La La Land (2016)

Ik word gewoon zeer blij bij het zien van Emma Stone Zij maakt deze film tot een waar genot om naar te kijken. Zonder haar oh zo betoverende verschijning had deze film van mij misschien niet meer dan 3 of 3½ ster gehad.

Dan zijn we het toch met elkaar eens. Vond haar ook zeer fijn in deze rol. Emma Stone is niet cliché knap, maar wel heel mooi, zeg maar.

ok ok, ik laat me dan overhalen...hou niet zo van musicals en ben nieuwsgierig wat dit boven de middelmaat uit doet komen. Binnenkort maar even ergens gaan kijken dan

Het gaat mij er om dat je deze film niet eens gezien hebt, ik vind het wat potsierlijk om er dan speciaal een account voor aan te maken.

[quote]het gaat er om dat je deze film niet eens gezien hebt, ik vind het dan wat potsierlijk om er dan speciaal een account voor aan te maken[quote]

Dat ik eenmalig een account aanmaak maak jij ervan. Ik zie veel films en wilde al langer account aanmaken. En een commentaar moet de eerste zijn. In dit geval Lalaland. Mij zul je met geen tien paarden naar een nostalgische musical Krijgen. Sinds de lagere school heb ik een hekel aan musicals. Dat zal in dit leven ook niet meer goed komen.

Dat niet ik maar mijn vriendin (die toch wel eens naar musicals gaat) hem gezien heeft en hem afschuwelijk vond is toch wel vermeldenswaard als anderen in deze discussie mensen expliciet vragen of ze een juweel uit de filmgeschiedenis missen of dat er mensen zijn die het een vreselijke film vonden.

Genoeg aanleiding de ervaring van mijn vriendin met hen te delen.

Maar al te vaak worden films gehyped, die weer anderen afschuwelijk vinden. Zo zul jij je vast wel eens achter de oren krabben bij mijn filmvoorkeuren. Maar daar discussieren we in andere draadjes dan wel over. Met deze discussie ben ik klaar.

Schrijf daarna dan wel even op wat je er echt van vond, svp

Dan is het geen recensie, maar gewoon even je vooroordeel komen spuien. Zou een mooie boel worden als ik (of wie dan ook) films ging afkraken hier op Moviemeter die vermoedelijk mijn ding niet zijn, maar die ik verder niet gekeken heb.

Een film die in een ding zo goed is, namelijk de visuele aankleding, dat het voor de rest genoegen heeft genomen met de middelmaat. De fantasiewereld van Chazelle komt in deze prent prachtig tot uitdrukking door het camerawerk, het rijke kleurenpalet en de gekozen locaties. De regisseur laat zijn idealisme zo virtuoos zien dat je geneigd bent niet meer kritisch te kijken naar het verhaal, de acteurs en de dialogen. Die aspecten zijn namelijk verre van exceptioneel. De twee hoofdpersonages hebben simpelweg niet zo veel bijzonders te melden. In geen enkele dialoog is een scherpe zinsnede te ontdekken, er is alleen maar gemijmer in het middenkader. Naar gelang is ook hun levensgang niet bepaald origineel: bijeengekomen door hun tomeloze ambitie, elkaar steunen in de beren op de weg die ze bij de verwezenlijking van hun wensbeelden tegenkomen en uit elkaar als die beren verdwenen zijn. Nu zijn dat logische conclusies, maar als je zo'n cinematografische pracht en praal voorgeschoteld krijgt hoop je toch stiekem dat je tenminste eenmaal een horizonverleggend inzicht gepresenteerd krijgt. Helaas, Chazelle heeft het gehouden op de expressie van zijn idealisme waaraan zijn personages dienstbaar zijn gemaakt. En in die expressie is de film uitnemend. 3,5 dus.

Vanavond eens checken in Lux met mijn vriendin. Musical is niet echt mijn ding, maar deze schijnt niet verkeerd te zijn

Ben ook geen musical fanaat maar deze wil ik ook wel zien in de bios met mijn madam. Van Whiplash verwachtte ik ook niks maar het was uiteindelijk een prima film.

Mooi dat dat "mijn vriendin/madam" erachter wordt gezet. Beetje indekken, je wilt natuurlijk niet dat de mensen gaan denken dat je hier zomaar als man heen gaat.

