La La Land (2016)

Ik denk dat de kans om in Hollywood in een kartonnen doos terecht te komen aanmerkelijk groter is dan het bereiken van de top dus in zoverre juist wel realistisch.

Maar dat lijkt mij dus geweldig: een musical over daklozen! Bijv. de openingsscene met een ballet van winkelwagentjes I.p.v. auto's op de freeway. Een food fight bij de gaarkeukens die spontaan overgaat in een zangcontest etc. etc. Moet in die context denken aan Poultrygeist: Night of the Chicken Dead (2006) (al zal die voor velen te ranzig zijn zijn denk ik).

De film gaat volgens mij om het dromen op zichzelf, niet om dromen en succes hebben. Een ode aan de mensen die nog durven te dromen, gewoon simpelweg om het dromen zelf. Snap in die zin niet zo goed de link die op deze pagina met een concept als 'American dream' gemaakt wordt.

La La Land is een voorbeeld van een project van iemand die denkt dat hij helemaal te gek is. Regisseur en schrijver Damien Chazelle heeft geluk gehad met Whiplash. Het rammelde aan alle kanten vooral qua verhaal en karakterisering. En in La La Land is dit wederom het geval. Er is vrijwel niks boeiends aan het verhaal of de karakters. Ze worden verliefd omdat dat zo geschreven is en niet omdat er een klik was. Misschien was die er soms wel maar dat heeft meer te maken met hun charisma and acteer kwaliteiten dan hoe de karakters zijn geschreven. Zoiets moet je laten zien op het scherm. In een musical moeten de vonken eraf spatten. Of er had tenminste een muzikale nummer in kunnen zitten waarbij aangetoond wordt hoezeer ze verliefd zijn op elkaar. Het zogenaamde conflict komt ook uit de lucht vallen en is logischerwijze niet te verklaren. Nergens in de film wordt er verteld wat ze eigenlijk belangrijk vindt in een relatie of t.a.v. haar dromen. Eigenlijk weten we heel weinig over de karakters en dat is echt zwak.

Maar hoe zeer ik Emma Stone en Ryan mag als acteurs ze waren verschrikkelijk als hoofdrolspelers in een film als dit. Ze kunnen overduidelijk niet zingen en niet dansen. En dat was erg storend zeker omdat het grote verschil wordt aangetoond in de scene waar de professionele dansers en zangers voor veel spektakel zorgen. In iedere scene waarin de hoofdrolspelers een muzikale nummer moeten doen komen ze gewoon te kort. Nee, ik had niet verwacht dat ze opeens net zo goed zouden zijn als Gene Kelly en Debbie Reynolds. Maar ik had wel meer energie en enthousiasme van hun verwacht. Het is verder wel beledigend t.a.v. de klassiekers als Singing in the Rain dat je acteurs inzet die totaal ongekwalificeerd zijn. Hugh Jackman zou het bijvoorbeeld veel beter doen. Neil Patrick Harris ook.

Verder waren de liedjes gewoon niet bijzonder genoeg. Toen ik City of Stars de eerste keer hoorde vond ik het meteen leuk. Totdat ik Emma Stone hoorde zingen in de tweede versie daarvan. Dat was echt verschrikkelijk. Er waren 2 nummers die ik leuk vond maar om nou te zeggen dat ik er helemaal warm van werd. Nee.

Ik weet dat deze film bedoeld is als eerbetoon aan de oude klassiekers en dat was ook een van mijn voornaamste redenen dat ik uitkeek naar deze film. Maar deze film is naar mijn mening een heel slecht eerbetoon en maakt de genre gewoon belachelijk omdat men er niet de moeite en tijd erin heeft gestopt die nodig is voor dit soort produkties. Er is een reden waarom deze films niet meer gemaakt worden. En waarom films van toen nu nog van erg hoge kwaliteit zijn.

Ik zou niet weten wie Sebastian en Mia zouden moeten zijn (het zijn immers geen biografische figuren o.i.d.), dus ik zag dat niet als een minpunt... Ryan is Ryan en wordt zo Sebastian

Daarnaast vond ik de twee samen wel erg sterk; het gebrek aan natuurlijke chemie lossen Stone en Gosling op door ijzersterk te acteren. En daardoor kwam het bij mij alsnog goed over.

Zang van Gosling was trouwens wel een groot probleem, inderdaad. Daarin zijn we het volledig eens.

