wennen. Kan er tegen zulke figuren niet opgetreden worden?

Waar dacht je aan? Bioscoopverbod?

Voor mijn part haal je die 1,5 ster weg, geen probleem. Ik begon ook met mezelf te verontschuldigen.

Laat ik dan maar duidelijk zijn met dat die 1,5 ster voor het eerste gedeelte was, want dat vond ik ver beneden de maat. En hoeveel sterren het tweede gedeelte dan moet zijn? Joost mag het weten, of misschien jij...

Gewoon stem verwijderen inderdaad. Je moet zelf weten of je stemt op iets wat je maar voor de helft hebt gezien of gelezen (of het nu een film, boek of theatervoorstelling is), maar ik vind het belachelijk om na de helft te hebben gezien weg te lopen en dan ook nog 1,5 ster te geven. Misschien wordt het beter? Misschien wordt het slechter? Weet jij veel.

Of gewoon je stem met twee vermenigvuldigen, als je precies de helft hebt gezien.

Deze film is gewoon (Oscar) hyped tot en met.

In de VS durfden ze 'm dus niet wide uit te brengen (zeg 3-4000 schermen) maar is het strikt 750 schermpjes gebleven. Ja als Joe Schmoe uit SmallTown, USA 'm niet kan beoordelen dan heb je ook een Oscar winnaar inderdaad. Hollywood loves Hollywood.

Ik gok 5 Oscars.

Als de muziek zo goed is -was het niet IMO- waar zijn al die hits dan?

Ik volg je verhaal niet helemaal, Bélon. Wat heeft het aantal schermen met de kwaliteit te maken? Net als met de muziek: sinds wanneer zegt de hitgevoeligheid iets over hoe goed het is? En hoezo gehyped? Als mensen hem goed vinden praten ze er lovend over, zoveel meer dan dat is het toch niet?

Heb de soundtrack gisteravond weer opgezet, zo fijn.

De discussie over een stem geven, als je 'm maar voor de helft gezien hebt,

Ik denk dat dit bij elke filmwaardering voorkomt ,dus dit trekt het weer gelijk voor alle films.

Ik heb ook wel ooit dat je aan een film begint,en dat je in slaap valt .waarom val je in slaap ?omdat ie jou niet genoeg boeit,dus wat mij betreft mag je altijd stemmen geven,of het nu positief is of negatief!!

Je kunt je wel afvragen of het voor de beoordeling van de film een belangrijk criterium is dat hij 'boeit'. Misschien mag er soms ietsje meer van de kijker gevraagd worden?

Ik snap niet dat mensen het zo moeilijk vinden deze (ongeschreven?) regel te begrijpen.

Ik vind het wel een dilemma. Misschien schiet mijn doorzettingsvermogen te kort, maar er zijn veel films die ik zo rampzalig slecht vind dat het voor mij een martelgang is om verder te kijken en ik 'm dus niet af kijk. Ik hou me braaf aan de regel dat ik die film dan geen stem geef, maar daarmee ontstaat er wel een misleidend beeld van zo'n film, ervan uitgaande dat ik niet de enige ben: zo'n rampzalig slechte film krijgt alleen scores van mensen die 'm wel hebben uitgekeken dus die 'm nog wel aardig vonden zodat de film een stuk hoger scoort dan eigenlijk zou moeten...

Misschien beter om de discussie hier voort te zetten: De Site >> Algemeen >> Stemmen

Anders wordt die filmpagina zo volgekwakt met randzaken.

Heel duidelijk,

maar ik zeg eigenlijk ,dat dit, denk ik, bij elke film gebeurd ,en dat wil zeggen ,dat dit dan weer gelijk stelt bij alle films

Leuke positieve film over het najagen van dromen (in LA) met een flinke vleug romantiek.

Ryan Gosling en vooral Emma Stone spelen, zingen en dansen met veel overtuiging en hun chemie werkt aanstekelijk.

De stad Los Angeles is hier ook een van de hoofdpersonen en de film kijkt weg als een soort reisgids voor die stad, want veel iconische plekken komen erin voor. Mocht je er toevallig zijn hier is een kaart: The ultimate 'La La Land' filming location map - Curbed LA - la.curbed.com

It feels a little nostalgic. Are they gonna like it?

Fuck them.

Wat heerlijk dat deze film gemaakt is. Ik denk weleens dat ik een van de laatsten ben die musical als genre kan waarderen, met zoveel mensen die er een hekel aan hebben. En om een 'echte' te zien ben je toch al gauw gedwongen om 60 jaar terug in de tijd te gaan voor bijvoorbeeld een Singin' in the Rain. Tegenwoordig wordt het al snel een bakvissenverfilming van zoiets als Hairspray, dat natuurlijk in niets te maken heeft met de films van weleer.

