La La Land (2016)

Ik vind het ook een wat vreemde interpretatie. Mia laat inderdaad duidelijk haar kwalieiten zien en eindigt uiteindelijk ook beter dan Sebastian, ook al hebben ze beiden een happy end.

Kan niet ontsnappen aan het feit dat La La Land een geplagieerd cliché verhaal is met alleen maar andere artiesten, die dan zo nodig hun "bredere" acteerkwaliteiten wensen tentoon te stellen. Mijn tanden vallen er bijna uit van de zoetigheid en boeien heeft het mij niet kunnen doen. Het is niks nieuws en en het enige wat zeer goed aan de film is geweest, is de marketing. Maar daarentegen...... over smaak kunnen we niet redetwisten

Geplagieerd waarvan?

Nou nee, we zien haar een paar keer een beetje gefrustreerd met een pen in de weer.

Ryan Gosling mag aan de lopende band zijn piano in vuur en vlam zetten. Nogal een wereld van verschil.

Natuurlijk is het wat lastiger om de nobele schrijfkunst op een spetterende manier in beeld te brengen, maar daar heb je creatieve oplossingen voor...

Goede scène met een heel goede Emma, maar ik bedoelde dat we in het duister tasten wat betreft de daadwerkelijke, tastbare vruchten van haar schrijftalent.

Beetje krom t.o.v. Ryan.

Zo ervoer ik het zeker niet, maar ik zou hem nog een keer moeten zien om concrete onderbouwing te geven. Haar karakter was in mijn ogen de grote winnnaar.

Noem er eens één?

Ja hee, dan ga jij straks met mijn Oscar aan de haal..

Ik ben oprecht even benieuwd, aangezien het (imo) een totaal bezopen reden is om deze film af te kraken, maar zo te zien kan je er zelf ook niet opkomen.

Ter verdediging van voskat, hij gaf veel meer redenen waarom hij La La land geen goed film vindt. De onderontwikkelde vrouwenrol was er 1 van. Dat kan, een musical is niet voor iedereen. Schrijfstijl spetterend in beeld brengen mmmh, dan kom ik al gauw uit bij Capote of recentelijk Trumbo. Maar ook een serie als Mad Men deed het goed.

De grote winnaar in vergelijking met Gosling bedoel je, in wat ze bereikt hebben? Dat heb ik eerlijk gezegd toch andersom ervaren, al moet ik eerlijk zeggen dat het een tijdje geleden is dat ik het zag, en door de surrealistische stijl het me niet zo helder meer voor de ogen staat.

Wat jij nu doet, lijkt sterk op een "doe het zelf maar eens"-argument.

Hij zal Singin' in the Rain wel bedoelen. Dat noem ik inspiratie, geen plagiaat, maargoed.

Hoezo 'doe het zelf maar eens'? Lees even goed, ik zeg toch dat het mij niet boeit dat de regisseur dit niet 'creatief' heeft ingevuld omdat het helemaal geen meerwaarde zou hebben gehad? En opnieuw, dat is mijn mening. Doe het zelf vooral dus niet.

Alsof je elke kogel beschrijft die wordt afgevuurd in een oorlogsfilm: onnodige bijzaken.

Vertel dat Mel Gibson maar.

Erg mooi. Ik ging hier redelijk neutraal in omdat ik én wisselende verhalen had gehoord én ik niet bepaald een musical-fan ben. Toch werd ik hier erg blij van.

Vooral veel indruk maakte het prachtige camerawerk - ik kan me bij sommige scenes niet voorstellen dat het één ononderbroken shot is geweest, maar ik hoop het wel. En zo niet, dan werd in ieder geval de illusie goed gewekt. Mooie, warme kleuren die me soms deden denken aan schilderijen van Edward Hopper. Emma Stone was érg goed.

Wat ik ook in de Empire voorbij zag komen: bij de derde act van de film lijkt men soms te vergeten dat het een musical is, zo donker wordt de film op een gegeven moment. En ik had af en toe het gevoel dat de jazz me een beetje door de strot werd gedauwd - wéér zo'n close-up op een trompetsolo. Duurde iets te lang.

En toch, en toch... vier dagen later heb ik hier nog steeds een goed gevoel van. Fijne musical. 4,0*

Daarmee doel je er dus op dat je Mia's schrijven (of acteren) gedetailleerder wilt zien, waar ik het niet mee eens ben aangezien ik dat geen meerwaarde vind hebben voor het doel van de film, wat toch voornamelijk het overbrengen van plezier is. Volgens jou moet het verhaal de drama kant op. Jij jouw mening, ik mijn mening. Laten we er over ophouden.

In de loop van de jaren heb ik tientallen musicals uit de glorietijd van Hollywood gezien. Sommige wonderschoon, andere matig tot slecht. Gezien de talrijke onderscheidingen en lovende commentaren was ik vooraf erg gelukkig met de komst van La La Land. Helaas heeft de film mijn hoge verwachtingen niet waargemaakt.