Dat is zeker de reden Wat een mensenkennis. Lijkt me nu ook wel een ideale film om in duo naartoe te gaan

Ik ga vrijdag of zaterdag nog een keer! En dat terwijl ik bijna nooit naar de bioscoop ga, maar deze wil ik gewoon nog eens zien nu het nog kan. En ik neem dit keer mijn vriend mee

Ik verhoog 'em toch naar een (zij het zeer minieme) 4.5*. Chazelle had niet beter kunnen eindigen. Maakt het ietwat inkakkende middenstuk toch weer een beetje goed. Nog meer genoten van de cinematografie daarnaast, en Gosling trok ik deze keer ook een stuk beter. Voor alle andere superlatieven, zie mijn eerdere recensie hier

Wat een draak van een film. Een musical film waarbij zang en dans niet eens echt goed zijn. Tenenkrommende niet realistische stukken. Na die zoetsappige dansjes en liedjes verwacht je dan in ieder geval een einde dat het dan ook maar zoetsappig afmaakt om dan maar overladen door zoetsappigheid met een glimlach naar buiten te gaan. Wanneer het einde dan in het teken staat van 'kijk hoe geweldig het had kunnen zijn maar hoe het niet is gelopen', blijf ik totaal ontevreden achter, nog sterker geërgerd door de overdreven zoetsappigheid door dansjes en liedjes. De film komt niet echt op gang en ik kan me geen enkel diepzinnig dialoog herinneren. Het enige wat deze film nog 2 sterren waard maakt is de prachtige jazz muziek en de chemie tussen beide (geweldige) hoofdrolspelers. Overigens de enige goede acteurs in deze film. Ik heb veel romantische films gezien maar deze was zonde van mijn tijd.

Het is nou ook niet bepaald een film om met een vriendengroep naartoe te gaan.

Ik schaam mij tegenwoordig nergens meer voor, dus ik durf rustig toe te geven dat ik naar een MUSICAL ben geweest. En ik heb genoten ook!

Vreemd eigenlijk, een musical zonder diepzinnige dialogen.

Redlop jouw sarcastische opmerking daar zit zeker wat in, maar ik vind dat er genoeg gesproken werd waar veel meer in had kunnen zitten. Jij jouw mening, ik de mijne.

Shit, ik ben wel alleen onderweg richting de bios.

Gelukkig maar dat het waarschijnlijk niet zo druk is..

Nu snap ik de one of a kind status van La La Land, man wat heb ik genoten zeg.

De film wordt geniaal geopend op een beeldschone locatie, ik besefte toen pas dat de Golden Globes' opening van Jimmy Fallon daarop gebaseerd is. Het 2e liedje kwam daarna al heel snel en vond ik ook wat flauw dus de twijfels kwamen natuurlijk direct als niet-musical kenner. Daarna ligt de focus gelukkig op het heel plezierige en tegelijkertijd ontroerende verhaal en zijn de liedjes an sich zelfs pluspunten en toevoegingen met waarde, lekker! Het einde, vanaf five years later, is briljant, geniaal, meesterlijk, etcetera, maar toch vooral emotioneel. Het laatste oogcontact zei meer dan een miljoen woorden.

La La Land is kleurrijk en sfeervol op een unieke manier: Los Angeles' straatjes, de kroegen, Rialto en vooral de long shots: genot voor je ogen. Jazz beviel me al in Chazelle's Whiplash en nu opnieuw, ik vind het gewoon lekkere muziek blijkbaar. Nooit geweten. Ook de musical gedeeltes waren fijn, van Take On Me en I Ran werd ik al blij, maar de serieuzere liedjes verdienen de echte credits, met City Of Stars als hoogtepunt.

Moet ik Gosling en Stone, hun chemie of een JK Simmons nog uitgebreid complimenteren? Nah.

Dat een film zoveel feelgood-gehalte én treurnis kan hebben zeg... Minimaal 4.5* voor Chazelle's 2e film (en meesterwerk).

Ik ben vandaag weer geweest (met N00dles ). Was weer geweldig, alleen had ik deze keer, meer dan de eerste keer, dat het middenstuk (tegen het einde) wat inzakt zoals anderen ook al zeiden. Het kan ook zijn omdat ik niet kon wachten op die schitterende finale. Die zorgt ervoor dat de film met absoluut muzikaal en cinematografisch vuurwerk eindigt, en waardoor de film ook verhaaltechnisch veel impact maakt. Had me geen sterker einde kunnen bedenken.

Dus toch 5*, en een nieuwe favoriet in mijn top 10.

Here's to the fools, who dream......

Na gehoord te hebben van lovende kritieken en de prachtige poster te hebben gezien, was ik wel nieuwsgierig geworden naar La La Land.

Mijn vriendin ging de film zien in de bios en was in extase toen ze de bioscoop weer uitliep, dus ik werd de eerstvolgende mogelijkheid -door weer en wind- aan de arm meegesleurd de bioscoop in.

Wat er zich afspeelde op het witte doek stelde me zeker niet teleur. Van de warme kleuren van Hollywood tot de free jazz deuntjes, het is als een warm bad. Niet in de laatste plaats vanwege Emma Stone en Ryan Gosling, die zeker twee van de fijnere acteurs zijn vandaag de dag.
Hoewel het openingslied de gemiddelde musicalhater misschien zou afschrikken (doet een beetje Glee-achtig aan), vond ik het catchy en knap gefilmd. Het zet gelijk de toon voor de film en laat dit niet meer los tot na het slotakkoord.

Niet dat ik zonder kritiek ben; je zou kunnen zeggen dat het middenstuk (zeg maar tegen het einde van 'Summer') wat inkakt, en dat de film dan eventjes niet meer lijkt te weten waar het heen moet. Gelukkig maakt de film vanaf de laatste auditie van Emma een hoop goed. Ook het slot is pakkend en laat een onuitwisbare indruk achter.