Ik ben steeds minder overtuigd om hier een tientje aan uit te geven...zeker met IFFR voor de deur.

Je ziet de laatste jaren steeds vaker dat er om bepaalde films binnen de kortste keren een hype ontstaat. Ik denk dat we nu met een La La Land-hype te maken hebben. Ik vermoed wel dat die hype op zich niet van lange duur zal zijn, maar dat het wel wat meer interesse zal opwekken voor filmmusicals uit de jaren 30 t/m 60. Dat kan ik alleen maar toejuichen.

Qua verhaal vind ik het een typische film van deze tijd: veel oog voor het visuele, geen oog voor het script.

Nou ben ik misschien niet de exacte doelgroep voor dit soort films, aangezien ik musicalfilms maar zelden echt interessant vind, maar La La Land kreeg zulke hoge cijfers dat ik wel degelijk flinke verwachtingen had. Jammer genoeg werd het toch nog wel een teleurstellende zit, ondanks een fantastisch leuk begin op de snelweg met dat liedje en ook door het fraaie slot. Maar daar tussenin vond ik het maar flauwtjes. Ik voelde de chemie tussen Gosling en Stone niet echt en inhoudelijk heeft het verhaal ook maar weinig te bieden. Gosling was redelijk, Stone wel vrij goed. Mooie, frisse meid die me ook nog wel redelijk overtuigde met haar zang en dans.

De jazz achtige liedjes zijn best vermakelijk, maar ook niet memorabel genoeg om te onthouden. Dit is ook wel een beetje mijn algehele conclusie over La La Land. Schitterende montage met stijlvol camerawerk, een fijne sfeer waar Los Angeles absoluut de credits krijgt die het verdient (prachtige stad weet ik uit eigen ervaring) en een prima muzikale ondersteuning, maar meer dan een mooi verpakt filmpje is het voor mij niet geworden.

3*

film reviews in 100 woorden: La La Land (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

La La Land is een voortreffelijke symfonie van heerlijke muziek en prachtige taferelen. Regisseur Damien Chazelle levert wederom een meesterlijk stukje cinema met dit charmante verhaal over twee jonge dromers die hun ambities willen waarmaken. De film word nergens té sentimenteel of rooskleurig, Chazelle heeft een perfecte balans gevonden tussen muziek, romantiek en drama. Gosling en Stone zijn uiteraard fenomenaal, maar de sfeervolle en kleurrijke dansscènes zijn eveneens een genot om naar te kijken. De passie voor muziek, film en dans is hier overduidelijk aanwezig en dit maakt van La La Land niets minder dan een muzikaal en meeslepend meesterwerk.

5,0*

Ik heb me kapot gelachen. Met name tijdens het eerste half uur, bij die overigens zeer kundig gemaakte massale zing-en-dans-scènes; ik had het niet meer. Het kwam op mij over als een verfilming van Family Guy.

Later zakte het flink in en bleef er niet meer over dan een suf liefdesverhaaltje. Ik weet dat bodyshamen niet netjes is, maar ik begon me dood te ergeren aan de hoofden van beide hoofdrolspelers. Die oenige blik van Gosling, Stones mond die meer en meer op een snavel begon te lijken; hebben Droopy en Katrien Duck elkaar ooit ontmoet?

Wat dan wel weer grappig was, op een bepaalde manier, was hoe Gosling over jazz sprak, en over hoe liftmuzak een belediging voor het genre is, terwijl je jazz (en muziek in het algemeen) volgens mij niet grover kunt beledigen dan met de soundtrack van La La Land. Daar heb ik op zich geen problemen mee, ieder zijn wansmaak, maar binnen deze context waren die oraties van Gosling tamelijk hilarisch.

Verder vroeg ik mij af hoe het moet zijn om gecast te worden voor de rol van Greg, dat tijdelijke vriendje van Stone. Iedereen in het zaal voelde direct: dat is een loser, die is niet opgewassen tegen Ryan Gosling. Het vergt lef of juist een enorm gebrek aan zelfvertrouwen om te zeggen: geef mij die rol, hij is voor mij geknipt.

Ik had zelf meer de associatie met een breedbekkikker. Maar goed Stone zal de laatste lach wel hebben als ze de Oscar pakt.