Ik weet niet of Damien Chazelle met Ryan Gosling en Emma Stone bewust heeft gekozen voor bekende filmsterren in plaats van te putten uit de overvloedige musicalkweekvijver, die dagelijks op Broadway te bewonderen valt. Ik ben in ieder geval niet onverdeeld gelukkig met zijn keuze, want zodra de protagonisten hun mond open doen om te zingen —toch een wezenlijk onderdeel van een musical— gaat het mis. Met uitzondering van de zinderende openingsscène zien de dansscènes er flets uit als je die vergelijkt met het soms fluwelen, soms spectaculaire voetenwerk van Kelly, Astaire, Rogers, Charisse, Miller e.a. tijdens de gouden studiojaren. “City of Stars” daargelaten geldt dat mutatis mutandis ook voor de liedjes.

In de commentaren wordt regelmatig verwezen naar Singin’ in the Rain. Dat is niet helemaal eerlijk, vind ik. Zoals François Truffaut ooit opmerkte: “Singin’ in the Rain, c’est la perfection”. La La Land is dat in mijn ogen zeker niet. Daarvoor telt de film te veel tekortkomingen. Dat mijn waardering toch nog redelijk hoog uitvalt, komt voornamelijk vanwege de fraaie cinematografie en vanwege het feit dat Chazelle een lovenswaardige poging doet om de filmmusical (een van mijn lievelingsgenres) opnieuw op de kaart te zetten. Dat verdient vast en zeker navolging, maar dan graag met acteurs die zich thuis voelen in het genre en daar ook het specifieke talent voor hebben. Immers op dat gebied schiet deze film schromelijk tekort.

Als je van musicals houd zal dit wel een mooie film zijn, maar persoonlijk vind ik dat zingen in films nou niet bepaald een film ten goede komen. Maar als ik de hoge score zie vinden toch heel veel mensen het wel mooi. Dus zal het waarschijnlijk toch aan mij liggen.

Vlijmscherpe analyse!

Ik ben toch wel benieuwd hoe Damien Chazelle in zijn volgende film de Amerikaanse droom gaat ophemelen. Dat lijkt toch echt zijn ding. En zowel pers als publiek kan er voorlopig niet genoeg van krijgen.

Dit is wel een mooie quote denk ik voor bij deze film: "Socialism never took root in America because the poor see themselves not as an exploited proletariat, but as temporarily embarrassed millionaires" Typerend: Zij kan het theater niet betalen na de opvoering van haar toneelstuk, zou toch een succes worden. Dat droom denken dat mensen hun creditcard laat maxen en leningen aan doet gaan, waar ze eigenlijk tegen beschermd zouden moeten worden. Ik werk er hard voor en geloof erin, kan dus niet anders als een succes worden....

Is het echt heel stom, als ik Moulin Rouge veel mooier vindt?

Nee hoor, dat mag jij

Ik vind die ook erg fijn, maar was persoonlijk van La La wel nog (duidelijk) iets meer onder de indruk. Maar ik moet toegeven dat eventueel sluimerend Marxisme daar geen enkele rol in heeft gespeeld

Biosguru Ben toch wel erg benieuwd waar jij in Whiplash de ophemeling van de Amerikaanse droom ziet? En Mia heeft een droom en heeft daar veel voor over. Wat is daar mis mee? In Amerika mag je failliet gaan en nog steeds zullen ze je complimenteren. Want je hebt het tenminste geprobeerd. In Nederland wordt je gepamperd (vangnet) of finaal de grond ingestampt (hoofd boven het maaienveld). Er zouden juist meer mensen als Mia en Sebastian moeten zijn, dan zou de wereld er een stuk mooier uitzien . Moulin Rouge is overigens ook een geweldige film...

Volgens mij is Whiplash een voorbeeld van de moderne, hedendaagse American Dream. Keihard werken om je doel te bereiken. La La Land grijpt terug op oude(re) idealen. Een ode aan de dromers die hun droom waar willen maken maar worstelen in het bereiken van dat doel.

Op zich mee eens hoor. Ik vind het alleen onzinnig om, zoals Biosguru doet, bij een musical over het najagen van dromen het te gaan hebben over het maxen van creditcards en het aangaan van leningen. Hallo, tijdens het openingsnummer springt iedereen uit zijn auto en gaat spontaan dansen. Musicals zoals La La Land en Singin' in the Rain hebben nou eenmaal een zweem van naïeve positiviteit over zich. Niets mis mee als je het mij vraagt. Er zullen vast mensen zijn die graag een verhaallijn hadden gehad met Mia die haar huis wordt uitgezet omdat ze de huur niet meer kan betalen. En dan zingen vanuit een kartonnen doos. Lekker realistisch

Ik denk dat wij het eens zijn IH88. Volgens mij heeft de film weinig te maken met de American Dream en veel meer met het weerbarstige karakter van Tinseltown. De stilstaande file in de openingsscène lijkt mij bedoeld als allegorie voor het feit dat de carrières van Mia en Sebastian ook tot stilstand zijn gekomen.