Qua zang- en danstechniek mag La La Land een musical als Singin' in the Rain misschien niet overtreffen (dat lijkt me geen beginnen aan als je geen Gene Kelly heet), maar de liedjes zijn in hun eenvoud juist zo fijn. Dus ja, welverdiende 4,5*.

Deze film afgelopen avond voor de 2e keer in zijn geheel bekeken, maar nu gelukkig zonder sneak-bezoekers die zo gauw de eerste musical toon gezet werd onmiddellijk de zaal verlieten. Nu in een bijna volle zaal bleef iedereen zitten en zo aan de reacties te horen amuseerde iedereen zich kostelijk. En zo hoort het ook. La La Land is gewoon een schitterende musical die alles in zich heeft om daaraan te voldoen. Of het de beste musical is die ooit gemaakt is, dat hoop ik de volgende dagen te kunnen ervaren nadat ik de voor mij tot nu toe beste musical ooit en dan heb ik het over "Singin' in the Rain" opnieuw bekeken te hebben.

Waardering: inmiddels verhoogd naar 5.0*.

Prima romantische komedie met twee geloofwaardige karakters en met sfeervolle muziek. Ik ben zelf niet per sé een musical fan en de musical outbursts vond ik ook een beetje misplaatst, als niet cliché en geforceerd. De film krijgt lovende kritieken overal, en hoewel ik het geen onplezante kijkervaring vond, snap ik niet heel goed waarom. Het is een prima film, maar het verhaal is niet baanbrekend goed, meeslepend, of vernieuwend in welk opzicht dan ook. In het slot krijgen we een soort alternatieve flashback voorgeschoteld met bombastische muziek die moet aanduiden dat we nu aan het eind van dit epische avontuur van die twee zijn gekomen, maar zoveel is er niet gebeurd en ik vind het wat overdreven. Wat mij betreft laat dat zien dat de film zichzelf meer vindt zijn dan het eigenlijk is. Gewoon een prima romkom met hier en daar een liedje.

Gister van Scholten Asschat gezien bij DWDD over deze film en het musicalgenre in het algemeen. Ik durf zijn mening wel te onderschrijven, al legde hij teveel nadruk op het 'kleine' van deze film. In welk perspectief moet je de grootse musicalsequenties (Another Day of Sun, Someone in the Crowd) dan plaatsen? Verder toonde van Nieuwkerk weer een angstig gebrek aan (musical)kennis. Had er duidelijk vrij weinig mee

Het perfecte tegengif voor een tijd waarin Trump, Wilders, overdreven aandacht voor terrorisme en Brexit de krantenkoppen beheersen. Ik snap het enthousiasme wel. De film komt op het perfecte moment. De wereld smacht naar wat liefelijkheid en charme.

Film is verder alleraardigst, maar tevens verre van groots. Ik heb geen memorabel nummer kunnen herkennen en vind er eigenlijk niks Oscarwaardig aan, maar juist die ingetogen klungeligheid is de sterkste troef van de film die vrijwel iedereen met een blijde glimlach terug de wereld in stuurt.

Perfect escapisme. 4*

Mijn eerste volle 5 sterren voor een film. In jaren niet zo genoten van wat voor entertainment dan ook. De technische perfectie is niet te ontkennen en de film zit boordevolle kleine details en geniale vondsten. Bovenal is het een ontroerend verhaal over keuzes tussen het hart en de ratio of liefde en ambitie

Belachelijk overhypete mislukking die de plank voornamelijk misslaat.

Matige muziek, slap verhaal, gebrek aan chemie tussen Ryan en Emma, geen vuur, geen bloed. Ik had niet verwacht dat Damien Chazelle zich zo zou vertillen na de perfectie van Whiplash.

De laatste scène had overdonderend mooi kunnen zijn (zoals die van zijn voorganger), maar dan moet er wel iets leven tussen de personages. En daar is dus geen sprake van.

Knullige dialogen (vooral bij het verrassingsetentje viel mijn mond bijna open van verbazing over hoe klungelig geschreven dit was), doorzichtig drama.

Ook jammer dat Chazelle blijkbaar niet echt weet wat er in vrouwen omgaat. In Whiplash was hij daar tenminste nog eerlijk over en werd het vriendinnetje vrij bruut geloost. Hier doet hij alsof Emma Stone heel wat in haar mars heeft, maar wat haar talent precies is, daar moeten we blijkbaar naar raden, terwijl Ryan Gosling zijn muzikale trucjes constant mag opvoeren.

Wél een vet applaus voor de montage, die de (zeer vergeetbare) muziek en de beelden op fenomenale wijze aan elkaar breit!

Dan heb je waarschijnlijk de mooiste scene uit de film gemist. Emma Stone die "The Fools Who Dream" zingt tijdens haar auditie. Iedere regisseur zal watertanden bij het zien van dat gezicht van Stone wanneer ze dat nummer zingt.