Dit ja. Dit raakt de essentie van wat er m.i. mis is met deze film: (muzikale) ongeloofwaardigheid. Ik zal een jazz fan -die bijv. North Sea Jazz bezoekt- deze film niet snel aanraden. Of het moet een Kenny G. fan zijn.

Dan zal ik waarschijnlijk een eenden-/kikkerfetish hebben, ik vind Emma werkelijk bloedmooi.

Door de hoge cijfers naar de bioscoop getrokken om deze La la land te gaan bezien. Voor mij een teleurstelling, een tergend langzaam verhaal verpakt in iets meer dan twee uur film, zonder dat het me ergens weet te pakken. Het einde vond ik dan wel weer verrfrissend en de beelden in de film zijn ook vrij goed. Maar het verhaal is flinterdun en wist me nergens mee te nemen.

14 Oscarnominaties voor La La Land!

Wat overdreven. Vond Gosling allerminst Oscarwaardig. Maar na de verkiezing van Trump is er in Hollywood een grote behoefte aan wat "Feel good', dus hij zal ze ongetwijfeld vrijwel allemaal verzilveren.

Moet toegeven dat ik enthousiast de bioscoop uit kwam, maar sindsdien nauwelijks meer aan terug gedacht. Vrolijk niemendalletje.

Met ieder jaar hebben die nominaties een beetje minder betekenis...

Singing in the Rain

Daar deed dit me aan denken.

Een liedjesfilm. Je moet er van houden. En dat doe ik dus niet.

Het verhaal, over keuzes maken en je dromen najagen, is een positief verhaal. De hele setting in Hollywood en het kleurgebruik geeft de film een enorme feelgood vibe. Dat is zeker mooi gedaan.

Toch kon ik de traagheid verpakt in een 'song and a dance' niet echt de volle twee uur hebben.

Teveel een Albert Verlinde musical gevoel hield ik er dus aan over.

Needless to say dat ik de vele Oscar-nominaties wat overdreven vind.

Bijzonder matig en volledig overhypet, deze La La Land.

Een film met een flinterdun verhaal, vol clichés die nergens méér dan clichés bleken, en bijwijlen enorm zwakke dialogen. Omwille van het gebrek aan diepgang en karakterontwikkeling liet het me ijskoud wat er precies met de personages gebeurde... Bovendien leek de regisseur, in een drang om iedereen te overdonderen, volledig zijn zin voor dosering kwijt.

Ter illustratie:

- Emma Stone is blijkbaar een actrice die over een zodanig breed register beschikt dat ze naturel en onmiddellijk kan overschakelen tussen extreme sentimenten - bijvoorbeeld van casual opgewekt naar dieptreurig. De regisseur kiest er voor om de scène die ik bedoel, een werkelijk fenomenale casting, in het begin van de film te plaatsen, om haar daarna in het verdere verloop van La La Land nóg een zes- zevental keer te laten volschieten. Kwestie van zijn en haar kruit - wat betreft het emotionele plan - onmiddellijk uit te putten, en dergelijke diepgang van zijn waarde te ontdoen door deze via herhaling uit te hollen: bij elke gebeurtenis met enige gravitas moest er wel een traan blinken in één van d'r ogen.
( Ik raad de regisseur aan om eens ( beter ) te kijken naar wat David Lynch doet met Naomi Watts, in haar castingscene - en ervoor - in Mulholland Drive, voor een dergelijke truuk in full effect.)

- De "suprise supper" scène was werkelijk armoedig: leeg, dertien in een dozijn, en qua stijl een breekpunt met de rest van de film tot dan, tot op het punt dat ik in m'n arm moest knijpen om vast te stellen dat ik wel degelijk nog op de stoel zat waarin ik een uur en een kwart tevoren had plaatsgenomen, en niet naar de zaal ernaast, waar een Ashton Kutcher-vehikel geprogrammeerd stond, geteleporteerd was.
Dat personages tot de vaststelling komen dat ze ergens onderweg, door de realiteit van het leven, vergeten zijn hun dromen na te jagen is één ding. Dit willen vatten in een scène die we al tig keer gezien hebben in series als "7th Heaven" een ander. Ryan Gosling, wiens acteerwerk overigens nergens boven de middelmaat uittornt, op een doorprikbare - minstens onlogische - manier emotioneel oneerlijk laten wezen zodra hij in nauwe schoentjes terechtkomt in een scène die toch wel één van de, zoniet hét zwaartepunt van La La Land vormt, gaf me in het bijzonder het gevoel als kijker weinig serieus genomen te worden. Dit alles deed me uiteindelijk vooral beseffen dat Sebastian en Mia helemaal geen "speciaal" koppel - laat staan één waar ik kon voor supporteren - waren. Tamelijk nefast gezien het soort verhaal in het algemeen en de bedoeling van dit deel in het bijzonder. Op de achtergrond moest er uiteraard ook nog een taart aanbranden - vermoedelijk voor de complete debielen die nood hebben aan duiding via dit soort versleten symboliek.