Zit wel wat in hoor. Dat het onzin is om die leningen en creditcards erbij te halen. Maar het viel me wel op dat. De gok nemen dat je "play" een succes wordt, kennelijk op kosten van het theater gemaakt mag worden. Mischien was dat wel iemands droom? Een eigen klein theater?

Laten we het erop houden dat in zowel Whiplash als in La La Land succes gekoppeld wordt aan grote persoonlijke opofferingen. Liefde in La La Land bv.

Ik heb overigens niets tegen de amerikaanse droom. Gun iedereen zijn 15 min. of fame. En het idee dat ie uitverkoren is. Het gaat in beide films niet om het najagen van een hoger doel of creatieve droom maar om succes, erkenning en faam. Prima, als het maar niet ten koste gaat van anderen, zoals bv in The Pursuit of Happyness (2006) waar dit me sterk aan deed denken.

Excuseer me de asociaties Maar beide films gaan toch echt over de Amerikaanse droom.

Misschien door de hype waarin de film zich bevindt dat ik met hele hoge verwachtingen ben gaan kijken. Ongelukkig is ook in die zin dat ik een paar dagen geleden Singin' in the Rain (1952) (4,0*) heb gezien. Al met al vind ik La La Land erg mager. Visueel mooi en kleurrijk (lijkt me de ideale film voor Pedro Almodóvar om met Penélope Cruz te remaken, als je dit ziet is het bizar eigenlijk dat hij zich nog niet aan een musical heeft gewaagd) maar het heeft heel wat minpunten, of anders gezegd, punten waar het niet aan andere films kan tippen.

Het lijkt wel een ode aan de jaren '50 en ook bevat het wat knipogen naar Singin' in the Rain, net als die film gaat ook deze over (o.a.) acteurs. Wel lastig om dat jaren '50-gevoel te rijmen met het eigentijdse waarin het zich afspeelt, misschien was het dan beter geweest om de hele film in de jaren '50 te laten afspelen. Ook veel linkjes met Whiplash, de jazz en de opvallende camerafocus op het instrumentale gebeuren (wellicht een noodzaak vanwege het gebrek aan zangtalent van Gosling). Gelukkig heeft Chazelle deze keer wel door dat je in een musicale film niet zo ongegeneerd met playbacks moet aan komen zetten als in Whiplash.

Wat de minpuntjes betreft, ik zag geen Sebastian en Mia maar een Ryan en Emma. Gosling heeft hier steeds dezelfde emotie- en uitstralingsloze vrolijk glimlachende look. Emma Stone doet haar best om Mia te zijn, maar van Gosling kan ik dat niet zeggen, de chemie vloeit ook voor geen meter. Onlangs zag ik een interview waarin Emma behoorlijk geërgerd over kwam toen hen gevraagd werd of de vonk tussen hen van het scherm naar het echte leven was overgesprongen. Ryan antwoorde met humor en Emma kwam behoorlijk beledigd over (vanwege de vraag). Weinig chemie tussen die twee.

Wat het zingen betreft, de schaarse liedjes waarin Stone en Gosling zingen zijn duidelijk gekozen op hun technische eenvoud, of althans de uitvoering doet dat wel vermoeden. Gosling is, laten we eerlijk zijn, niet om aan te horen, Stone doet het beter maar het is geen Anne Hathaway in Les Misérables (2012) (5,0*). In die zin een juiste keus van de regie om hun zingkansen beperkt te houden. Ook hun danstalent is voor een musical erg bescheiden, hier geen prachtige nummers en choreografieën zoals in Singin' in the Rain, ook liedjes die bijblijven ontbreken, dat geldt tenminste voor mij. Ter illustratie, als deze choreografieën voor de Olympische Spelen waren bedoeld dan gingen bij Singin' in the Rain de borden met 10.0 en 9.9 bij de juryleden in de lucht en bij deze blijft het bij borden met 4.0, 5.0, 2.0, e.d. In die zin krijg ik het gevoel dat ik Singin' in the Rain met 4,0* te laag heb gewaardeerd. Het gebrek aan technisch sterke choreografieën (en zang van de hoofdrolspelers) valt de regie te verwijten. De soundtrack (buiten de musicale acts die zich op de voorgrond afspelen) was wel erg aangenaam.

Daarmee is dit dus zeker géén Singin' in the Rain, hooguit een imitatie of een ode eraan. Een ruime 2,5* en ik betwijfel dat deze de oscars gaat winnen. Veel technische prijzen (costume design, make-up, sound mixing, score, etc.) lijken me een zekerheidje maar de hoofdprijs gaat vermoed ik aan ze voorbij.