Snap ik ook wel weer, want personages die onder de maneschijn in tappen uitbarsten zijn anno 2017 natuurlijk eigenlijk niet meer geloofwaardig te brengen, laat stáán als het zich in onze eeuw afspeelt.

Deze film heeft heeft daar (getuige bovenstaande quote ) lak aan, en trakteert de liefhebber op een musical zoals ze ooit back in the day wisten te schitteren, met de middelen van nu. En dat niet alleen, daarnaast is het hele verhaal ook met zoveel liefde, zorg en klasse uitgewerkt dat het misschien ogenschijnlijke clichématige uitgangspunt van 'volg je dromen, en accepteer dat ze niet altijd volgens de perfecte route gaan' weer raker dan ooit verfilmd is.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik niet helemaal 100% overtuigd ben dat Ryan Gosling en Emma Stone de acteurs waren voor deze rollen. Ze storen ook niet, en mijn waardering wordt er ook niet lager van, maar ik krijg het gevoel dat de makers soort van op safe spelen door zulke bekende gezichten te casten, in plaats van acteurs die écht goed kunnen zingen en dansen. Heel erg uitgepakt met zang en dans wordt er namelijk niet, maar misschien is dat eigenlijk ook wel weer de charme van de film dat de acteurs het niet hoeven uitbelten, maar het klein en echt houden. De nummers zelf zijn er overigens niet minder om, en daarnaast pakt de film zelf wél uit, met een mooie eindfinale, zoals deze ook in de klassieke musicals vaak te zien waren. Schitterend stuk in de film, net als de betoverende scene in het planetarium.

De Golden Globes zijn wat mij betreft dubbel en dwars verdiend, op alle vlakken.

Ik denk dat ik de beste film van het jaar nu al gezien heb. Ik geef films niet meteen 5*, ze moeten eerst een tijdje 'rijpen', maar ik denk dat deze niet al te lang hoeft te wachten op de hoogste waardering, en een plekje in mijn top 10.

4,5* going on 5

Mijn vriendin is met twee vriendinnen naar deze film geweest. Ze is geen musical fan, maar houdt het meestal al wel uit. Maar dit was zo sloom en zoetsappig, dat ze er een week later nog zuur van is. Dus als je niet echt van Singing in de rain houdt, allergisch bent voor de spruitjes lucht van de jaren 50, blijf dan gerust thuis.

Vind je het zelf ook niet een beetje sneu dat je hier speciaal een account voor hebt aangemaakt met zo'n slome naam? Over allergisch & thuisblijven gesproken, kun je je niet gewoon thuis aan gaan stellen in plaats van ons met dit soort treurigheid lastig te vallen?

En dat voor een film die hij zelf niet eens gezien heeft. Over sloom gesproken.

Meteen maar op de persoon spelen als iemand niet van deze film houdt, een beetje karig. Prima dat jullie van deze film houden, maar iemand is echt niet gek als ie hier niet van houdt. Als 10% dit een vreselijke film vindt moet die groep dat gewoon kunnen zeggen. Anders wordt zo'n film ontzettend gehyped. Ik hou helemaal niet van dit soort films, zoals anderen niet van science fiction houden.

Niks ergs aan.

En blablaland als tag vond ik wel leuk, omdat het allemaal niet heel erg belangrijk is. Een beetje blabla zelfrelativering dus. Maar goed dat is niet iedereen gegeven zal ik maar zeggen.

Ik vind het knap dat je zonder de film gezien te hebben al weet dat je het een klotefilm vindt. Meestal heb ik daar wel één kijkbeurt voor nodig . Mijn vriendin en ik hebben qua films redelijk dezelfde smaak, maar ik neem niet klakkeloos alles van haar over.

Ikzelf werk in een filmhuis en elke keer als alle films draaien en ik een uurtje niks te doen heb ga ik even een stukje bekijken van La La Land. Tja, ik krijg er gewoon niet genoeg van. Het is ook psychologisch. Je wordt in de media zo doodgegooid met alle ellende op de wereld, dat je bij het zien van La La Land en vooral Emma Stone!! ook beseft dat er ook nog leuke dingen gebeuren op onze vermaledijde aardkloot.

Oh ja, bij het horen van Mia & Sebastian's Theme en die bijbehorende scène moest ik ineens denken aan deze scène uit Casablanca: Play it Sam, Play As Time Goes By. Kan volgens mij nauwelijks toeval zijn.

Vond La La Land anders nogal melancholisch van toon. Vind ik, want juist dat maakt de film zo goed! Maar afgezien van de intro en misschien een paar andere scenes is dit niet persé feelgood toch?

Of word je sowieso blij van musicals?