...

De knappe montage, het behoorlijke slot en de wil om uiteidenlijk toch een film die uit de band springt te maken, behoedden deze van een score onder de helft.

De startscène was pijnlijk slecht, maar daarna verbeterde het gelukkig tot een hartverwarmende film met fijn deuntjes die zelfs mij wist mee te krijgen. De zang was niet zo fantastisch en de plot is inderdaad wat mager, maar het is wel een aangename film om te bekijken. Visueel - L.A. was bijvoorbeeld echt een plaatje - was ook zeker de moeite. Desalniettemin zijn 14 Oscar-Nominaties me toch wat te veel van het goede.

Morgen voor de 3e keer erheen, vooral voor de muziek. Luister hem geregeld op spotify, maar in de nieuwe pathe bios in zwolle is het geluid zoveel beter.

Normaal houd ik absoluut niet van musicals, maar deze rawkt de juiste snaar bij mij.

Als filmfan waren mijn beste films door de jaren heen West side story - My fair lady - The sound of music - Oliver en verder nog bekende musicals zoals Singen in the rain - The wizard of oz - Grease - Annie. Maar deze film met 14 oscar nominaties en als 7 Golden gobles is gewoon overdreven. Deze film is voor mij als het over musicals gaat maar een 2 sterren waart en komt hij zeker niet in aanmerking voor beste film.

Het summum van film maken!

De passie van de makers druipt eraf, wat een fantastische montage en camerawerk. Visueel verbluffend en uitstekend geacteerde film...

Fris, hip, sexy, het heeft het allemaal...en wanneer de emotie wat word opgetrokken met 'The Fools Who Dream', heeft de regisseur nog een extratje in petto. Lang geleden dat ik een film zo mooi heb zien eindigen...Meesterlijk!

Hahahaha, Zwolle toch!

Tegenvaller, zo eentje in de categorie zwaar ingezette reclame maar weinig om't lijf. Overhypet dus. Te zwaar leunend op de grote namen, en het feit dat ze daar met kunst en vliegwerk redelijk uitgevoerde danspassen uit hebben kunnen persen. Maar gewoon niet goed genoeg, en zeker geen klassiekerstatus waardig. Bovendien waren de liedjes ook niet speciaal genoeg, en dan is het als musical al snel weinig geslaagd te noemen.

De openingsscene is trouwens wel erg mooi geschoten, in 1 take als ik me niet vergis. En het acteerwerk is dan nog tot daar aan toe, maar kan me goed vinden in Connie Van Ortons oordeel dat het kruit met Emma Stone veel te vroeg verschoten wordt. En dan zo'n flinterdun verhaal... Blijft over misschien de stilering, maar ook die is afgezien van het kleurgebruik te weinig bijzonder om echte flair aan de film te kunnen geven. De vreemde afwisseling van stijlvolle musicalscenes met gewoon drama maakt het er ook niet beter op.

Heb altijd een haat-liefdeverhouding gehad met musicals - je moet ervoor in de stemming zijn. Maar dit is gewoon niet goed genoeg. Als er zoveel naar Singin' in the Rain verwezen wordt moet ik die maar eens opzetten.

Smaken verschillen natuurlijk, maar dat ze helemaal niet kunnen dansen en zingen is gewoon onzin. Valse noten heb ik niet gehoord (wel breekbare). Dat het niet prefect was vond ik juist charmant (net als in 'Mamma Mia' en 'Everyone Says I Love You').

Verder ben ik zeker niet lyrisch over deze film. Wat mij betreft geen Oscar-materiaal. Bovendien vond ik 'm te lang voor het verhaal dat wordt verteld. Maar juist Gosling en Stone houden deze film overeind.

En de liedjes...tja, dat is écht een kwestie van smaak. Liedjes in moderne musicals vind ik doorgaans om van te gruwen, en daar was ik nu dus ook een beetje bang voor, maar gelukkig was alle muziek prima te genieten.

Wat mij betreft:

Een kleine aardige film, een mooi eerbetoon aan de musicals van weleer, maar je verwacht er toch meer van vanwege de hype.

Chazelle zet hoog in, maar 't is een boeltje geworden.

Eigenlijk vertelt de openingsscene al heel wat. Staat een beetje los van de rest van de film, vooral in choreografie wat uitbundiger (want Gosling en Stone zijn er nog niet), maar het voelt meteen al wat vreemd aan. En dat heeft er niet mee te maken dat ik geen musical gezien heb, tegendeel is waar

Deze film wordt vaak gelinkt aan de klassieke MGM musicals en er zijn ook genoeg hommages te herkennen. Maar minstens evenveel verschillen. Want die musicals hadden toch meestal kundige dansers in de hoofdrollen. Of échte zangers. La La Land heeft die niet en moet daar zeer bewust rondwerken.

Onder andere door in de muzikale scenes met zeer nadrukkelijk camerawerk op de proppen te komen. Maar waar het idee vaak wel goed is, is de uitvoering stukken minder. Cameras tollen af en toe en er zitten aardig wat one takes (maar of het echte zijn weet ik niet) in, maar het is met aardig wat bibber en weinig precisie dat alles vastgelegd wordt.

De seizoenenstructuur werkte ook niet bijster goed, al is het maar omdat die vooral een negatief einde verraadt. Als zomers pas van start is begin je als kijker al wat op te zien tegen de komende herfst en winter. Vind het een weinig gepaste opzet voor een musical. Het einde zelf ook trouwens, flauwe cop out en slechte climax.

Ondanks dat het dansen en zingen nogal houterig was, is Gosling wel geschikt voor een rol als deze. Beetje bonkige, soms wat brute vent die toch vooral erg gentleman-like is. In Emma Stone zag ik het een stuk minder. Zijn mist wat statigheid en klasse voor haar rol, ze blijft iets teveel een boertig grietje die het probeert te maken in Hollywood. Ook in haar grootse auditie moet ze het afleggen tegen Watts in Mulholland Dr., soortgelijke scene waar Watts véél meer indruk maakte.

En zo schort er aardig wat aan deze film. Aan goede bedoelingen geen gebrek en op z'n best is het af en toe wel charmant, maar de film wordt nooit een goed lopend geheel en breekt teveel met de elementen die de klassieke musicals hun imago gegeven hebben om een echte hommage te zijn.

2.5*

Ik hou totaal niet van musicals maar gezien het hoge cijfer besloot ik toch een poging te wagen. Helaas kwam ik bedrogen uit. Een simpel en oninteressant liefdesverhaaltje, niets wat we nog niet gezien hebben. Gosling kan het beter bij gewoon acteren houden, dat doet hij wel goed, maar zingen kan hij beter niet meer doen. Stone gaat het zingen iets beter af maar als actrice kan ik haar minder waarderen. De muziek in het begin stond me totaal niet aan, gelukkig was de jazzmuziek iets draaglijker. Verder is het allemaal wel fraai vormgegeven, het ziet er allemaal prima uit, maar dit is geen film voor mij. In het genre is dit misschien geen slechte film dus ik zal mild zijn, maar ik erger me teveel aan het zang en dans en het lieflijke gedoe. Zo, en nu ga ik een teiltje pakken.

Gister in de bioscoop gezien. Gewoon een charmante, aangename en leuke film. Gosling & Stone maken het leuk om te kijken. Visueel soms erg mooi gedaan.

En gezien ik normaliter 90% van jazz verschrikkelijk vind en deze film juist de andere 10% liet horen was dat al een meevaller van jewelste!

De "I ran" scene vond ik nog wel de leukste eerlijk gezegd. Dat gezicht van Gosling, lol.

Ojee, het stemgemiddelde heeft inmiddels een flinke duik genomen. Jammer, maar kans was al niet groot dat deze in de top 250 terecht zou kunnen komen, met al die musicalhaters (wat ik wb deze film echt een beetje onterecht vind, zoveel echte musical zit er nu ook weer niet in, de muziek is meer jazz-georienteerd dan wat anders. En de nummers zijn gewoon echt goed, maarja, onbegonnen zaak om de 'haters' proberen te overtuigen... ).

Wel een redelijk groot verschil met IMDB!